Kinderen
alle pijlers
oh oh die emoties
dinsdag 13 oktober 2009 om 12:04
Hoi meiden,
Ik ben nu 38,2 weken zwanger en ik herken mezelf niet meer. Ik huil zeker 3 keer per dag en de aanleiding kan iets heel kleins zijn. Gisteren bijvoorbeeld stelde mn vriend voor dat hij naast dinsdag (voetbal) ook op donderdag (fitnes) zou gaan trainen. Nou dat was alweer een aanleiding om me zo verdrietig en alleen te voelen dat ik alleen maar kan huilen. Achteraf denk ik dan weer : waar gaaaaaat dat over?? Herkent iemand dit? Zouden mijn emoties voortkomen uit onbewuste angst voor alles wat er komen gaat? Voor mijn gevoel duurt het juist allemaal zo lang en ben ik er nu echt wel klaar mee.
Ik ben nu 38,2 weken zwanger en ik herken mezelf niet meer. Ik huil zeker 3 keer per dag en de aanleiding kan iets heel kleins zijn. Gisteren bijvoorbeeld stelde mn vriend voor dat hij naast dinsdag (voetbal) ook op donderdag (fitnes) zou gaan trainen. Nou dat was alweer een aanleiding om me zo verdrietig en alleen te voelen dat ik alleen maar kan huilen. Achteraf denk ik dan weer : waar gaaaaaat dat over?? Herkent iemand dit? Zouden mijn emoties voortkomen uit onbewuste angst voor alles wat er komen gaat? Voor mijn gevoel duurt het juist allemaal zo lang en ben ik er nu echt wel klaar mee.
dinsdag 13 oktober 2009 om 12:08
Lieve Dunieboefie, het gaat echt weer over! Eerlijk waar. Alhoewel... Nee, dit soort emoties ebben met zo'n 9 maanden na de bevalling echt weer weg. Dan herken je jezelf weer. Wat blijft bij mij zijn de emoties voor mijn kind. Bijvoorbeeld dat dansje, waarbij mijn kind uit de maat danst: ik huilt van trots. Het toneelstukje dat helemaal mislukt, het is mijn kind, van trots huil ik bijna. Ik zeg wel eens gekscherend: je kan mij inhuren voor bruiloften en begrafenissen als je zeker wilt weten dat er gehuild wordt! Ach, het is ook wel bijzonder.
Deze heftige emoties waarbij je jezelf niet terug kent, die verdwijnen na verloop van tijd. Dan worden de meeste weer hun eigen ik. Met een beetje meer.
Deze heftige emoties waarbij je jezelf niet terug kent, die verdwijnen na verloop van tijd. Dan worden de meeste weer hun eigen ik. Met een beetje meer.
Volg je hart. Dat klopt.
dinsdag 13 oktober 2009 om 13:42
quote:AlettaJacobs schreef op 13 oktober 2009 @ 12:07:
Hormonen, hormonen, hormonen. Nog even doorbijten en ze zijn weer weg! Nou, bij mij niet, hoor! In het pré-kinderen-tijdperk huilde ik bijna nooit, alleen als er echt iets ergs gebeurde. Nu kan ik al volschieten als ik m'n zoon heel binkerig zie doen tegenover z'n vriendinnetje of van iets onbenulligs op tv. Sinds ik kinderen heb, ben ik echt een softie geworden!
Hormonen, hormonen, hormonen. Nog even doorbijten en ze zijn weer weg! Nou, bij mij niet, hoor! In het pré-kinderen-tijdperk huilde ik bijna nooit, alleen als er echt iets ergs gebeurde. Nu kan ik al volschieten als ik m'n zoon heel binkerig zie doen tegenover z'n vriendinnetje of van iets onbenulligs op tv. Sinds ik kinderen heb, ben ik echt een softie geworden!
dinsdag 13 oktober 2009 om 13:44
Wat lijkt me dat erg... Bij mij is het juist omgekeerd: sinds ik zwanger ben voel ik me stabieler dan ooit. Ik huil niet meer, ik voel me geweldig en de enige emotionele incontinentie die ik ervaar is dat ik zo nu en dan onbedaarlijk de slappe lach heb.
Leuk om te zien dat het zo verschilt per persoon
Leuk om te zien dat het zo verschilt per persoon
dinsdag 13 oktober 2009 om 13:48
Aletta, kun je dan ook met droge ogen naar kinderleed of zielige dieren kijken? Ik zat gister bv Extreme House Makeover te kijken (ja ik weet het, heel erg) en daar gingen ze het huis opknappen van een moeder en 3 jochies die hun echtgenoot/vader hadden verloren aan een ziekte. Eén van die jongens zei: 'If my dad was here right now, I would say that I love him so much'. Nou, dan zit ik toch echt met tranen in m'n ogen terwijl ik dat vroeger nooit zou hebben. Komt denk ik gewoon omdat ik me nu kan inleven in zo'n situatie.
dinsdag 13 oktober 2009 om 13:53
Nu klink ik vast heel ontaard, maar nee: dat soort dingen met andermans kroost doen me helemaal niks. Alhoewel ik laatst wel ontroerd raakte van een Marco Borsato babycompilatie (de gedachte aan mijn eigen kind kan me blijkbaar wèl ontroeren). Maar goed: mijn kind is nog niet geboren, misschien wordt het anders als ze er straks is.
woensdag 14 oktober 2009 om 16:36
Bedankt voor jullie reakties..inderdaad heel apart dat het bij iedereen zo verschilt. Ik ben twee keer eerder zwanger geweest, maar heb het toen nooit zo erg gehad als nu. Aan het begin van mn zwangerschap (in de eerste 3 maanden) was het ook erg heftig gestelt met mn emoties/hormonen. Ik heb toen echt een keer bij de huisarts gezeten van "geef mij maar iets want dit gaat echt niet meer" uiteindelijk kreeg ik niets alleen het advies naar een homeopaat te gaan. In het tweede deel van mn zwangerschap ging het wat beter maar de laatste weken was het weer feest! Nu weer een paar "betere"dagen achter de rug. Vandaag naar de VK geweest en zij dacht te voelen dat het kindje omgedraaid was en dus nu in stuit lag. Ik moest daarop naar het ziekhuis voor een liggingsecho. Je zou denken dat ik daar ook van in tranen zou uitbarsten, maar gek genoeg was ik heel relaxed ik dacht we zien het wel. En gelukkig maar want in het ZH bleek dat meneertje gewoon lekker met zn koppie naar beneden lag dus niets aan de hand..Nog 10 dagen tot de uitgerekende datum, maar hij lag nog erg hoog dus ik denk dat hij voorlopig blijft zitten waar hij zit.
woensdag 14 oktober 2009 om 20:45
Geef aan de vk, aan je partner, aan je omgeving en straks aan de kraamverzorgster aan dat je niet lekker in je vel zit!
Ik herken je gevoelens en ben van sombere, verdrietige gevoelens in de laatste weken van de zwangerschap in een postnatale depressie gestuiterd (die pas na 10 maanden ontdekt werd).
Accepteer van jezelf dat je je in een horrormonenstorm bevindt, dat je je niet lekker voelt, geef het toe en laat voor je zorgen. De echt zware tijd moet nog komen!
Sterkte!
En voor straks wens ik je een goede bevalling en een gezonde, blije baby!
Ik herken je gevoelens en ben van sombere, verdrietige gevoelens in de laatste weken van de zwangerschap in een postnatale depressie gestuiterd (die pas na 10 maanden ontdekt werd).
Accepteer van jezelf dat je je in een horrormonenstorm bevindt, dat je je niet lekker voelt, geef het toe en laat voor je zorgen. De echt zware tijd moet nog komen!
Sterkte!
En voor straks wens ik je een goede bevalling en een gezonde, blije baby!
woensdag 14 oktober 2009 om 20:52