Relaties
alle pijlers
Brief aan mijn lief...
donderdag 29 oktober 2009 om 13:54
Herkenbaar?
"Hoi,
Ik loop een beetje met m´n ziel onder m´n arm.
De sfeer… mat, gespannen, afstandelijk, al zo´n tijd.
Aantrekken…. Afstoten…. Aantrekken…. Afstoten….. en.... weer overnieuw.
Het blijft zich herhalen. Ik zie geen permanent stijgende lijn. Want hij gaat tot nu toe altijd wel weer dalen.
Het kost me steeds meer energie om elke keer weer positief te blijven wanneer je je zo gedraagt.
Om opnieuw weer open te staan als jij weer uit je ´afstootperiode´ bent gekomen en ineens wel weer enthousiast en gezellig kunt doen. Het maakt me verdrietig, die afstand te voelen. Die desinteresse, dat hangen en in je eigen wereldje. Nauwelijks lichamelijk contact, geen warmte, geen passie, geen ´samen´, bijna alleen maar negatieve communicatie.
En als ik er zo over nadenk, over de afgelopen tijd dan zijn er ook zoveel MOOIE en gezellige momenten geweest. Maar het zijn momenten die me in de slechtere periodes niet overeind houden, maar me juist bedroefd maken, want het was zo fijn. Het gemis des te groter maken. Het machteloze besef weer dáár te zitten op dat zelfde pleintje.
Ik ben mij onbewust langzaam steeds verder aan het losmaken van je, in deze periodes. Om jouw afwijzing me niet te laten raken. En op de momenten dat je het allemaal wel weer ziet zitten, dan herstelt het zich niet meer. Ik blijf steeds meer op de oppervlakte merk ik. Veiliger.
Het is voor mij erg schrikken als jij ´ik hou van je meis´ zegt, en het doet pijn…?!
Dit ken ik niet van mezelf. Zoiets hoort geen pijn te doen. Zoiets hoor je met een fijn en geborgen gevoel te kunnen bevestigen. Maar ik kon het niet.
Er gaat veel om in mij, mijn lijf, mijn ziekte, mijn spiegelbeeld, de kinderen.
Ik praat er niet veel over, maar ik heb dagen dat ik me afvraag of ik deze neerwaartse spiraal wel kán stoppen. Of ik jouw aantrekken-afstoten wel kan blijven dragen zonder blijvende gevolgen. Wat nu eigenlijk al niet meer zonder gevolgen is...
Ik praat er ook niet over omdat ik het idee heb dat ik daarmee alleen maar meer druk op jouw ketel zet.
En dat is toch alleen maar mijn eigen glazen ingooien.
Ik loop op m´n tenen om dingen niet fout te doen, ik loop op eierschalen in die gespannen sfeer net als bij jou vroeger thuis.
Zelfs in het openbaar!
Het is onmogelijk om gezellig naar bed te gaan op hetzelfde tijdstip. Er MOET altijd wel iets negatiefs benoemd worden of gebeuren, de kleinste dingen soms.
Dus ga ik tegenwoordig maar gewoon alleen naar boven en vraag ik niks.
Veel rustiger, geen verwachtingen en ook geen stress of irritaties. En zo ga ik tenminste niet boos slapen.
Ik droom heel heftig, ben heel veel bezig met zoeken in grote en onbekende steden. Grote gebouwen, heel veel mensen om mij heen en toch eenzaam. Elke keer wéér de weg moeten vinden. En waar ik in die steden naartoe ga? Geen flauw idee. Alleen maar onzekerheid.
En dan heb ik dit verteld.
En dan wordt jij misschien weer even wakker. En dan ga je misschien weer even naar jezelf kijken. En misschien weer zeggen dat je het ook wel ziet en dat je je best echt wel doet en dat het wel weer goed komt. En misschien weer even een paar weken gezellig doen. En misschien weer toenadering zoeken. En misschien weer grapjes maken en lachen samen. En misschien weer ´sorry´ zeggen.
En dan? Wat komt er daarna???? Hetzelfde. Exact hetzelfde weer overnieuw.
En ook al zijn de ‘leuke’ periodes kwalitatief misschien beter dan vroeger, het is voor mij gebleken dat het de afstandelijke periodes niet kan overbruggen, draaglijk kan maken of dat het de negativiteit uitvlakt na afloop en alles weer koek en ei is.
Ik zit hier echt mee.
Weetje, het doet me zeer om je dit te moeten zeggen, maar ik vind jou gewoon niet leuk meer. Ondanks dat ik zoveel van je hou.
En ondanks dat er soms momenten zijn (in de ‘aantrekperiodes’) dat ik je even wél weer een leuke vent vind, is het alledaagse gevoel wat overheerst die van ´gelatenheid´ geworden over onze relatie.
En dat een ´ik hou van je´ of kortstondige intimiteit daar inmiddels niets meer aan verandert, dat vind ik echt HEEL erg.
Maar omdat samen praten ook niet meer gaat zonder toestanden/ontkenning/bagatellisering, schrijf ik het maar aan je.
Dan kan ik het in ieder geval kwijt en ben jij ervan op de hoogte.
Ik heb geen houvast meer in dit huwelijk. Juist wanneer ik me voorzichtig weer probeer te hechten, knal ik op een tijdje later wéér tegen die muur. Is het niet linksom, dan wel rechtsom. En ik ben die knal zo zat… Ik voel me al heel lang overgeleverd aan jouw buien. Doen wat goed is in jouw ogen en het is okee, dan ben je aardig. Anders niet. En dan zullen we het voelen ook.
