Relaties
alle pijlers
Loslaten.....vasthouden?
donderdag 10 december 2009 om 12:48
Hallo allemaal,
Ik post onder een andere nick. Moet mijn verhaal helaas wat vaag houden. Na een lange relatie heeft mijn ex de relatie weer verbroken. Dit is al de zoveelste keer. Veel heeft te maken met het feit dat hij erg onstabiel is. (en dat keer op keer is)
Toch hebben we nog contact, met name omdat ik maar geen keus kan maken. Verstandelijk gezien vind ik dat ik het los moet laten. Gevoelsmatig krijg ik het niet voor elkaar. Ik zit maar te wachten op een gevoel van: "nu ben ik er klaar mee", maar dat gevoel komt maar niet. Ik kan geen vrede vinden, in welke stap dan ook.
Als het goed is tussen ons, is het ook echt goed. Dan vind ik onze relatie zonder meer waardevol.
Als hij weer onstabiel wordt, doet hij mij veel pijn door weer afstand te nemen, het uit te maken en nog een aantal andere dingen waar ik hier niet over uit kan weiden. Omdat dit vaker gebeurd, vraag ik mij af in hoeverre ik dit verdriet achter mij kan laten, mocht het weer goed komen.
Ik ben al wat ouder en heb de ervaring dat het echt niet zo makkelijk is om iemand te vinden met wie je zo'n klik hebt. Aan de andere kant heb ik wel de behoefte om met iemand oud te worden die ook echt voor mij gaat, in goede en in slechte tijden.
Moeilijk, ik zou willen dat ik een antwoord had, met name omdat dit verblijf in niemandsland soms moeilijk te dragen is.
Hopelijk is er iemand hier met soortgelijke ervaringen.
Ik post onder een andere nick. Moet mijn verhaal helaas wat vaag houden. Na een lange relatie heeft mijn ex de relatie weer verbroken. Dit is al de zoveelste keer. Veel heeft te maken met het feit dat hij erg onstabiel is. (en dat keer op keer is)
Toch hebben we nog contact, met name omdat ik maar geen keus kan maken. Verstandelijk gezien vind ik dat ik het los moet laten. Gevoelsmatig krijg ik het niet voor elkaar. Ik zit maar te wachten op een gevoel van: "nu ben ik er klaar mee", maar dat gevoel komt maar niet. Ik kan geen vrede vinden, in welke stap dan ook.
Als het goed is tussen ons, is het ook echt goed. Dan vind ik onze relatie zonder meer waardevol.
Als hij weer onstabiel wordt, doet hij mij veel pijn door weer afstand te nemen, het uit te maken en nog een aantal andere dingen waar ik hier niet over uit kan weiden. Omdat dit vaker gebeurd, vraag ik mij af in hoeverre ik dit verdriet achter mij kan laten, mocht het weer goed komen.
Ik ben al wat ouder en heb de ervaring dat het echt niet zo makkelijk is om iemand te vinden met wie je zo'n klik hebt. Aan de andere kant heb ik wel de behoefte om met iemand oud te worden die ook echt voor mij gaat, in goede en in slechte tijden.
Moeilijk, ik zou willen dat ik een antwoord had, met name omdat dit verblijf in niemandsland soms moeilijk te dragen is.
Hopelijk is er iemand hier met soortgelijke ervaringen.
donderdag 10 december 2009 om 15:46
Hey Taha,
Mijn relatie is ook sinds een tijdje uit en elke week bleef mijn ex mij mailen, met de vraag hoe het ging (elke week opnieuw) en elke keer als ik een mail van hem kreeg begon ik te huilen, trillen kortom ik was helemaal van slag. En ik heb afgelopen zondag een knoop doorgehakt. Ik kan niks met die mailtjes van hoe gaat het en heb hem gestuurd dat het beter voor mij is als we even geen contact hebben.
Dus, ik wil je meegeven, denk aan jezelf. Als jij rust wilt moet je dat duidelijk aangeven. Je kunt ook zeggen een tijdje geen contact te willen hebben, dan is het niet voor altijd. Echt, denk aan jezelf!!
Mijn relatie is ook sinds een tijdje uit en elke week bleef mijn ex mij mailen, met de vraag hoe het ging (elke week opnieuw) en elke keer als ik een mail van hem kreeg begon ik te huilen, trillen kortom ik was helemaal van slag. En ik heb afgelopen zondag een knoop doorgehakt. Ik kan niks met die mailtjes van hoe gaat het en heb hem gestuurd dat het beter voor mij is als we even geen contact hebben.
Dus, ik wil je meegeven, denk aan jezelf. Als jij rust wilt moet je dat duidelijk aangeven. Je kunt ook zeggen een tijdje geen contact te willen hebben, dan is het niet voor altijd. Echt, denk aan jezelf!!
donderdag 10 december 2009 om 15:52
donderdag 10 december 2009 om 16:14
Ik heb net het topic van Jady gelezen. Herkenbaar. Behalve dan dat ik niet zo boos ben en ergens het onvermogen van mijn ex wel zie. Ik zie zijn worsteling ook.
Natuurlijk zit ik ook met vragen zoals: "houdt hij wel genoeg van mij?". Maar daar heeft hij geen antwoord op, laat staan dat ik dat dan heb.
Maar, ik ga heel goed nadenken waarom ik niet wil loslaten. Wat het is wat mij bindt aan hem.
Hij heeft geen makkelijk leven. Dat heb ik ook niet (gehad), misschien dat ik gewoon moeite heb met hem "in de steek laten", ook al laat hij mij wel keer op keer in de steek. Hier moet ik om huilen, dus dit raakt iets.
Ik wil tot een dieper begrijpen van mijn motieven komen. Omdat ik dan pas een keus kan maken die ik dragen kan.
Natuurlijk zit ik ook met vragen zoals: "houdt hij wel genoeg van mij?". Maar daar heeft hij geen antwoord op, laat staan dat ik dat dan heb.
Maar, ik ga heel goed nadenken waarom ik niet wil loslaten. Wat het is wat mij bindt aan hem.
Hij heeft geen makkelijk leven. Dat heb ik ook niet (gehad), misschien dat ik gewoon moeite heb met hem "in de steek laten", ook al laat hij mij wel keer op keer in de steek. Hier moet ik om huilen, dus dit raakt iets.
Ik wil tot een dieper begrijpen van mijn motieven komen. Omdat ik dan pas een keus kan maken die ik dragen kan.
donderdag 10 december 2009 om 17:27
donderdag 10 december 2009 om 17:28
Taha je moet het niet omdraaien, er valt niks los te laten. Hij heeft jouw losgelaten. Elke vorm van loslating zit in je hoofd. Jij wilt hem blijkbaar terug, maar die macht heb je helemaal niet. Die man is een zelfstandig denkend wezen, en hij heeft nu bedacht dat hij niet genoeg van je houdt om mee verder te gaan. Dat is een afwijzing en die moet je verwerken
donderdag 10 december 2009 om 18:03
Je hebt het patroon al een paar keer meegemaakt. je weet dus dat je door deze meneer gejoj-jood gaat worden zolang als jij dat toelaat.
Misschien kan hij er niets aan doen, misschien weet hij ook niet hoe hij met zichzelf moet omgaan.
maar het hoe en waarom HIJ zo doet is niet jouw probleem. Hij is zoals ie is, hij kan misschien heel hard gaan proberen om zichzelf te veranderen (therapie en medicatie) om iets stabieler te worden. maar die keuze is aan hem.
De keuze voor jou is, zijn de goede tijden zo goed dat ik kan accepteren dat ie het uitmaakt en weer aanmaakt? neem jij zijn uitmaken nog serieus of ben je bang dat er een dag komt dat ie niet met hangende pootjes terugkomt?
Er komt ooit vast wel een moment dat je ook niet meer kunt genieten van de goede dingen, omdat altijd in je achterhoofd de gedachte"morgen kan ie het zomaar uitmaken" rondzingt.
Jij hebt de behoefte om met iemand oud te worden die echt voor je gaat, schrijf je. Een ding weet je nu zeker, deze meneer is dat niet. Hij kan je dat niet bieden, hoe graag je het beiden wilt. Dus is jouw vraag: Wil ik echt zo graag iemand die niet met me joj-jo't, of wil ik zo graag deze man dat ik het gejojoj vvoor lief neem. En het risico dat hij de volgende keer definitief vertrekt. alleen jij kunt die keuze maken en dan handelen ernaar.
Misschien kan hij er niets aan doen, misschien weet hij ook niet hoe hij met zichzelf moet omgaan.
maar het hoe en waarom HIJ zo doet is niet jouw probleem. Hij is zoals ie is, hij kan misschien heel hard gaan proberen om zichzelf te veranderen (therapie en medicatie) om iets stabieler te worden. maar die keuze is aan hem.
De keuze voor jou is, zijn de goede tijden zo goed dat ik kan accepteren dat ie het uitmaakt en weer aanmaakt? neem jij zijn uitmaken nog serieus of ben je bang dat er een dag komt dat ie niet met hangende pootjes terugkomt?
Er komt ooit vast wel een moment dat je ook niet meer kunt genieten van de goede dingen, omdat altijd in je achterhoofd de gedachte"morgen kan ie het zomaar uitmaken" rondzingt.
Jij hebt de behoefte om met iemand oud te worden die echt voor je gaat, schrijf je. Een ding weet je nu zeker, deze meneer is dat niet. Hij kan je dat niet bieden, hoe graag je het beiden wilt. Dus is jouw vraag: Wil ik echt zo graag iemand die niet met me joj-jo't, of wil ik zo graag deze man dat ik het gejojoj vvoor lief neem. En het risico dat hij de volgende keer definitief vertrekt. alleen jij kunt die keuze maken en dan handelen ernaar.
donderdag 10 december 2009 om 18:58
Ik denk dat je de spijker op zijn hoofd slaat, Return....
Het zit allemaal iets ingewikkelde in elkaar dan ik hier schrijven kan, maar daar komt het wel op neer.
Dank je in ieder geval voor je input. Kreeg net toevallig een mailtje van de bibliotheek dat er een bepaald boek voor mij klaar ligt (ben vandaag nog wezen navragen waar het bleef, was tot 23 december uitgeleend), waar ik heel hard op zat te wachten, omdat ik verwacht dat het een antwoord kan geven op de vragen die ik heb.
Ga het zo even ophalen. En daarna een lekker bakje koffie.
Het zit allemaal iets ingewikkelde in elkaar dan ik hier schrijven kan, maar daar komt het wel op neer.
Dank je in ieder geval voor je input. Kreeg net toevallig een mailtje van de bibliotheek dat er een bepaald boek voor mij klaar ligt (ben vandaag nog wezen navragen waar het bleef, was tot 23 december uitgeleend), waar ik heel hard op zat te wachten, omdat ik verwacht dat het een antwoord kan geven op de vragen die ik heb.
Ga het zo even ophalen. En daarna een lekker bakje koffie.
donderdag 10 december 2009 om 19:27
Eens met Meds. Ze wil volgens mij alleen horen dat hij heus wel weer stabieler wordt en dat zij dus nog even vol moet houden.
Ook al wéét ze diep in haar hart dat dat niet zo is. Hopen tegen beter weten in heet dat. En uiteindelijk doe je alleen maar jezelf er pijn mee Taha. Natuurlijk wordt het pijnlijk en moeilijk als JIJ ervoor kiest om niet nogmaals met hem in zee te gaan. Maar het is denk ik nog veel pijnlijker om in je achterhoofd te weten dat hij elk moment weer op kan stappen. En misschien op een keer inderdaad niet meer terugkomt. Dát doet pas pijn. Maar dat is dan wel waar jij voor gekozen hebt.
Jij bent niet de enige die in zo'n situatie heeft gezeten. Die andere meiden hebben het ook allemaal overleefd. En zijn er (cliché, ik weet het, maar daarom niet minder waar:) sterker uit gekomen.
Succes met je keuze iig.
Ook al wéét ze diep in haar hart dat dat niet zo is. Hopen tegen beter weten in heet dat. En uiteindelijk doe je alleen maar jezelf er pijn mee Taha. Natuurlijk wordt het pijnlijk en moeilijk als JIJ ervoor kiest om niet nogmaals met hem in zee te gaan. Maar het is denk ik nog veel pijnlijker om in je achterhoofd te weten dat hij elk moment weer op kan stappen. En misschien op een keer inderdaad niet meer terugkomt. Dát doet pas pijn. Maar dat is dan wel waar jij voor gekozen hebt.
Jij bent niet de enige die in zo'n situatie heeft gezeten. Die andere meiden hebben het ook allemaal overleefd. En zijn er (cliché, ik weet het, maar daarom niet minder waar:) sterker uit gekomen.
Succes met je keuze iig.
Een mens lijdt het meest onder het lijden dat hij vreest
donderdag 10 december 2009 om 20:45
De kern van zijn probleem zit in zijn instabiliteit. "houden van" heeft dan geen waarde meer. (het is jammer dat ik niet meer los kan laten).
De kern van mijn probleem is wat Return schrijft.....zijn de goede "stabiele" tijden goed genoeg om de "onstabiele tijden" te compenseren. