Relaties
alle pijlers
Twee liefdes..... deel 2
dinsdag 17 november 2009 om 22:15
Hoi,ik wil even wat kwijt; Ben ik met mijn lief een lekker weekendje weg, kijken we nog even naar Pauw &Witteman, zegt een gast over de scheiding van z'n ouders; 'mijn moeder heeft altijd gezegd, ik houd van twee mannen, maar in deze maatschappij mag je wel van 8 kinderen tegelijk houden, maar niet van twee mannen'
Op zulke momenten weet ik niet waar ik kijken moet, maar mijn man keek mij doordringend aan, hij weet het..., mijn nr 2 zit voor altijd in mijn hart.We hebben het er dat weekend nog regelmatig over gehad, en hoe bizar, er ook nog gekscherend over gegrapt, zo van.... "wat als nr 2 met z'n vrouw ineens de ontbijtzaal binnen wandelt"."He hoi,gezellig, schuif lekker aan....."
Het zal waarschijnlijk nooit gebeuren, maar we missen ze eigenlijk allebei op onze eigen manier.(ooit gingen we samen met onze gezinnen op vakantie)
Het was eigenlijk best mooi dat we daar samen over konden praten (mijn man en ik), zonder dat het weekend verpest was.
Ex-twijfelkont wat een mooi verhaal, wat goed van je dat je er zo op terug kunt kijken.
Ik herken veel in je verhaal, maar ik ben nog niet zo ver als jij bent.
Ik mis mijn nr 2 af en te nog zo sterk, het verlangen om hem te zien overstijgt nog steeds mijn ratio dat het niet slim is.
Ik ben zo benieuwd hoe het met hem gaat, met z'n kinderen, z'n werk etc.
Effen lekker kletsen, zoals we vroeger uren konden.
Dat mis ik heel erg.
'Ja, zegt mijn man, had je maar niet verliefd moeten worden...'
Gelijk heeft hij, maar het is gebeurd. Ik ben dankbaar voor wat ik nu heb, mijn huwelijk zit goed, maar toch hoop ik mijn nr 2 nog eens te kunnen zien, vast te houden, bij te kletsen om vervolgens onze levens weer te kunnen vervolgen, zonder elkaar, maar met ons gevoel verbonden.
Op zulke momenten weet ik niet waar ik kijken moet, maar mijn man keek mij doordringend aan, hij weet het..., mijn nr 2 zit voor altijd in mijn hart.We hebben het er dat weekend nog regelmatig over gehad, en hoe bizar, er ook nog gekscherend over gegrapt, zo van.... "wat als nr 2 met z'n vrouw ineens de ontbijtzaal binnen wandelt"."He hoi,gezellig, schuif lekker aan....."
Het zal waarschijnlijk nooit gebeuren, maar we missen ze eigenlijk allebei op onze eigen manier.(ooit gingen we samen met onze gezinnen op vakantie)
Het was eigenlijk best mooi dat we daar samen over konden praten (mijn man en ik), zonder dat het weekend verpest was.
Ex-twijfelkont wat een mooi verhaal, wat goed van je dat je er zo op terug kunt kijken.
Ik herken veel in je verhaal, maar ik ben nog niet zo ver als jij bent.
Ik mis mijn nr 2 af en te nog zo sterk, het verlangen om hem te zien overstijgt nog steeds mijn ratio dat het niet slim is.
Ik ben zo benieuwd hoe het met hem gaat, met z'n kinderen, z'n werk etc.
Effen lekker kletsen, zoals we vroeger uren konden.
Dat mis ik heel erg.
'Ja, zegt mijn man, had je maar niet verliefd moeten worden...'
Gelijk heeft hij, maar het is gebeurd. Ik ben dankbaar voor wat ik nu heb, mijn huwelijk zit goed, maar toch hoop ik mijn nr 2 nog eens te kunnen zien, vast te houden, bij te kletsen om vervolgens onze levens weer te kunnen vervolgen, zonder elkaar, maar met ons gevoel verbonden.
woensdag 18 november 2009 om 15:45
Hallo allemaal,
Na misschien 1 jaar niet geschreven te hebben (wel mee gelezen), toch maar eens een berichtje. Het gaat goed met mij, goed met ons. Mijn voormalig nr. 2 en ik wonen sinds begin dit jaar officieel samen en we hebben het super fijn. Natuurlijk is niet alles zonder slag of stoot gegaan. We hebben allebei het verdriet gehad van een huwelijk wat beëindigd werd en de nasleep daarvan. Ondanks dat je er zelf voor gekozen hebt, is dit een hele akelige gebeurtenis. Je weet dat je een ander zoveel verdriet doet, dat neem je altijd mee.
De kinderen reageren er wisselend op. Mijn kinderen zien dat hun moeder anders is geworden en ze vinden het erg plezierig bij ons. Ze mogen de vriend van hun moeder erg graag. Zijn kinderen hebben erg veel moeite met de situatie. Daar probeer ik zoveel mogelijk rekening mee te houden, maar het is soms erg moeilijk.
Onze ouders zien nu ook hoe hun zoon en dochter het geluk hebben gevonden en reageren erg positief.
Het aller, allerfijnste is dat hij mij ten huwelijk heeft gevraagd. Dat heeft zelfs mijn ex niet gedaan. Toen was het meer dat het handig zou zijn om te gaan trouwen. Nu is er zoveel liefde bij uitgesproken, dat ik de tranen van ontroering in mijn ogen kreeg. En natuurlijk heb ik ja! gezegd. Volgend jaar willen we trouwen; ergens in de zomer.
Ik wil iedereen die meeleest of schrijft heel veel liefde en geluk toewensen en dat elke beslissing die je neemt, goed is.
Veel liefs, Mega
Na misschien 1 jaar niet geschreven te hebben (wel mee gelezen), toch maar eens een berichtje. Het gaat goed met mij, goed met ons. Mijn voormalig nr. 2 en ik wonen sinds begin dit jaar officieel samen en we hebben het super fijn. Natuurlijk is niet alles zonder slag of stoot gegaan. We hebben allebei het verdriet gehad van een huwelijk wat beëindigd werd en de nasleep daarvan. Ondanks dat je er zelf voor gekozen hebt, is dit een hele akelige gebeurtenis. Je weet dat je een ander zoveel verdriet doet, dat neem je altijd mee.
De kinderen reageren er wisselend op. Mijn kinderen zien dat hun moeder anders is geworden en ze vinden het erg plezierig bij ons. Ze mogen de vriend van hun moeder erg graag. Zijn kinderen hebben erg veel moeite met de situatie. Daar probeer ik zoveel mogelijk rekening mee te houden, maar het is soms erg moeilijk.
Onze ouders zien nu ook hoe hun zoon en dochter het geluk hebben gevonden en reageren erg positief.
Het aller, allerfijnste is dat hij mij ten huwelijk heeft gevraagd. Dat heeft zelfs mijn ex niet gedaan. Toen was het meer dat het handig zou zijn om te gaan trouwen. Nu is er zoveel liefde bij uitgesproken, dat ik de tranen van ontroering in mijn ogen kreeg. En natuurlijk heb ik ja! gezegd. Volgend jaar willen we trouwen; ergens in de zomer.
Ik wil iedereen die meeleest of schrijft heel veel liefde en geluk toewensen en dat elke beslissing die je neemt, goed is.
Veel liefs, Mega
woensdag 18 november 2009 om 16:34
Marla en Mega, fijn om weer eens wat van jullie te horen en fijn dat het met jullie allebei goed gaat.
Met mij gaat het ook goed. Ik ben bij mijn man gebleven en ik heb hier geen spijt van. Ik denk echt dat ik samen met mijn nr2 de hele wereld had aan gekund maar er is een ding waar we allebei niet mee konden leven en dat is het verwoesten van mijn gezin. Vooral omdat ik het altijd heel goed heb gehad samen met mijn man, voordat ik nr2 leerde kennen. En we hebben het nu ook goed samen. Er zijn dingen veranderd en er zijn dingen die weer zijn als van ouds.
Mijn nr2 spreek ik nog heel af en toe, telefonisch. Ik mis hem heel erg maar dit is geen gemis dat over zou gaan als we elkaar weer zouden ontmoeten. Een soort gemis van wat had kunnen zijn als we wel voor elkaar hadden gekozen.
Mega en Marla, ik herken zoveel in wat jullie schrijven. Ik ben blij dat ik niet meer in die emotionele achtbaan zit, dat dat achter me ligt. Ik heb geen spijt van alles wat er gebeurd is. Ik ben blij dat ik mijn nr2 heb leren kennen en ik koester de vele mooie momenten die we samen hebben beleefd.
Iedereen die er nog midden in zit, wens ik heel veel sterkte. Het is inderdaad niet altijd goed je hart te volgen, soms moet je even stilstaan en naar je verstand luisteren.
Het heeft mij heel veel moeite gekost om nr2 op te geven, en mijn nr2 en mijn nr1 hebben mij hier ieder op hun eigen manier mee geholpen, alleen had ik dit nooit gered.
Heel veel sterkte allemaal.
Met mij gaat het ook goed. Ik ben bij mijn man gebleven en ik heb hier geen spijt van. Ik denk echt dat ik samen met mijn nr2 de hele wereld had aan gekund maar er is een ding waar we allebei niet mee konden leven en dat is het verwoesten van mijn gezin. Vooral omdat ik het altijd heel goed heb gehad samen met mijn man, voordat ik nr2 leerde kennen. En we hebben het nu ook goed samen. Er zijn dingen veranderd en er zijn dingen die weer zijn als van ouds.
Mijn nr2 spreek ik nog heel af en toe, telefonisch. Ik mis hem heel erg maar dit is geen gemis dat over zou gaan als we elkaar weer zouden ontmoeten. Een soort gemis van wat had kunnen zijn als we wel voor elkaar hadden gekozen.
Mega en Marla, ik herken zoveel in wat jullie schrijven. Ik ben blij dat ik niet meer in die emotionele achtbaan zit, dat dat achter me ligt. Ik heb geen spijt van alles wat er gebeurd is. Ik ben blij dat ik mijn nr2 heb leren kennen en ik koester de vele mooie momenten die we samen hebben beleefd.
Iedereen die er nog midden in zit, wens ik heel veel sterkte. Het is inderdaad niet altijd goed je hart te volgen, soms moet je even stilstaan en naar je verstand luisteren.
Het heeft mij heel veel moeite gekost om nr2 op te geven, en mijn nr2 en mijn nr1 hebben mij hier ieder op hun eigen manier mee geholpen, alleen had ik dit nooit gered.
Heel veel sterkte allemaal.
woensdag 18 november 2009 om 21:34
Wat jammer Mega dat ik je verhaal niet heb kunnen volgen,ik ben te kort op dit forum.
Ben wel heel benieuwd hoe het bij jou heeft gelopen,en hoe lang het allemaal geduurd heeft bij je.
Ik ben hier het onvermijdelijke maar aan het uitstellen,ik weet dat ik later zal zeggen had ik dit maar veel eerder gedaan.
Ik blijf hangen bij nr 1,terwijl ik weet dat ik met nr 2 oud wil worden en dat dat vroeg of laat ook gaat gebeuren.
M'n leven is een grote warboel en ik heb tijd nodig om knopen door te hakken.
Maar goed,jou verhaal beurt me weer een beetje op.
En natuurlijk ook de verhalen van andere oud gedienden van dit forum die wel voor hun nr1 zijn gegaan.Super sterk!!!
Ben wel heel benieuwd hoe het bij jou heeft gelopen,en hoe lang het allemaal geduurd heeft bij je.
Ik ben hier het onvermijdelijke maar aan het uitstellen,ik weet dat ik later zal zeggen had ik dit maar veel eerder gedaan.
Ik blijf hangen bij nr 1,terwijl ik weet dat ik met nr 2 oud wil worden en dat dat vroeg of laat ook gaat gebeuren.
M'n leven is een grote warboel en ik heb tijd nodig om knopen door te hakken.
Maar goed,jou verhaal beurt me weer een beetje op.
En natuurlijk ook de verhalen van andere oud gedienden van dit forum die wel voor hun nr1 zijn gegaan.Super sterk!!!
vrijdag 20 november 2009 om 09:37
Ow, wat een herkenning allemaal! Ik zal in het kort m'n verhaal (proberen te) doen, zal hier denk ik wel vaker komen .
Ongeveer 15 (!) jaar geleden kreeg ik een nieuwe collega . Eigenlijk vanaf de eerste seconde voelde ik een spanning tussen ons, maar deed er niets mee. Immers, ik woonde samen, hij was getrouwd en had (toen nog) kleine kinderen. Onze samenwerking werd hechter, we gingen samen lunchen, reisden samen naar huis, en de spanning bouwde zich maar op! Uiteindelijk, na 4 jaar, hebben we onze gevoelens echt uitgesproken naar elkaar en hebben we een paar heerlijke nachten gehad samen.
Uitgebreid samen gesproken over hoe-en-wat, maar beiden besloten bij onze nr 1 te blijven (ook door zijn kinderen). Deze beslissing hebben we samen genomen, maar deed bij ons beiden toch evengoed ontzettend veel pijn. Nog een paar jaar hebben we samen gewerkt, genoten van elkaar (geen nachten meer helaas) en geprobeerd af en toe een avondje samen door te brengen. Doordat hij niet meer in de buurt woonde, was dat erg moeilijk te regelen, maar de aanwezigheid van - en het genieten van - elkaar was voor ons heerlijk! Gestolen momenten op het werk, blikken, opmerkingen ....
Ik was inmiddels bevallen van mijn eerste, kon bij mijn toenmalige werkgever niet parttime werken en ben dus - met ontzettende pijn in mijn hart - op zoek gegaan naar een andere baan. Met letterlijk pijn daar dus weggegaan, elkaar niet meer zo vaak zien, spreken, horen . Afspreken met elkaar durfden we niet meer, is nog 1x gebeurd (met beide nrs 1 die elkaar ook kenden erbij), maar dat is het toch niet echt hoor!
Goed, dit is nu 10 jaar geleden. Af en toe een mail (met opmerkingen tussen de regels door), een kerstkaart ... meer contact hebben we niet gehad. Iedere dag heeft hij in mijn hoofd gezeten, heb ik aan 'm gedacht. Hij was de eerste die ik in gedachten gelukkig nieuwjaar wenste, feliciteerde met z'n verjaardag ... maar echt uitspreken durfde ik na al die jaren niet meer (bang uitgelachen te worden, dat het bij hem niet zo zou zijn).
Tot een maand geleden: we zijn elkaar bij een afspraak weer tegen gekomen (zonder de nrs 1) ..... en het was er weer (nog) .... alsof er geen 10 jaar tussen hebben gezeten! Van beide kanten, het houden-van-gevoel. Hij heeft mij al die jaren net zo gemist als ik hem, ook iedere dag aan me gedacht en niet gedurft contact op te nemen omdat ...
Jee, wat heb ik dat gemist in al die jaren! We werken niet zo ver bij elkaar vandaan, we hebben alweer 2x afgesproken, wat heerlijk om elkaar weer te zien, te voelen en te spreken! Over onze beslsissing bij onze nr 1 te blijven hebben we het ook nog gehad, "wat als we dat niet gedaan hadden ...".
Pfff, ik zit weer in de achtbaan, heerlijk, mis 'm als we niet mailen of sms-en, wil een avondje afspreken maar dat gaat wrs niet lukken ....
Ben zo blij dit forum gevonden te hebben, kan er met niemand over praten, maar wil het wel uitschreeuwen!!!
Evengoed een lang verhaal geworden, maar goed ... sorry!
Ongeveer 15 (!) jaar geleden kreeg ik een nieuwe collega . Eigenlijk vanaf de eerste seconde voelde ik een spanning tussen ons, maar deed er niets mee. Immers, ik woonde samen, hij was getrouwd en had (toen nog) kleine kinderen. Onze samenwerking werd hechter, we gingen samen lunchen, reisden samen naar huis, en de spanning bouwde zich maar op! Uiteindelijk, na 4 jaar, hebben we onze gevoelens echt uitgesproken naar elkaar en hebben we een paar heerlijke nachten gehad samen.
Uitgebreid samen gesproken over hoe-en-wat, maar beiden besloten bij onze nr 1 te blijven (ook door zijn kinderen). Deze beslissing hebben we samen genomen, maar deed bij ons beiden toch evengoed ontzettend veel pijn. Nog een paar jaar hebben we samen gewerkt, genoten van elkaar (geen nachten meer helaas) en geprobeerd af en toe een avondje samen door te brengen. Doordat hij niet meer in de buurt woonde, was dat erg moeilijk te regelen, maar de aanwezigheid van - en het genieten van - elkaar was voor ons heerlijk! Gestolen momenten op het werk, blikken, opmerkingen ....
Ik was inmiddels bevallen van mijn eerste, kon bij mijn toenmalige werkgever niet parttime werken en ben dus - met ontzettende pijn in mijn hart - op zoek gegaan naar een andere baan. Met letterlijk pijn daar dus weggegaan, elkaar niet meer zo vaak zien, spreken, horen . Afspreken met elkaar durfden we niet meer, is nog 1x gebeurd (met beide nrs 1 die elkaar ook kenden erbij), maar dat is het toch niet echt hoor!
Goed, dit is nu 10 jaar geleden. Af en toe een mail (met opmerkingen tussen de regels door), een kerstkaart ... meer contact hebben we niet gehad. Iedere dag heeft hij in mijn hoofd gezeten, heb ik aan 'm gedacht. Hij was de eerste die ik in gedachten gelukkig nieuwjaar wenste, feliciteerde met z'n verjaardag ... maar echt uitspreken durfde ik na al die jaren niet meer (bang uitgelachen te worden, dat het bij hem niet zo zou zijn).
Tot een maand geleden: we zijn elkaar bij een afspraak weer tegen gekomen (zonder de nrs 1) ..... en het was er weer (nog) .... alsof er geen 10 jaar tussen hebben gezeten! Van beide kanten, het houden-van-gevoel. Hij heeft mij al die jaren net zo gemist als ik hem, ook iedere dag aan me gedacht en niet gedurft contact op te nemen omdat ...
Jee, wat heb ik dat gemist in al die jaren! We werken niet zo ver bij elkaar vandaan, we hebben alweer 2x afgesproken, wat heerlijk om elkaar weer te zien, te voelen en te spreken! Over onze beslsissing bij onze nr 1 te blijven hebben we het ook nog gehad, "wat als we dat niet gedaan hadden ...".
Pfff, ik zit weer in de achtbaan, heerlijk, mis 'm als we niet mailen of sms-en, wil een avondje afspreken maar dat gaat wrs niet lukken ....
Ben zo blij dit forum gevonden te hebben, kan er met niemand over praten, maar wil het wel uitschreeuwen!!!
Evengoed een lang verhaal geworden, maar goed ... sorry!
vrijdag 20 november 2009 om 13:49
Hoi antilliaantje,
welkom hier..schrijf het maar van je af,we weten wat je door maakt.
Hoe is de relatie tussen jou en je nr1 trouwens?
wel heftig hoor,na 10 jaar begint alles weer opnieuw..ik denk dat het onmogelijk is om onze nr 2 weer uit je systeem te krijgen..je blijft je altijd af vragen...wat als..??...
welkom hier..schrijf het maar van je af,we weten wat je door maakt.
Hoe is de relatie tussen jou en je nr1 trouwens?
wel heftig hoor,na 10 jaar begint alles weer opnieuw..ik denk dat het onmogelijk is om onze nr 2 weer uit je systeem te krijgen..je blijft je altijd af vragen...wat als..??...
zaterdag 21 november 2009 om 22:01
quote:antilliaantje schreef op 20 november 2009 @ 09:37:
Uitgebreid samen gesproken over hoe-en-wat, maar beiden besloten bij onze nr 1 te blijven (ook door zijn kinderen). Deze beslissing hebben we samen genomen, maar deed bij ons beiden toch evengoed ontzettend veel pijn. Nog een paar jaar hebben we samen gewerkt, genoten van elkaar (geen nachten meer helaas) en geprobeerd af en toe een avondje samen door te brengen. Doordat hij niet meer in de buurt woonde, was dat erg moeilijk te regelen, maar de aanwezigheid van - en het genieten van - elkaar was voor ons heerlijk! Gestolen momenten op het werk, blikken, opmerkingen ....
oh zo heerlijk herkenbaar! Mijn man (die bezet is) en ik kunnen zo knettergek worden van de spanning op werk..positief dan haha..we kunnen elkaar wel opeten dan!!
Maar...jullie hadden voor elkaars nummer 1 gekozen, waarom dan toch avondjes samen doorbrengen? Da's niet helemaal voor de 100% kiezen voor je nr 1 toch?
quote:
Jee, wat heb ik dat gemist in al die jaren! We werken niet zo ver bij elkaar vandaan, we hebben alweer 2x afgesproken, wat heerlijk om elkaar weer te zien, te voelen en te spreken! Over onze beslsissing bij onze nr 1 te blijven hebben we het ook nog gehad, "wat als we dat niet gedaan hadden ...".
Pfff, ik zit weer in de achtbaan, heerlijk, mis 'm als we niet mailen of sms-en, wil een avondje afspreken maar dat gaat wrs niet lukken ....
Meis, pas je wel goed op voor jezelf? Waar wil je dat dit heen leidt? Wat wil je van hem? Kun je het puur zien als ''erbij''? Dat hoop ik voor je! Want hoewel ik eerst in dezelfde achtbaan als jou zat, zit ik nu in een andere, minder leuke achtbaan, en dat wens ik jou niet toe!
Uitgebreid samen gesproken over hoe-en-wat, maar beiden besloten bij onze nr 1 te blijven (ook door zijn kinderen). Deze beslissing hebben we samen genomen, maar deed bij ons beiden toch evengoed ontzettend veel pijn. Nog een paar jaar hebben we samen gewerkt, genoten van elkaar (geen nachten meer helaas) en geprobeerd af en toe een avondje samen door te brengen. Doordat hij niet meer in de buurt woonde, was dat erg moeilijk te regelen, maar de aanwezigheid van - en het genieten van - elkaar was voor ons heerlijk! Gestolen momenten op het werk, blikken, opmerkingen ....
oh zo heerlijk herkenbaar! Mijn man (die bezet is) en ik kunnen zo knettergek worden van de spanning op werk..positief dan haha..we kunnen elkaar wel opeten dan!!
Maar...jullie hadden voor elkaars nummer 1 gekozen, waarom dan toch avondjes samen doorbrengen? Da's niet helemaal voor de 100% kiezen voor je nr 1 toch?
quote:
Jee, wat heb ik dat gemist in al die jaren! We werken niet zo ver bij elkaar vandaan, we hebben alweer 2x afgesproken, wat heerlijk om elkaar weer te zien, te voelen en te spreken! Over onze beslsissing bij onze nr 1 te blijven hebben we het ook nog gehad, "wat als we dat niet gedaan hadden ...".
Pfff, ik zit weer in de achtbaan, heerlijk, mis 'm als we niet mailen of sms-en, wil een avondje afspreken maar dat gaat wrs niet lukken ....
Meis, pas je wel goed op voor jezelf? Waar wil je dat dit heen leidt? Wat wil je van hem? Kun je het puur zien als ''erbij''? Dat hoop ik voor je! Want hoewel ik eerst in dezelfde achtbaan als jou zat, zit ik nu in een andere, minder leuke achtbaan, en dat wens ik jou niet toe!
maandag 23 november 2009 om 15:18
Tja , waar dit heen leidt? Geen flauw idee, ben veel te blij hem na al die jaren weer te zien, te voelen en te ruiken!
Het is wel onze (ja, onze) bedoeling het als erbij te zien, we willen beiden nog steeds onze nr 1 niet opgeven, maar zonder elkaar lukt ook niet. Daar hebben we het al over gehad, dat hebben we al veel te veel jaren meegemaakt.
We zullen het zien, voorlopig is het weer genieten geblazen!
@Tamara: wat vervelend voor je, zie je je nr 2 nog wel? Of ben je ze nu beiden kwijt?
Het is wel onze (ja, onze) bedoeling het als erbij te zien, we willen beiden nog steeds onze nr 1 niet opgeven, maar zonder elkaar lukt ook niet. Daar hebben we het al over gehad, dat hebben we al veel te veel jaren meegemaakt.
We zullen het zien, voorlopig is het weer genieten geblazen!
@Tamara: wat vervelend voor je, zie je je nr 2 nog wel? Of ben je ze nu beiden kwijt?
maandag 23 november 2009 om 15:40
Mega, Flamenco en Marla, wat leuk om wat van jullie te horen. Ik lees hier heel af en nog mee.
Mijn verhaal stond meer bij het Hoe krijg ik hem uit mijn hoofd draadje.
Antiliaantje, jouw bijdrage roept vragen op bij mij. Mijn story is wel een beetje vergelijkbaar hoewel de relatie met mijn ex-collega nooit sexueel is geworden. Hij is een paar maanden geleden naar een ander land verhuist en behalve een mailtje dat hij mij me binnenkort zal bellen heb ik niets meer gehoord. Dat mailtje is nu maanden geleden.
Ik heb hem vorige week een mailtje gestuurd, gewoon vriendschappelijk maar heb nog niets gehoord. Ik vroeg me dus af of hij nog weleens aan mij denkt. Nu ik jouw verhaal heb ik nog een beetje hoop dat hij mij niet echt vergeten is.
Mijn verhaal stond meer bij het Hoe krijg ik hem uit mijn hoofd draadje.
Antiliaantje, jouw bijdrage roept vragen op bij mij. Mijn story is wel een beetje vergelijkbaar hoewel de relatie met mijn ex-collega nooit sexueel is geworden. Hij is een paar maanden geleden naar een ander land verhuist en behalve een mailtje dat hij mij me binnenkort zal bellen heb ik niets meer gehoord. Dat mailtje is nu maanden geleden.
Ik heb hem vorige week een mailtje gestuurd, gewoon vriendschappelijk maar heb nog niets gehoord. Ik vroeg me dus af of hij nog weleens aan mij denkt. Nu ik jouw verhaal heb ik nog een beetje hoop dat hij mij niet echt vergeten is.
maandag 23 november 2009 om 23:30
quote:antilliaantje schreef op 23 november 2009 @ 15:18:
@Tamara: wat vervelend voor je, zie je je nr 2 nog wel? Of ben je ze nu beiden kwijt?Ik heb maar 1 nr...en dat is nr 1! Mijn nr 1 twijfelt nog steeds over het voortzetten van zijn huidige relatie of mij..maar neigt wel naar mij omdat zijn gevoel voor mij retesterk is..maarja, de tijd zal het uitwijzen!
