Relaties
alle pijlers
Brief aan mijn lief...
donderdag 29 oktober 2009 om 13:54
Herkenbaar?
"Hoi,
Ik loop een beetje met m´n ziel onder m´n arm.
De sfeer… mat, gespannen, afstandelijk, al zo´n tijd.
Aantrekken…. Afstoten…. Aantrekken…. Afstoten….. en.... weer overnieuw.
Het blijft zich herhalen. Ik zie geen permanent stijgende lijn. Want hij gaat tot nu toe altijd wel weer dalen.
Het kost me steeds meer energie om elke keer weer positief te blijven wanneer je je zo gedraagt.
Om opnieuw weer open te staan als jij weer uit je ´afstootperiode´ bent gekomen en ineens wel weer enthousiast en gezellig kunt doen. Het maakt me verdrietig, die afstand te voelen. Die desinteresse, dat hangen en in je eigen wereldje. Nauwelijks lichamelijk contact, geen warmte, geen passie, geen ´samen´, bijna alleen maar negatieve communicatie.
En als ik er zo over nadenk, over de afgelopen tijd dan zijn er ook zoveel MOOIE en gezellige momenten geweest. Maar het zijn momenten die me in de slechtere periodes niet overeind houden, maar me juist bedroefd maken, want het was zo fijn. Het gemis des te groter maken. Het machteloze besef weer dáár te zitten op dat zelfde pleintje.
Ik ben mij onbewust langzaam steeds verder aan het losmaken van je, in deze periodes. Om jouw afwijzing me niet te laten raken. En op de momenten dat je het allemaal wel weer ziet zitten, dan herstelt het zich niet meer. Ik blijf steeds meer op de oppervlakte merk ik. Veiliger.
Het is voor mij erg schrikken als jij ´ik hou van je meis´ zegt, en het doet pijn…?!
Dit ken ik niet van mezelf. Zoiets hoort geen pijn te doen. Zoiets hoor je met een fijn en geborgen gevoel te kunnen bevestigen. Maar ik kon het niet.
Er gaat veel om in mij, mijn lijf, mijn ziekte, mijn spiegelbeeld, de kinderen.
Ik praat er niet veel over, maar ik heb dagen dat ik me afvraag of ik deze neerwaartse spiraal wel kán stoppen. Of ik jouw aantrekken-afstoten wel kan blijven dragen zonder blijvende gevolgen. Wat nu eigenlijk al niet meer zonder gevolgen is...
Ik praat er ook niet over omdat ik het idee heb dat ik daarmee alleen maar meer druk op jouw ketel zet.
En dat is toch alleen maar mijn eigen glazen ingooien.
Ik loop op m´n tenen om dingen niet fout te doen, ik loop op eierschalen in die gespannen sfeer net als bij jou vroeger thuis.
Zelfs in het openbaar!
Het is onmogelijk om gezellig naar bed te gaan op hetzelfde tijdstip. Er MOET altijd wel iets negatiefs benoemd worden of gebeuren, de kleinste dingen soms.
Dus ga ik tegenwoordig maar gewoon alleen naar boven en vraag ik niks.
Veel rustiger, geen verwachtingen en ook geen stress of irritaties. En zo ga ik tenminste niet boos slapen.
Ik droom heel heftig, ben heel veel bezig met zoeken in grote en onbekende steden. Grote gebouwen, heel veel mensen om mij heen en toch eenzaam. Elke keer wéér de weg moeten vinden. En waar ik in die steden naartoe ga? Geen flauw idee. Alleen maar onzekerheid.
En dan heb ik dit verteld.
En dan wordt jij misschien weer even wakker. En dan ga je misschien weer even naar jezelf kijken. En misschien weer zeggen dat je het ook wel ziet en dat je je best echt wel doet en dat het wel weer goed komt. En misschien weer even een paar weken gezellig doen. En misschien weer toenadering zoeken. En misschien weer grapjes maken en lachen samen. En misschien weer ´sorry´ zeggen.
En dan? Wat komt er daarna???? Hetzelfde. Exact hetzelfde weer overnieuw.
En ook al zijn de ‘leuke’ periodes kwalitatief misschien beter dan vroeger, het is voor mij gebleken dat het de afstandelijke periodes niet kan overbruggen, draaglijk kan maken of dat het de negativiteit uitvlakt na afloop en alles weer koek en ei is.
Ik zit hier echt mee.
Weetje, het doet me zeer om je dit te moeten zeggen, maar ik vind jou gewoon niet leuk meer. Ondanks dat ik zoveel van je hou.
En ondanks dat er soms momenten zijn (in de ‘aantrekperiodes’) dat ik je even wél weer een leuke vent vind, is het alledaagse gevoel wat overheerst die van ´gelatenheid´ geworden over onze relatie.
En dat een ´ik hou van je´ of kortstondige intimiteit daar inmiddels niets meer aan verandert, dat vind ik echt HEEL erg.
Maar omdat samen praten ook niet meer gaat zonder toestanden/ontkenning/bagatellisering, schrijf ik het maar aan je.
Dan kan ik het in ieder geval kwijt en ben jij ervan op de hoogte.
Ik heb geen houvast meer in dit huwelijk. Juist wanneer ik me voorzichtig weer probeer te hechten, knal ik op een tijdje later wéér tegen die muur. Is het niet linksom, dan wel rechtsom. En ik ben die knal zo zat… Ik voel me al heel lang overgeleverd aan jouw buien. Doen wat goed is in jouw ogen en het is okee, dan ben je aardig. Anders niet. En dan zullen we het voelen ook.
En je ziet het zelf helemaal niet, dus voor jou is het er ook niet. Of zwaar overtrokken.
Het heeft dus ook geen zin om hierover te praten, het doet me alleen maar pijn om die extra trap na te krijgen dan.
Ik weet niet wat ik hiermee aanmoet, heb niet het idee dat ik er ook maar iets aan kan veranderen, anders was het wel anders.
Maar dat het niet lang meer kan duren zo, dat is wel zeker. Er is straks gewoon niets meer over.
X"
"Hoi,
Ik loop een beetje met m´n ziel onder m´n arm.
De sfeer… mat, gespannen, afstandelijk, al zo´n tijd.
Aantrekken…. Afstoten…. Aantrekken…. Afstoten….. en.... weer overnieuw.
Het blijft zich herhalen. Ik zie geen permanent stijgende lijn. Want hij gaat tot nu toe altijd wel weer dalen.
Het kost me steeds meer energie om elke keer weer positief te blijven wanneer je je zo gedraagt.
Om opnieuw weer open te staan als jij weer uit je ´afstootperiode´ bent gekomen en ineens wel weer enthousiast en gezellig kunt doen. Het maakt me verdrietig, die afstand te voelen. Die desinteresse, dat hangen en in je eigen wereldje. Nauwelijks lichamelijk contact, geen warmte, geen passie, geen ´samen´, bijna alleen maar negatieve communicatie.
En als ik er zo over nadenk, over de afgelopen tijd dan zijn er ook zoveel MOOIE en gezellige momenten geweest. Maar het zijn momenten die me in de slechtere periodes niet overeind houden, maar me juist bedroefd maken, want het was zo fijn. Het gemis des te groter maken. Het machteloze besef weer dáár te zitten op dat zelfde pleintje.
Ik ben mij onbewust langzaam steeds verder aan het losmaken van je, in deze periodes. Om jouw afwijzing me niet te laten raken. En op de momenten dat je het allemaal wel weer ziet zitten, dan herstelt het zich niet meer. Ik blijf steeds meer op de oppervlakte merk ik. Veiliger.
Het is voor mij erg schrikken als jij ´ik hou van je meis´ zegt, en het doet pijn…?!
