Relaties
alle pijlers
Brief aan mijn lief...
donderdag 29 oktober 2009 om 13:54
Herkenbaar?
"Hoi,
Ik loop een beetje met m´n ziel onder m´n arm.
De sfeer… mat, gespannen, afstandelijk, al zo´n tijd.
Aantrekken…. Afstoten…. Aantrekken…. Afstoten….. en.... weer overnieuw.
Het blijft zich herhalen. Ik zie geen permanent stijgende lijn. Want hij gaat tot nu toe altijd wel weer dalen.
Het kost me steeds meer energie om elke keer weer positief te blijven wanneer je je zo gedraagt.
Om opnieuw weer open te staan als jij weer uit je ´afstootperiode´ bent gekomen en ineens wel weer enthousiast en gezellig kunt doen. Het maakt me verdrietig, die afstand te voelen. Die desinteresse, dat hangen en in je eigen wereldje. Nauwelijks lichamelijk contact, geen warmte, geen passie, geen ´samen´, bijna alleen maar negatieve communicatie.
En als ik er zo over nadenk, over de afgelopen tijd dan zijn er ook zoveel MOOIE en gezellige momenten geweest. Maar het zijn momenten die me in de slechtere periodes niet overeind houden, maar me juist bedroefd maken, want het was zo fijn. Het gemis des te groter maken. Het machteloze besef weer dáár te zitten op dat zelfde pleintje.
Ik ben mij onbewust langzaam steeds verder aan het losmaken van je, in deze periodes. Om jouw afwijzing me niet te laten raken. En op de momenten dat je het allemaal wel weer ziet zitten, dan herstelt het zich niet meer. Ik blijf steeds meer op de oppervlakte merk ik. Veiliger.
Het is voor mij erg schrikken als jij ´ik hou van je meis´ zegt, en het doet pijn…?!
Dit ken ik niet van mezelf. Zoiets hoort geen pijn te doen. Zoiets hoor je met een fijn en geborgen gevoel te kunnen bevestigen. Maar ik kon het niet.
Er gaat veel om in mij, mijn lijf, mijn ziekte, mijn spiegelbeeld, de kinderen.
Ik praat er niet veel over, maar ik heb dagen dat ik me afvraag of ik deze neerwaartse spiraal wel kán stoppen. Of ik jouw aantrekken-afstoten wel kan blijven dragen zonder blijvende gevolgen. Wat nu eigenlijk al niet meer zonder gevolgen is...
Ik praat er ook niet over omdat ik het idee heb dat ik daarmee alleen maar meer druk op jouw ketel zet.
En dat is toch alleen maar mijn eigen glazen ingooien.
Ik loop op m´n tenen om dingen niet fout te doen, ik loop op eierschalen in die gespannen sfeer net als bij jou vroeger thuis.
Zelfs in het openbaar!
Het is onmogelijk om gezellig naar bed te gaan op hetzelfde tijdstip. Er MOET altijd wel iets negatiefs benoemd worden of gebeuren, de kleinste dingen soms.
Dus ga ik tegenwoordig maar gewoon alleen naar boven en vraag ik niks.
Veel rustiger, geen verwachtingen en ook geen stress of irritaties. En zo ga ik tenminste niet boos slapen.
Ik droom heel heftig, ben heel veel bezig met zoeken in grote en onbekende steden. Grote gebouwen, heel veel mensen om mij heen en toch eenzaam. Elke keer wéér de weg moeten vinden. En waar ik in die steden naartoe ga? Geen flauw idee. Alleen maar onzekerheid.
En dan heb ik dit verteld.
En dan wordt jij misschien weer even wakker. En dan ga je misschien weer even naar jezelf kijken. En misschien weer zeggen dat je het ook wel ziet en dat je je best echt wel doet en dat het wel weer goed komt. En misschien weer even een paar weken gezellig doen. En misschien weer toenadering zoeken. En misschien weer grapjes maken en lachen samen. En misschien weer ´sorry´ zeggen.
En dan? Wat komt er daarna???? Hetzelfde. Exact hetzelfde weer overnieuw.
En ook al zijn de ‘leuke’ periodes kwalitatief misschien beter dan vroeger, het is voor mij gebleken dat het de afstandelijke periodes niet kan overbruggen, draaglijk kan maken of dat het de negativiteit uitvlakt na afloop en alles weer koek en ei is.
Ik zit hier echt mee.
Weetje, het doet me zeer om je dit te moeten zeggen, maar ik vind jou gewoon niet leuk meer. Ondanks dat ik zoveel van je hou.
En ondanks dat er soms momenten zijn (in de ‘aantrekperiodes’) dat ik je even wél weer een leuke vent vind, is het alledaagse gevoel wat overheerst die van ´gelatenheid´ geworden over onze relatie.
En dat een ´ik hou van je´ of kortstondige intimiteit daar inmiddels niets meer aan verandert, dat vind ik echt HEEL erg.
Maar omdat samen praten ook niet meer gaat zonder toestanden/ontkenning/bagatellisering, schrijf ik het maar aan je.
Dan kan ik het in ieder geval kwijt en ben jij ervan op de hoogte.
Ik heb geen houvast meer in dit huwelijk. Juist wanneer ik me voorzichtig weer probeer te hechten, knal ik op een tijdje later wéér tegen die muur. Is het niet linksom, dan wel rechtsom. En ik ben die knal zo zat… Ik voel me al heel lang overgeleverd aan jouw buien. Doen wat goed is in jouw ogen en het is okee, dan ben je aardig. Anders niet. En dan zullen we het voelen ook.
En je ziet het zelf helemaal niet, dus voor jou is het er ook niet. Of zwaar overtrokken.
Het heeft dus ook geen zin om hierover te praten, het doet me alleen maar pijn om die extra trap na te krijgen dan.
Ik weet niet wat ik hiermee aanmoet, heb niet het idee dat ik er ook maar iets aan kan veranderen, anders was het wel anders.
Maar dat het niet lang meer kan duren zo, dat is wel zeker. Er is straks gewoon niets meer over.
X"
"Hoi,
Ik loop een beetje met m´n ziel onder m´n arm.
De sfeer… mat, gespannen, afstandelijk, al zo´n tijd.
Aantrekken…. Afstoten…. Aantrekken…. Afstoten….. en.... weer overnieuw.
Het blijft zich herhalen. Ik zie geen permanent stijgende lijn. Want hij gaat tot nu toe altijd wel weer dalen.
Het kost me steeds meer energie om elke keer weer positief te blijven wanneer je je zo gedraagt.
Om opnieuw weer open te staan als jij weer uit je ´afstootperiode´ bent gekomen en ineens wel weer enthousiast en gezellig kunt doen. Het maakt me verdrietig, die afstand te voelen. Die desinteresse, dat hangen en in je eigen wereldje. Nauwelijks lichamelijk contact, geen warmte, geen passie, geen ´samen´, bijna alleen maar negatieve communicatie.
En als ik er zo over nadenk, over de afgelopen tijd dan zijn er ook zoveel MOOIE en gezellige momenten geweest. Maar het zijn momenten die me in de slechtere periodes niet overeind houden, maar me juist bedroefd maken, want het was zo fijn. Het gemis des te groter maken. Het machteloze besef weer dáár te zitten op dat zelfde pleintje.
Ik ben mij onbewust langzaam steeds verder aan het losmaken van je, in deze periodes. Om jouw afwijzing me niet te laten raken. En op de momenten dat je het allemaal wel weer ziet zitten, dan herstelt het zich niet meer. Ik blijf steeds meer op de oppervlakte merk ik. Veiliger.
Het is voor mij erg schrikken als jij ´ik hou van je meis´ zegt, en het doet pijn…?!
Dit ken ik niet van mezelf. Zoiets hoort geen pijn te doen. Zoiets hoor je met een fijn en geborgen gevoel te kunnen bevestigen. Maar ik kon het niet.
Er gaat veel om in mij, mijn lijf, mijn ziekte, mijn spiegelbeeld, de kinderen.
Ik praat er niet veel over, maar ik heb dagen dat ik me afvraag of ik deze neerwaartse spiraal wel kán stoppen. Of ik jouw aantrekken-afstoten wel kan blijven dragen zonder blijvende gevolgen. Wat nu eigenlijk al niet meer zonder gevolgen is...
Ik praat er ook niet over omdat ik het idee heb dat ik daarmee alleen maar meer druk op jouw ketel zet.
En dat is toch alleen maar mijn eigen glazen ingooien.
Ik loop op m´n tenen om dingen niet fout te doen, ik loop op eierschalen in die gespannen sfeer net als bij jou vroeger thuis.
Zelfs in het openbaar!
Het is onmogelijk om gezellig naar bed te gaan op hetzelfde tijdstip. Er MOET altijd wel iets negatiefs benoemd worden of gebeuren, de kleinste dingen soms.
Dus ga ik tegenwoordig maar gewoon alleen naar boven en vraag ik niks.
Veel rustiger, geen verwachtingen en ook geen stress of irritaties. En zo ga ik tenminste niet boos slapen.
Ik droom heel heftig, ben heel veel bezig met zoeken in grote en onbekende steden. Grote gebouwen, heel veel mensen om mij heen en toch eenzaam. Elke keer wéér de weg moeten vinden. En waar ik in die steden naartoe ga? Geen flauw idee. Alleen maar onzekerheid.
En dan heb ik dit verteld.
En dan wordt jij misschien weer even wakker. En dan ga je misschien weer even naar jezelf kijken. En misschien weer zeggen dat je het ook wel ziet en dat je je best echt wel doet en dat het wel weer goed komt. En misschien weer even een paar weken gezellig doen. En misschien weer toenadering zoeken. En misschien weer grapjes maken en lachen samen. En misschien weer ´sorry´ zeggen.
En dan? Wat komt er daarna???? Hetzelfde. Exact hetzelfde weer overnieuw.
En ook al zijn de ‘leuke’ periodes kwalitatief misschien beter dan vroeger, het is voor mij gebleken dat het de afstandelijke periodes niet kan overbruggen, draaglijk kan maken of dat het de negativiteit uitvlakt na afloop en alles weer koek en ei is.
Ik zit hier echt mee.
Weetje, het doet me zeer om je dit te moeten zeggen, maar ik vind jou gewoon niet leuk meer. Ondanks dat ik zoveel van je hou.
En ondanks dat er soms momenten zijn (in de ‘aantrekperiodes’) dat ik je even wél weer een leuke vent vind, is het alledaagse gevoel wat overheerst die van ´gelatenheid´ geworden over onze relatie.
En dat een ´ik hou van je´ of kortstondige intimiteit daar inmiddels niets meer aan verandert, dat vind ik echt HEEL erg.
Maar omdat samen praten ook niet meer gaat zonder toestanden/ontkenning/bagatellisering, schrijf ik het maar aan je.
Dan kan ik het in ieder geval kwijt en ben jij ervan op de hoogte.
Ik heb geen houvast meer in dit huwelijk. Juist wanneer ik me voorzichtig weer probeer te hechten, knal ik op een tijdje later wéér tegen die muur. Is het niet linksom, dan wel rechtsom. En ik ben die knal zo zat… Ik voel me al heel lang overgeleverd aan jouw buien. Doen wat goed is in jouw ogen en het is okee, dan ben je aardig. Anders niet. En dan zullen we het voelen ook.
En je ziet het zelf helemaal niet, dus voor jou is het er ook niet. Of zwaar overtrokken.
