Overig
alle pijlers
Bezemtopic deel 4
donderdag 29 oktober 2009 om 22:56
donderdag 29 oktober 2009 om 22:58
Ons MW heeft inderdaad een assertiviteitscursus, mooie inhoud ook. Maar ja, dat is meer passend als je vaak een probleem met assertiviteit hebt, en helaas minder passend voor ongeleide projectielen zoals Boromams.
Advies van mijn spv-ert: ga met mensen die je kunnen kwetsen op zo'n manier om dat ze je niet meer kunnen kwetsen. Alleen veilige onderwerpen kiezen dus, geen erkenning verwachten, proberen haar op haar stokpaardje te krijgen, koffie drinken, en de mazzel, tot volgende keer.
Hoe het werkt ben ik zelf ook nog niet achter.
Advies van mijn spv-ert: ga met mensen die je kunnen kwetsen op zo'n manier om dat ze je niet meer kunnen kwetsen. Alleen veilige onderwerpen kiezen dus, geen erkenning verwachten, proberen haar op haar stokpaardje te krijgen, koffie drinken, en de mazzel, tot volgende keer.
Hoe het werkt ben ik zelf ook nog niet achter.
donderdag 29 oktober 2009 om 22:59
Ja, dat kan en je wordt er echt niet slechter van hoor, hier een man en een kind met dezelfde problemen, niet iets durven zeggen of geen nee kunnen zeggen (bekend?) dus zoon een sova cursus gehad met heel erg goed resultaat en man een assertiviteits cursus.
Je leert daar gewoon soort gesprekstechnieken en nog andere zaken.
Je leert daar gewoon soort gesprekstechnieken en nog andere zaken.
donderdag 29 oktober 2009 om 23:04
Bor zit je erg aan de rode wijn? Volgens mij wordt je daar zo melodramatisch van. Kop op meid. Laat je niet op je kop zitten door je moeder. En al helemaal je verjaardag niet verpesten.
Goh zeg, je had mijn dochter kunnen zijn. Mijn oudste is ouder dan jij. En morgen zou mijn meis 26 zijn geworden. Je moeder beseft niet hoeveel geluk ze heeft met zo'n schat van een dochter als jij. Dom mens.
Goh zeg, je had mijn dochter kunnen zijn. Mijn oudste is ouder dan jij. En morgen zou mijn meis 26 zijn geworden. Je moeder beseft niet hoeveel geluk ze heeft met zo'n schat van een dochter als jij. Dom mens.
donderdag 29 oktober 2009 om 23:11
donderdag 29 oktober 2009 om 23:13
Ach gossie, je meisje 26. Zoeb,
Ik hoop dat je morgen iets merkt van haar aanwezigheid. En overmorgen ook, en de dagen erna ook!
Boor, je moeder is niet wijs, maar ja het is wel je moeder, dus het komt wel aan
Morgen is een nieuwe dag, met nieuw bezoek!
MissM, geniet van je verlof!
Tijd om te gaan slapen! Trusten dames
Ik hoop dat je morgen iets merkt van haar aanwezigheid. En overmorgen ook, en de dagen erna ook!
Boor, je moeder is niet wijs, maar ja het is wel je moeder, dus het komt wel aan
Morgen is een nieuwe dag, met nieuw bezoek!
MissM, geniet van je verlof!
Tijd om te gaan slapen! Trusten dames
donderdag 29 oktober 2009 om 23:16
Je mag jezelf ook weleens ff niet herpakken hoor Boro, gewoon even lekker bij je mannetje als een klein kind uithuilen, niemand veracht van jou dat jij altijd maar sterk moet zijn, ook al voelt dat wel zo.
Arm om je heen, onder je door en ik til je wel als je valt.
Wat ik bedoel te zeggen dat je weleens lekker melodramatisch mag zijn en pijn mag hebben, het is toch ook te zot voor woorden, zo een aanslag op jou persoon.
Misschien een beetje warrig maar hopelijk vat je hem, ik heb dus wel al wat wijntjes op dus als ik tikfouten heb en een beetje raar blaat, dan ligt het daar aan.
Vat je hem helemaal, dan niet.
Arm om je heen, onder je door en ik til je wel als je valt.
Wat ik bedoel te zeggen dat je weleens lekker melodramatisch mag zijn en pijn mag hebben, het is toch ook te zot voor woorden, zo een aanslag op jou persoon.
Misschien een beetje warrig maar hopelijk vat je hem, ik heb dus wel al wat wijntjes op dus als ik tikfouten heb en een beetje raar blaat, dan ligt het daar aan.
Vat je hem helemaal, dan niet.
donderdag 29 oktober 2009 om 23:18
donderdag 29 oktober 2009 om 23:19
@ Boro,
Ik dacht, laat ik Boro nog even feliciteren met haar verjaardag!
Maar ik geloof dat je een knuffel beter kunt gebruiken... Jemig wat een heftige dag moet dit voor je geweest zijn , lijkt me verschrikkelijk zo'n moeder (Klinkt cru, sorry).
Hoop dat je het een beetje van je af kunt schudden!
Laura
Ik dacht, laat ik Boro nog even feliciteren met haar verjaardag!
Maar ik geloof dat je een knuffel beter kunt gebruiken... Jemig wat een heftige dag moet dit voor je geweest zijn , lijkt me verschrikkelijk zo'n moeder (Klinkt cru, sorry).
Hoop dat je het een beetje van je af kunt schudden!
Laura
donderdag 29 oktober 2009 om 23:19
donderdag 29 oktober 2009 om 23:25
Oh Bor. Ja we gaan altijd even naar het graf van meis, (Yep J. Hoe weet je dat?) ik zet er een bloemstukje van rozen op. En meestal gaan we 's avonds nog een keer. Omdat er zelfs na bijna 15 jaar nog heel veel op wordt gezet op haar verjaardag. Iedereen denk aan haar en dat is fijn. De jongens komen 's avonds hier. Het is en blijft altijd een rotdag, maar meestal eindigt die in een gezellige avond.
donderdag 29 oktober 2009 om 23:40
Klinkt als een soort van rauw/fijn Zoeb.
Ik heb een vriend die is overleden aan huidkanker, nu 8 jaar geleden, ik ga nog regelmatig naar hem toe, op zijn verjaardag en op zijn sterfdag sowieso. Maar ook op andere dagen. Soms even mijn hart luchten, mijn kinderen voorstellen. ( niets raars hoor, maar gewoon verteld dat ik kinderen heb gekregen die hij nooit heeft kunnen zien, mijn kinderen hoeven niet mee om zich aan een steen voor te stellen ) of gewoon even een viooltje brengen.
En altijd als ik bij hem ben liggen er verse bloemen. Er zijn dus meer mensen die aan hem blijven denken.
J wist ik, ooit gelezen op Zoyla's topic ofzo ? Omdat mijn jeugdvriendinnetje ook zo heet. Vandaar.
Ik heb nog 1 mooi verhaal:
Ik had een vriendin, Miranda was haar naam. Ze had kanker toen ze puber was. Toen ze begin 20 was overleed ze door een fout (!!) van een arts. Niet door de kanker, maar door nalatigheid.
Omdat ik toentertijd in Roemenië woonde kon ik niet bij de begrafenis zijn.
Jaren later, toen Tut een baby was, was ik op het kerkhof bij die vriend die overleden was. En ineens dacht ik: "Ik ga Miranda zoeken".
En ik maar zoeken, en kon haar graf niet vinden.
Wel zag ik een werknemer van de begraafplaats staan, hij was met een echtpaar aan het praten. Geduldig ging ik op afstand op een bankje zitten. In de hoop hem te kunnen vragen waar Miranda begraven lag.
Terwijl ik daar zit, zie ik ineens dat die mensen bij een graf staan met de naam "miranda". Als ik beter kijk zie ik haar achternaam.
De stoute schoenen aangetrokken en naar het graf gelopen. Ik had 1 roos uit het boeket van mijn vriend gehaald voor als ik haar graf zou vinden.
Ik legde de roos bij haar neer, en achter mij hoor ik een mevrouw een ingehouden soort snik uiten.
Ik kijk naar achter, blijkt dat de begrafenis ondernemen met haar ouders staat te praten...
Wauw.
Zo bijzonder was dat. Ik was blij dat ik met hun kon praten over Miranda, en zij waren blij dat er zoveel jaar later nog steeds mensen aan hun dochter dachten
Dit is iets wat me altijd bij zal blijven.
Ik heb een vriend die is overleden aan huidkanker, nu 8 jaar geleden, ik ga nog regelmatig naar hem toe, op zijn verjaardag en op zijn sterfdag sowieso. Maar ook op andere dagen. Soms even mijn hart luchten, mijn kinderen voorstellen. ( niets raars hoor, maar gewoon verteld dat ik kinderen heb gekregen die hij nooit heeft kunnen zien, mijn kinderen hoeven niet mee om zich aan een steen voor te stellen ) of gewoon even een viooltje brengen.
En altijd als ik bij hem ben liggen er verse bloemen. Er zijn dus meer mensen die aan hem blijven denken.
J wist ik, ooit gelezen op Zoyla's topic ofzo ? Omdat mijn jeugdvriendinnetje ook zo heet. Vandaar.
Ik heb nog 1 mooi verhaal:
Ik had een vriendin, Miranda was haar naam. Ze had kanker toen ze puber was. Toen ze begin 20 was overleed ze door een fout (!!) van een arts. Niet door de kanker, maar door nalatigheid.
Omdat ik toentertijd in Roemenië woonde kon ik niet bij de begrafenis zijn.
Jaren later, toen Tut een baby was, was ik op het kerkhof bij die vriend die overleden was. En ineens dacht ik: "Ik ga Miranda zoeken".
En ik maar zoeken, en kon haar graf niet vinden.
Wel zag ik een werknemer van de begraafplaats staan, hij was met een echtpaar aan het praten. Geduldig ging ik op afstand op een bankje zitten. In de hoop hem te kunnen vragen waar Miranda begraven lag.
Terwijl ik daar zit, zie ik ineens dat die mensen bij een graf staan met de naam "miranda". Als ik beter kijk zie ik haar achternaam.
De stoute schoenen aangetrokken en naar het graf gelopen. Ik had 1 roos uit het boeket van mijn vriend gehaald voor als ik haar graf zou vinden.
Ik legde de roos bij haar neer, en achter mij hoor ik een mevrouw een ingehouden soort snik uiten.
Ik kijk naar achter, blijkt dat de begrafenis ondernemen met haar ouders staat te praten...
Wauw.
Zo bijzonder was dat. Ik was blij dat ik met hun kon praten over Miranda, en zij waren blij dat er zoveel jaar later nog steeds mensen aan hun dochter dachten
Dit is iets wat me altijd bij zal blijven.
Zo ! En dan kunnen we nu weer allemaal normaal doen....
vrijdag 30 oktober 2009 om 00:46
Wat een mooie verhalen Bor. Ik sta ook altijd te lullen op het kerkhof. Tegen meis als ik op haar graf bezig ben. Dat ze zelfs na al die jaren nog steeds als Doornroosje mooi moet liggen en dat het mooi moet zijn met blommen en engeltjes en andere prulletjes en gedichtjes. En tegen mijn zussie sta ik altijd te mopperen dat ze me niet in de steek had mogen laten.
Ocharm. Alsof ze zelf niet graag wilde leven.
En het is echt zo dat het nog steeds fijn is dat je kind niet wordt vergeten. Dat er bloemen en knuffels op worden gelegd.
Vaak weet ik niet eens van wie.
Jezus Bor wel een raar einde van jou verjaardag zeg.
Ocharm. Alsof ze zelf niet graag wilde leven.
En het is echt zo dat het nog steeds fijn is dat je kind niet wordt vergeten. Dat er bloemen en knuffels op worden gelegd.
Vaak weet ik niet eens van wie.
Jezus Bor wel een raar einde van jou verjaardag zeg.