Dit ken ik niet van mezelf. Zoiets hoort geen pijn te doen. Zoiets hoor je met een fijn en geborgen gevoel te kunnen bevestigen. Maar ik kon het niet.
Er gaat veel om in mij, mijn lijf, mijn ziekte, mijn spiegelbeeld, de kinderen.
Ik praat er niet veel over, maar ik heb dagen dat ik me afvraag of ik deze neerwaartse spiraal wel kán stoppen. Of ik jouw aantrekken-afstoten wel kan blijven dragen zonder blijvende gevolgen. Wat nu eigenlijk al niet meer zonder gevolgen is...
Ik praat er ook niet over omdat ik het idee heb dat ik daarmee alleen maar meer druk op jouw ketel zet.
En dat is toch alleen maar mijn eigen glazen ingooien.
Ik loop op m´n tenen om dingen niet fout te doen, ik loop op eierschalen in die gespannen sfeer net als bij jou vroeger thuis.
Zelfs in het openbaar!
Het is onmogelijk om gezellig naar bed te gaan op hetzelfde tijdstip. Er MOET altijd wel iets negatiefs benoemd worden of gebeuren, de kleinste dingen soms.
Dus ga ik tegenwoordig maar gewoon alleen naar boven en vraag ik niks.
Veel rustiger, geen verwachtingen en ook geen stress of irritaties. En zo ga ik tenminste niet boos slapen.
Ik droom heel heftig, ben heel veel bezig met zoeken in grote en onbekende steden. Grote gebouwen, heel veel mensen om mij heen en toch eenzaam. Elke keer wéér de weg moeten vinden. En waar ik in die steden naartoe ga? Geen flauw idee. Alleen maar onzekerheid.
En dan heb ik dit verteld.
En dan wordt jij misschien weer even wakker. En dan ga je misschien weer even naar jezelf kijken. En misschien weer zeggen dat je het ook wel ziet en dat je je best echt wel doet en dat het wel weer goed komt. En misschien weer even een paar weken gezellig doen. En misschien weer toenadering zoeken. En misschien weer grapjes maken en lachen samen. En misschien weer ´sorry´ zeggen.
En dan? Wat komt er daarna???? Hetzelfde. Exact hetzelfde weer overnieuw.
En ook al zijn de ‘leuke’ periodes kwalitatief misschien beter dan vroeger, het is voor mij gebleken dat het de afstandelijke periodes niet kan overbruggen, draaglijk kan maken of dat het de negativiteit uitvlakt na afloop en alles weer koek en ei is.
Ik zit hier echt mee.
Weetje, het doet me zeer om je dit te moeten zeggen, maar ik vind jou gewoon niet leuk meer. Ondanks dat ik zoveel van je hou.
En ondanks dat er soms momenten zijn (in de ‘aantrekperiodes’) dat ik je even wél weer een leuke vent vind, is het alledaagse gevoel wat overheerst die van ´gelatenheid´ geworden over onze relatie.
En dat een ´ik hou van je´ of kortstondige intimiteit daar inmiddels niets meer aan verandert, dat vind ik echt HEEL erg.
Maar omdat samen praten ook niet meer gaat zonder toestanden/ontkenning/bagatellisering, schrijf ik het maar aan je.
Dan kan ik het in ieder geval kwijt en ben jij ervan op de hoogte.
Ik heb geen houvast meer in dit huwelijk. Juist wanneer ik me voorzichtig weer probeer te hechten, knal ik op een tijdje later wéér tegen die muur. Is het niet linksom, dan wel rechtsom. En ik ben die knal zo zat… Ik voel me al heel lang overgeleverd aan jouw buien. Doen wat goed is in jouw ogen en het is okee, dan ben je aardig. Anders niet. En dan zullen we het voelen ook.
En je ziet het zelf helemaal niet, dus voor jou is het er ook niet. Of zwaar overtrokken.
Het heeft dus ook geen zin om hierover te praten, het doet me alleen maar pijn om die extra trap na te krijgen dan.
Ik weet niet wat ik hiermee aanmoet, heb niet het idee dat ik er ook maar iets aan kan veranderen, anders was het wel anders.
Maar dat het niet lang meer kan duren zo, dat is wel zeker. Er is straks gewoon niets meer over.
X"
donderdag 29 oktober 2009 om 14:56
uote]Kyramee schreef op 29 oktober 2009 @ 13:54:
Herkenbaar?
"Hoi,
Ik loop een beetje met m´n ziel onder m´n arm.
De sfeer… mat, gespannen, afstandelijk, al zo´n tijd.
Aantrekken…. Afstoten…. Aantrekken…. Afstoten….. en.... weer overnieuw.
Het blijft zich herhalen. Ik zie geen permanent stijgende lijn. Want hij gaat tot nu toe altijd wel weer dalen.
Het kost me steeds meer energie om elke keer weer positief te blijven wanneer je je zo gedraagt.
Dus de sfeer is niet goed, daardoor loop jij met je ziel onder je arm en dat komt vanwege zijn gedrag? Sfeer maak je samen, jij laat je dus blijkbaar negatief beïnvloeden door zijn gedrag.
Om opnieuw weer open te staan als jij weer uit je ´afstootperiode´ bent gekomen en ineens wel weer enthousiast en gezellig kunt doen. Het maakt me verdrietig, die afstand te voelen. Die desinteresse, dat hangen en in je eigen wereldje. Nauwelijks lichamelijk contact, geen warmte, geen passie, geen ´samen´, bijna alleen maar negatieve communicatie.
Als je je weer opnieuw "open moet stellen" dan was je dus blijkbaar afgesloten voor hem. Dat is gek omdat ik hier lees dat jij hem verwijt gedesinteresseerd en afstandelijk te zijn. Als je je afsluit doe je toch precies hetzelfde?
En als ik er zo over nadenk, over de afgelopen tijd dan zijn er ook zoveel MOOIE en gezellige momenten geweest. Maar het zijn momenten die me in de slechtere periodes niet overeind houden, maar me juist bedroefd maken, want het was zo fijn. Het gemis des te groter maken. Het machteloze besef weer dáár te zitten op dat zelfde pleintje.
Kortom de mooie momenten tellen voor jou minder zwaar dan de slechte momenten. Je laat je liever leiden door misère dan door geluk. Waarom is voor jou het glas eigenlijk liever half leeg dan half vol?
Ik ben mij onbewust langzaam steeds verder aan het losmaken van je, in deze periodes. Om jouw afwijzing me niet te laten raken.
Om jezelf te "beschermen" sluit je je dus af. Dus je doet hetzelfde wat je je man verwijt. Waar ben je bang voor? en waarom heb je die bescherming eigenlijk nodig?
En op de momenten dat je het allemaal wel weer ziet zitten, dan herstelt het zich niet meer. Ik blijf steeds meer op de oppervlakte merk ik. Veiliger.
Het is voor mij erg schrikken als jij ´ik hou van je meis´ zegt, en het doet pijn…?!
Het doet pijn als iemand zegt van je te houden?????
Dit ken ik niet van mezelf. Zoiets hoort geen pijn te doen. Zoiets hoor je met een fijn en geborgen gevoel te kunnen bevestigen. Maar ik kon het niet.
De vraag is of je van je man houdt. En in hoeverre ben jij in staat liefde te geven als je zo'n moeite hebt met liefde ontvangen.
Er gaat veel om in mij, mijn lijf, mijn ziekte, mijn spiegelbeeld, de kinderen.
Ik praat er niet veel over, maar ik heb dagen dat ik me afvraag of ik deze neerwaartse spiraal wel kán stoppen.
Welke neerwaartse spiraal? Je bedoelt neem ik aan jouw innerlijke belevingswereld? Jouw gevoel en jouw twijfel? Wie zou dat anders moeten stoppen dan? Jij bent de enige die dat kan.
Of ik jouw aantrekken-afstoten wel kan blijven dragen zonder blijvende gevolgen. Wat nu eigenlijk al niet meer zonder gevolgen is...
Je draagt het toch? je bent al 15 jaar met deze man, je weet wat voor vlees je in de kuip hebt. Je weet dat ie je afstoot om redenen die voor hem blijkbaar belangrijk zijn, maar je weet na 15 jaar nog niet hoe je daar mee om moet gaan. Hoe je dat kan accepteren. Hoe je je man zichzelf kan laten zijn.
Ik praat er ook niet over omdat ik het idee heb dat ik daarmee alleen maar meer druk op jouw ketel zet.
En dat is toch alleen maar mijn eigen glazen ingooien.
Ik loop op m´n tenen om dingen niet fout te doen, ik loop op eierschalen in die gespannen sfeer net als bij jou vroeger thuis.
Zelfs in het openbaar!
Dat is jouw keuze, blijkbaar wil je conflicten vermijden. Waar ben je bang voor?
Het is onmogelijk om gezellig naar bed te gaan op hetzelfde tijdstip. Er MOET altijd wel iets negatiefs benoemd worden of gebeuren, de kleinste dingen soms.
Iets is negatief als jij besluit het negatief op te vatten of er een poespas van te maken. Weet je zeker dat je man elke avond probeert om jou met negativiteit naar bed te laten gaan
Dus ga ik tegenwoordig maar gewoon alleen naar boven en vraag ik niks.
Wat zou je willen vragen dan
Veel rustiger, geen verwachtingen en ook geen stress of irritaties. En zo ga ik tenminste niet boos slapen.
Aha, je hebt dus verwachtingen. Jij doet iets en je verwacht dan dat je man daar op een bepaalde manier op reageert, maar blijkbaar doet hij dat niet. Hoe reeel zijn dan jouw verwachtingen.
Ik droom heel heftig, ben heel veel bezig met zoeken in grote en onbekende steden. Grote gebouwen, heel veel mensen om mij heen en toch eenzaam. Elke keer wéér de weg moeten vinden. En waar ik in die steden naartoe ga? Geen flauw idee. Alleen maar onzekerheid.
Jezus wat een gelul, wat wil je hier nou meer zeggen...
En dan heb ik dit verteld.
En dan wordt jij misschien weer even wakker. En dan ga je misschien weer even naar jezelf kijken.
Dus als hij maar naar zichzelf kijkt dan zal het weer goedgaan, wat voor inspanningen ga jij leveren, of blijf je afwachten langs de zijlijn....
En misschien weer zeggen dat je het ook wel ziet en dat je je best echt wel doet en dat het wel weer goed komt. En misschien weer even een paar weken gezellig doen. En misschien weer toenadering zoeken. En misschien weer grapjes maken en lachen samen. En misschien weer ´sorry´ zeggen.
En dan? Wat komt er daarna???? Hetzelfde. Exact hetzelfde weer overnieuw.
En ook al zijn de ‘leuke’ periodes kwalitatief misschien beter dan vroeger, het is voor mij gebleken dat het de afstandelijke periodes niet kan overbruggen, draaglijk kan maken of dat het de negativiteit uitvlakt na afloop en alles weer koek en ei is.
Ik zit hier echt mee.
Precies het is jouw probleem
Weetje, het doet me zeer om je dit te moeten zeggen, maar ik vind jou gewoon niet leuk meer. Ondanks dat ik zoveel van je hou.
Dat kan, in een relatie van 15 jaar vind je elkaar nou eenmaal niet altijd even leuk
En ondanks dat er soms momenten zijn (in de ‘aantrekperiodes’) dat ik je even wél weer een leuke vent vind, is het alledaagse gevoel wat overheerst die van ´gelatenheid´ geworden over onze relatie.
En dat een ´ik hou van je´ of kortstondige intimiteit daar inmiddels niets meer aan verandert, dat vind ik echt HEEL erg.
Maar omdat samen praten ook niet meer gaat zonder toestanden/ontkenning/bagatellisering, schrijf ik het maar aan je.
Dan kan ik het in ieder geval kwijt en ben jij ervan op de hoogte.
Ik heb geen houvast meer in dit huwelijk. Juist wanneer ik me voorzichtig weer probeer te hechten, knal ik op een tijdje later wéér tegen die muur. Is het niet linksom, dan wel rechtsom.
Jij probeert je te hechten.... dan is 1 van de kernproblemen dat je dat dus niet bent. Ga daar mee aan de slag
En ik ben die knal zo zat… Ik voel me al heel lang overgeleverd aan jouw buien. Doen wat goed is in jouw ogen en het is okee, dan ben je aardig. Anders niet. En dan zullen we het voelen ook.
En je ziet het zelf helemaal niet, dus voor jou is het er ook niet. Of zwaar overtrokken.
Pffff hou het bij jezelf, je bent nooit overgeleverd aan de buien van een ander, jij kiest er zelf voor in hoeverre je dat laat beinvloeden. Blijkbaar heb jij zijn `goede humeur` nodig om je goed te voelen. Dan ben je niet echt stevig als persoon. Ga daarmee aan de slag
Het heeft dus ook geen zin om hierover te praten, het doet me alleen maar pijn om die extra trap na te krijgen dan.
Ik weet niet wat ik hiermee aanmoet, heb niet het idee dat ik er ook maar iets aan kan veranderen, anders was het wel anders.
Maar dat het niet lang meer kan duren zo, dat is wel zeker. Er is straks gewoon niets meer over.
X" [/i][/quote]
Stuur de brief niet op naar je man, maar adresseer hem aan jezelf, lees hem nog eens na, want je formuleert alleen maar werk en leerpunten voor jezelf.
Daarnaast zou een evt. partner hier helemaal niks mee kunnen het is 1 grote aanklacht. In een relatie moet je het bij jezelf zoeken. Jij bent namelijk de enige waar je invloed op hebt
Herkenbaar?
"Hoi,
Ik loop een beetje met m´n ziel onder m´n arm.
De sfeer… mat, gespannen, afstandelijk, al zo´n tijd.
Aantrekken…. Afstoten…. Aantrekken…. Afstoten….. en.... weer overnieuw.
Het blijft zich herhalen. Ik zie geen permanent stijgende lijn. Want hij gaat tot nu toe altijd wel weer dalen.
Het kost me steeds meer energie om elke keer weer positief te blijven wanneer je je zo gedraagt.
Dus de sfeer is niet goed, daardoor loop jij met je ziel onder je arm en dat komt vanwege zijn gedrag? Sfeer maak je samen, jij laat je dus blijkbaar negatief beïnvloeden door zijn gedrag.
Om opnieuw weer open te staan als jij weer uit je ´afstootperiode´ bent gekomen en ineens wel weer enthousiast en gezellig kunt doen. Het maakt me verdrietig, die afstand te voelen. Die desinteresse, dat hangen en in je eigen wereldje. Nauwelijks lichamelijk contact, geen warmte, geen passie, geen ´samen´, bijna alleen maar negatieve communicatie.
Als je je weer opnieuw "open moet stellen" dan was je dus blijkbaar afgesloten voor hem. Dat is gek omdat ik hier lees dat jij hem verwijt gedesinteresseerd en afstandelijk te zijn. Als je je afsluit doe je toch precies hetzelfde?
En als ik er zo over nadenk, over de afgelopen tijd dan zijn er ook zoveel MOOIE en gezellige momenten geweest. Maar het zijn momenten die me in de slechtere periodes niet overeind houden, maar me juist bedroefd maken, want het was zo fijn. Het gemis des te groter maken. Het machteloze besef weer dáár te zitten op dat zelfde pleintje.
Kortom de mooie momenten tellen voor jou minder zwaar dan de slechte momenten. Je laat je liever leiden door misère dan door geluk. Waarom is voor jou het glas eigenlijk liever half leeg dan half vol?
Ik ben mij onbewust langzaam steeds verder aan het losmaken van je, in deze periodes. Om jouw afwijzing me niet te laten raken.
Om jezelf te "beschermen" sluit je je dus af. Dus je doet hetzelfde wat je je man verwijt. Waar ben je bang voor? en waarom heb je die bescherming eigenlijk nodig?
En op de momenten dat je het allemaal wel weer ziet zitten, dan herstelt het zich niet meer. Ik blijf steeds meer op de oppervlakte merk ik. Veiliger.
Het is voor mij erg schrikken als jij ´ik hou van je meis´ zegt, en het doet pijn…?!
Het doet pijn als iemand zegt van je te houden?????
Dit ken ik niet van mezelf. Zoiets hoort geen pijn te doen. Zoiets hoor je met een fijn en geborgen gevoel te kunnen bevestigen. Maar ik kon het niet.
De vraag is of je van je man houdt. En in hoeverre ben jij in staat liefde te geven als je zo'n moeite hebt met liefde ontvangen.
Er gaat veel om in mij, mijn lijf, mijn ziekte, mijn spiegelbeeld, de kinderen.
Ik praat er niet veel over, maar ik heb dagen dat ik me afvraag of ik deze neerwaartse spiraal wel kán stoppen.
Welke neerwaartse spiraal? Je bedoelt neem ik aan jouw innerlijke belevingswereld? Jouw gevoel en jouw twijfel? Wie zou dat anders moeten stoppen dan? Jij bent de enige die dat kan.
Of ik jouw aantrekken-afstoten wel kan blijven dragen zonder blijvende gevolgen. Wat nu eigenlijk al niet meer zonder gevolgen is...
Je draagt het toch? je bent al 15 jaar met deze man, je weet wat voor vlees je in de kuip hebt. Je weet dat ie je afstoot om redenen die voor hem blijkbaar belangrijk zijn, maar je weet na 15 jaar nog niet hoe je daar mee om moet gaan. Hoe je dat kan accepteren. Hoe je je man zichzelf kan laten zijn.
Ik praat er ook niet over omdat ik het idee heb dat ik daarmee alleen maar meer druk op jouw ketel zet.
En dat is toch alleen maar mijn eigen glazen ingooien.
Ik loop op m´n tenen om dingen niet fout te doen, ik loop op eierschalen in die gespannen sfeer net als bij jou vroeger thuis.
Zelfs in het openbaar!
Dat is jouw keuze, blijkbaar wil je conflicten vermijden. Waar ben je bang voor?
Het is onmogelijk om gezellig naar bed te gaan op hetzelfde tijdstip. Er MOET altijd wel iets negatiefs benoemd worden of gebeuren, de kleinste dingen soms.
Iets is negatief als jij besluit het negatief op te vatten of er een poespas van te maken. Weet je zeker dat je man elke avond probeert om jou met negativiteit naar bed te laten gaan
Dus ga ik tegenwoordig maar gewoon alleen naar boven en vraag ik niks.
Wat zou je willen vragen dan
Veel rustiger, geen verwachtingen en ook geen stress of irritaties. En zo ga ik tenminste niet boos slapen.
Aha, je hebt dus verwachtingen. Jij doet iets en je verwacht dan dat je man daar op een bepaalde manier op reageert, maar blijkbaar doet hij dat niet. Hoe reeel zijn dan jouw verwachtingen.
Ik droom heel heftig, ben heel veel bezig met zoeken in grote en onbekende steden. Grote gebouwen, heel veel mensen om mij heen en toch eenzaam. Elke keer wéér de weg moeten vinden. En waar ik in die steden naartoe ga? Geen flauw idee. Alleen maar onzekerheid.
Jezus wat een gelul, wat wil je hier nou meer zeggen...
En dan heb ik dit verteld.
En dan wordt jij misschien weer even wakker. En dan ga je misschien weer even naar jezelf kijken.
Dus als hij maar naar zichzelf kijkt dan zal het weer goedgaan, wat voor inspanningen ga jij leveren, of blijf je afwachten langs de zijlijn....
En misschien weer zeggen dat je het ook wel ziet en dat je je best echt wel doet en dat het wel weer goed komt. En misschien weer even een paar weken gezellig doen. En misschien weer toenadering zoeken. En misschien weer grapjes maken en lachen samen. En misschien weer ´sorry´ zeggen.
En dan? Wat komt er daarna???? Hetzelfde. Exact hetzelfde weer overnieuw.
En ook al zijn de ‘leuke’ periodes kwalitatief misschien beter dan vroeger, het is voor mij gebleken dat het de afstandelijke periodes niet kan overbruggen, draaglijk kan maken of dat het de negativiteit uitvlakt na afloop en alles weer koek en ei is.
Ik zit hier echt mee.
Precies het is jouw probleem
Weetje, het doet me zeer om je dit te moeten zeggen, maar ik vind jou gewoon niet leuk meer. Ondanks dat ik zoveel van je hou.
Dat kan, in een relatie van 15 jaar vind je elkaar nou eenmaal niet altijd even leuk
En ondanks dat er soms momenten zijn (in de ‘aantrekperiodes’) dat ik je even wél weer een leuke vent vind, is het alledaagse gevoel wat overheerst die van ´gelatenheid´ geworden over onze relatie.
En dat een ´ik hou van je´ of kortstondige intimiteit daar inmiddels niets meer aan verandert, dat vind ik echt HEEL erg.
Maar omdat samen praten ook niet meer gaat zonder toestanden/ontkenning/bagatellisering, schrijf ik het maar aan je.
Dan kan ik het in ieder geval kwijt en ben jij ervan op de hoogte.
Ik heb geen houvast meer in dit huwelijk. Juist wanneer ik me voorzichtig weer probeer te hechten, knal ik op een tijdje later wéér tegen die muur. Is het niet linksom, dan wel rechtsom.
Jij probeert je te hechten.... dan is 1 van de kernproblemen dat je dat dus niet bent. Ga daar mee aan de slag
En ik ben die knal zo zat… Ik voel me al heel lang overgeleverd aan jouw buien. Doen wat goed is in jouw ogen en het is okee, dan ben je aardig. Anders niet. En dan zullen we het voelen ook.
En je ziet het zelf helemaal niet, dus voor jou is het er ook niet. Of zwaar overtrokken.
Pffff hou het bij jezelf, je bent nooit overgeleverd aan de buien van een ander, jij kiest er zelf voor in hoeverre je dat laat beinvloeden. Blijkbaar heb jij zijn `goede humeur` nodig om je goed te voelen. Dan ben je niet echt stevig als persoon. Ga daarmee aan de slag
Het heeft dus ook geen zin om hierover te praten, het doet me alleen maar pijn om die extra trap na te krijgen dan.
Ik weet niet wat ik hiermee aanmoet, heb niet het idee dat ik er ook maar iets aan kan veranderen, anders was het wel anders.
Maar dat het niet lang meer kan duren zo, dat is wel zeker. Er is straks gewoon niets meer over.
X" [/i][/quote]
Stuur de brief niet op naar je man, maar adresseer hem aan jezelf, lees hem nog eens na, want je formuleert alleen maar werk en leerpunten voor jezelf.
Daarnaast zou een evt. partner hier helemaal niks mee kunnen het is 1 grote aanklacht. In een relatie moet je het bij jezelf zoeken. Jij bent namelijk de enige waar je invloed op hebt
donderdag 29 oktober 2009 om 14:58
En als ik alleen had neergezet ´ik vind jou niet leuk meer´... wat was ik dáár dan mee opgeschoten? En welke reacties had ik hier dan gekregen?
Misschien had het een hoop tijd gescheeld, maar totaal nutteloos om dat hier op die manier in 1 zin te posten.
Ik hoop dat mensen het herkennen en/of er in ieder geval iets zinnigs over willen zeggen. Daar heb je meer info voor nodig dan alleen dat je iemand niet leuk meer vindt.
Misschien had het een hoop tijd gescheeld, maar totaal nutteloos om dat hier op die manier in 1 zin te posten.
Ik hoop dat mensen het herkennen en/of er in ieder geval iets zinnigs over willen zeggen. Daar heb je meer info voor nodig dan alleen dat je iemand niet leuk meer vindt.
donderdag 29 oktober 2009 om 15:00
quote:Kyramee schreef op 29 oktober 2009 @ 14:58:
En als ik alleen had neergezet ´ik vind jou niet leuk meer´... wat was ik dáár dan mee opgeschoten? En welke reacties had ik hier dan gekregen?
Misschien had het een hoop tijd gescheeld, maar totaal nutteloos om dat hier op die manier in 1 zin te posten.
Ik hoop dat mensen het herkennen en/of er in ieder geval iets zinnigs over willen zeggen. Daar heb je meer info voor nodig dan alleen dat je iemand niet leuk meer vindt.Je plaatst een brief, en krijgt een reactie. En dan ga je klagen dat de reactie niet bevalt? Constructieve houding.
En als ik alleen had neergezet ´ik vind jou niet leuk meer´... wat was ik dáár dan mee opgeschoten? En welke reacties had ik hier dan gekregen?
Misschien had het een hoop tijd gescheeld, maar totaal nutteloos om dat hier op die manier in 1 zin te posten.
Ik hoop dat mensen het herkennen en/of er in ieder geval iets zinnigs over willen zeggen. Daar heb je meer info voor nodig dan alleen dat je iemand niet leuk meer vindt.Je plaatst een brief, en krijgt een reactie. En dan ga je klagen dat de reactie niet bevalt? Constructieve houding.
donderdag 29 oktober 2009 om 15:02
donderdag 29 oktober 2009 om 15:10
Quote: Ik weet niet wat ik hiermee aanmoet, heb niet het idee dat ik er ook maar iets aan kan veranderen, anders was het wel anders.
Maar dat het niet lang meer kan duren zo, dat is wel zeker. Er is straks gewoon niets meer over.
Beste TO,
Wat verwacht je nu dat je man gaat doen? Het lijkt me geen fijne opening voor een constructief gesprek. Of is dit bedoeld als voorspel naar een scheiding? Want dan had je beter de papieren aan kunnen vragen en een advocaat in de arm kunnen nemen. Dit gaat de situatie echt niet verbeteren. Hebben jullie als eens goed gepraat met elkaar. Des noods mbv een relatietherapeut. Ik zou de brief in iedergeval niet versturen maar ben bang dat je dat al gedaan hebt.
Sterkte
Maar dat het niet lang meer kan duren zo, dat is wel zeker. Er is straks gewoon niets meer over.
Beste TO,
Wat verwacht je nu dat je man gaat doen? Het lijkt me geen fijne opening voor een constructief gesprek. Of is dit bedoeld als voorspel naar een scheiding? Want dan had je beter de papieren aan kunnen vragen en een advocaat in de arm kunnen nemen. Dit gaat de situatie echt niet verbeteren. Hebben jullie als eens goed gepraat met elkaar. Des noods mbv een relatietherapeut. Ik zou de brief in iedergeval niet versturen maar ben bang dat je dat al gedaan hebt.
Sterkte
donderdag 29 oktober 2009 om 15:19
quote:Kyramee schreef op 29 oktober 2009 @ 14:38:
Ik heb nog geen reactie gehad, ik heb hem vanmorgen verzonden...
dusssss
http://lmgtfy.com/?q=echtscheiding+advocaat
Ik heb nog geen reactie gehad, ik heb hem vanmorgen verzonden...
dusssss
http://lmgtfy.com/?q=echtscheiding+advocaat
donderdag 29 oktober 2009 om 15:21
[quote]meds schreef op 29 oktober 2009 @ 14:56:
Dus de sfeer is niet goed, daardoor loop jij met je ziel onder je arm en dat komt vanwege zijn gedrag? Sfeer maak je samen, jij laat je dus blijkbaar negatief beïnvloeden door zijn gedrag.
Precies, sfeer maak je SAMEN. Maar als ik mijn best doe om het gezellig te maken, en hij blijft maar negatief doen, dan moet je wel een betonblok zijn om het je NIET te laten raken na een paar weken.
Als je je weer opnieuw "open moet stellen" dan was je dus blijkbaar afgesloten voor hem. Dat is gek omdat ik hier lees dat jij hem verwijt gedesinteresseerd en afstandelijk te zijn. Als je je afsluit doe je toch precies hetzelfde?
Als je maar vaak genoeg een flinke tik op je neus krijgt, dan is het heel normaal dat je afstand neemt. Pijn is niet fijn. Ik sluit me dus af voor zijn negatieve gedrag. Hij sluit zich af vanwege het niet om kunnen gaan met tegenslag. Ik heb hier totaal geen invloed op, hoe positief ik de situatie ook benader.
Kortom de mooie momenten tellen voor jou minder zwaar dan de slechte momenten. Je laat je liever leiden door misère dan door geluk. Waarom is voor jou het glas eigenlijk liever half leeg dan half vol? Omdat het TE lang en TE veel is. Dan houdt het optimisme een keer op.
Om jezelf te "beschermen" sluit je je dus af. Dus je doet hetzelfde wat je je man verwijt. Waar ben je bang voor? en waarom heb je die bescherming eigenlijk nodig?
Omdat ik geen jojo ben. Omdat je altijd beïnvloed wordt door het gedrag van je partner. Zeker als het langere tijd aanhoudt en het hele gezin eronder lijdt!
De vraag is of je van je man houdt. En in hoeverre ben jij in staat liefde te geven als je zo'n moeite hebt met liefde ontvangen. Ja ik hou wel degelijk van hem! En hoe kom je erbij dat ik moeite heb met liefde ontvangen? Als jij elke dag een dreun van je buurman krijgt, blijf je dan elke keer gezellig doen of ga je op een gegeven moment afstand creëren? Waar ligt de grens?
Welke neerwaartse spiraal? Je bedoelt neem ik aan jouw innerlijke belevingswereld? Jouw gevoel en jouw twijfel? Wie zou dat anders moeten stoppen dan? Jij bent de enige die dat kan.
Daar heb je gelijk in! Ik ben de enige die dat kan. Maar hij kan er wel degelijk een positieve bijdrage aan leveren. Tenzij je beiden als egotripper in een relatie staat. Nogmaals, onze relatie is niet alleen ik/ik maar ik & wij.
Je draagt het toch? je bent al 15 jaar met deze man, je weet wat voor vlees je in de kuip hebt. Je weet dat ie je afstoot om redenen die voor hem blijkbaar belangrijk zijn, maar je weet na 15 jaar nog niet hoe je daar mee om moet gaan. Hoe je dat kan accepteren. Hoe je je man zichzelf kan laten zijn.
Klopt... dat weet ik nog steeds niet. En wat ik me nu afvraag, of ik hiermee wel genoegen wil nemen. Met die emotional rollercoaster elke keer...
Dat is jouw keuze, blijkbaar wil je conflicten vermijden. Waar ben je bang voor? Ik ben niet BANG. Ik wil gewoon voor het grootste gedeelte in vrede en liefde zijn. En niet in stress en ruzie. Dat is voor de kids ook niet goed. En die zijn voor mij nog het belangrijkste.
Iets is negatief als jij besluit het negatief op te vatten of er een poespas van te maken. Weet je zeker dat je man elke avond probeert om jou met negativiteit naar bed te laten gaan
Bullshit. Als iemand die zegt van je te houden je op een respectloze manier behandelt, dan is dat negatief. Dat is niet goed te lullen door te zeggen dat ´de ontvanger´ de boodschap bepaalt en het dus aan mij is of ík het negatief máák of niet.
Jezus wat een gelul, wat wil je hier nou meer zeggen...
Dit vind ik nou gelul. Nogmaals, je kent onze geschiedenis niet. Dus ietsje meer respect graag.
Dus als hij maar naar zichzelf kijkt dan zal het weer goedgaan, wat voor inspanningen ga jij leveren, of blijf je afwachten langs de zijlijn.... Vertel jij mij maar wat voor inspanningen ik zou moeten leveren dan?
Precies het is jouw probleem
Nee, het is ONS probleem.
.
Dat kan, in een relatie van 15 jaar vind je elkaar nou eenmaal niet altijd even leuk
Klopt. En dat is ook normaal. Maar ik vind hem nu al zo´n lange tijd niet leuk meer, dat is nog niet eerder zo geweest.
Pffff hou het bij jezelf, je bent nooit overgeleverd aan de buien van een ander, jij kiest er zelf voor in hoeverre je dat laat beinvloeden. Blijkbaar heb jij zijn `goede humeur` nodig om je goed te voelen. Dan ben je niet echt stevig als persoon. Ga daarmee aan de slag
Ik ben prima stevig als persoon. Maar er zijn grenzen! Zelfs de dikste eik kan door een flinke storm ontwortelen. Niemand houdt het eeuwig vol om gezellig en sterk te zijn. We´re only human!
En ik hou het ook bij mezelf, vandaar dat er 39 x IK staat.
En ja, tot op zekere hoogte heb je een keuze of iets je beïnvloed of niet. Maar... er komt een moment voor eenmens dat het TEVEEL is. En daar ben ik nu beland.
Stuur de brief niet op naar je man, maar adresseer hem aan jezelf, lees hem nog eens na, want je formuleert alleen maar werk en leerpunten voor jezelf.
Daarnaast zou een evt. partner hier helemaal niks mee kunnen het is 1 grote aanklacht. In een relatie moet je het bij jezelf zoeken. Jij bent namelijk de enige waar je invloed op hebt
Dit is zeker een leerproces. Maar ik dacht dat je juist alles moet bespreken in je relatie? Dus ook dit soort belangrijke zaken?
Of moet ik gewoon blijven glimlachen en nergens over praten en alleen maar naar mezelf kijken? Sinds wanneer is een relatie éénrichtingsverkeer?
Dus de sfeer is niet goed, daardoor loop jij met je ziel onder je arm en dat komt vanwege zijn gedrag? Sfeer maak je samen, jij laat je dus blijkbaar negatief beïnvloeden door zijn gedrag.
Precies, sfeer maak je SAMEN. Maar als ik mijn best doe om het gezellig te maken, en hij blijft maar negatief doen, dan moet je wel een betonblok zijn om het je NIET te laten raken na een paar weken.
Als je je weer opnieuw "open moet stellen" dan was je dus blijkbaar afgesloten voor hem. Dat is gek omdat ik hier lees dat jij hem verwijt gedesinteresseerd en afstandelijk te zijn. Als je je afsluit doe je toch precies hetzelfde?
Als je maar vaak genoeg een flinke tik op je neus krijgt, dan is het heel normaal dat je afstand neemt. Pijn is niet fijn. Ik sluit me dus af voor zijn negatieve gedrag. Hij sluit zich af vanwege het niet om kunnen gaan met tegenslag. Ik heb hier totaal geen invloed op, hoe positief ik de situatie ook benader.
Kortom de mooie momenten tellen voor jou minder zwaar dan de slechte momenten. Je laat je liever leiden door misère dan door geluk. Waarom is voor jou het glas eigenlijk liever half leeg dan half vol? Omdat het TE lang en TE veel is. Dan houdt het optimisme een keer op.
Om jezelf te "beschermen" sluit je je dus af. Dus je doet hetzelfde wat je je man verwijt. Waar ben je bang voor? en waarom heb je die bescherming eigenlijk nodig?
Omdat ik geen jojo ben. Omdat je altijd beïnvloed wordt door het gedrag van je partner. Zeker als het langere tijd aanhoudt en het hele gezin eronder lijdt!
De vraag is of je van je man houdt. En in hoeverre ben jij in staat liefde te geven als je zo'n moeite hebt met liefde ontvangen. Ja ik hou wel degelijk van hem! En hoe kom je erbij dat ik moeite heb met liefde ontvangen? Als jij elke dag een dreun van je buurman krijgt, blijf je dan elke keer gezellig doen of ga je op een gegeven moment afstand creëren? Waar ligt de grens?
Welke neerwaartse spiraal? Je bedoelt neem ik aan jouw innerlijke belevingswereld? Jouw gevoel en jouw twijfel? Wie zou dat anders moeten stoppen dan? Jij bent de enige die dat kan.
Daar heb je gelijk in! Ik ben de enige die dat kan. Maar hij kan er wel degelijk een positieve bijdrage aan leveren. Tenzij je beiden als egotripper in een relatie staat. Nogmaals, onze relatie is niet alleen ik/ik maar ik & wij.
Je draagt het toch? je bent al 15 jaar met deze man, je weet wat voor vlees je in de kuip hebt. Je weet dat ie je afstoot om redenen die voor hem blijkbaar belangrijk zijn, maar je weet na 15 jaar nog niet hoe je daar mee om moet gaan. Hoe je dat kan accepteren. Hoe je je man zichzelf kan laten zijn.
Klopt... dat weet ik nog steeds niet. En wat ik me nu afvraag, of ik hiermee wel genoegen wil nemen. Met die emotional rollercoaster elke keer...
Dat is jouw keuze, blijkbaar wil je conflicten vermijden. Waar ben je bang voor? Ik ben niet BANG. Ik wil gewoon voor het grootste gedeelte in vrede en liefde zijn. En niet in stress en ruzie. Dat is voor de kids ook niet goed. En die zijn voor mij nog het belangrijkste.
Iets is negatief als jij besluit het negatief op te vatten of er een poespas van te maken. Weet je zeker dat je man elke avond probeert om jou met negativiteit naar bed te laten gaan
Bullshit. Als iemand die zegt van je te houden je op een respectloze manier behandelt, dan is dat negatief. Dat is niet goed te lullen door te zeggen dat ´de ontvanger´ de boodschap bepaalt en het dus aan mij is of ík het negatief máák of niet.
Jezus wat een gelul, wat wil je hier nou meer zeggen...
Dit vind ik nou gelul. Nogmaals, je kent onze geschiedenis niet. Dus ietsje meer respect graag.
Dus als hij maar naar zichzelf kijkt dan zal het weer goedgaan, wat voor inspanningen ga jij leveren, of blijf je afwachten langs de zijlijn.... Vertel jij mij maar wat voor inspanningen ik zou moeten leveren dan?
Precies het is jouw probleem
Nee, het is ONS probleem.
.
Dat kan, in een relatie van 15 jaar vind je elkaar nou eenmaal niet altijd even leuk
Klopt. En dat is ook normaal. Maar ik vind hem nu al zo´n lange tijd niet leuk meer, dat is nog niet eerder zo geweest.
Pffff hou het bij jezelf, je bent nooit overgeleverd aan de buien van een ander, jij kiest er zelf voor in hoeverre je dat laat beinvloeden. Blijkbaar heb jij zijn `goede humeur` nodig om je goed te voelen. Dan ben je niet echt stevig als persoon. Ga daarmee aan de slag
Ik ben prima stevig als persoon. Maar er zijn grenzen! Zelfs de dikste eik kan door een flinke storm ontwortelen. Niemand houdt het eeuwig vol om gezellig en sterk te zijn. We´re only human!
En ik hou het ook bij mezelf, vandaar dat er 39 x IK staat.
En ja, tot op zekere hoogte heb je een keuze of iets je beïnvloed of niet. Maar... er komt een moment voor eenmens dat het TEVEEL is. En daar ben ik nu beland.
Stuur de brief niet op naar je man, maar adresseer hem aan jezelf, lees hem nog eens na, want je formuleert alleen maar werk en leerpunten voor jezelf.
Daarnaast zou een evt. partner hier helemaal niks mee kunnen het is 1 grote aanklacht. In een relatie moet je het bij jezelf zoeken. Jij bent namelijk de enige waar je invloed op hebt
Dit is zeker een leerproces. Maar ik dacht dat je juist alles moet bespreken in je relatie? Dus ook dit soort belangrijke zaken?
Of moet ik gewoon blijven glimlachen en nergens over praten en alleen maar naar mezelf kijken? Sinds wanneer is een relatie éénrichtingsverkeer?
donderdag 29 oktober 2009 om 15:23
quote:rider schreef op 29 oktober 2009 @ 15:19:
[...]
dusssss
http://lmgtfy.com/?q=echtscheiding+advocaatOok een samenvatting van: Ik vind je niet leuk meer.
[...]
dusssss
http://lmgtfy.com/?q=echtscheiding+advocaatOok een samenvatting van: Ik vind je niet leuk meer.
donderdag 29 oktober 2009 om 15:26
quote:Kyramee schreef op 29 oktober 2009 @ 15:21:
[...]
samenvatting: het is zijn schuld, jij gaat er niks aan oplossen (omdat je niet wil, of omdat je niet kan, dat maakt niets uit).
En nu? Je reageert vrij afwijzend, bijna agressief, op mensen die de moeite nemen op je te reageren. Mogen mensen alleen een aai over je bol geven, of wil je werkelijk hulp?
Natuurlijk kent Meds niet méér achtergrond dan jij vertelt. Geen reden om Meds gebrek aan respect te verwijten.
DOE iets met wat je wordt aangereikt.
[...]
samenvatting: het is zijn schuld, jij gaat er niks aan oplossen (omdat je niet wil, of omdat je niet kan, dat maakt niets uit).
En nu? Je reageert vrij afwijzend, bijna agressief, op mensen die de moeite nemen op je te reageren. Mogen mensen alleen een aai over je bol geven, of wil je werkelijk hulp?
Natuurlijk kent Meds niet méér achtergrond dan jij vertelt. Geen reden om Meds gebrek aan respect te verwijten.
DOE iets met wat je wordt aangereikt.
donderdag 29 oktober 2009 om 15:31
TO, ik denk dat jij de enige bent die iets met deze brief kan. Je beschrijft erin hoe jij de relatie nu beleeft, wat jij mist en wat je niet wilt. Vraag is nu: ga je daaraan werken (1) of wil je een scheiding (2)?
Bij optie 1 zul jezelf ook iets moeten doen, te weten aan datgene gaan werken wat je in je eigen brief beschrijft, vraag blijft wel: beleeft je man het ook zo?
Bij optie 2 heb je een heel ingewikkelde brief gestuurd naar je man om te zeggen dat je hem zat bent en een scheiding wilt.
.....
Bij optie 1 zul jezelf ook iets moeten doen, te weten aan datgene gaan werken wat je in je eigen brief beschrijft, vraag blijft wel: beleeft je man het ook zo?
Bij optie 2 heb je een heel ingewikkelde brief gestuurd naar je man om te zeggen dat je hem zat bent en een scheiding wilt.
.....
donderdag 29 oktober 2009 om 15:40
Het enige dat ik verwacht is dat ik normale en respectvolle reacties hier krijg.
Zal vast een fout verwachtingspatroon van mijn kant zijn?
Maar als je hier je sores op tafel legt en hoopt dat er intelligente mensen met goede tips/vragen/ideeën komen, en ik word hier bijna belachelijk gemaakt en ik zeg daar iets van, waarom is dat meteen ´niet constructief´?
Het geeft aan hoe ik behandeld wil worden, en het laat zien dat sommige mensen niet weten hoe ze respectvol met andermans pijn horen om te gaan.
Maar goed, dat is een andere discussie.
Ik ben in ieder geval blij dat er een aantal waardevolle en serieuze reacties bij zit, daar kan ik wat mee.
Thanx.
Zal vast een fout verwachtingspatroon van mijn kant zijn?
Maar als je hier je sores op tafel legt en hoopt dat er intelligente mensen met goede tips/vragen/ideeën komen, en ik word hier bijna belachelijk gemaakt en ik zeg daar iets van, waarom is dat meteen ´niet constructief´?
Het geeft aan hoe ik behandeld wil worden, en het laat zien dat sommige mensen niet weten hoe ze respectvol met andermans pijn horen om te gaan.
Maar goed, dat is een andere discussie.
Ik ben in ieder geval blij dat er een aantal waardevolle en serieuze reacties bij zit, daar kan ik wat mee.
Thanx.
donderdag 29 oktober 2009 om 15:40
quote:Thekla schreef op 29 oktober 2009 @ 15:31:
TO, ik denk dat jij de enige bent die iets met deze brief kan. Je beschrijft erin hoe jij de relatie nu beleeft, wat jij mist en wat je niet wilt. Vraag is nu: ga je daaraan werken (1) of wil je een scheiding (2)?
Bij optie 1 zul jezelf ook iets moeten doen, te weten aan datgene gaan werken wat je in je eigen brief beschrijft, vraag blijft wel: beleeft je man het ook zo? STEL nou eens dat manlief een redelijk doorsnee man is. Dan heeft hij een groot probleem: een brief vol klacht en verwijt, en zonder een enkel concreet aanknopingspunt waar hij mee vooruit kan. Het soort berichten waarmee je iemand zijn schulp in knuppelt dus. Als je werkelijk verbetering van je relatie wil, heb je hiermee alvast een forse stap achteruit gedaan. De vraag is dan:
1. wat wil je nu echt, in realistische termen?
2. wat ga je er zelf aan doen?
3. hoe herstel je zo snel mogelijk de schade van deze brief?
TO, ik denk dat jij de enige bent die iets met deze brief kan. Je beschrijft erin hoe jij de relatie nu beleeft, wat jij mist en wat je niet wilt. Vraag is nu: ga je daaraan werken (1) of wil je een scheiding (2)?
Bij optie 1 zul jezelf ook iets moeten doen, te weten aan datgene gaan werken wat je in je eigen brief beschrijft, vraag blijft wel: beleeft je man het ook zo? STEL nou eens dat manlief een redelijk doorsnee man is. Dan heeft hij een groot probleem: een brief vol klacht en verwijt, en zonder een enkel concreet aanknopingspunt waar hij mee vooruit kan. Het soort berichten waarmee je iemand zijn schulp in knuppelt dus. Als je werkelijk verbetering van je relatie wil, heb je hiermee alvast een forse stap achteruit gedaan. De vraag is dan:
1. wat wil je nu echt, in realistische termen?
2. wat ga je er zelf aan doen?
3. hoe herstel je zo snel mogelijk de schade van deze brief?
donderdag 29 oktober 2009 om 15:44
quote:Kyramee schreef op 29 oktober 2009 @ 15:40:
Het enige dat ik verwacht is dat ik normale en respectvolle reacties hier krijg.
Zal vast een fout verwachtingspatroon van mijn kant zijn?
Leermomentje 1: mensen, (ook je man!), reageren niet op basis van jouw normen, maar op basis van hun eigen normen. Wat jij normaal en respectvol vindt, vinden sommige mensen bijvoorbeeld zinloos knuffelgeleuter, en wat sommige mensen een nuttige, inhoudelijke, confronterende reactie vinden, vind jij mogelijk respectloos.