Het heeft dus ook geen zin om hierover te praten, het doet me alleen maar pijn om die extra trap na te krijgen dan.
Ik weet niet wat ik hiermee aanmoet, heb niet het idee dat ik er ook maar iets aan kan veranderen, anders was het wel anders.
Maar dat het niet lang meer kan duren zo, dat is wel zeker. Er is straks gewoon niets meer over.
X"
donderdag 29 oktober 2009 om 14:09
Ik zie dat je jouw geluk laat afhangen van het gedrag van je man. Dat is natuurlijk niet handig. Je hoopt dat hij verandert en daardoor zal jij je beter voelen. Maar de realiteit is dat mensen niet of nauwelijks veranderen, en de vraag is wat ga jij zelf doen met jou gedrag en gevoel waardoor je blij wordt?
donderdag 29 oktober 2009 om 14:11
quote:meds schreef op 29 oktober 2009 @ 14:09:
Ik zie dat je jouw geluk laat afhangen van het gedrag van je man. Dat is natuurlijk niet handig. Je hoopt dat hij verandert en daardoor zal jij je beter voelen. Maar de realiteit is dat mensen niet of nauwelijks veranderen, en de vraag is wat ga jij zelf doen met jou gedrag en gevoel waardoor je blij wordt?
Meds, dit is zo waar.
Merk dat ik dit onbewust zelf ook vaak doe.
Mijn geluk af laat hangen van andere mensen.
Sorry voor offtopic.
TO, sterkte en ik ben benieuwd wat je vriend van je brief vond.
Ik zie dat je jouw geluk laat afhangen van het gedrag van je man. Dat is natuurlijk niet handig. Je hoopt dat hij verandert en daardoor zal jij je beter voelen. Maar de realiteit is dat mensen niet of nauwelijks veranderen, en de vraag is wat ga jij zelf doen met jou gedrag en gevoel waardoor je blij wordt?
Meds, dit is zo waar.
Merk dat ik dit onbewust zelf ook vaak doe.
Mijn geluk af laat hangen van andere mensen.
Sorry voor offtopic.
TO, sterkte en ik ben benieuwd wat je vriend van je brief vond.
donderdag 29 oktober 2009 om 14:15
quote:meds schreef op 29 oktober 2009 @ 14:09:
Ik zie dat je jouw geluk laat afhangen van het gedrag van je man. Dat is natuurlijk niet handig. Je hoopt dat hij verandert en daardoor zal jij je beter voelen. Maar de realiteit is dat mensen niet of nauwelijks veranderen, en de vraag is wat ga jij zelf doen met jou gedrag en gevoel waardoor je blij wordt?Amen!
Ik zie dat je jouw geluk laat afhangen van het gedrag van je man. Dat is natuurlijk niet handig. Je hoopt dat hij verandert en daardoor zal jij je beter voelen. Maar de realiteit is dat mensen niet of nauwelijks veranderen, en de vraag is wat ga jij zelf doen met jou gedrag en gevoel waardoor je blij wordt?Amen!
Je hoeft me geen gelijk te geven, ik heb het al. Vraag maar aan dangeensuus.
donderdag 29 oktober 2009 om 14:30
Deze brief heb ik naar hem gestuurd.
Het is wel zo kort door de bocht hier gepost zonder voorgeschiedenis, dus ik kan me sommige reacties wel voorstellen.
Na 15 jaar en drie kids is er natuurlijk al het nodige gebeurd.
Een positief gesprek is lastig als iemand bij voorbaat al vindt dat wat je aandraagt niet klopt met de werkelijkheid. Omdat hij het gewoon niet ziet of gelooft dat hij zo doet. (Who me??)
De opmerking, dat ik mijn geluk laat afhangen van hem, vind ik op zich wel een goede. Maar het is ook logisch als je een groot gedeelte van je geluk vindt in het samenzijn en samen genieten van dingen. Daarvoor ben ik in een relatie, en niet op mezelf.
