Kinderen
alle pijlers
Afscheid van mijn prinses
donderdag 10 september 2009 om 10:10
Ik ben verdrietig. Ik wil mijn verhaal gewoon even kwijt. Voor het eerst als trouwe forumbezoekster sta ik hier met eigen naam. Ik wil mijn forumnaam graag prive houden omdat ik vrij vaak hier te vinden ben. Maar dit gaat mijn leven aan, dit raakt me in het diepste van mijn ziel. Geen alias, gewoon wie ik ben.
Je werd op straat geboren. Je bedje leek nergens op, en van kraamvisite was geen sprake. Je toekomst onzeker, geen melk in je flesje. Je moeder baarde je, ze stond op, bond je op haar rug en gaf je je leven. En God, wat hield ze van je!!! Trots was ze, zielsgelukkig met jou. Voor jou zou ze alles doen, voor jou zou ze leven! Acht jaar later stierf ze. Jij bleef alleen achter. Je vader kende je alleen van de keren dat hij dronken je moeder betastte. Je sloeg. Je herkende hem als geen ander toen hij die nacht kwam om je zus te halen. Hij verkocht haar aan een onbekende man. Hij kreeg er een fles whisky voor. Goedkope gore troep die hij toch niet lekker vond, maar dronk om zijn leven te vergeten. Je zus verdween, je zag haar nooit meer terug. Die verhalen kende jij maar al te goed. Je vriendinnetje werd eerder al op straat aangevallen. Haar ogen werden haar ontnomen, en de rest van haar lichaam was goed voor de prostitutie. Je stond erbij en keek ernaar, bevroren en niet in staat iets te doen. Huilen kon je niet. Niet meer.
Je moeder hield van je, lieve prinses, oh, wat hield ze van je! Uit liefde voor jou gaf ze je aan ons. Niets werd geregeld, niets op papier. We mochten je hebben, moesten je een toekomst geven. Dat zij je gedragen had was haar grote eer. Wij moesten zorgen dat je het leven kreeg wat je verdiende. Ik weet zeker dat je moeder nachtenlang gehuild moet hebben om het leven dat ze je niet kon geven. Om de afstand, maar ook om het mooie leven dat je zou gaan krijgen. Je verhuisde naar een opvanghuis. Je mocht naar school. Je groeide, ontwikkelde. Je moeder was trots op je. Wat moet ze gehuild hebben toen ze voelde dat ze dood zou gaan. Wat moet ze door een hel zijn gegaan toen ze voor jou verzweeg dat jullie elkaar niet meer zouden zien. Ze moet zich verscheurd hebben gevoeld toen ze je de laatste keer vertelde dat je nieuwe ouders zou krijgen die je mee zouden nemen naar de zee. Een grote zee die aan het einde samen zou komen met de hemel. Ze stierf op een mooie lentedag. Je vond haar toen je haar bezocht, haar wilde vertellen over je nieuwe school, je vriendinnetjes en je leven. Ze lag naast haar schamele inboedel. Overleden, helemaal alleen. Ze had gedaan wat ze kon lieve Prinses. En daarmee had ze jou het leven gegeven.
Je mocht met ons mee naar Nederland. Je had niemand meer. Je leerde spelen, krijten en tekenen. Je leerde wat het was om te lachen. Je leerde dat in Nederland poezen in een huis wonen en slapen in een warme mand. Je ging in bad, in echt warm water! Je kreeg een mooie jurk, de mooiste die je ooit had gehad. We leerden je zwemmen, voor het geval je in het water zou vallen. Voordat je ging slapen streken we over je haar en vertelden we over je moeder. Je lieve moeder, wat zou ze trots geweest zijn op je! We leerden dat je met haar kon praten als je naar de maan keek. Je mocht een kind zijn. We houden zoveel van je lieve Prinses, meer dan jij ooit kunt weten! We lazen je voor, over liefde “tot de maan en terug, zoveeeeeel!!!” We lachten om je lieve Nederlandse uitspraak, je lieve lach. We zijn zo gelukkig met je!
Dinsdag zag je voor het eerst in je leven de zee. Je had je mooiste jurk aangetrokken. De zee, met aan het einde de hemel. Je liet je vallen, plat op je buik, en genoot! Zelden heb ik je zo gelukkig gezien als toen je spatterde in zee! Oh lieve Prinses, je was prachtig! Aan het einde van de dag trokken je voetjes krom. Je kon niet meer lopen. We hebben je gedragen, zodat je toch nog kon genieten.
Je bent zo ziek. Gelukkig waren we er op tijd bij. Vijf weken nadat je met het grote vliegtuig in Nederland kwam werd de diagnose gesteld: je bent ernstig ziek. Zonder medicijnen heb je geen toekomst. Je zit opgesloten in je lichaam, en op den duur zullen ook je hersentjes achteruit gaan. Dat duurt niet eens zo lang. We hebben geen tijd te verliezen. Ziekenhuisbezoeken wisselen we af met mooie dagen. De dieren, je opblaasbadje,en de zee.
Je laat je vallen in de zee en schatert het uit! Precies 24 uur later komt het telefoontje: je mag niet bij ons blijven en moet terug naar Nepal. Daarmee is het vonnis getekend. Je gaat dood.
Je medicijnen zijn nog niet op orde, je bent nog niet ingesteld. Je kunt nog niet terug lieve Prinses. Waar moet je heen? Je vader dreigt je te verkopen, je moeder is niet meer. Je had je ouders gevonden, ze brachten je naar de zee! Lieverd, we hebben op de kop af nog drie weken! Drie weken om te vechten voor jouw leven. Lieverd, je grenzeloze vertrouwen in ons, in het leven en alles wat je mee hebt mogen maken…. hou het nog even vast!
En ondertussen… iedereen die ons helpen kan, alstublieft, help ons!!!!
Je werd op straat geboren. Je bedje leek nergens op, en van kraamvisite was geen sprake. Je toekomst onzeker, geen melk in je flesje. Je moeder baarde je, ze stond op, bond je op haar rug en gaf je je leven. En God, wat hield ze van je!!! Trots was ze, zielsgelukkig met jou. Voor jou zou ze alles doen, voor jou zou ze leven! Acht jaar later stierf ze. Jij bleef alleen achter. Je vader kende je alleen van de keren dat hij dronken je moeder betastte. Je sloeg. Je herkende hem als geen ander toen hij die nacht kwam om je zus te halen. Hij verkocht haar aan een onbekende man. Hij kreeg er een fles whisky voor. Goedkope gore troep die hij toch niet lekker vond, maar dronk om zijn leven te vergeten. Je zus verdween, je zag haar nooit meer terug. Die verhalen kende jij maar al te goed. Je vriendinnetje werd eerder al op straat aangevallen. Haar ogen werden haar ontnomen, en de rest van haar lichaam was goed voor de prostitutie. Je stond erbij en keek ernaar, bevroren en niet in staat iets te doen. Huilen kon je niet. Niet meer.
Je moeder hield van je, lieve prinses, oh, wat hield ze van je! Uit liefde voor jou gaf ze je aan ons. Niets werd geregeld, niets op papier. We mochten je hebben, moesten je een toekomst geven. Dat zij je gedragen had was haar grote eer. Wij moesten zorgen dat je het leven kreeg wat je verdiende. Ik weet zeker dat je moeder nachtenlang gehuild moet hebben om het leven dat ze je niet kon geven. Om de afstand, maar ook om het mooie leven dat je zou gaan krijgen. Je verhuisde naar een opvanghuis. Je mocht naar school. Je groeide, ontwikkelde. Je moeder was trots op je. Wat moet ze gehuild hebben toen ze voelde dat ze dood zou gaan. Wat moet ze door een hel zijn gegaan toen ze voor jou verzweeg dat jullie elkaar niet meer zouden zien. Ze moet zich verscheurd hebben gevoeld toen ze je de laatste keer vertelde dat je nieuwe ouders zou krijgen die je mee zouden nemen naar de zee. Een grote zee die aan het einde samen zou komen met de hemel. Ze stierf op een mooie lentedag. Je vond haar toen je haar bezocht, haar wilde vertellen over je nieuwe school, je vriendinnetjes en je leven. Ze lag naast haar schamele inboedel. Overleden, helemaal alleen. Ze had gedaan wat ze kon lieve Prinses. En daarmee had ze jou het leven gegeven.
Je mocht met ons mee naar Nederland. Je had niemand meer. Je leerde spelen, krijten en tekenen. Je leerde wat het was om te lachen. Je leerde dat in Nederland poezen in een huis wonen en slapen in een warme mand. Je ging in bad, in echt warm water! Je kreeg een mooie jurk, de mooiste die je ooit had gehad. We leerden je zwemmen, voor het geval je in het water zou vallen. Voordat je ging slapen streken we over je haar en vertelden we over je moeder. Je lieve moeder, wat zou ze trots geweest zijn op je! We leerden dat je met haar kon praten als je naar de maan keek. Je mocht een kind zijn. We houden zoveel van je lieve Prinses, meer dan jij ooit kunt weten! We lazen je voor, over liefde “tot de maan en terug, zoveeeeeel!!!” We lachten om je lieve Nederlandse uitspraak, je lieve lach. We zijn zo gelukkig met je!
Dinsdag zag je voor het eerst in je leven de zee. Je had je mooiste jurk aangetrokken. De zee, met aan het einde de hemel. Je liet je vallen, plat op je buik, en genoot! Zelden heb ik je zo gelukkig gezien als toen je spatterde in zee! Oh lieve Prinses, je was prachtig! Aan het einde van de dag trokken je voetjes krom. Je kon niet meer lopen. We hebben je gedragen, zodat je toch nog kon genieten.
Je bent zo ziek. Gelukkig waren we er op tijd bij. Vijf weken nadat je met het grote vliegtuig in Nederland kwam werd de diagnose gesteld: je bent ernstig ziek. Zonder medicijnen heb je geen toekomst. Je zit opgesloten in je lichaam, en op den duur zullen ook je hersentjes achteruit gaan. Dat duurt niet eens zo lang. We hebben geen tijd te verliezen. Ziekenhuisbezoeken wisselen we af met mooie dagen. De dieren, je opblaasbadje,en de zee.
Je laat je vallen in de zee en schatert het uit! Precies 24 uur later komt het telefoontje: je mag niet bij ons blijven en moet terug naar Nepal. Daarmee is het vonnis getekend. Je gaat dood.
Je medicijnen zijn nog niet op orde, je bent nog niet ingesteld. Je kunt nog niet terug lieve Prinses. Waar moet je heen? Je vader dreigt je te verkopen, je moeder is niet meer. Je had je ouders gevonden, ze brachten je naar de zee! Lieverd, we hebben op de kop af nog drie weken! Drie weken om te vechten voor jouw leven. Lieverd, je grenzeloze vertrouwen in ons, in het leven en alles wat je mee hebt mogen maken…. hou het nog even vast!
En ondertussen… iedereen die ons helpen kan, alstublieft, help ons!!!!
vrijdag 11 september 2009 om 17:36
Ik zie inmiddels op een andere website een oproep om een email aan de Staatssecretaris te sturen met het verzoek het visum te verlengen. Ik raad je echt ten zeerste aan om dit soort initiatieven uit de lucht te halen. Je advocaat zal je inmiddels al wel hebben geadviseerd over de rechtsmiddelen die je nog hebt; als ik het zo lees zijn die nog niet uitgeput en tot die tijd zou ik dit soort initiatieven echt mijden. Eens met Koeka: dit soort zaken kan een eigen leven gaan leiden, en voor je het weet heeft een goedbedoelende activist het gras voor je voeten weggemaaid. Dus:
- probeer het eerst via de officiele rechtsmiddelen en
- als die allemaal uitgeput zijn, probeer je de andere middelen (inschakelen van politici e.d.).
- probeer het eerst via de officiele rechtsmiddelen en
- als die allemaal uitgeput zijn, probeer je de andere middelen (inschakelen van politici e.d.).
.
vrijdag 11 september 2009 om 23:26
UPDATE:
Vanavond een goed gesprek gehad met een verstandige advocaat. De kernwoorden zijn: rust en juistheid. Dus geen grootse bekendheid, uithuilen op fora mag, maar bewandel verder de correcte en rustige juridische wegen en pak het netjes aan. Inderdaad al geadviseerd door enkelen van jullie. Emotie neemt snel de overhand, maar moet los worden gezien van strategy. Ik hou hier dus iedereen die begaan is met Sir op de hoogte van alles wat er gebeuren gaat, Het lijkt me verstandig als leek zijn raad op te volgen, hoe moeilijk en tegennatuurlijk dit ook is. Mocht het voor Sir te laat zijn, dan zijn er altijd nog "alternatieve"middelen tegen de tijd dat de drie weken ( plus inmiddels nog 1 dag) verstreken zijn..... Ik tel dus nog steeds af, en hoop op een goede afloop van zaken. Moeilijk om uit handen te geven, maar hopelijk een goede weg.....
Sir vond de plaatjes en de lieve woorden overigens geweldig !!!
Ze vond het ook leuk als ze eens een zeeplaatje mocht krijgen in haar emailbox, want niet heel veel mensen weten dat ze kan emailen. Ze probeert ook terug te mailen , voor zover haar op dit moment overvolle ziekenhuisschema dit toelaat!
srijana@live.nl
Vanavond een goed gesprek gehad met een verstandige advocaat. De kernwoorden zijn: rust en juistheid. Dus geen grootse bekendheid, uithuilen op fora mag, maar bewandel verder de correcte en rustige juridische wegen en pak het netjes aan. Inderdaad al geadviseerd door enkelen van jullie. Emotie neemt snel de overhand, maar moet los worden gezien van strategy. Ik hou hier dus iedereen die begaan is met Sir op de hoogte van alles wat er gebeuren gaat, Het lijkt me verstandig als leek zijn raad op te volgen, hoe moeilijk en tegennatuurlijk dit ook is. Mocht het voor Sir te laat zijn, dan zijn er altijd nog "alternatieve"middelen tegen de tijd dat de drie weken ( plus inmiddels nog 1 dag) verstreken zijn..... Ik tel dus nog steeds af, en hoop op een goede afloop van zaken. Moeilijk om uit handen te geven, maar hopelijk een goede weg.....
Sir vond de plaatjes en de lieve woorden overigens geweldig !!!
Ze vond het ook leuk als ze eens een zeeplaatje mocht krijgen in haar emailbox, want niet heel veel mensen weten dat ze kan emailen. Ze probeert ook terug te mailen , voor zover haar op dit moment overvolle ziekenhuisschema dit toelaat!
srijana@live.nl
zaterdag 12 september 2009 om 11:26
zaterdag 12 september 2009 om 19:15
Toch is er stiekem wel een digitale kaartenactie op touw gezet, niet om te "stampvoeten", maar meer om de dames een digikaartje te sturen! http://redanjanaensirjana.hyves.nl/forum/
Overigens is Sir echt heel blij met de post die zij ontvangt. Ze kreeg van iemand een foto van een hond, die uitgeprint naast haar bed staat, hardstikke schattig!!!!!!!!
Overigens is Sir echt heel blij met de post die zij ontvangt. Ze kreeg van iemand een foto van een hond, die uitgeprint naast haar bed staat, hardstikke schattig!!!!!!!!
maandag 14 september 2009 om 09:51
Sir heeft haar petitie!!!!!!! http://www.petities.nl/pe ... njana_en_sirjana_sundash/
zondag 20 september 2009 om 09:09
zondag 20 september 2009 om 09:11
Hallo,
Afgelopen week heb ik het artikel in het AD gelezen (moet elke dag wat kranten uitspitten voor m'n werk en kwam het toevallig tegen). Mooi artikel!
Ik hoop van ganser harte dat de advocaat jullie kan helpen met jullie doel. Het geeft me een warm gevoel van binnen dat er mensen zijn die dit voor hun medemens over hebben, petje af voor jou en je moeder!!
Heel veel sterkte en succes!
Afgelopen week heb ik het artikel in het AD gelezen (moet elke dag wat kranten uitspitten voor m'n werk en kwam het toevallig tegen). Mooi artikel!
Ik hoop van ganser harte dat de advocaat jullie kan helpen met jullie doel. Het geeft me een warm gevoel van binnen dat er mensen zijn die dit voor hun medemens over hebben, petje af voor jou en je moeder!!
Heel veel sterkte en succes!
zondag 20 september 2009 om 12:47
zondag 20 september 2009 om 15:46
Een update!! ( thanx Feder, soms is het hier zoooo druk dat ik er niet meer aan toekom, een stokje achter mijn deur is dus erg gewenst!!! )
Naar omstandigheden gaat het goed met de meisjes. Ze hebben erg veel vertrouwen in een goede afloop en zijn blij met alle mensen om hen heen die zichtbaar hard hun best doen voor ze. De petitie loopt perfect (http://www.petities.nl/pe ... njana_en_sirjana_sundash/) en verder heeft de advocaat bezwaar aangetekend. Er zijn nog geen "uitslagen". We hopen dus op een goede afloop, en zijn daar nog steeds erg hard ons best voor aan het doen.
Ondertussen gaat het instellen van de medicatie bij onze Prinses onverminderd door en is ze veel in het ziekenhuis te vinden, zowel voor het huidige probleem als alle randproblemen die daarbij komen kijken. Het is moeilijk voor haar, maar ze slaat zich er dapper doorheen. Ze heeft erg veel last van de hormonen die ze toegediend krijgt, maar we moeten verder! Los van hormonale schommelingen in haar gedrag en haar belevingswereld verandert ook haar lichaam. Een heel medisch verhaal met veel nare randjes en kantjes, maar waar we gelukkig nu wel aan begonnen zijn zodat de toekomst voor Sir er in elk geval een stukje beter uitziet!
Ik hou jullie heel zeker op de hoogte hier!!!!
Oh ja, en wat ik echt echt echt echt niet wil vergeten: lieve forummers, bedankt voor alle post voor Sirjana. Dit is zoooo ontzettend lief van jullie en zoveel steunend!!!!!!!
En Mamzelle, ik zag Sir druk in de weer met een kaartje, dus ik vermoed dat er iets jouw richting op gaat komen!!!
Naar omstandigheden gaat het goed met de meisjes. Ze hebben erg veel vertrouwen in een goede afloop en zijn blij met alle mensen om hen heen die zichtbaar hard hun best doen voor ze. De petitie loopt perfect (http://www.petities.nl/pe ... njana_en_sirjana_sundash/) en verder heeft de advocaat bezwaar aangetekend. Er zijn nog geen "uitslagen". We hopen dus op een goede afloop, en zijn daar nog steeds erg hard ons best voor aan het doen.
Ondertussen gaat het instellen van de medicatie bij onze Prinses onverminderd door en is ze veel in het ziekenhuis te vinden, zowel voor het huidige probleem als alle randproblemen die daarbij komen kijken. Het is moeilijk voor haar, maar ze slaat zich er dapper doorheen. Ze heeft erg veel last van de hormonen die ze toegediend krijgt, maar we moeten verder! Los van hormonale schommelingen in haar gedrag en haar belevingswereld verandert ook haar lichaam. Een heel medisch verhaal met veel nare randjes en kantjes, maar waar we gelukkig nu wel aan begonnen zijn zodat de toekomst voor Sir er in elk geval een stukje beter uitziet!
Ik hou jullie heel zeker op de hoogte hier!!!!
Oh ja, en wat ik echt echt echt echt niet wil vergeten: lieve forummers, bedankt voor alle post voor Sirjana. Dit is zoooo ontzettend lief van jullie en zoveel steunend!!!!!!!
En Mamzelle, ik zag Sir druk in de weer met een kaartje, dus ik vermoed dat er iets jouw richting op gaat komen!!!
