Psyche
alle pijlers
En bedankt voor het schuldgevoel
zondag 1 november 2009 om 13:47
Ik herken het ook. Altijd dat loyaliteitsgevoel naar je ouders... best lastig.
Voel je niet te schuldig hoor! Goed toch dat je voor jezelf gezorgd hebt door te besluiten om een vrije zaterdag vrij te houden.
Dat jouw moeder het niet als vraag bedoeld maar als opdracht is haar probleem. Als ze het zo bedoeld moet ze het ook zo zeggen en niet in een verkapte vraag.
Voel je niet te schuldig hoor! Goed toch dat je voor jezelf gezorgd hebt door te besluiten om een vrije zaterdag vrij te houden.
Dat jouw moeder het niet als vraag bedoeld maar als opdracht is haar probleem. Als ze het zo bedoeld moet ze het ook zo zeggen en niet in een verkapte vraag.
If you want to tell people the truth, make them laugh, otherwise they`ll kill you
zondag 1 november 2009 om 13:47
" En nu voor het eerst zeg ik nee, en dan wordt je gelijk zo'n schuldgevoel aangepraat"
Het is voor alle partijen even wennen als één van beiden besluit een grens te trekken waar die vroeger niet getrokken werd. Geef haar wat tijd om aan de nieuwe jij te wennen. En geef jezelf tijd om tevreden te zijn over je nieuw verworven eigenschap. Het is heel gezond om niet op elk verzoek 'ja' te zeggen.
Het is voor alle partijen even wennen als één van beiden besluit een grens te trekken waar die vroeger niet getrokken werd. Geef haar wat tijd om aan de nieuwe jij te wennen. En geef jezelf tijd om tevreden te zijn over je nieuw verworven eigenschap. Het is heel gezond om niet op elk verzoek 'ja' te zeggen.
zondag 1 november 2009 om 13:48
Heeeeeel herkenbaar!Mijn moeder deed heel veel voor me,en verwachtte dus ook dit soort dingen terug te krijgen.Ook niet vragen,maar meedelen,net als jouw moeder!Altijd praatte ze me een schuldgevoel aan(deed ze nooit bij mijn zus,misschien omdat ik de oudste was?)En altijd kreeg ze het voor elkaar dat ik toch ging,me uit ging sloven en eigenlijk over mijn grenzen ging,zeg maar.Heel dapper dat je nee hebt gezegd!Maar ik snap je boosheid,schuldgevoel.....
Helaas heb ik deze ervaringen niet meer met mijn moeder,omdat ze 6 jaar geleden overleed....
Succes.......en volg je gevoel!
Helaas heb ik deze ervaringen niet meer met mijn moeder,omdat ze 6 jaar geleden overleed....
Succes.......en volg je gevoel!
zondag 1 november 2009 om 13:53
Mijn moeder heeft de irrintante gewoonte 'spontaan' langs te komen.... Zeg maar iedere week! (Ja, dat vind ik veel)
Ze was in de veronderstelling dat ze heel ruimdenkend was door te zeggen 'Als het niet uitkomt moet je het gewoon zeggen hoor!) Totdat ik een keer 'nee' zei, terwijl ze dus al op de stoep stonden. Ik heb het denk ik een half jaar moeten horen, maar sindsdien is er toch een soort van knop omgegaan, waardoor ze vaker belt voordat ze weer eens langskomt.
Vasthouden aan je grenzen!
Ze was in de veronderstelling dat ze heel ruimdenkend was door te zeggen 'Als het niet uitkomt moet je het gewoon zeggen hoor!) Totdat ik een keer 'nee' zei, terwijl ze dus al op de stoep stonden. Ik heb het denk ik een half jaar moeten horen, maar sindsdien is er toch een soort van knop omgegaan, waardoor ze vaker belt voordat ze weer eens langskomt.
Vasthouden aan je grenzen!
zondag 1 november 2009 om 13:58
Vreselijk ja, altijd dat eeuwige schuldgevoel. Als ik niet bel, als ik niet kom als zij alleen is, als ik er niet ben als er iets gebeurd, mijn kinderen die niet vaak komen en zo kan ik eindeloos doorgaan.... bah.
Ik vind dat echt manipuleren, niet meer en niet minder. Vroeger maakte ik me er heel kwaad over, nu gelukkig minder. Mijn moeder zei soms zelfs wat ik tegen mijn zus moest zeggen als haar iets niet zinde hoe mijn zus zich gedroeg en zo. Ik heb een paar jaar geleden gezegd dat ik dat niet meer deed omdat ik er niet achter stond. Nu doet ze dat niet meer.