Nu het niet zo best gaat, ontbreekt dit stuk ´geluk´. En dat ga je op den duur voelen. En het gevoel werkt nu ook door in wanneer het ´goed´ zou moeten zijn... en dát breekt me op.
Het is wel zo kort door de bocht hier gepost zonder voorgeschiedenis, dus ik kan me sommige reacties wel voorstellen.
Na 15 jaar en drie kids is er natuurlijk al het nodige gebeurd.
Een positief gesprek is lastig als iemand bij voorbaat al vindt dat wat je aandraagt niet klopt met de werkelijkheid. Omdat hij het gewoon niet ziet of gelooft dat hij zo doet. (Who me??)
De opmerking, dat ik mijn geluk laat afhangen van hem, vind ik op zich wel een goede. Maar het is ook logisch als je een groot gedeelte van je geluk vindt in het samenzijn en samen genieten van dingen. Daarvoor ben ik in een relatie, en niet op mezelf.
Nu het niet zo best gaat, ontbreekt dit stuk ´geluk´. En dat ga je op den duur voelen. En het gevoel werkt nu ook door in wanneer het ´goed´ zou moeten zijn... en dát breekt me op.
donderdag 29 oktober 2009 om 14:32
donderdag 29 oktober 2009 om 14:45
absoluut herkenbaar..... en dat er nog iets verandert, hoef je hoogstwaarschijnlijk niet te verwachten.
Er verandert pas iets als hij dat ZELF wil en daarvoor moet hij eerst heel diep zinken...
(in mijn geval moest ik hem definitief 'in de steek laten' en toen ging hij hulp zoeken, maar dan is het té laat)
Hoop dat het bij jou/jullie niet zo gaat, maar ik heb er een hard hoofd in...
Heel veel sterkte!!
Er verandert pas iets als hij dat ZELF wil en daarvoor moet hij eerst heel diep zinken...
(in mijn geval moest ik hem definitief 'in de steek laten' en toen ging hij hulp zoeken, maar dan is het té laat)
Hoop dat het bij jou/jullie niet zo gaat, maar ik heb er een hard hoofd in...
Heel veel sterkte!!
donderdag 29 oktober 2009 om 14:48
donderdag 29 oktober 2009 om 14:52
quote:Phoebexx schreef op 29 oktober 2009 @ 14:48:
Was Rider's opmerking grappig bedoeld?Nee, het was een poging alle verhalen weg te strepen en tot de kern te komen.quote:Het is wel een samenvatting: die man is niet leuk meer, jij vindt hem niet leuk meer en je klinkt alsof er niks gaat veranderen. Misschien is het tijd voor jou om de knoop door te hakken. Misschien is dat de stap naar je geluk weer terug te vinden.Of die man leuk is of niet weet ik niet, maar TO vindt hem iig niet meer leuk. Ik ben echt heel benieuwd wat TO denkt met die brief te bereiken, maar persoonlijk denk ik dat zowel TO als manlief op korte termijn op zoek gaan naar extern advies. Juridisch advies, zou mijn gok zijn.
Was Rider's opmerking grappig bedoeld?Nee, het was een poging alle verhalen weg te strepen en tot de kern te komen.quote:Het is wel een samenvatting: die man is niet leuk meer, jij vindt hem niet leuk meer en je klinkt alsof er niks gaat veranderen. Misschien is het tijd voor jou om de knoop door te hakken. Misschien is dat de stap naar je geluk weer terug te vinden.Of die man leuk is of niet weet ik niet, maar TO vindt hem iig niet meer leuk. Ik ben echt heel benieuwd wat TO denkt met die brief te bereiken, maar persoonlijk denk ik dat zowel TO als manlief op korte termijn op zoek gaan naar extern advies. Juridisch advies, zou mijn gok zijn.
