Psyche
alle pijlers
Lang geleden... deel 3
zaterdag 15 augustus 2009 om 22:56
Voor alle vrouwen
met een verleden
van onveiligheid,
weet je welkom.
Samen vertrouwen ontdekken,
dat is de titel van het plaatje
wat ik vond.
Samen ontdekken we hier
dat een verhaal verteld mag worden
dat ruimte ingenomen mag worden
dat je je mag uitspreken
dat je mag zijn wie je werkelijk bent
met alles wat in je leeft.
Vervolg op Lang geleden... deel 2:
http://forum.viva.nl/forum/list_message ... 0#m3729580
met een verleden
van onveiligheid,
weet je welkom.
Samen vertrouwen ontdekken,
dat is de titel van het plaatje
wat ik vond.
Samen ontdekken we hier
dat een verhaal verteld mag worden
dat ruimte ingenomen mag worden
dat je je mag uitspreken
dat je mag zijn wie je werkelijk bent
met alles wat in je leeft.
Vervolg op Lang geleden... deel 2:
http://forum.viva.nl/forum/list_message ... 0#m3729580
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
donderdag 1 oktober 2009 om 17:20
Ik kom even zwaaien
Alles goed in de zin van gewoon. Ben moe, ongesteld geworden en toch gewerkt! Verder voel ik me een beetje opgelaten. Heb bij een bepaald vrijwilligerswerk gezegd dat ik niet meer deze middag in de week wil/kan, want dat is me te zwaar na een volle dag oppassen. Ik vind het lastig om mijn grenzen aan te geven, mede omdat die persoon niet zo flexibel is. Ook al is dat niet mijn probleem, de inflexibele opstelling van de ander, het is toch lastig om dan slecht nieuws te brengen. Ik heb een lijstje meegegeven met dagen en tijden in de week dat ik wel kan, dus ik heb mijn flexibiliteit getoond, toch?
Saar wat fijn dat je met een goed gevoel van je werk terug kwam. Ik lig regelmatig in bed aan jouw en aan Iry's voorpret te denken. Gaaf hoor!
Appel ik vind het reuze irritant en echt niet kunnen dat je met zoveel lading naar huis bent gestuurd. Hoop dat je een paar leuke dagen hebt.
Sponge hoe is het gegaan vandaag, je had toch weer een emdr sessie? Ik denk aan je
EV, goed om te horen dat gisteren geslaagd was, ondanks dat het best wel veel op één dag was. Doe je het vanavond een beetje rustig aan!
Philomein, hoe was jouw dag vandaag? Nóg wat leniger geworden?
Jonna je zult je nu wel op je vakantieadres geinstalleerd hebben, een beetje mooi weer zou fijn zijn
Lynn, hoe voel jij je? En Wurm hoe gaat het daar mee? Heb je een rustige dag gehad?
Claire, ik weet dat je meeleest, ook aan jou wordt gedacht, liefs!
Ster, ik ben je niet zat, dus blijf schrijven....
Alles goed in de zin van gewoon. Ben moe, ongesteld geworden en toch gewerkt! Verder voel ik me een beetje opgelaten. Heb bij een bepaald vrijwilligerswerk gezegd dat ik niet meer deze middag in de week wil/kan, want dat is me te zwaar na een volle dag oppassen. Ik vind het lastig om mijn grenzen aan te geven, mede omdat die persoon niet zo flexibel is. Ook al is dat niet mijn probleem, de inflexibele opstelling van de ander, het is toch lastig om dan slecht nieuws te brengen. Ik heb een lijstje meegegeven met dagen en tijden in de week dat ik wel kan, dus ik heb mijn flexibiliteit getoond, toch?
Saar wat fijn dat je met een goed gevoel van je werk terug kwam. Ik lig regelmatig in bed aan jouw en aan Iry's voorpret te denken. Gaaf hoor!
Appel ik vind het reuze irritant en echt niet kunnen dat je met zoveel lading naar huis bent gestuurd. Hoop dat je een paar leuke dagen hebt.
Sponge hoe is het gegaan vandaag, je had toch weer een emdr sessie? Ik denk aan je
EV, goed om te horen dat gisteren geslaagd was, ondanks dat het best wel veel op één dag was. Doe je het vanavond een beetje rustig aan!
Philomein, hoe was jouw dag vandaag? Nóg wat leniger geworden?
Jonna je zult je nu wel op je vakantieadres geinstalleerd hebben, een beetje mooi weer zou fijn zijn
Lynn, hoe voel jij je? En Wurm hoe gaat het daar mee? Heb je een rustige dag gehad?
Claire, ik weet dat je meeleest, ook aan jou wordt gedacht, liefs!
Ster, ik ben je niet zat, dus blijf schrijven....
donderdag 1 oktober 2009 om 18:56
Een zwaai met tekst is toch leuker dan een zwaai zonder tekst, ofwel fijn je weer te lezen, Hanke. Goed hoor, dat je je grenzen hebt aangegeven! Mijn complimenten! Zeker met zo'n moeilijk persoon. En ja, zeker flexibel!
Terug van PMT en weer e.e.a. geleerd. Wonderlijk, dat je door wat oefeningen te doen (zoals lopen in de ruimte met je ogen dicht) erachter komt dat je nog meer op een ander vertrouwt dan op jezelf. Ik mag nog meer gaan vertrouwen op mijn eigen gevoel. Lastig hoor, het is zo in de war gemaakt, ooit. Nog meer gedaan, maar ik hou het even hierbij.
Vanavond ga ik zeker rustig aan doen. Het is een intense week geweest. Herbelevingen, gesprekken met vriendinnen, de therapie, mijn schrijven; het is veel. Vandaag heb ik ook EM's zonen weer eens een kaartje gestuurd (daar horen we gewoon maanden en maanden niets van), ik heb de ene vriendin van gisteravond mijn waardering voor haar gemaild (eerlijk he!); mijn uitgever gemaild en zo nog wat dingen. Tevreden over mezelf over deze acties. En nu eten!
Terug van PMT en weer e.e.a. geleerd. Wonderlijk, dat je door wat oefeningen te doen (zoals lopen in de ruimte met je ogen dicht) erachter komt dat je nog meer op een ander vertrouwt dan op jezelf. Ik mag nog meer gaan vertrouwen op mijn eigen gevoel. Lastig hoor, het is zo in de war gemaakt, ooit. Nog meer gedaan, maar ik hou het even hierbij.
Vanavond ga ik zeker rustig aan doen. Het is een intense week geweest. Herbelevingen, gesprekken met vriendinnen, de therapie, mijn schrijven; het is veel. Vandaag heb ik ook EM's zonen weer eens een kaartje gestuurd (daar horen we gewoon maanden en maanden niets van), ik heb de ene vriendin van gisteravond mijn waardering voor haar gemaild (eerlijk he!); mijn uitgever gemaild en zo nog wat dingen. Tevreden over mezelf over deze acties. En nu eten!
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
donderdag 1 oktober 2009 om 21:12
Daag Dames,
Afgelopen dagen nog steeds mak an gedaan. Wel gewerkt, maar verder kwam er niet zoveel uit.
Therapie vond ik moeilijk, en ik zit nu met een vraag waar ik redelijk over pieker.
Misschien dat jullie je licht er eens op kunnen laten schijnen...
Ik denk erg snel dat een ander me niet geloofd. Of ben daar bang voor. Geloofd worden is voor mij iets erg belangrijks.
Mn eigen verhaal vind ik maar ongeloofwaardig, dat mensen zoiets kunnen doen, en dna ook nog zulke aardige mensen. En dan ga ik ook nog steeds zo met ze om.. en en en..
Ook over de stemmen, over als ik me rot voel... Ik ben erg snel bezig met dat een ander toch zoiets heeft als 'ja vast'.
Kom er niet zo goed uit hoe wat of waarom.
Omdat het er van mij al niet mag zijn, en ik dus denk dat het bij anderen ook niet kan/mag? (zoeken van bevestiging?)
Omdat het een oude boodschap is, 'ze geloven je toch nooit'?
Of heeft het iets te maken met dat ik bang ben niet gehoord te worden? Niet serieus genomen te worden?
Jullie nog enige ideeen?
Afgelopen dagen nog steeds mak an gedaan. Wel gewerkt, maar verder kwam er niet zoveel uit.
Therapie vond ik moeilijk, en ik zit nu met een vraag waar ik redelijk over pieker.
Misschien dat jullie je licht er eens op kunnen laten schijnen...
Ik denk erg snel dat een ander me niet geloofd. Of ben daar bang voor. Geloofd worden is voor mij iets erg belangrijks.
Mn eigen verhaal vind ik maar ongeloofwaardig, dat mensen zoiets kunnen doen, en dna ook nog zulke aardige mensen. En dan ga ik ook nog steeds zo met ze om.. en en en..
Ook over de stemmen, over als ik me rot voel... Ik ben erg snel bezig met dat een ander toch zoiets heeft als 'ja vast'.
Kom er niet zo goed uit hoe wat of waarom.
Omdat het er van mij al niet mag zijn, en ik dus denk dat het bij anderen ook niet kan/mag? (zoeken van bevestiging?)
Omdat het een oude boodschap is, 'ze geloven je toch nooit'?
Of heeft het iets te maken met dat ik bang ben niet gehoord te worden? Niet serieus genomen te worden?
Jullie nog enige ideeen?
donderdag 1 oktober 2009 om 22:13
Wurm, megaherkenbaar.
Nog steeds heb ik tijden dat ik mezelf niet geloof. Dat ik het verzonnen zou hebben en dan met name het misbruik.
Wat betreft mijn ouders heeft het heel lang geduurd voor ik doorhad hoe schadelijk het is geweest wat zich thuis heeft afgespeeld. Ik vond het nomaal hoe het er aan toe ging en ik was degene die raar was, ik was degene met klachten, met medicijnen en therapeuten. En met de kwetsbaarheid in de karakterstructuur zeg maar. Ik was toch nooit geslagen?! Ik had toch altijd eten drinken en kleren gehad? Vakanties en ik mocht toch naar school en leren? Wat deed ik nou moeilijk? Wist ik niet hoeveel geld ik wel nietr had gekost, ondankbaar kind dat ik was!
Op een gegeven moment ben ik geweest waar jij nu komt en daar hoorde ik verhalen van mensen die zo heftig en extreeem waren dat ik de neiging had om het niet te geloven. Kennelijk werkt de menselijke natuur zo dat je niet stil wilt staan bij wat mensen een ander, een kind, aan kunnen doen. Hoe kan iemand dat overleven? Waarom heeft de omgeving niks gemerkt? Waarom hebben omstanders niet ingegrepen? Het riep een onmacht en een pijn op die ik moeilijk in woorden uit kan drukken.
De maatschappij gaat ook heel raar om met dit soort verhalen/ervaringen van medemensen. Het wordt uitgemolken op een erg sensationele manier, maar er worden ook vraagtekens gezet bij de geloofwaardigheid van slachtoffers en daarin kan het er heel hard aan toe gaan. Zoals bijv. Jolanda uit Epe.
Loochening en 'blame the victim" zijn afweermechanismen die heel veel voorkomen, bij ieder mens wel. Ik heb mezelf heel wat verweten. Dat ik mijn mond niet opengedaan heb, het misbruik niet heb gestopt, niet op eerder het huis ben uitgegaan enz.
Ook ik ben heel lang bang geweest niet geloofd te worden en deels is die angst ook waarheid geworden. Dat was heel hard en pijnlijk. Maar het liet wel zien uit van wie ik het niet moest verwachten: steun, acceptatie, liefde...
Wat betreft het nao-gedeelte: ook daarin buitelen de deskundigen al jaren vechtend door de arena. Aangepraat door de therapeut of de media, verhoogde suggestibiliteit en totaal niet betrouwbaar in de rechtbank als getuige...ik heb het allemaal voorbij zien komen de afgelopen 20 jaar. Menig medisch specialist is vast overtuigd van zijn eigen gelijk en als hij daarmee jouw ervaringen en beleveniswereld de grond in stampt: dat kan diegene geen ruk schelen. Dat je je daarin angstig, niet gehoord en niet geloofd voelt (zeker na je laatste ervaring), of heel snel denkt dat dat het geval is...ik vind het niet vreemd.
Maar rot voelt het wel.
Ster heeft gelijk als ze zegt dat je jezelf serieus moet nemen. Maar dat kan verdomde lastig zijn als je niet geleerd hebt goed waar te nemen. En als je eigenlijk niet weet wat 'normaal' is. Want je hebt een heel ander referentiekader dan de gemiddelde Nederlander.
Nog steeds heb ik tijden dat ik mezelf niet geloof. Dat ik het verzonnen zou hebben en dan met name het misbruik.
Wat betreft mijn ouders heeft het heel lang geduurd voor ik doorhad hoe schadelijk het is geweest wat zich thuis heeft afgespeeld. Ik vond het nomaal hoe het er aan toe ging en ik was degene die raar was, ik was degene met klachten, met medicijnen en therapeuten. En met de kwetsbaarheid in de karakterstructuur zeg maar. Ik was toch nooit geslagen?! Ik had toch altijd eten drinken en kleren gehad? Vakanties en ik mocht toch naar school en leren? Wat deed ik nou moeilijk? Wist ik niet hoeveel geld ik wel nietr had gekost, ondankbaar kind dat ik was!
Op een gegeven moment ben ik geweest waar jij nu komt en daar hoorde ik verhalen van mensen die zo heftig en extreeem waren dat ik de neiging had om het niet te geloven. Kennelijk werkt de menselijke natuur zo dat je niet stil wilt staan bij wat mensen een ander, een kind, aan kunnen doen. Hoe kan iemand dat overleven? Waarom heeft de omgeving niks gemerkt? Waarom hebben omstanders niet ingegrepen? Het riep een onmacht en een pijn op die ik moeilijk in woorden uit kan drukken.
De maatschappij gaat ook heel raar om met dit soort verhalen/ervaringen van medemensen. Het wordt uitgemolken op een erg sensationele manier, maar er worden ook vraagtekens gezet bij de geloofwaardigheid van slachtoffers en daarin kan het er heel hard aan toe gaan. Zoals bijv. Jolanda uit Epe.
Loochening en 'blame the victim" zijn afweermechanismen die heel veel voorkomen, bij ieder mens wel. Ik heb mezelf heel wat verweten. Dat ik mijn mond niet opengedaan heb, het misbruik niet heb gestopt, niet op eerder het huis ben uitgegaan enz.
Ook ik ben heel lang bang geweest niet geloofd te worden en deels is die angst ook waarheid geworden. Dat was heel hard en pijnlijk. Maar het liet wel zien uit van wie ik het niet moest verwachten: steun, acceptatie, liefde...
Wat betreft het nao-gedeelte: ook daarin buitelen de deskundigen al jaren vechtend door de arena. Aangepraat door de therapeut of de media, verhoogde suggestibiliteit en totaal niet betrouwbaar in de rechtbank als getuige...ik heb het allemaal voorbij zien komen de afgelopen 20 jaar. Menig medisch specialist is vast overtuigd van zijn eigen gelijk en als hij daarmee jouw ervaringen en beleveniswereld de grond in stampt: dat kan diegene geen ruk schelen. Dat je je daarin angstig, niet gehoord en niet geloofd voelt (zeker na je laatste ervaring), of heel snel denkt dat dat het geval is...ik vind het niet vreemd.
Maar rot voelt het wel.
Ster heeft gelijk als ze zegt dat je jezelf serieus moet nemen. Maar dat kan verdomde lastig zijn als je niet geleerd hebt goed waar te nemen. En als je eigenlijk niet weet wat 'normaal' is. Want je hebt een heel ander referentiekader dan de gemiddelde Nederlander.
donderdag 1 oktober 2009 om 22:28
Dank meiden!
Ster, ja dat is misschien zo.
Hoewel Peuter altijd aangeeft geen reden te hebben om te twijfelen aan wat ik vertel. Het is dus echt een irreeele gedachten/ angst die geen werkelijkheis is dan.
Hanke, misschien heeft het ook te maken met hoe 'hard' de maatschappij idd kan reageren op dat soort dingen.
en idd, dat ze rustig zeiden dat ik de ondankbare was.
Peuter en ik hebben ons afgelopen sessie gebogen over dit vraagstuk, en ik weet er gewoon geen antwoord op.
Andere dingen lukten verder wel. Het lukte me om te vertellen waarom ze me wel zou moeten geloven, 'bewijs' op te sommen dat het wèl echt was gebeurd. Hoewel het wel heel klote was dat dat allemaal zo vaag/dubbel uit te leggen is. Maar wel okee om eens zo voro mezelf op te komen.
En het lukte me ook om echt te zeggen dat het wel echt was gebeurd.
Maar telkens als we keken naar wat het nou deed, wat er vanbinnen speelde enzo, kwam heel duidelijk terug dat
'ik mn mond moest houden omdat ze het toch niet zou geloven'.
zou het iets in die richting zijn?
Net zo'n gedachte als 'het was mijn schuld'?
Ster, ja dat is misschien zo.
Hoewel Peuter altijd aangeeft geen reden te hebben om te twijfelen aan wat ik vertel. Het is dus echt een irreeele gedachten/ angst die geen werkelijkheis is dan.
Hanke, misschien heeft het ook te maken met hoe 'hard' de maatschappij idd kan reageren op dat soort dingen.
en idd, dat ze rustig zeiden dat ik de ondankbare was.
Peuter en ik hebben ons afgelopen sessie gebogen over dit vraagstuk, en ik weet er gewoon geen antwoord op.
Andere dingen lukten verder wel. Het lukte me om te vertellen waarom ze me wel zou moeten geloven, 'bewijs' op te sommen dat het wèl echt was gebeurd. Hoewel het wel heel klote was dat dat allemaal zo vaag/dubbel uit te leggen is. Maar wel okee om eens zo voro mezelf op te komen.
En het lukte me ook om echt te zeggen dat het wel echt was gebeurd.
Maar telkens als we keken naar wat het nou deed, wat er vanbinnen speelde enzo, kwam heel duidelijk terug dat
'ik mn mond moest houden omdat ze het toch niet zou geloven'.
zou het iets in die richting zijn?
Net zo'n gedachte als 'het was mijn schuld'?
anoniem_62873 wijzigde dit bericht op 08-10-2009 18:24
Reden: wat je niet ziet bestaat niet, dus ik maakte het hier onzichtbaar. :)
Reden: wat je niet ziet bestaat niet, dus ik maakte het hier onzichtbaar. :)
% gewijzigd
donderdag 1 oktober 2009 om 22:48
Ik denk het wel wurm.
Allereerst kunnen daders dat tegen je gezegd hebben om ervoor te zorgen dat je je mond houdt. "Ze geloven je toch niet". Daders zijn op zo'n moment erg machtig, ze kunnen van alles met je doen, dus wat ze zeggen zal ook wel kloppen.
En om even iets heel pijnlijks aan te stippen: het kan ook zijn dat je bang was dat je ouders niet de moeite zouden tonen om je te willen geloven. Of dat nou uit gebrek aan liefde was of door te weinig ouderlijke vaardigheden of loyaliteit aan geloof of aan de betreffende persoon, dat laat ik even in het midden. Misschien is dat ook wel iets wat je haarfijn hebt aangevoeld.
Slachtoffers die wel uit een goed gezin komen hebben ook de neiging om hun mond te houden. Kennelijk hoort dat bij de ontwikkeling van een kind (als ik praat creeer ik een probleem voor pappa en mamma en dat is zielig voor ze) en is het inherent aan het delict omdat het schaamte oproept. Met zwijgen als gevolg.
Allereerst kunnen daders dat tegen je gezegd hebben om ervoor te zorgen dat je je mond houdt. "Ze geloven je toch niet". Daders zijn op zo'n moment erg machtig, ze kunnen van alles met je doen, dus wat ze zeggen zal ook wel kloppen.
En om even iets heel pijnlijks aan te stippen: het kan ook zijn dat je bang was dat je ouders niet de moeite zouden tonen om je te willen geloven. Of dat nou uit gebrek aan liefde was of door te weinig ouderlijke vaardigheden of loyaliteit aan geloof of aan de betreffende persoon, dat laat ik even in het midden. Misschien is dat ook wel iets wat je haarfijn hebt aangevoeld.
Slachtoffers die wel uit een goed gezin komen hebben ook de neiging om hun mond te houden. Kennelijk hoort dat bij de ontwikkeling van een kind (als ik praat creeer ik een probleem voor pappa en mamma en dat is zielig voor ze) en is het inherent aan het delict omdat het schaamte oproept. Met zwijgen als gevolg.
vrijdag 2 oktober 2009 om 07:42
Misschien dat je daar wel een punt hebt Hanke.
Ja, dit doet ook wat van binnen. Het raakt.
Het is er niet. Het is altijd ontkent.
Hoe kan ik er nou ruimte voor creeeren als het allemaal nooit geweest is. Als ik in mij nog steeds hoor, voel dat het voor mijn eigen bestwil is. Hun opvoeding zo gul en ik ondankbaar.
Als ik het labiele meisje was met gek gedrag, en zij de perfecte ouders van de pedagogische academie, overal zo geliefd en betrokken.
Ja, dit doet ook wat van binnen. Het raakt.
Het is er niet. Het is altijd ontkent.
Hoe kan ik er nou ruimte voor creeeren als het allemaal nooit geweest is. Als ik in mij nog steeds hoor, voel dat het voor mijn eigen bestwil is. Hun opvoeding zo gul en ik ondankbaar.
Als ik het labiele meisje was met gek gedrag, en zij de perfecte ouders van de pedagogische academie, overal zo geliefd en betrokken.
anoniem_62873 wijzigde dit bericht op 08-10-2009 18:25
Reden: Even wat openheid verwijdert
Reden: Even wat openheid verwijdert
% gewijzigd
vrijdag 2 oktober 2009 om 10:10
Lieve meiden.. alleen maar herkenbaar wat jullie schrijven, en lees als je wilt maar eens het stuk wat ik net op mijn eigen topic schreef. (Jawel, voor alle fans: het is er weer! )
Ik vind het ongelooflijk pijnlijk dat al dat zwijgen, ontkennen, doen-alsof in onze familie ertoe leidt dat er nu al een volgende generatie 'knakt'.
Gisteren in therapie kwam ik erachter dat ik dénk dat ik de therapeut niet genoeg vertrouw (als ik een keer eerder flink heb gehuild en dingen heb verteld, dan voel ik de keer daarna alleen maar verstopneigingen), maar dat het in feite is dat ik mezelf en mijn gevoel niet genoeg vertrouw. Ik heb er nog steeds heel veel moeite mee om te durven voelen, echt voelen hoezeer ik ben beschadigd door alles. En dat komt niet uit de lucht vallen, dat is geen fantasie. Om mezelf dat te durven toestaan, voelen wat er is - als dat me lukt, voelt het (naast ellendig) ook heel krachtig en goed, en dan vraag ik me af waarom ik dat niet altijd doe.
Het verbod om te praten heeft impact tot nu toe en roept hevige angst op als ik het toch doe. Ja, zo'n dader, en heel het systeem, heeft zoveel macht over het kleine kind dat ik was, zoveel macht. En al doorzie ik dat nu als volwassene, gevoelsmatig is het een heel ander verhaal en moet ik als volwassene het besluit nemen dat ik dit innerlijke kind niet meer verloochen en dat ik haar help en haar geloof - wie anders zou het doen? Ja, EM, en mijn therapeutes, mijn tante, vriendinnen. Maar het komt op mij aan, daar begint het.
Ik vind het ongelooflijk pijnlijk dat al dat zwijgen, ontkennen, doen-alsof in onze familie ertoe leidt dat er nu al een volgende generatie 'knakt'.
Gisteren in therapie kwam ik erachter dat ik dénk dat ik de therapeut niet genoeg vertrouw (als ik een keer eerder flink heb gehuild en dingen heb verteld, dan voel ik de keer daarna alleen maar verstopneigingen), maar dat het in feite is dat ik mezelf en mijn gevoel niet genoeg vertrouw. Ik heb er nog steeds heel veel moeite mee om te durven voelen, echt voelen hoezeer ik ben beschadigd door alles. En dat komt niet uit de lucht vallen, dat is geen fantasie. Om mezelf dat te durven toestaan, voelen wat er is - als dat me lukt, voelt het (naast ellendig) ook heel krachtig en goed, en dan vraag ik me af waarom ik dat niet altijd doe.
Het verbod om te praten heeft impact tot nu toe en roept hevige angst op als ik het toch doe. Ja, zo'n dader, en heel het systeem, heeft zoveel macht over het kleine kind dat ik was, zoveel macht. En al doorzie ik dat nu als volwassene, gevoelsmatig is het een heel ander verhaal en moet ik als volwassene het besluit nemen dat ik dit innerlijke kind niet meer verloochen en dat ik haar help en haar geloof - wie anders zou het doen? Ja, EM, en mijn therapeutes, mijn tante, vriendinnen. Maar het komt op mij aan, daar begint het.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
vrijdag 2 oktober 2009 om 10:42
Wurm, het komt idd ook omdat je ouders doen alsof er nooit iets gebeurd is.
Terwijl het zo ontzettend heftig was.
Ongelofelijk.
Dat ze kunnen doen nu alsof er nooit iets aan de hand was.
Daarom is het moeilijk voor jou om te geloven.
Ik denk dat dat gevoel blijft Wurm, omdat je ouders nog steeds de rol aannemen van goed. En jij laat ze die rol aannemen.
Mocht je ooit de confrontatie met je ouders aan gaan, hoe ze dan ook reageren, er is iets in gang gezet.
En omdat je je er toch al ingestort hebt, denk ik ook dat dat gevoel dan misschien wat veranderd.
Dat je jezelf meer serieus gaat nemen.
He bah.
Kom er niet goed uit met mn woorden.
Meer kan ik er niet van maken.
Leef met je me Wurm.
Terwijl het zo ontzettend heftig was.
Ongelofelijk.
Dat ze kunnen doen nu alsof er nooit iets aan de hand was.
Daarom is het moeilijk voor jou om te geloven.
Ik denk dat dat gevoel blijft Wurm, omdat je ouders nog steeds de rol aannemen van goed. En jij laat ze die rol aannemen.
Mocht je ooit de confrontatie met je ouders aan gaan, hoe ze dan ook reageren, er is iets in gang gezet.
En omdat je je er toch al ingestort hebt, denk ik ook dat dat gevoel dan misschien wat veranderd.
Dat je jezelf meer serieus gaat nemen.
He bah.
Kom er niet goed uit met mn woorden.
Meer kan ik er niet van maken.
Leef met je me Wurm.
vrijdag 2 oktober 2009 om 10:55
vrijdag 2 oktober 2009 om 11:50
Ster, duidelijk wat je zegt. Zo is het bij ons ook: moeder (en familie..) doet ook alsof er niets gebeurd is (en alsof ik gek ben) en dan ga je bijna ook zelf nog geloven dat je gek bent. Terwijl je wéét, en voelt, en al je problemen echt niet uit de lucht komen vallen.
Het gaat om jezelf serieus nemen.
Confronteren zal waarschijnlijk niets opleveren en je alleen maar meer in de war maken.
Het gaat om jezelf serieus nemen.
Confronteren zal waarschijnlijk niets opleveren en je alleen maar meer in de war maken.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
vrijdag 2 oktober 2009 om 12:50
Knap gezegd Ster: je laat ze in de rol van goed. De goede ouder. Terwijl je nog veel meer kan voelen en vinden van ze, het hoeft allemaal niet zo statisch te zijn.
Zo had ik nooit geleerd (door mijn opvoeding, het slechte hechten en mijn aard en aanleg) dat je dingen tegelijk kan vinden en voelen. Zoals boosheid en liefde tegelijk.
Altijd was ik bang verlaten en in de steek gelaten te worden, daarom durfde ik ook niet boos te zijn op mijn moeder. Ik wist gevoelsmatig dat de hechting niet klopte. Ze kon bij wijze van spreken zomaar uit mijn leven verdwijnen. Laatst zei mijn zus dat ze datzelfde gevoel ook had bij het opgroeien.
Het loslaten van mijn moeders oordelen, om in plaats daarvan uit te gaan van mijn eigen ideeen en gevoelens, ik kon het niet. Ik had geen eigen identiteit en kennelijk was wie ik was ook nog raar en slecht. De kruk van moeder als steun om mijn niet ontwikkelde ik/ego/identiteit werd een stok waarmee ik me steeds meer sloeg.
Is dat herkenbaar voor je Wurm?
Zo had ik nooit geleerd (door mijn opvoeding, het slechte hechten en mijn aard en aanleg) dat je dingen tegelijk kan vinden en voelen. Zoals boosheid en liefde tegelijk.
Altijd was ik bang verlaten en in de steek gelaten te worden, daarom durfde ik ook niet boos te zijn op mijn moeder. Ik wist gevoelsmatig dat de hechting niet klopte. Ze kon bij wijze van spreken zomaar uit mijn leven verdwijnen. Laatst zei mijn zus dat ze datzelfde gevoel ook had bij het opgroeien.
Het loslaten van mijn moeders oordelen, om in plaats daarvan uit te gaan van mijn eigen ideeen en gevoelens, ik kon het niet. Ik had geen eigen identiteit en kennelijk was wie ik was ook nog raar en slecht. De kruk van moeder als steun om mijn niet ontwikkelde ik/ego/identiteit werd een stok waarmee ik me steeds meer sloeg.
Is dat herkenbaar voor je Wurm?
vrijdag 2 oktober 2009 om 14:11
Ik denk dat ik wel begrijp wat je bedoeld te zeggen Ster.
En ik weet ook dat ik zelf de keuze maak om dit 'mooie weer' te blijven spelen. De confrontatie niet opzoek.
hypothetisch antwoord:
ehm. Iets met daders die altijd deden dat het nooit bestond, en ik die ze daarin bevestig met mijn gedrag. En dat het dan ook niet is?
In combinatie met de ervaring niet serieus genomen te worden.
Zoiets.
Tnx Ster!
En ik weet ook dat ik zelf de keuze maak om dit 'mooie weer' te blijven spelen. De confrontatie niet opzoek.
hypothetisch antwoord:
ehm. Iets met daders die altijd deden dat het nooit bestond, en ik die ze daarin bevestig met mijn gedrag. En dat het dan ook niet is?
In combinatie met de ervaring niet serieus genomen te worden.
Zoiets.
Tnx Ster!
anoniem_62873 wijzigde dit bericht op 08-10-2009 18:27
Reden: naar om het zo out in the open te hebben staan
Reden: naar om het zo out in the open te hebben staan
% gewijzigd
vrijdag 2 oktober 2009 om 17:00
Hai dames
Ik denk dat je ze die rol inderdaad wel laat innemen Wurm,dat hun goede ouders zijn en dat er niets gebeurt is...Zou niet weten hoe je dat veranderen kan.Misschien heb je dat al lang geprobeert ze teconfronteren met hetgeen gebeurt is??
Onkennen ze dat dan gewoon?
Word jij dan niet verschrikkelijk boos!???Ik zou dat wel worden denk ik als ze me niet geloven en me dus niet serieus zouden nemen.Ik geloof dat je schreef dat je dat nauwelijks werd op ze(kan het verkeerd gelezen hebben hoor)Voel je dat echt niet?
Als je boos op ze zou worden is het makkelijker om voor jezelf optekomen lijkt mij want als je de situatie zolaat verandert hun reactie naar jouw toe ook niet en dat wil je toch niet?
Dat is wat Ster denk ik zegt met dat je ze die rol aan laat nemen.
(maar misschien zit ik er wel helemaal naast hoor maar ik voel het zo)
Bij mij is de computer kapot dus ik zit nu in de bibliotheek;het hele weekend geen computer;bleh!
Hanke ik heb inderdaad gister weer EMDR gehad en het ging makkelijkern dan de eerste x.Denk dat er al een hele lading spanning vanaf gehaald is door de vorige keer al heb ik het gevoel dat er wel degelijk wat gebeurt is.Al voelde het minder heftig dan de eerste sessie.
De volgende sessie is dus ook komen tevervallen en is een gewone evaluatie geworden
Zou vanavond met een vriendin een rondvaart gaan maken maar die belt net af,ze heeft een blaasontsteking.Nu maar kijken of ik nog afbellen kan...
Weet dus niet wanneer ik weer hier kan zijn maar iig prettig weeknd alvast lieverds!
Ik denk dat je ze die rol inderdaad wel laat innemen Wurm,dat hun goede ouders zijn en dat er niets gebeurt is...Zou niet weten hoe je dat veranderen kan.Misschien heb je dat al lang geprobeert ze teconfronteren met hetgeen gebeurt is??
Onkennen ze dat dan gewoon?
Word jij dan niet verschrikkelijk boos!???Ik zou dat wel worden denk ik als ze me niet geloven en me dus niet serieus zouden nemen.Ik geloof dat je schreef dat je dat nauwelijks werd op ze(kan het verkeerd gelezen hebben hoor)Voel je dat echt niet?
Als je boos op ze zou worden is het makkelijker om voor jezelf optekomen lijkt mij want als je de situatie zolaat verandert hun reactie naar jouw toe ook niet en dat wil je toch niet?
Dat is wat Ster denk ik zegt met dat je ze die rol aan laat nemen.
(maar misschien zit ik er wel helemaal naast hoor maar ik voel het zo)
Bij mij is de computer kapot dus ik zit nu in de bibliotheek;het hele weekend geen computer;bleh!
Hanke ik heb inderdaad gister weer EMDR gehad en het ging makkelijkern dan de eerste x.Denk dat er al een hele lading spanning vanaf gehaald is door de vorige keer al heb ik het gevoel dat er wel degelijk wat gebeurt is.Al voelde het minder heftig dan de eerste sessie.
De volgende sessie is dus ook komen tevervallen en is een gewone evaluatie geworden
Zou vanavond met een vriendin een rondvaart gaan maken maar die belt net af,ze heeft een blaasontsteking.Nu maar kijken of ik nog afbellen kan...
Weet dus niet wanneer ik weer hier kan zijn maar iig prettig weeknd alvast lieverds!
vrijdag 2 oktober 2009 om 17:15
quote:hanke321 schreef op 01 oktober 2009 @ 22:48:
Kennelijk hoort dat bij de ontwikkeling van een kind (als ik praat creeer ik een probleem voor pappa en mamma en dat is zielig voor ze) en is het inherent aan het delict omdat het schaamte oproept. Met zwijgen als gevolg.Hanke zo'n waar mechanisme dit. Om exact deze reden heb ik ook altijd gezwegen. En dat zwijgen heeft veel eenzaamheid en onzekerheid gebracht.
Kennelijk hoort dat bij de ontwikkeling van een kind (als ik praat creeer ik een probleem voor pappa en mamma en dat is zielig voor ze) en is het inherent aan het delict omdat het schaamte oproept. Met zwijgen als gevolg.Hanke zo'n waar mechanisme dit. Om exact deze reden heb ik ook altijd gezwegen. En dat zwijgen heeft veel eenzaamheid en onzekerheid gebracht.
vrijdag 2 oktober 2009 om 17:21
En Ster, die zin pikte ik er ook uit. Over de rol die je laat aannemen.
En ik voel boosheid op ouders die dit laten gebeuren, misbruik faciliteren, en nu mooi weer spelen. Hoe ziek, hoe verwarrend.
Wurm voor jou.
Ik zal staks de hyves even updaten. Ben moe, chagrijnig, zin om de boel te laten en het vliegtuig naar de zon te pakken.
En heb last van de aloude onzekerheid of ik het wel goed doe allemaal.
En ik voel boosheid op ouders die dit laten gebeuren, misbruik faciliteren, en nu mooi weer spelen. Hoe ziek, hoe verwarrend.
Wurm voor jou.
Ik zal staks de hyves even updaten. Ben moe, chagrijnig, zin om de boel te laten en het vliegtuig naar de zon te pakken.
En heb last van de aloude onzekerheid of ik het wel goed doe allemaal.
vrijdag 2 oktober 2009 om 18:34
Ach lieve Lyn, ik zou wel met je mee willen op het vliegtuig.
Gewoon zonder excuses en voorbereidingen even verdwijnen en opwarmen ergens.
En wat je ook doet Lynne, als je je best doet, en er goede bedoelingen bij hebt is het bijna altijd goed. Meer dan je best kan een mens niet doen.
Sponge, ik voel inderdaad maar weinig boosheid naar hen toe.
Gewoon zonder excuses en voorbereidingen even verdwijnen en opwarmen ergens.
En wat je ook doet Lynne, als je je best doet, en er goede bedoelingen bij hebt is het bijna altijd goed. Meer dan je best kan een mens niet doen.
Sponge, ik voel inderdaad maar weinig boosheid naar hen toe.
anoniem_62873 wijzigde dit bericht op 08-10-2009 18:20
Reden: Ik lul teveel. :) Heb de mn hart weer even van mn tong gehaald.
Reden: Ik lul teveel. :) Heb de mn hart weer even van mn tong gehaald.
% gewijzigd
vrijdag 2 oktober 2009 om 19:46
Wurm, zoals jij het beschrijft zitten er voor jou nu meer nadelen aan dan voordelen en kan ik wel begrijpen dat je nu nog helemaal niet wil. Het móet ook niet hé.
Bij mij liep het op juist vanwege de situatie met mijn kinderen; toen ging ik voelen en kon ik er uiteindelijk niet meer tegen, de schijn, het lege, de nep. Maar erkenning heeft het me niet opgeleverd; en ik ben bijna al het contact met familie kwijt, zoals je weet. In die zin is het misschien gewoon ook wel beter voor je zoals het nu gaat, al is dat ook niet helemaal wat je wilt.
Bij mij liep het op juist vanwege de situatie met mijn kinderen; toen ging ik voelen en kon ik er uiteindelijk niet meer tegen, de schijn, het lege, de nep. Maar erkenning heeft het me niet opgeleverd; en ik ben bijna al het contact met familie kwijt, zoals je weet. In die zin is het misschien gewoon ook wel beter voor je zoals het nu gaat, al is dat ook niet helemaal wat je wilt.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
vrijdag 2 oktober 2009 om 20:00
Nee er moet niets, uiteindelijk denk ik dat je datgene doet wat het best past. Op dit moment. Maar er kan iets gebeuren waardoor je kiest voor een andere houding.
Begrip en erkenning krijgen is maar de vraag en ik denk dat je rekening moet houden met het feit dat dat er niet in zit. En dat je jezelf daartegen wapent.
Maar het is zo'n verdrietige keus vind ik, zoals het nu gaat voelt het niet goed maar breek je het open weet je niet wat er gebeurt.
En ze de behoefte krijgen om me even te laten voelen dat zij toch nog de baas zijn.
Voel je dit nog zo?
Begrip en erkenning krijgen is maar de vraag en ik denk dat je rekening moet houden met het feit dat dat er niet in zit. En dat je jezelf daartegen wapent.
Maar het is zo'n verdrietige keus vind ik, zoals het nu gaat voelt het niet goed maar breek je het open weet je niet wat er gebeurt.
En ze de behoefte krijgen om me even te laten voelen dat zij toch nog de baas zijn.
Voel je dit nog zo?
vrijdag 2 oktober 2009 om 23:13
vrijdag 2 oktober 2009 om 23:20
Sponge, dan ben je dus nu feitelijk klaar met de emdr? Knap hoor, ik moest erg aan je denken van de week. Met name de opmerking van je dat je lijf nu voelde of er net iets heel ergs was gebeurd. Dat raakte me. Hoop dat je computer het snel weer doet. Mijn beeldscherm begint raar te doen, de vraag is hoe lang die het nog volhoudt.
Lynn, wat moet ik zeggen, zoveel jaar eenzaamheid en stilzwijgen. Je hebt een hoop voor elkaar in je leven maar dat stukje blijft...
Ik ga slapen, goede nacht allemaal!
Lynn, wat moet ik zeggen, zoveel jaar eenzaamheid en stilzwijgen. Je hebt een hoop voor elkaar in je leven maar dat stukje blijft...
Ik ga slapen, goede nacht allemaal!
vrijdag 2 oktober 2009 om 23:27