En je ziet het zelf helemaal niet, dus voor jou is het er ook niet. Of zwaar overtrokken.
Het heeft dus ook geen zin om hierover te praten, het doet me alleen maar pijn om die extra trap na te krijgen dan.
Ik weet niet wat ik hiermee aanmoet, heb niet het idee dat ik er ook maar iets aan kan veranderen, anders was het wel anders.
Maar dat het niet lang meer kan duren zo, dat is wel zeker. Er is straks gewoon niets meer over.
X"
"Hoi,
Ik loop een beetje met m´n ziel onder m´n arm.
De sfeer… mat, gespannen, afstandelijk, al zo´n tijd.
Aantrekken…. Afstoten…. Aantrekken…. Afstoten….. en.... weer overnieuw.
Het blijft zich herhalen. Ik zie geen permanent stijgende lijn. Want hij gaat tot nu toe altijd wel weer dalen.
Het kost me steeds meer energie om elke keer weer positief te blijven wanneer je je zo gedraagt.
Om opnieuw weer open te staan als jij weer uit je ´afstootperiode´ bent gekomen en ineens wel weer enthousiast en gezellig kunt doen. Het maakt me verdrietig, die afstand te voelen. Die desinteresse, dat hangen en in je eigen wereldje. Nauwelijks lichamelijk contact, geen warmte, geen passie, geen ´samen´, bijna alleen maar negatieve communicatie.
En als ik er zo over nadenk, over de afgelopen tijd dan zijn er ook zoveel MOOIE en gezellige momenten geweest. Maar het zijn momenten die me in de slechtere periodes niet overeind houden, maar me juist bedroefd maken, want het was zo fijn. Het gemis des te groter maken. Het machteloze besef weer dáár te zitten op dat zelfde pleintje.
Ik ben mij onbewust langzaam steeds verder aan het losmaken van je, in deze periodes. Om jouw afwijzing me niet te laten raken. En op de momenten dat je het allemaal wel weer ziet zitten, dan herstelt het zich niet meer. Ik blijf steeds meer op de oppervlakte merk ik. Veiliger.
Het is voor mij erg schrikken als jij ´ik hou van je meis´ zegt, en het doet pijn…?!
Dit ken ik niet van mezelf. Zoiets hoort geen pijn te doen. Zoiets hoor je met een fijn en geborgen gevoel te kunnen bevestigen. Maar ik kon het niet.
Er gaat veel om in mij, mijn lijf, mijn ziekte, mijn spiegelbeeld, de kinderen.
Ik praat er niet veel over, maar ik heb dagen dat ik me afvraag of ik deze neerwaartse spiraal wel kán stoppen. Of ik jouw aantrekken-afstoten wel kan blijven dragen zonder blijvende gevolgen. Wat nu eigenlijk al niet meer zonder gevolgen is...
Ik praat er ook niet over omdat ik het idee heb dat ik daarmee alleen maar meer druk op jouw ketel zet.
En dat is toch alleen maar mijn eigen glazen ingooien.
Ik loop op m´n tenen om dingen niet fout te doen, ik loop op eierschalen in die gespannen sfeer net als bij jou vroeger thuis.
Zelfs in het openbaar!
Het is onmogelijk om gezellig naar bed te gaan op hetzelfde tijdstip. Er MOET altijd wel iets negatiefs benoemd worden of gebeuren, de kleinste dingen soms.
Dus ga ik tegenwoordig maar gewoon alleen naar boven en vraag ik niks.
Veel rustiger, geen verwachtingen en ook geen stress of irritaties. En zo ga ik tenminste niet boos slapen.
Ik droom heel heftig, ben heel veel bezig met zoeken in grote en onbekende steden. Grote gebouwen, heel veel mensen om mij heen en toch eenzaam. Elke keer wéér de weg moeten vinden. En waar ik in die steden naartoe ga? Geen flauw idee. Alleen maar onzekerheid.
En dan heb ik dit verteld.
En dan wordt jij misschien weer even wakker. En dan ga je misschien weer even naar jezelf kijken. En misschien weer zeggen dat je het ook wel ziet en dat je je best echt wel doet en dat het wel weer goed komt. En misschien weer even een paar weken gezellig doen. En misschien weer toenadering zoeken. En misschien weer grapjes maken en lachen samen. En misschien weer ´sorry´ zeggen.
En dan? Wat komt er daarna???? Hetzelfde. Exact hetzelfde weer overnieuw.
En ook al zijn de ‘leuke’ periodes kwalitatief misschien beter dan vroeger, het is voor mij gebleken dat het de afstandelijke periodes niet kan overbruggen, draaglijk kan maken of dat het de negativiteit uitvlakt na afloop en alles weer koek en ei is.
Ik zit hier echt mee.
Weetje, het doet me zeer om je dit te moeten zeggen, maar ik vind jou gewoon niet leuk meer. Ondanks dat ik zoveel van je hou.
En ondanks dat er soms momenten zijn (in de ‘aantrekperiodes’) dat ik je even wél weer een leuke vent vind, is het alledaagse gevoel wat overheerst die van ´gelatenheid´ geworden over onze relatie.
En dat een ´ik hou van je´ of kortstondige intimiteit daar inmiddels niets meer aan verandert, dat vind ik echt HEEL erg.
Maar omdat samen praten ook niet meer gaat zonder toestanden/ontkenning/bagatellisering, schrijf ik het maar aan je.
Dan kan ik het in ieder geval kwijt en ben jij ervan op de hoogte.
Ik heb geen houvast meer in dit huwelijk. Juist wanneer ik me voorzichtig weer probeer te hechten, knal ik op een tijdje later wéér tegen die muur. Is het niet linksom, dan wel rechtsom. En ik ben die knal zo zat… Ik voel me al heel lang overgeleverd aan jouw buien. Doen wat goed is in jouw ogen en het is okee, dan ben je aardig. Anders niet. En dan zullen we het voelen ook.
En je ziet het zelf helemaal niet, dus voor jou is het er ook niet. Of zwaar overtrokken.
Het heeft dus ook geen zin om hierover te praten, het doet me alleen maar pijn om die extra trap na te krijgen dan.
Ik weet niet wat ik hiermee aanmoet, heb niet het idee dat ik er ook maar iets aan kan veranderen, anders was het wel anders.
Maar dat het niet lang meer kan duren zo, dat is wel zeker. Er is straks gewoon niets meer over.
X"
vrijdag 30 oktober 2009 om 00:38
quote:nieuwsgierigmeisje schreef op 29 oktober 2009 @ 23:47:
2009 @ 23:39[/message]:[/b]
Volgens mij was ik degene die zei 'waar 2 vechten hebben 2 schuld'.
Wie in een relatie praat over schuld, is dus op zoek naar gelijk. Niet naar geluk. Maar dat zei ik al eerder geloof ik.
Alles lezende: Meds, wat heb je toch weer 200% gelijk!
2009 @ 23:39[/message]:[/b]
Volgens mij was ik degene die zei 'waar 2 vechten hebben 2 schuld'.
Wie in een relatie praat over schuld, is dus op zoek naar gelijk. Niet naar geluk. Maar dat zei ik al eerder geloof ik.
Alles lezende: Meds, wat heb je toch weer 200% gelijk!
vrijdag 30 oktober 2009 om 00:44
Dát is zeker een optie, om zó te handelen. Maar waar blijf je als je alléén maar geeft en er toch enkel chagrijn voor terug krijgt? Wat als papa even gelaten wordt in zijn eigen holletje en zich volledig afsluit van alles en iedereen om er vervolgens niet vrolijker weer uit te komen? Als dit sporadisch voorkomt, geen probleem, maar structureel een terug kerend patroon is?
Wáár blijf je dan met geven en nog eens geven. Ben je toch op een gegeven moment ook wel klaar mee dan, lijkt mij.
En ja, mee eens als wederhelft dan hysterisch alles er aan doet om de sfeer goed te houden, óók niet het verlossende woord is. Dán ben je ook een toneelstukje aan het opvoeren en ben je ook niet jezelf. Maar op dat moment ben je nog steeds aan het geven. Kan me zo indenken dat je het op een gegeven moment méér dan zat bent om maar te blijven geven en vergeven.
Wáár blijf je dan met geven en nog eens geven. Ben je toch op een gegeven moment ook wel klaar mee dan, lijkt mij.
En ja, mee eens als wederhelft dan hysterisch alles er aan doet om de sfeer goed te houden, óók niet het verlossende woord is. Dán ben je ook een toneelstukje aan het opvoeren en ben je ook niet jezelf. Maar op dat moment ben je nog steeds aan het geven. Kan me zo indenken dat je het op een gegeven moment méér dan zat bent om maar te blijven geven en vergeven.
vrijdag 30 oktober 2009 om 01:00
quote:Oostvogel schreef op 30 oktober 2009 @ 00:44:
Dát is zeker een optie, om zó te handelen. Maar waar blijf je als je alléén maar geeft en er toch enkel chagrijn voor terug krijgt? Wat als papa even gelaten wordt in zijn eigen holletje en zich volledig afsluit van alles en iedereen om er vervolgens niet vrolijker weer uit te komen? Ik lees niet dat zoiets geprobeerd wordt ; er moet vooral een Libelle-achtige sfeer heersen. Waarom is chagrijnig ( of welke naam je het wilt geven ) zijn zo heel erg? Het zegt toch niets over jou als een ander niet jolig fluitend binnen komt ? het zegt waarschijnlijk iets over zijn werk/ rit naar huis/ zijn collega's / zijn maagzweer / die k*treiger die op zijn autolak gescheten heeft / de prijs van de benzine....
Als dit sporadisch voorkomt, geen probleem, maar structureel een terug kerend patroon is? Dan lijkt het me constructiever om naar de oorzaak op zoek te gaan ; is het wel chagrijn, is het geen karaktertrek en als dat zo is , waarom ervaart TO het als chagrijnig ? Maakt hij zich zorgen die hij op die manier uit, etc.
Wáár blijf je dan met geven en nog eens geven. Ben je toch op een gegeven moment ook wel klaar mee dan, lijkt mij.
En ja, mee eens als wederhelft dan hysterisch alles er aan doet om de sfeer goed te houden, óók niet het verlossende woord is. Dán ben je ook een toneelstukje aan het opvoeren en ben je ook niet jezelf. Maar op dat moment ben je nog steeds aan het geven.Ja, vind je dat? Misschien ervaart haar man zo'n doen-alsof wel enorm als nemen .Kun je iets geven als de ander het niet als geven ervaart, trouwens? (ont)Neem je dan niet terwijl jij denkt dat je geeft? ook wel een hele diepe .... Kan me zo indenken dat je het op een gegeven moment méér dan zat bent om maar te blijven geven en vergeven.Mensen zouden zichzelf eens wat meer moeten vergeven. Moeten ze alleen wel zien wat ze fout doen.
Dát is zeker een optie, om zó te handelen. Maar waar blijf je als je alléén maar geeft en er toch enkel chagrijn voor terug krijgt? Wat als papa even gelaten wordt in zijn eigen holletje en zich volledig afsluit van alles en iedereen om er vervolgens niet vrolijker weer uit te komen? Ik lees niet dat zoiets geprobeerd wordt ; er moet vooral een Libelle-achtige sfeer heersen. Waarom is chagrijnig ( of welke naam je het wilt geven ) zijn zo heel erg? Het zegt toch niets over jou als een ander niet jolig fluitend binnen komt ? het zegt waarschijnlijk iets over zijn werk/ rit naar huis/ zijn collega's / zijn maagzweer / die k*treiger die op zijn autolak gescheten heeft / de prijs van de benzine....
Als dit sporadisch voorkomt, geen probleem, maar structureel een terug kerend patroon is? Dan lijkt het me constructiever om naar de oorzaak op zoek te gaan ; is het wel chagrijn, is het geen karaktertrek en als dat zo is , waarom ervaart TO het als chagrijnig ? Maakt hij zich zorgen die hij op die manier uit, etc.
Wáár blijf je dan met geven en nog eens geven. Ben je toch op een gegeven moment ook wel klaar mee dan, lijkt mij.
En ja, mee eens als wederhelft dan hysterisch alles er aan doet om de sfeer goed te houden, óók niet het verlossende woord is. Dán ben je ook een toneelstukje aan het opvoeren en ben je ook niet jezelf. Maar op dat moment ben je nog steeds aan het geven.Ja, vind je dat? Misschien ervaart haar man zo'n doen-alsof wel enorm als nemen .Kun je iets geven als de ander het niet als geven ervaart, trouwens? (ont)Neem je dan niet terwijl jij denkt dat je geeft? ook wel een hele diepe .... Kan me zo indenken dat je het op een gegeven moment méér dan zat bent om maar te blijven geven en vergeven.Mensen zouden zichzelf eens wat meer moeten vergeven. Moeten ze alleen wel zien wat ze fout doen.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
vrijdag 30 oktober 2009 om 01:07
Ik vind het een ander verhaal ( terwijl het over ditzelfde verhaal gaat ) als TO zou zeggen dat ze twee totaal verschillende karakters hebben.
Wat TO echter doet is zijn houding als negatief bestempelen en die van haar positief. ( zij houdt de moed erin terwijl hij chagrijnig zit te doen )
De kans is groot dat als je haar man hetzelfde verhaal laat vertellen hij haar de negatieve dingen toebedeelt ( die is ook totaal niet realistisch ; op de drukste dag van het jaar moet zij naar de Efteling, moet ze eerst nog broodjes smeren waardoor we ook nog in de file belanden ; je weet toch dat als je van .... naar Kaatsheuvel rijdt je bij .... vast komt te staan. Voegen ze links en rechts als idioten in en er kleeft er één op de bumper, die zat bijna bij ons binnen , gaat zij - terwijl ik mijn aandacht erbij probeer te houden - woordspelletjes zitten doen en wil ze dat ik " gezellig " meedoe ... laat zij lekker rijden voortaan ; ik wil ook wel lekker relaxt zitten en van a naar b gebracht worden , maar nee; zij denkt dat zij als enige pakjes drinken aan de koters op de achterbank kan geven....blablabla )
Wat TO echter doet is zijn houding als negatief bestempelen en die van haar positief. ( zij houdt de moed erin terwijl hij chagrijnig zit te doen )
De kans is groot dat als je haar man hetzelfde verhaal laat vertellen hij haar de negatieve dingen toebedeelt ( die is ook totaal niet realistisch ; op de drukste dag van het jaar moet zij naar de Efteling, moet ze eerst nog broodjes smeren waardoor we ook nog in de file belanden ; je weet toch dat als je van .... naar Kaatsheuvel rijdt je bij .... vast komt te staan. Voegen ze links en rechts als idioten in en er kleeft er één op de bumper, die zat bijna bij ons binnen , gaat zij - terwijl ik mijn aandacht erbij probeer te houden - woordspelletjes zitten doen en wil ze dat ik " gezellig " meedoe ... laat zij lekker rijden voortaan ; ik wil ook wel lekker relaxt zitten en van a naar b gebracht worden , maar nee; zij denkt dat zij als enige pakjes drinken aan de koters op de achterbank kan geven....blablabla )
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
vrijdag 30 oktober 2009 om 01:37
Ik vat even in een notendoppie samen, zoals geschetste situatie thuis bij TO. Daar komen wij hier niet ff aan uit.
Bedoel je dat gevoel niet op waarheid berust kan zijn? Dat je alleen met harde feiten tot een waarheid kan komen? *even voor mijzelf duidelijk te krijgen wat joe mien*
In dat geval, mee eens. onderbuik gevoel kan echter wel een voorbode zijn op al dan geen waarheid. Maar dát is weer een hele andere discussie.
Bedoel je dat gevoel niet op waarheid berust kan zijn? Dat je alleen met harde feiten tot een waarheid kan komen? *even voor mijzelf duidelijk te krijgen wat joe mien*
In dat geval, mee eens. onderbuik gevoel kan echter wel een voorbode zijn op al dan geen waarheid. Maar dát is weer een hele andere discussie.
vrijdag 30 oktober 2009 om 07:35
Nou, ik zie dat het nog even fijn is doorgegaan gisteravond.
Ik denk dat we TO hier nooit meer terug zullen zien en daar kan ik helemaal inkomen.
Ik vind het ongelofelijk hoe dit topic is overgenomen en hoe weinig oog er is geweest voor TO.(geldt niet voor iedereen)
Ze voelt zich heel erg kut, ze had hier een arm om haar heen moeten hebben in plaats van haar als een drill-instructor al die goede adviezen in haar oor te schreeuwen...
Ja, ik vind wel dat ze is neergesabeld met ongetwijfeld allemaal goedbedoelde adviezen die haar echter nu niet meer kunnen helpen, het is te laat voor die dingen.
Heel jammer.
Ik wens Kyramee veel sterkte.
Ik denk dat we TO hier nooit meer terug zullen zien en daar kan ik helemaal inkomen.
Ik vind het ongelofelijk hoe dit topic is overgenomen en hoe weinig oog er is geweest voor TO.(geldt niet voor iedereen)
Ze voelt zich heel erg kut, ze had hier een arm om haar heen moeten hebben in plaats van haar als een drill-instructor al die goede adviezen in haar oor te schreeuwen...
Ja, ik vind wel dat ze is neergesabeld met ongetwijfeld allemaal goedbedoelde adviezen die haar echter nu niet meer kunnen helpen, het is te laat voor die dingen.
Heel jammer.
Ik wens Kyramee veel sterkte.
vrijdag 30 oktober 2009 om 08:32
quote:NewWoman schreef op 30 oktober 2009 @ 07:35:
Nou, ik zie dat het nog even fijn is doorgegaan gisteravond.
Ik denk dat we TO hier nooit meer terug zullen zien en daar kan ik helemaal inkomen.
Ik vind het ongelofelijk hoe dit topic is overgenomen en hoe weinig oog er is geweest voor TO.(geldt niet voor iedereen)
Ze voelt zich heel erg kut, ze had hier een arm om haar heen moeten hebben in plaats van haar als een drill-instructor al die goede adviezen in haar oor te schreeuwen...
Ja, ik vind wel dat ze is neergesabeld met ongetwijfeld allemaal goedbedoelde adviezen die haar echter nu niet meer kunnen helpen, het is te laat voor die dingen.
Heel jammer.
Ik wens Kyramee veel sterkte.Wat een onzin.
Nou, ik zie dat het nog even fijn is doorgegaan gisteravond.
Ik denk dat we TO hier nooit meer terug zullen zien en daar kan ik helemaal inkomen.
Ik vind het ongelofelijk hoe dit topic is overgenomen en hoe weinig oog er is geweest voor TO.(geldt niet voor iedereen)
Ze voelt zich heel erg kut, ze had hier een arm om haar heen moeten hebben in plaats van haar als een drill-instructor al die goede adviezen in haar oor te schreeuwen...
Ja, ik vind wel dat ze is neergesabeld met ongetwijfeld allemaal goedbedoelde adviezen die haar echter nu niet meer kunnen helpen, het is te laat voor die dingen.
Heel jammer.
Ik wens Kyramee veel sterkte.Wat een onzin.
vrijdag 30 oktober 2009 om 09:36
DNM,
als je verantwoordelijk bent voor je eigen geluk , dan kan je in een relatie je kwetsbaar opstellen, omdat je dan niet afhankelijk bent van zijn oordeel/ mening/ gedrag, bedoel je dat?
Dat je kan zien dat hij ook maar een mens is met fouten?
Behalve dan wanneer hij over je grenzen heen blijft gaan ? Dat je daar dan zelf consequenties aan kan verbinden?
als je verantwoordelijk bent voor je eigen geluk , dan kan je in een relatie je kwetsbaar opstellen, omdat je dan niet afhankelijk bent van zijn oordeel/ mening/ gedrag, bedoel je dat?
Dat je kan zien dat hij ook maar een mens is met fouten?
Behalve dan wanneer hij over je grenzen heen blijft gaan ? Dat je daar dan zelf consequenties aan kan verbinden?
vrijdag 30 oktober 2009 om 09:43
vrijdag 30 oktober 2009 om 09:46
Ik kan me ook zo voorstellen dat TO zich niet meer aangesproken voelt door een heleboel goedbedoelde adviezen hier. Het gaat niet om de adviezen zelf (die zal ze hopelijk wel waarderen), maar de manier waarop het overkomt. Jullie, Meds en Rider, vinden het zelf helemaal niet hard, agressief en betweterig overkomen, maar veel anderen (en TO) vinden dat wel. Dat is een perceptie, ik weet het. Maar ik denk dat het in dit geval gewoon niet de juiste toon is. Jullie steken best veel energie in dit topic door te blijven reageren, maar TO is waarschijnlijk al lang klaar met jullie adviezen door de manier waarop jullie overkomen. Jammer.
vrijdag 30 oktober 2009 om 09:57
Wat raar dat vel mensen veel meer hebben met adviezen in deze orde ; " ach, ach, ach , TO wat náár...... voor jou. Ja, scheiden zal moeilijk zijn maar dat moet je wel doen , dat begrijpen we best . Je kinderen zullen er ook gelukkiger van worden . Dikke knuf, hoor , ik vind je een sterke persoonlijkheid "
Met andere woorden ; rot maar lekker bij je vent op. Dat vindt niemand kwalijk om dat aan te raden . Maar stel je voor dat iemand eens naar zijn eigen functioneren en manier van denken kijkt.... da's wel héél erg hard .
Met andere woorden ; rot maar lekker bij je vent op. Dat vindt niemand kwalijk om dat aan te raden . Maar stel je voor dat iemand eens naar zijn eigen functioneren en manier van denken kijkt.... da's wel héél erg hard .
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
vrijdag 30 oktober 2009 om 10:08
Er is een verschil tussen iemand op zijn nummer zetten (al is het bedoeld om de andere kant van het verhaal te belichten) en constructieve adviezen proberen te geven:
1) ga met hem praten en vraag hem naar zijn beleving
2) ga het gesprek niet in met een lijst met verwijten omdat dat niets positiefs zal opleveren
3) wat heb jij nodig om hier uit te komen
4) wat wil je als je dat niet gaat krijgen
Verder voelt TO zich rot, waarom is het zo slecht om haar een hart onder de riem te steken. Ze voelt zich al rot, waarom dan nog een trap na geven (hoe goed bedoeld het ook allemaal vast wel zal zijn).
1) ga met hem praten en vraag hem naar zijn beleving
2) ga het gesprek niet in met een lijst met verwijten omdat dat niets positiefs zal opleveren
3) wat heb jij nodig om hier uit te komen
4) wat wil je als je dat niet gaat krijgen
Verder voelt TO zich rot, waarom is het zo slecht om haar een hart onder de riem te steken. Ze voelt zich al rot, waarom dan nog een trap na geven (hoe goed bedoeld het ook allemaal vast wel zal zijn).
vrijdag 30 oktober 2009 om 10:17
quote:Phoebexx schreef op 30 oktober 2009 @ 10:08:
3) wat heb jij nodig om hier uit te komen
.
In TO's geval waarschijnlijk ; gelijk krijgen en een man die zegt zich 100% te gaan veranderen.... naar haar beeld van een ideale echtgenoot.
Laten we haar daar vooral in sterken, want op zoiets heb je natuurlijk recht. Ze is zelf namelijk nagenoeg perfect en daarom kan haar partner dat niet zijn. Het gedrag van haar partner zal ook nooit een reactie zijn op haar gedrag, het zal er zelfs niet eens mee samenhangen. Ze hoeft daarom ook niet te schikken of te accepteren.
Kom nou toch op, zeg.
3) wat heb jij nodig om hier uit te komen
.
In TO's geval waarschijnlijk ; gelijk krijgen en een man die zegt zich 100% te gaan veranderen.... naar haar beeld van een ideale echtgenoot.
Laten we haar daar vooral in sterken, want op zoiets heb je natuurlijk recht. Ze is zelf namelijk nagenoeg perfect en daarom kan haar partner dat niet zijn. Het gedrag van haar partner zal ook nooit een reactie zijn op haar gedrag, het zal er zelfs niet eens mee samenhangen. Ze hoeft daarom ook niet te schikken of te accepteren.
Kom nou toch op, zeg.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
vrijdag 30 oktober 2009 om 10:22
quote:blijfgewoonbianca schreef op 30 oktober 2009 @ 10:17:
[...]
In TO's geval waarschijnlijk ; gelijk krijgen en een man die zegt zich 100% te gaan veranderen.... naar haar beeld van een ideale echtgenoot.
Laten we haar daar vooral in sterken, want op zoiets heb je natuurlijk recht. Ze is zelf namelijk nagenoeg perfect en daarom kan haar partner dat niet zijn. Het gedrag van haar partner zal ook nooit een reactie zijn op haar gedrag, het zal er zelfs niet eens mee samenhangen. Ze hoeft daarom ook niet te schikken of te accepteren.
Kom nou toch op, zeg.Ok, ik was kennelijk niet duidelijk genoeg. De vraag: wat heb jij nodig om hier uit te komen, was bedoeld zodat zij iets heeft om het gesprek in te gaan. Met (uiteraard) de intentie dat zij ook aan haar man vraagt wat hij nodig heeft. Om nog even extra duidelijk te zijn: het is mijn bedoeling (en die van andere forummers als New Woman en Nieuwsgierig Meisje) om TO adviezen te geven zodat zij samen met haar man tot een compromis te komen waar ze allebei tevreden mee zijn. Zo duidelijker? Of sta je er gewoon op om alles in het negatieve te zien en TO als ultieme schuldige aan te wijzen (want haar man is toch zo'n schat die nooit iets verkeerd doet)? Zo kom jij nu namelijk over.
[...]
In TO's geval waarschijnlijk ; gelijk krijgen en een man die zegt zich 100% te gaan veranderen.... naar haar beeld van een ideale echtgenoot.
Laten we haar daar vooral in sterken, want op zoiets heb je natuurlijk recht. Ze is zelf namelijk nagenoeg perfect en daarom kan haar partner dat niet zijn. Het gedrag van haar partner zal ook nooit een reactie zijn op haar gedrag, het zal er zelfs niet eens mee samenhangen. Ze hoeft daarom ook niet te schikken of te accepteren.
Kom nou toch op, zeg.Ok, ik was kennelijk niet duidelijk genoeg. De vraag: wat heb jij nodig om hier uit te komen, was bedoeld zodat zij iets heeft om het gesprek in te gaan. Met (uiteraard) de intentie dat zij ook aan haar man vraagt wat hij nodig heeft. Om nog even extra duidelijk te zijn: het is mijn bedoeling (en die van andere forummers als New Woman en Nieuwsgierig Meisje) om TO adviezen te geven zodat zij samen met haar man tot een compromis te komen waar ze allebei tevreden mee zijn. Zo duidelijker? Of sta je er gewoon op om alles in het negatieve te zien en TO als ultieme schuldige aan te wijzen (want haar man is toch zo'n schat die nooit iets verkeerd doet)? Zo kom jij nu namelijk over.
vrijdag 30 oktober 2009 om 10:29
Ok ik heb geen ervaringen met huwelijken, maar heb de brief nog eens gelezen.
Zij mist dingen aan hem. Maar misschien weet hij geen eens duidelijk wat ze dan wel wil.
En daar komt bij bij een nieuwe relatie klinkt het vaak in het begin ook alsof je elkaar zo goed aan voelt, aan vult.
Maar na loop van tijd zul je daar zelf meer moeite voor moeten doen. Om te vragen wat je nodig hebt.
En dan nog is het de vraag of de ander je dat kan geven. En zo niet hoeft dat nog niet met opzet te zijn.
De brief komt over alsof zij alsmaar vecht en hij met opzet niks van haar aantrekt.
Er moet toch ook een tijd geweest zijn dat TO wel zag dat partner om haar gaf en daarnaast dat partner ook maar een mens is?
Ik word wijs van het forum.
Zij mist dingen aan hem. Maar misschien weet hij geen eens duidelijk wat ze dan wel wil.
En daar komt bij bij een nieuwe relatie klinkt het vaak in het begin ook alsof je elkaar zo goed aan voelt, aan vult.
Maar na loop van tijd zul je daar zelf meer moeite voor moeten doen. Om te vragen wat je nodig hebt.
En dan nog is het de vraag of de ander je dat kan geven. En zo niet hoeft dat nog niet met opzet te zijn.
De brief komt over alsof zij alsmaar vecht en hij met opzet niks van haar aantrekt.
Er moet toch ook een tijd geweest zijn dat TO wel zag dat partner om haar gaf en daarnaast dat partner ook maar een mens is?
Ik word wijs van het forum.
vrijdag 30 oktober 2009 om 10:29
quote:Phoebexx schreef op 30 oktober 2009 @ 10:22:
[...]
Ok, ik was kennelijk niet duidelijk genoeg. De vraag: wat heb jij nodig om hier uit te komen, was bedoeld zodat zij iets heeft om het gesprek in te gaan. Met (uiteraard) de intentie dat zij ook aan haar man vraagt wat hij nodig heeft. Om nog even extra duidelijk te zijn: het is mijn bedoeling (en die van andere forummers als New Woman en Nieuwsgierig Meisje) om TO adviezen te geven zodat zij samen met haar man tot een compromis te komen waar ze allebei tevreden mee zijn. Zo duidelijker? Of sta je er gewoon op om alles in het negatieve te zien en TO als ultieme schuldige aan te wijzen (want haar man is toch zo'n schat die nooit iets verkeerd doet)? Zo kom jij nu namelijk over.
Nou, dat " uiteraard " is niet zo vanzelfsprekend als jij nu zegt. Dat blijkt wel uit het probleem van TO en eigenlijk ook wel aan jouw advies; als het zo vanzelfsprekend zou zijn was jij het niet vergeten te typen, denk ik dan.
Als ik hier een posting lees , geschreven vanuit een emotie, vol verwijten en klaagzangen richting een partner dan wil ik graag de andere kant belichten, ja. Niet om een TO aan te vallen, of om lekker te kunnen zeiken, maar omdat er altijd ook een andere kant is en niets zo zwartwit is als één helft van een paar zegt (denkt).
Wanneer iemand wijst....wijzen er ook drie vingers naar zichzelf.
[...]
Ok, ik was kennelijk niet duidelijk genoeg. De vraag: wat heb jij nodig om hier uit te komen, was bedoeld zodat zij iets heeft om het gesprek in te gaan. Met (uiteraard) de intentie dat zij ook aan haar man vraagt wat hij nodig heeft. Om nog even extra duidelijk te zijn: het is mijn bedoeling (en die van andere forummers als New Woman en Nieuwsgierig Meisje) om TO adviezen te geven zodat zij samen met haar man tot een compromis te komen waar ze allebei tevreden mee zijn. Zo duidelijker? Of sta je er gewoon op om alles in het negatieve te zien en TO als ultieme schuldige aan te wijzen (want haar man is toch zo'n schat die nooit iets verkeerd doet)? Zo kom jij nu namelijk over.
Nou, dat " uiteraard " is niet zo vanzelfsprekend als jij nu zegt. Dat blijkt wel uit het probleem van TO en eigenlijk ook wel aan jouw advies; als het zo vanzelfsprekend zou zijn was jij het niet vergeten te typen, denk ik dan.
Als ik hier een posting lees , geschreven vanuit een emotie, vol verwijten en klaagzangen richting een partner dan wil ik graag de andere kant belichten, ja. Niet om een TO aan te vallen, of om lekker te kunnen zeiken, maar omdat er altijd ook een andere kant is en niets zo zwartwit is als één helft van een paar zegt (denkt).
Wanneer iemand wijst....wijzen er ook drie vingers naar zichzelf.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
vrijdag 30 oktober 2009 om 10:33
Ja voor mij was dat wel vanzelfsprekend omdat dat de enige manier is om tot succesvolle communicatie te komen (komt van 2 kanten). Laat ik er nog een advies bij zetten dan: Vraag aan hem wat hij nodig heeft.
En verder ben ik het helemaal met je eens dat er absoluut 2 kanten aan elk verhaal zitten. 2 Kanten dus, die van haar, maar ook die van haar man. Zij zullen dus moeten gaan communiceren en niet met verwijten gaan gooien.
En verder ben ik het helemaal met je eens dat er absoluut 2 kanten aan elk verhaal zitten. 2 Kanten dus, die van haar, maar ook die van haar man. Zij zullen dus moeten gaan communiceren en niet met verwijten gaan gooien.
vrijdag 30 oktober 2009 om 10:34
quote:kikkerkwaak schreef op 30 oktober 2009 @ 09:36:
DNM,
als je verantwoordelijk bent voor je eigen geluk , dan kan je in een relatie je kwetsbaar opstellen, omdat je dan niet afhankelijk bent van zijn oordeel/ mening/ gedrag, bedoel je dat?
Dat je kan zien dat hij ook maar een mens is met fouten?
Behalve dan wanneer hij over je grenzen heen blijft gaan ? Dat je daar dan zelf consequenties aan kan verbinden?Precies
DNM,
als je verantwoordelijk bent voor je eigen geluk , dan kan je in een relatie je kwetsbaar opstellen, omdat je dan niet afhankelijk bent van zijn oordeel/ mening/ gedrag, bedoel je dat?
Dat je kan zien dat hij ook maar een mens is met fouten?
Behalve dan wanneer hij over je grenzen heen blijft gaan ? Dat je daar dan zelf consequenties aan kan verbinden?Precies
vrijdag 30 oktober 2009 om 10:48
quote:Phoebexx schreef op 30 oktober 2009 @ 10:33:
Ja voor mij was dat wel vanzelfsprekend omdat dat de enige manier is om tot succesvolle communicatie te komen (komt van 2 kanten). Laat ik er nog een advies bij zetten dan: Vraag aan hem wat hij nodig heeft.
.
Als er een succesvolle communicatie was, in het geval van TO, dan had ze hoogstwaarschijnlijk dit probleem niet. Toch?
Dus ja, dan " moet " je dingen die voor jou misschien heel vanzelfsprekend zijn toch melden.
Meds, Rider ( en ik ) zijn mensen die het héél belangrijk en heel vanzelfsprekend vinden dat je altijd - ook - naar je eigen handelingen en manier van denken kijkt. En die schrijven dat dan ook. Hoe betuttelend of aanvallend dat dan ooki soms overkomt bij mensen.
Ja voor mij was dat wel vanzelfsprekend omdat dat de enige manier is om tot succesvolle communicatie te komen (komt van 2 kanten). Laat ik er nog een advies bij zetten dan: Vraag aan hem wat hij nodig heeft.
.
Als er een succesvolle communicatie was, in het geval van TO, dan had ze hoogstwaarschijnlijk dit probleem niet. Toch?
Dus ja, dan " moet " je dingen die voor jou misschien heel vanzelfsprekend zijn toch melden.
Meds, Rider ( en ik ) zijn mensen die het héél belangrijk en heel vanzelfsprekend vinden dat je altijd - ook - naar je eigen handelingen en manier van denken kijkt. En die schrijven dat dan ook. Hoe betuttelend of aanvallend dat dan ooki soms overkomt bij mensen.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
vrijdag 30 oktober 2009 om 10:49
quote:Phoebexx schreef op 30 oktober 2009 @ 10:33:
En verder ben ik het helemaal met je eens dat er absoluut 2 kanten aan elk verhaal zitten. 2 Kanten dus, die van haar, maar ook die van haar man. Twee kanten? Het gaat dus nog steeds om "de waarheid", om gelijk. Je mag mij verwijten dat ik de zaken hard formuleer, maar dit is precies de reden. Ik weiger te doen alsof ik het een goed idee vind iemand te bevestigen in de misvatting dat het draait om de waarheid, om wie gelijk heeft, of zelfs hoe je iets ervaart. Wat je ervaart is aan jezelf, daar kan je partner niets aan doen. Het enige dat je kan doen, is je eigen gedrag beïnvloeden. En daaraan gaat de vraag vooraf of je dat wel wil. Dat heeft niets te maken met 2 kanten aan een verhaal, alsof de juistheid van welk verhaal dan ook er toe doet. Liever gelijk, dan geluk, blijft het verhaal waarin TO maar bevestigd wordt. En wie dat niet doet, die heeft de verkeerde toon.
En verder ben ik het helemaal met je eens dat er absoluut 2 kanten aan elk verhaal zitten. 2 Kanten dus, die van haar, maar ook die van haar man. Twee kanten? Het gaat dus nog steeds om "de waarheid", om gelijk. Je mag mij verwijten dat ik de zaken hard formuleer, maar dit is precies de reden. Ik weiger te doen alsof ik het een goed idee vind iemand te bevestigen in de misvatting dat het draait om de waarheid, om wie gelijk heeft, of zelfs hoe je iets ervaart. Wat je ervaart is aan jezelf, daar kan je partner niets aan doen. Het enige dat je kan doen, is je eigen gedrag beïnvloeden. En daaraan gaat de vraag vooraf of je dat wel wil. Dat heeft niets te maken met 2 kanten aan een verhaal, alsof de juistheid van welk verhaal dan ook er toe doet. Liever gelijk, dan geluk, blijft het verhaal waarin TO maar bevestigd wordt. En wie dat niet doet, die heeft de verkeerde toon.
vrijdag 30 oktober 2009 om 10:49