Ik vind dat echt manipuleren, niet meer en niet minder. Vroeger maakte ik me er heel kwaad over, nu gelukkig minder. Mijn moeder zei soms zelfs wat ik tegen mijn zus moest zeggen als haar iets niet zinde hoe mijn zus zich gedroeg en zo. Ik heb een paar jaar geleden gezegd dat ik dat niet meer deed omdat ik er niet achter stond. Nu doet ze dat niet meer.
zondag 1 november 2009 om 14:00
Tinkel, maakt niet uit of je wel of niet dichtbij woont. Ik ben expres nadat ik het huis uitging 40 km verderop gaan wonen, daarna 200 km en het maakte geen verschil. Haar argument was dat er treinen, auto's en genoeg mogelijkheden zijn om toch te komen.
Mijn moeder vindt overigens dat de kinderen er voor de ouders zijn en niet andersom.
Mijn moeder vindt overigens dat de kinderen er voor de ouders zijn en niet andersom.
zondag 1 november 2009 om 14:18
Omdat ik alleen woon, dénken mensen vaak: dat doet zij wel even....maar ik werk fulltime, heb een huishouden en mijn hobby's. Dus ik heb geleerd ook eens nee te zeggen. Als er weer een weekend op honden gepast moet worden o.i.d.
Vrijdagavond nog: belt een vriendin (hoor verder zelden iets) of ik zaterdag (dag erna) voor de honden kon zorgen. Nou nee dus, want ik had een reunie met oude schoolvriendinnen. Toen vroeg ze: tot hoe laat duurt dat dan???Tja, dat weet ik nooit van tevoren...
Vrijdagavond nog: belt een vriendin (hoor verder zelden iets) of ik zaterdag (dag erna) voor de honden kon zorgen. Nou nee dus, want ik had een reunie met oude schoolvriendinnen. Toen vroeg ze: tot hoe laat duurt dat dan???Tja, dat weet ik nooit van tevoren...
zondag 1 november 2009 om 14:23
quote:Tinkeldel schreef op 01 november 2009 @ 14:07:
Nee weet ik. Maar ja ik vind het natuurlijk ook zielig voor ze, en ze kunnen waarschijnlijk ook echt niet iemand anders er voor vinden. Dus gaan ze het zelf doen, en eigenlijk kan dat lichamelijk niet. Maar ja daar zijn ze ook al eigenwijs in.
Ik wil best helpen, alleen DIE zaterdag niet.
Maar hieruit begrijp ik dat ze dus met zijn tweeen aan de slag gaan als jullie niet komen. Dan is dat toch ook makkelijk een week of twee opgeschoven? Of is er iets anders waardoor de planning zo muurvast ligt?
(maar dit staat natuurlijk los van het feit dat het best goed zou zijn als jij nee leert zeggen, en je ouders nee leren accepteren...)
Nee weet ik. Maar ja ik vind het natuurlijk ook zielig voor ze, en ze kunnen waarschijnlijk ook echt niet iemand anders er voor vinden. Dus gaan ze het zelf doen, en eigenlijk kan dat lichamelijk niet. Maar ja daar zijn ze ook al eigenwijs in.
Ik wil best helpen, alleen DIE zaterdag niet.
Maar hieruit begrijp ik dat ze dus met zijn tweeen aan de slag gaan als jullie niet komen. Dan is dat toch ook makkelijk een week of twee opgeschoven? Of is er iets anders waardoor de planning zo muurvast ligt?
(maar dit staat natuurlijk los van het feit dat het best goed zou zijn als jij nee leert zeggen, en je ouders nee leren accepteren...)
zondag 1 november 2009 om 14:41
zondag 1 november 2009 om 14:52
quote:Nammmma schreef op 01 november 2009 @ 14:18:
Omdat ik alleen woon, dénken mensen vaak: dat doet zij wel even....maar ik werk fulltime, heb een huishouden en mijn hobby's. Dus ik heb geleerd ook eens nee te zeggen. Als er weer een weekend op honden gepast moet worden o.i.d.
Vrijdagavond nog: belt een vriendin (hoor verder zelden iets) of ik zaterdag (dag erna) voor de honden kon zorgen. Nou nee dus, want ik had een reunie met oude schoolvriendinnen. Toen vroeg ze: tot hoe laat duurt dat dan???Tja, dat weet ik nooit van tevoren...
Ongelooflijk...
@TO: Je verhaal is erg herkenbaar. Ik heb verder weinig toe te voegen aan wat er al gezegd is, maar wil je wel even een geven. Ik begrijp dat je je enorm met de rug tegen de muur gezet voelt.
Omdat ik alleen woon, dénken mensen vaak: dat doet zij wel even....maar ik werk fulltime, heb een huishouden en mijn hobby's. Dus ik heb geleerd ook eens nee te zeggen. Als er weer een weekend op honden gepast moet worden o.i.d.
Vrijdagavond nog: belt een vriendin (hoor verder zelden iets) of ik zaterdag (dag erna) voor de honden kon zorgen. Nou nee dus, want ik had een reunie met oude schoolvriendinnen. Toen vroeg ze: tot hoe laat duurt dat dan???Tja, dat weet ik nooit van tevoren...
Ongelooflijk...
@TO: Je verhaal is erg herkenbaar. Ik heb verder weinig toe te voegen aan wat er al gezegd is, maar wil je wel even een geven. Ik begrijp dat je je enorm met de rug tegen de muur gezet voelt.
The time is now
zondag 1 november 2009 om 14:57
quote:Nammmma schreef op 01 november 2009 @ 14:18:
Omdat ik alleen woon, dénken mensen vaak: dat doet zij wel even....maar ik werk fulltime, heb een huishouden en mijn hobby's. Dus ik heb geleerd ook eens nee te zeggen. Als er weer een weekend op honden gepast moet worden o.i.d.
Vrijdagavond nog: belt een vriendin (hoor verder zelden iets) of ik zaterdag (dag erna) voor de honden kon zorgen. Nou nee dus, want ik had een reunie met oude schoolvriendinnen. Toen vroeg ze: tot hoe laat duurt dat dan???Tja, dat weet ik nooit van tevoren...Mijn mams had ook een reunie. Misschien wel dezelfde. kosten 40 euro pp ? hihi
Omdat ik alleen woon, dénken mensen vaak: dat doet zij wel even....maar ik werk fulltime, heb een huishouden en mijn hobby's. Dus ik heb geleerd ook eens nee te zeggen. Als er weer een weekend op honden gepast moet worden o.i.d.
Vrijdagavond nog: belt een vriendin (hoor verder zelden iets) of ik zaterdag (dag erna) voor de honden kon zorgen. Nou nee dus, want ik had een reunie met oude schoolvriendinnen. Toen vroeg ze: tot hoe laat duurt dat dan???Tja, dat weet ik nooit van tevoren...Mijn mams had ook een reunie. Misschien wel dezelfde. kosten 40 euro pp ? hihi
zondag 1 november 2009 om 15:33
Ik stel ze komende week voor om het over twee weken te doen. Ze hebben een afspraak gemaakt met een winkel dat het zaterdag zou gebeuren, nou ja verzetten ze dat maar. En anders maar niet. Op zich had ik dat ook wel aan de telefoon voor kunnen stellen, maar als er dan zo gereageerd wordt heb ik daar helemaal geen behoefte meer aan. Op het moment dat ze met al die zogenaamde argumenten komt, ben ik juist nog veeeeeeel minder bereid om te komen.
Ik zat net ook even te denken: wat is er eigenlijk erg aan dat ze boos op me zijn. Alsof ik daar iets van voel? Ik vind het wel vervelend dat er waarschijnlijk nu heel negatief over me gesproken wordt, maar ja...dat is dan denk ik het aard van het beestje.
Fijn trouwens dat er zoveel herkenning is.
En dank voor je knuffel Courage
Ik zat net ook even te denken: wat is er eigenlijk erg aan dat ze boos op me zijn. Alsof ik daar iets van voel? Ik vind het wel vervelend dat er waarschijnlijk nu heel negatief over me gesproken wordt, maar ja...dat is dan denk ik het aard van het beestje.
Fijn trouwens dat er zoveel herkenning is.
En dank voor je knuffel Courage
zondag 1 november 2009 om 21:40
quote:Tinkeldel schreef op 01 november 2009 @ 13:43:
Zonet mijn moeder aan de lijn. Of we volgende week zaterdag even langs willen komen want ze hebben hulp nodig bij het klussen.
Dus ik denk daar even over na, en mijn conclusie:
'Nou nee, ik heb voor het eerst in weken een zaterdag vrij, dus daar heb ik niet zo veel zin in'.