Wat leert je dat?
quote:Maar als je hier je sores op tafel legt en hoopt dat er intelligente mensen met goede tips/vragen/ideeën komen, en ik word hier bijna belachelijk gemaakt en ik zeg daar iets van, waarom is dat meteen ´niet constructief´?NIEMAND heeft je belachelijk gemaakt. Wel hebben mensen de tijd genomen om op je te reageren, je te helpen te zien wat je mogelijk zelf nog niet (voldoende) zag. Die mensen hoef je niet te bedanken, maar zo defensief reageren is ook niet erg sympathiek.quote:Het geeft aan hoe ik behandeld wil worden, en het laat zien dat sommige mensen niet weten hoe ze respectvol met andermans pijn horen om te gaan.
Maar goed, dat is een andere discussie. Nee, wat jij kennelijk niet ziet is dat dit precies dezelfde discussie is.
Als je dat nou zou zien, zou je er echt iets mee kunnen.
Het enige dat ik verwacht is dat ik normale en respectvolle reacties hier krijg.
Zal vast een fout verwachtingspatroon van mijn kant zijn?
Leermomentje 1: mensen, (ook je man!), reageren niet op basis van jouw normen, maar op basis van hun eigen normen. Wat jij normaal en respectvol vindt, vinden sommige mensen bijvoorbeeld zinloos knuffelgeleuter, en wat sommige mensen een nuttige, inhoudelijke, confronterende reactie vinden, vind jij mogelijk respectloos.
Wat leert je dat?
quote:Maar als je hier je sores op tafel legt en hoopt dat er intelligente mensen met goede tips/vragen/ideeën komen, en ik word hier bijna belachelijk gemaakt en ik zeg daar iets van, waarom is dat meteen ´niet constructief´?NIEMAND heeft je belachelijk gemaakt. Wel hebben mensen de tijd genomen om op je te reageren, je te helpen te zien wat je mogelijk zelf nog niet (voldoende) zag. Die mensen hoef je niet te bedanken, maar zo defensief reageren is ook niet erg sympathiek.quote:Het geeft aan hoe ik behandeld wil worden, en het laat zien dat sommige mensen niet weten hoe ze respectvol met andermans pijn horen om te gaan.
Maar goed, dat is een andere discussie. Nee, wat jij kennelijk niet ziet is dat dit precies dezelfde discussie is.
Als je dat nou zou zien, zou je er echt iets mee kunnen.
donderdag 29 oktober 2009 om 15:48
quote:rider schreef op 29 oktober 2009 @ 15:40:
STEL nou eens dat manlief een redelijk doorsnee man is. Dan heeft hij een groot probleem: een brief vol klacht en verwijt, en zonder een enkel concreet aanknopingspunt waar hij mee vooruit kan. Het soort berichten waarmee je iemand zijn schulp in knuppelt dus. Als je werkelijk verbetering van je relatie wil, heb je hiermee alvast een forse stap achteruit gedaan. De vraag is dan:
1. wat wil je nu echt, in realistische termen?
2. wat ga je er zelf aan doen?
3. hoe herstel je zo snel mogelijk de schade van deze brief?
Assumption is the mother of all f*ckups. Je gaat er voor het gemak maar even vanuit dat deze brief schade heeft aangericht en en forse stap achteruit is. Dat weet jij helemaal niet.
En al zou dat zo zijn, soms moet je eerst puinhoop hebben voordat je kunt ordenen.
1. Wat ik echt wil? RUST en vrede. En dan zou ik met 80 procent vrede en 20 procent gezeik (het tegenovergestelde van nu) al heel blij zijn.
2. Wat kán ik er zelf aan doen? I can take him to the water, but I can´t make him drink!!! HIJ moet hier iets aan doen, ik kan hem alleen maar steunen daarin. Als hij maar WIL.
3. Zucht...
STEL nou eens dat manlief een redelijk doorsnee man is. Dan heeft hij een groot probleem: een brief vol klacht en verwijt, en zonder een enkel concreet aanknopingspunt waar hij mee vooruit kan. Het soort berichten waarmee je iemand zijn schulp in knuppelt dus. Als je werkelijk verbetering van je relatie wil, heb je hiermee alvast een forse stap achteruit gedaan. De vraag is dan:
1. wat wil je nu echt, in realistische termen?
2. wat ga je er zelf aan doen?
3. hoe herstel je zo snel mogelijk de schade van deze brief?
Assumption is the mother of all f*ckups. Je gaat er voor het gemak maar even vanuit dat deze brief schade heeft aangericht en en forse stap achteruit is. Dat weet jij helemaal niet.
En al zou dat zo zijn, soms moet je eerst puinhoop hebben voordat je kunt ordenen.
1. Wat ik echt wil? RUST en vrede. En dan zou ik met 80 procent vrede en 20 procent gezeik (het tegenovergestelde van nu) al heel blij zijn.
2. Wat kán ik er zelf aan doen? I can take him to the water, but I can´t make him drink!!! HIJ moet hier iets aan doen, ik kan hem alleen maar steunen daarin. Als hij maar WIL.
3. Zucht...
donderdag 29 oktober 2009 om 15:48
TO, je voelt je aangevallen of belachelijk gemaakt, maar dit is niet waar. Blijkbaar is er iets om het vlak van communicatie bij jou. Is dat iets wat ook zou kunnen spelen in je relatie?
Ik begrijp wel dat het hoog is opgelopen en je emotioneel bent hier onder. Laat dat je niet verblinden. Probeer er eens met een afstandje naar te kijken en lees Meds reactie nog eens een keer en die van Rider.
Ik begrijp wel dat het hoog is opgelopen en je emotioneel bent hier onder. Laat dat je niet verblinden. Probeer er eens met een afstandje naar te kijken en lees Meds reactie nog eens een keer en die van Rider.
donderdag 29 oktober 2009 om 15:49
quote:Kyramee schreef op 29 oktober 2009 @ 15:48:
[...]
Assumption is the mother of all f*ckups. Je gaat er voor het gemak maar even vanuit dat deze brief schade heeft aangericht en en forse stap achteruit is. Dat weet jij helemaal niet.
En al zou dat zo zijn, soms moet je eerst puinhoop hebben voordat je kunt ordenen.
1. Wat ik echt wil? RUST en vrede. En dan zou ik met 80 procent vrede en 20 procent gezeik (het tegenovergestelde van nu) al heel blij zijn.
2. Wat kán ik er zelf aan doen? I can take him to the water, but I can´t make him drink!!! HIJ moet hier iets aan doen, ik kan hem alleen maar steunen daarin. Als hij maar WIL.
3. Zucht...
Wellicht dat jij met wat meer respect om zou kunnen gaan met de reacties die jij krijgt.
En assumpties? Wij schrijven op basis wat jij schrijft. Niet meer en niet minder.
[...]
Assumption is the mother of all f*ckups. Je gaat er voor het gemak maar even vanuit dat deze brief schade heeft aangericht en en forse stap achteruit is. Dat weet jij helemaal niet.
En al zou dat zo zijn, soms moet je eerst puinhoop hebben voordat je kunt ordenen.
1. Wat ik echt wil? RUST en vrede. En dan zou ik met 80 procent vrede en 20 procent gezeik (het tegenovergestelde van nu) al heel blij zijn.
2. Wat kán ik er zelf aan doen? I can take him to the water, but I can´t make him drink!!! HIJ moet hier iets aan doen, ik kan hem alleen maar steunen daarin. Als hij maar WIL.
3. Zucht...
Wellicht dat jij met wat meer respect om zou kunnen gaan met de reacties die jij krijgt.
En assumpties? Wij schrijven op basis wat jij schrijft. Niet meer en niet minder.