@Tamara: wat vervelend voor je, zie je je nr 2 nog wel? Of ben je ze nu beiden kwijt?Ik heb maar 1 nr...en dat is nr 1! Mijn nr 1 twijfelt nog steeds over het voortzetten van zijn huidige relatie of mij..maar neigt wel naar mij omdat zijn gevoel voor mij retesterk is..maarja, de tijd zal het uitwijzen!
dinsdag 24 november 2009 om 10:45
dinsdag 24 november 2009 om 13:23
Hey hey
Ik zal mijn verhaal even vertellen en sorry als het lang wordt.
Ik ben met nr 1 getrouwd en heb 2 kids. Met nr 2 heb ik nu denk ik 4 jr een up en down contact. Ene moment heel intensief en andere moment nemen we weer eens afstand van elkaar. Mijn nr 2 is vrijgezel en een vriend van ons tja hoe krijg jehet voor elkaar maar het gebeurd toch. 4 jr terug is de spanning begonnen tijdens een avondje stappen maar toen konden we ons nog beheersen, Daarna zijn we vaker gaan mailen/ sms-en en msn-en. En de spanning werd behoorlijk. We hebben heel wat risico's genomen stiekem bij ons thuis zoenen en aan elkaar zitten. We zorgde wel dat er momenten waren dat we samen konden zijn. Ook zijn we een keer samen een avondje/ nachtje een hotel geweest wat echt absoluut het toppunt was. En hoop het zeker nog een keer mee te mogen maken.
Nu is mijn nr 2 vorig jaar verliefd geworden op een meisje en ik werd jaloers erg onterecht natuurlijk. Uiteindelijk is het niks geworden en zochten we elkaaar weer op. Al zit mijn nr 2 niet helemaal lekker in zijn vel. En is het absoluut geen prater. Is het contact nu nog wel wat moeizaam en vind het moeilijk, weet nu niet wat hij precies van mij wil of tja ikw eet het wel maar hoop het ook een keer van hem zelf te horen. Maar wat ik hier al vaker gelezen heb is dat wij vrouwen meer van liefde zijn en de mannen van sex en ik denk dat het bij ons ook zo is. Wat ik verder ook weet is dat ik absoluut niet bij nr 1 weg wil want ondanks alles ben ikz eker met hem gelukkig en wil hem niet kwijt. Vraag mezelf ook vaker af hoelang kan dit allemaal nog doorgaan. En steeds zeg ik geniet van het momont dat je kunt genieten.
Ik zal mijn verhaal even vertellen en sorry als het lang wordt.
Ik ben met nr 1 getrouwd en heb 2 kids. Met nr 2 heb ik nu denk ik 4 jr een up en down contact. Ene moment heel intensief en andere moment nemen we weer eens afstand van elkaar. Mijn nr 2 is vrijgezel en een vriend van ons tja hoe krijg jehet voor elkaar maar het gebeurd toch. 4 jr terug is de spanning begonnen tijdens een avondje stappen maar toen konden we ons nog beheersen, Daarna zijn we vaker gaan mailen/ sms-en en msn-en. En de spanning werd behoorlijk. We hebben heel wat risico's genomen stiekem bij ons thuis zoenen en aan elkaar zitten. We zorgde wel dat er momenten waren dat we samen konden zijn. Ook zijn we een keer samen een avondje/ nachtje een hotel geweest wat echt absoluut het toppunt was. En hoop het zeker nog een keer mee te mogen maken.
Nu is mijn nr 2 vorig jaar verliefd geworden op een meisje en ik werd jaloers erg onterecht natuurlijk. Uiteindelijk is het niks geworden en zochten we elkaaar weer op. Al zit mijn nr 2 niet helemaal lekker in zijn vel. En is het absoluut geen prater. Is het contact nu nog wel wat moeizaam en vind het moeilijk, weet nu niet wat hij precies van mij wil of tja ikw eet het wel maar hoop het ook een keer van hem zelf te horen. Maar wat ik hier al vaker gelezen heb is dat wij vrouwen meer van liefde zijn en de mannen van sex en ik denk dat het bij ons ook zo is. Wat ik verder ook weet is dat ik absoluut niet bij nr 1 weg wil want ondanks alles ben ikz eker met hem gelukkig en wil hem niet kwijt. Vraag mezelf ook vaker af hoelang kan dit allemaal nog doorgaan. En steeds zeg ik geniet van het momont dat je kunt genieten.
zondag 29 november 2009 om 12:59
Roosje welkom hier,
Natuurlijk kan je hier ook je verhaal kwijt.
Wat een verwarring allemaal he,
Het is een beetje rustig op dit forum he, dat komt denk ik door het minnaressenforum, als je een mailtje stuurt naar minnaressen@gmail.com kun je je daar ook bij aansluiten, dit forum heeft Vannelle 'opgericht', en daar kun je vrijuit met mede lotgenoten van gedachten wisselen, en veel informatie vinden.,
Natuurlijk kun je hier ook schrijven.
Het lijkt mij moeilijk voor je dat jouw nr2 vrijgezel is, als de mijne dat was was ik hier allang weggeweest, maar ik begrijp dat jij dat niet wil, ja, hoe lang kan het dan nog doorgaan?
Dat vraag ik mij ook af, hou het zelf nu heel rustig,
groetjes Anna
Natuurlijk kan je hier ook je verhaal kwijt.
Wat een verwarring allemaal he,
Het is een beetje rustig op dit forum he, dat komt denk ik door het minnaressenforum, als je een mailtje stuurt naar minnaressen@gmail.com kun je je daar ook bij aansluiten, dit forum heeft Vannelle 'opgericht', en daar kun je vrijuit met mede lotgenoten van gedachten wisselen, en veel informatie vinden.,
Natuurlijk kun je hier ook schrijven.
Het lijkt mij moeilijk voor je dat jouw nr2 vrijgezel is, als de mijne dat was was ik hier allang weggeweest, maar ik begrijp dat jij dat niet wil, ja, hoe lang kan het dan nog doorgaan?
Dat vraag ik mij ook af, hou het zelf nu heel rustig,
groetjes Anna
zondag 29 november 2009 om 16:37
hoi,
wat fantastisch dat sommige mensen tot een keuze komen
mijn lieve nummer 2 liep in ons bos en ik had dat gevoel van hij is heel dicht bij me ipv 130km dus een sms waar ben je
kreeg reaktie dat het goed ging en nog een keer waar ben je nou ? smstje dat iok wel ging kijken nee ik ben niet in ons bos.
savonds vertelde hij dat hij vlak bij me was alleen het water er tussen....... o wat heb ik gehuild en huil nooit en wat was ik verdrietig en boos. en ohhhhhhh wat een toestand heb meteen voor de dag daarna afgesproken want ik moest hem zien.
mijn nr 1 gaat naar boven zonder kus had het koud
en ik wil degene geen verdriet doen........
ondertussen mail chat ik dagen , nachten met mijn vriendje
en probeer netjes te blijven
de keurige getrouwde vrouw
hij wil trouwen en een kind en is zo warm in zijn woorden
en in alles. Heeft respect voor mijn situatie.
zijn fantasie gaat over samen in bad gaan en dat hij mijn haar wast. hij is zo lief zo fantastisch
en hij is niet mooi
niet rijk verre van dat allemaal
zijn huis /auto is een zwijnenstal
ik heb hem geleerd dat je de was sorteren moet
en niet alles bij elkaar... zo gemoedelijk zo intens
alles is leuk en mooi en goed terwijl mijn partner zegt dat mijn haar er uit ziet als een mislukt permanentje
erg dit
heel erg
mijn nummer 2 klopt van a tot z
zou alles tegen hebben op mijn gestructureerde leven hier
heb kinderen met autisme . Zat zelf aan de antipsychotica en al 4 maanden er af en volgens hem leef ik
en dat klopt
al wist ik ook niet dat ik zo huilen en verlangen kon
had een foto van hem die vond hij erg dus toen hij op msn zei vreselijk zeg ik zie er niet uit heb ik die zoals ik ben heel impulsief weggegooid.
Baal er ernorm van want mooi is hij niet,
maar wel mijn vriendje en gemaakt tijdens ons kostbaar momentje
Ik ben een ontzettende tut
en ook daar zat ik weer vreselijk om te huilen .
echt ik weer
wat fantastisch dat sommige mensen tot een keuze komen
mijn lieve nummer 2 liep in ons bos en ik had dat gevoel van hij is heel dicht bij me ipv 130km dus een sms waar ben je
kreeg reaktie dat het goed ging en nog een keer waar ben je nou ? smstje dat iok wel ging kijken nee ik ben niet in ons bos.
savonds vertelde hij dat hij vlak bij me was alleen het water er tussen....... o wat heb ik gehuild en huil nooit en wat was ik verdrietig en boos. en ohhhhhhh wat een toestand heb meteen voor de dag daarna afgesproken want ik moest hem zien.
mijn nr 1 gaat naar boven zonder kus had het koud
en ik wil degene geen verdriet doen........
ondertussen mail chat ik dagen , nachten met mijn vriendje
en probeer netjes te blijven
de keurige getrouwde vrouw
hij wil trouwen en een kind en is zo warm in zijn woorden
en in alles. Heeft respect voor mijn situatie.
zijn fantasie gaat over samen in bad gaan en dat hij mijn haar wast. hij is zo lief zo fantastisch
en hij is niet mooi
niet rijk verre van dat allemaal
zijn huis /auto is een zwijnenstal
ik heb hem geleerd dat je de was sorteren moet
en niet alles bij elkaar... zo gemoedelijk zo intens
alles is leuk en mooi en goed terwijl mijn partner zegt dat mijn haar er uit ziet als een mislukt permanentje
erg dit
heel erg
mijn nummer 2 klopt van a tot z
zou alles tegen hebben op mijn gestructureerde leven hier
heb kinderen met autisme . Zat zelf aan de antipsychotica en al 4 maanden er af en volgens hem leef ik
en dat klopt
al wist ik ook niet dat ik zo huilen en verlangen kon
had een foto van hem die vond hij erg dus toen hij op msn zei vreselijk zeg ik zie er niet uit heb ik die zoals ik ben heel impulsief weggegooid.
Baal er ernorm van want mooi is hij niet,
maar wel mijn vriendje en gemaakt tijdens ons kostbaar momentje
Ik ben een ontzettende tut
en ook daar zat ik weer vreselijk om te huilen .
echt ik weer
donderdag 3 december 2009 om 09:38
Wat een verhaal bankje en wat een verdriet!
Ik hoop dat het je lukt om een beetje afstand te nemen van alles.
Als het mij allemaal te veel wordt probeer ik dat altijd...ik probeer weer om me heen te kijken wat het leven nog meer voor fijns heeft te bieden dan alleen maar mannen.
Ik ga leuke dingen doen met m'n kids..ze zijn zo groot weet je !!!!
Ik moet zeggen dat het redelijk rustig is in mijn hoofd.
Nr2 en ik spreken elkaar af en toe aan de foon maar verder geen stiekeme afspraakjes,dat kost me zoveel tijd en energie,gelieg en gedraai...
Ik geef nr1 de tijd om te wennen aan het idee dat we uit elkaar gaan.
We leven erg langs elkaar heen.
En ik bereid me voor om alleen verder te gaan.
Nou ik ga..ik moet nog een hoop sint inkopen doen..pffffff
Ik hoop dat het je lukt om een beetje afstand te nemen van alles.
Als het mij allemaal te veel wordt probeer ik dat altijd...ik probeer weer om me heen te kijken wat het leven nog meer voor fijns heeft te bieden dan alleen maar mannen.
Ik ga leuke dingen doen met m'n kids..ze zijn zo groot weet je !!!!
Ik moet zeggen dat het redelijk rustig is in mijn hoofd.
Nr2 en ik spreken elkaar af en toe aan de foon maar verder geen stiekeme afspraakjes,dat kost me zoveel tijd en energie,gelieg en gedraai...
Ik geef nr1 de tijd om te wennen aan het idee dat we uit elkaar gaan.
We leven erg langs elkaar heen.
En ik bereid me voor om alleen verder te gaan.
Nou ik ga..ik moet nog een hoop sint inkopen doen..pffffff
maandag 4 januari 2010 om 17:50
Knipoogjes, Thx dat je hem weer naar boven hebt gehaald... was m kwijt en doe te weinig op het forum om te weten hoe alles precies werkt.
Fijn dat je je rust hebt gevonden. Ik soms wel, maar vaak ook niet.
met nr 2 toch weer ctc. Heeel gevaarlijk, ik weet t, maar toch... t voelt zoo goed! hoef t jou niet uit te leggen gelukkig!
Jij ook een heel goed 2010 gewenst! lfs P.
Fijn dat je je rust hebt gevonden. Ik soms wel, maar vaak ook niet.
met nr 2 toch weer ctc. Heeel gevaarlijk, ik weet t, maar toch... t voelt zoo goed! hoef t jou niet uit te leggen gelukkig!
Jij ook een heel goed 2010 gewenst! lfs P.
maandag 4 januari 2010 om 21:29
Weten de nummertjes één het ook van de nummertjes 2?? Wel zo fair lijkt mij...
Anders erg egoistisch...
Hoor alleen maar lieve meelevende berichten, misschien niet goed door alle posts gegaan hoor, maar sinds wanneer hebben mensen emphatie voor vreemdgaanders?
Al moeilijk om één leuke vent te scoren en te behouden, niet bang om dit te verpesten door nog een ander erbij te nemen....?
Ik weet wel hoe het voelt om erachter te komen dat je partner nog iemand erbij heeft en it sucks big time!
Anders erg egoistisch...
Hoor alleen maar lieve meelevende berichten, misschien niet goed door alle posts gegaan hoor, maar sinds wanneer hebben mensen emphatie voor vreemdgaanders?
Al moeilijk om één leuke vent te scoren en te behouden, niet bang om dit te verpesten door nog een ander erbij te nemen....?
Ik weet wel hoe het voelt om erachter te komen dat je partner nog iemand erbij heeft en it sucks big time!
dinsdag 5 januari 2010 om 15:53
Hallo allemaal
Ik mis dit echt maar ik kan niet anders.......
Allemaal een heel gelukkig en liefdevol nieuwjaar.
Het gaat nog steeds niet goed met mijn man, hij is nog steeds thuis.
Al een half jaar....en er komt nog niet snel verandering in.
Mijn nr 2 is er nog steeds en is heel lief voor mij, we zien elkaar op het werk en het is nog steeds hetzelfde.
Ik wil zo graag heel mijn verhaal eens doen maar ik ben bang dat mijn man er achter komt...
Hij is nu even onze daochter ophalen op school, dus kan ik het niet laten om even wat van me te horen.
Het gaat met mij naar omstandigheden goed, met mijn man gaat het gelukkig ook goed thuis, hij is vrij rustig na wat er gebeurd is.
Mijn nr 2 is nog steeds in mijn hart, kan hem niet verlaten, soms wil ik dat wel maar ik kan het niet!!!
Nadat ik het geaccepteerd heb gaat het nog steeds goed.
Ik wil graag iedereen heel veel geluk en heel veel sterkte wensen..
Groetjes en een dikke kus van Lenneke
Ik mis dit echt maar ik kan niet anders.......
Allemaal een heel gelukkig en liefdevol nieuwjaar.
Het gaat nog steeds niet goed met mijn man, hij is nog steeds thuis.
Al een half jaar....en er komt nog niet snel verandering in.
Mijn nr 2 is er nog steeds en is heel lief voor mij, we zien elkaar op het werk en het is nog steeds hetzelfde.
Ik wil zo graag heel mijn verhaal eens doen maar ik ben bang dat mijn man er achter komt...
Hij is nu even onze daochter ophalen op school, dus kan ik het niet laten om even wat van me te horen.
Het gaat met mij naar omstandigheden goed, met mijn man gaat het gelukkig ook goed thuis, hij is vrij rustig na wat er gebeurd is.
Mijn nr 2 is nog steeds in mijn hart, kan hem niet verlaten, soms wil ik dat wel maar ik kan het niet!!!
Nadat ik het geaccepteerd heb gaat het nog steeds goed.
Ik wil graag iedereen heel veel geluk en heel veel sterkte wensen..
Groetjes en een dikke kus van Lenneke