Toen werd het even stil aan de andere kant, en toen begon het. 'Je komt maar gewoon', 'Wij hebben jullie ook geholpen' en 'Je krijgt er ook nog wat voor, daar had je zeker nog niet aan gedacht'.
Daar ben ik dan maar even niet op in gegaan. Ik had kunnen zeggen dat ze daar destijds ook wat voor gekregen hebben, en dat er vaak genoeg van ons wordt verwacht dat we ieder moment klaar staan. En ja, wij vragen ook wel eens iets van hen. Maar nee, dat heb ik niet gezegd. Dan is het einde zoek.
Ik heb gezegd dat ik het niet leuk vind. Dat ze me een vraag stelt, maar dat het eigenlijk helemaal geen vraag is. En ik weet eigenlijk dat de oordelen nu ook niet van de lucht zijn (waarschijnlijk zijn we ondankbaar).
Haar reactie daar weer op: Nou dan maar niet, moet je zelf maar weten. Kan mij niks schelen.
Bah bah bah. Altijd denk ik: ach vooruit, doen we wel even. En nu voor het eerst zeg ik nee, en dan wordt je gelijk zo'n schuldgevoel aangepraat. Ik voel me nu zo rot en verdrietig. Ik wordt heen en weer geslingerd tussen loyaliteit aan hen en aan mezelf. Maar ik vertik het, ik doe het niet. Maar bah, wat is dit moeilijk. Ow ja, en ik ben boos.
Meer mensen met dit soort mensen in de omgeving?
Je pakt het m.i. ook ietwat onhandig aan: je had ook kunnen zeggen dat je ergens op bezoek ging, een afspraak had, dingen die je absoluut niet kunt afzeggen etc.
Op die manier kan jouw moeder je dus niks maken, gewoon een beetje creatief zijn. Scheelt veel ergernis en gezeik!
Leugentje-om-bestwil, kan echt geen kwaad bij mensen die bepaalde dingen niet aanvoelen, en waarbij steeds weer alles uitleggen heel erg vermoeiend is.
Zonet mijn moeder aan de lijn. Of we volgende week zaterdag even langs willen komen want ze hebben hulp nodig bij het klussen.
Dus ik denk daar even over na, en mijn conclusie:
'Nou nee, ik heb voor het eerst in weken een zaterdag vrij, dus daar heb ik niet zo veel zin in'.
Toen werd het even stil aan de andere kant, en toen begon het. 'Je komt maar gewoon', 'Wij hebben jullie ook geholpen' en 'Je krijgt er ook nog wat voor, daar had je zeker nog niet aan gedacht'.
Daar ben ik dan maar even niet op in gegaan. Ik had kunnen zeggen dat ze daar destijds ook wat voor gekregen hebben, en dat er vaak genoeg van ons wordt verwacht dat we ieder moment klaar staan. En ja, wij vragen ook wel eens iets van hen. Maar nee, dat heb ik niet gezegd. Dan is het einde zoek.
Ik heb gezegd dat ik het niet leuk vind. Dat ze me een vraag stelt, maar dat het eigenlijk helemaal geen vraag is. En ik weet eigenlijk dat de oordelen nu ook niet van de lucht zijn (waarschijnlijk zijn we ondankbaar).
Haar reactie daar weer op: Nou dan maar niet, moet je zelf maar weten. Kan mij niks schelen.
Bah bah bah. Altijd denk ik: ach vooruit, doen we wel even. En nu voor het eerst zeg ik nee, en dan wordt je gelijk zo'n schuldgevoel aangepraat. Ik voel me nu zo rot en verdrietig. Ik wordt heen en weer geslingerd tussen loyaliteit aan hen en aan mezelf. Maar ik vertik het, ik doe het niet. Maar bah, wat is dit moeilijk. Ow ja, en ik ben boos.
Meer mensen met dit soort mensen in de omgeving?
Je pakt het m.i. ook ietwat onhandig aan: je had ook kunnen zeggen dat je ergens op bezoek ging, een afspraak had, dingen die je absoluut niet kunt afzeggen etc.
Op die manier kan jouw moeder je dus niks maken, gewoon een beetje creatief zijn. Scheelt veel ergernis en gezeik!
Leugentje-om-bestwil, kan echt geen kwaad bij mensen die bepaalde dingen niet aanvoelen, en waarbij steeds weer alles uitleggen heel erg vermoeiend is.
zondag 1 november 2009 om 21:52
Quattro: ik heb mijn halve leven volgelogen met leugentjes om bestwil, omdat mijn moeder zo druk was mijn leven te bepalen en ik de lieve vrede wilde bewaren en geen zin had in 'gedoe'. Dat werkt inderdaad een hele tijd wel, maar ik merkte dat na een tijd die leugentjes gewoonte werden. Zo betrapte ik mezelf ook op kleine leugentjes om bestwil op mijn werk, tegen bekenden en tegen mijn vriend. Ik probeerde zo álle mogelijke confrontaties te voorkomen, want dat had ik mezelf zo immers aangeleerd.....
Tinkedel, mijn moeder is ook een koningin van het schuldgevoel. Ik ben mede daarom heel jong het huis uitgegaan en 140 km verderop gaan wonen. Dat scheelde al enorm, ze had gewoon geen vat meer op mijn leven, al probeerde ze het wel telefonisch allemaal bij te houden. Mijn vriend heeft me heel goed geleerd dat ze niet doodgaat van een "nee". Ik merkte ook dat ze heel normaal kon reageren (bijvoorbeeld als mijn vriend de telefoon toevallig opnam en dus vertelde dat we dat weekend niet konden komen) en besloot dat ik ook een normale reactie mocht krijgen. Dus geen gesnotter, gekwetst gedoe, geen verwijten omdat ik ook een leven had. Heeft heel lang geduurd, maar uiteindelijk is het eruit gesleten (want zoals de leugentjes uit bestwil bij mij gewoonte waren, was haar gedrag vaak ook gewoonte).
Zo erg zelfs, dat wij 4 jaar geleden weer dichter bij mijn ouders zijn gaan wonen.
Inmiddels heb ik een dochter van 2, het énige kleinkind.... En hoe ouder zij wordt, hoe meer ik merk dat mijn moeder het weer probeert. Zowel bij mij, met allerlei claimgedrag rondom Bintje ("maar als je zondag dan even koffie komt drinken, dan kun je Bintje toch bij ons laten slapen? Wij passen op maandag toch al op!! Lekker rustig voor jullie!") maar ook naar Bintje toe, hoewel die er nu nog weinig van begrijpt. En dus zie ik me genoodzaakt weer duidelijk de grenzen aan te geven, wat in mijn moeder's oren klinkt alsof ik een neurotische overbezorgde moeder ben.... zucht.
Nouja, kern van het verhaal is: zolang ik heel duidelijk mijn grenzen aangeef en duidelijk nee zeg (en nog belangrijker: ik leg niet meer uit waarom het nee is. Nee, ik kan niet, meer zeg ik niet. Dat heeft in mijn eigen gevoel heel veel gescheeld, ik had anders steeds het gevoel dat ik me bij voorbaat al zat te verontschuldigen en me af te vragen of mijn reden om nee te zeggen wel goed genoeg zou zijn) gaat het best goed. Maar nu met dochter erbij moet ik daar wel even heel goed bij opletten, want zodra ze een vinger heeft grijpt ze de hele hand en de arm erbij.....
Tinkedel, mijn moeder is ook een koningin van het schuldgevoel. Ik ben mede daarom heel jong het huis uitgegaan en 140 km verderop gaan wonen. Dat scheelde al enorm, ze had gewoon geen vat meer op mijn leven, al probeerde ze het wel telefonisch allemaal bij te houden. Mijn vriend heeft me heel goed geleerd dat ze niet doodgaat van een "nee". Ik merkte ook dat ze heel normaal kon reageren (bijvoorbeeld als mijn vriend de telefoon toevallig opnam en dus vertelde dat we dat weekend niet konden komen) en besloot dat ik ook een normale reactie mocht krijgen. Dus geen gesnotter, gekwetst gedoe, geen verwijten omdat ik ook een leven had. Heeft heel lang geduurd, maar uiteindelijk is het eruit gesleten (want zoals de leugentjes uit bestwil bij mij gewoonte waren, was haar gedrag vaak ook gewoonte).
Zo erg zelfs, dat wij 4 jaar geleden weer dichter bij mijn ouders zijn gaan wonen.
Inmiddels heb ik een dochter van 2, het énige kleinkind.... En hoe ouder zij wordt, hoe meer ik merk dat mijn moeder het weer probeert. Zowel bij mij, met allerlei claimgedrag rondom Bintje ("maar als je zondag dan even koffie komt drinken, dan kun je Bintje toch bij ons laten slapen? Wij passen op maandag toch al op!! Lekker rustig voor jullie!") maar ook naar Bintje toe, hoewel die er nu nog weinig van begrijpt. En dus zie ik me genoodzaakt weer duidelijk de grenzen aan te geven, wat in mijn moeder's oren klinkt alsof ik een neurotische overbezorgde moeder ben.... zucht.
Nouja, kern van het verhaal is: zolang ik heel duidelijk mijn grenzen aangeef en duidelijk nee zeg (en nog belangrijker: ik leg niet meer uit waarom het nee is. Nee, ik kan niet, meer zeg ik niet. Dat heeft in mijn eigen gevoel heel veel gescheeld, ik had anders steeds het gevoel dat ik me bij voorbaat al zat te verontschuldigen en me af te vragen of mijn reden om nee te zeggen wel goed genoeg zou zijn) gaat het best goed. Maar nu met dochter erbij moet ik daar wel even heel goed bij opletten, want zodra ze een vinger heeft grijpt ze de hele hand en de arm erbij.....
zondag 1 november 2009 om 21:57
Heel herkenbaar,'""stuurde"" een poos terug mijn pa weg omdat ik echt weg moest dus geen tijd voor onverwachte koffie,zei het ook echt vriendelijk en bijna onderdanig omdat ik hem ken!!
Naaaaa,meneer stoof weg en was hoogst beledigt,later belde ik hem omdat ik me rot voelde en vroeg of ik voortaan de rode loper uit moet leggen als ie komt,?Daar kon ie wel om lachen,maar heb hem wel duidelijk gemaakt dat als je onverwacht komt het niet altijd uit komt,hij morde nog wat na maar was blij mijn zegje gedaan te hebben....
Duss,gewoon uitleggen waarom het niet uitkomt!
Naaaaa,meneer stoof weg en was hoogst beledigt,later belde ik hem omdat ik me rot voelde en vroeg of ik voortaan de rode loper uit moet leggen als ie komt,?Daar kon ie wel om lachen,maar heb hem wel duidelijk gemaakt dat als je onverwacht komt het niet altijd uit komt,hij morde nog wat na maar was blij mijn zegje gedaan te hebben....
Duss,gewoon uitleggen waarom het niet uitkomt!
zondag 1 november 2009 om 22:57
Ik ben in ieder geval weer wat rustiger. Maar ik ga dus echt niet een verhaal er om heen verzinnen. Zou ik nog eerder zeggen dat ik volgende week de hele dag om mijn reet gaan zitten. Sterker nog, ik ben haar helemaal geen verantwoording schuldig en wat ik met mijn tijd doe moet ik zelf weten.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik altijd wel heel duidelijk ben in het aangeven van mijn grenzen, alleen zij gaat er vrij consequent altijd overheen (bedenk ik me nu). Er kan gewoon veel bij mij, en geloof me...ik heb lang niet overal altijd zin in, en laat ook niet over me heen lopen.
Ik vind het gewoon zo jammer dat de halve wereld er gelijk bij gehaald wordt als je een keer voor jezelf kiest. Als ik een afspraak had, dan was er niks aan de hand gehad. Maar nu heb ik vrij. Zal wel jaloezie van haar zijn. Ze kan zelf ook totaal geen grenzen aangeven.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik altijd wel heel duidelijk ben in het aangeven van mijn grenzen, alleen zij gaat er vrij consequent altijd overheen (bedenk ik me nu). Er kan gewoon veel bij mij, en geloof me...ik heb lang niet overal altijd zin in, en laat ook niet over me heen lopen.
Ik vind het gewoon zo jammer dat de halve wereld er gelijk bij gehaald wordt als je een keer voor jezelf kiest. Als ik een afspraak had, dan was er niks aan de hand gehad. Maar nu heb ik vrij. Zal wel jaloezie van haar zijn. Ze kan zelf ook totaal geen grenzen aangeven.
zondag 1 november 2009 om 23:00
Tinkeldel,kijk naar je motto...ik groei!
Je groeit ook als je eerlijk bent en je je eigen grenzen bewaakt!
Je hebt eindelijk een dag voor jezelf en hou die dag voor je zelf!!
Uiteindelijk kweek je er respect mee en weten mensen dat ook jij je eigen leven hebt,en mag doen met jouw vrije tijd wat jij wil!!
Je groeit ook als je eerlijk bent en je je eigen grenzen bewaakt!
Je hebt eindelijk een dag voor jezelf en hou die dag voor je zelf!!
Uiteindelijk kweek je er respect mee en weten mensen dat ook jij je eigen leven hebt,en mag doen met jouw vrije tijd wat jij wil!!
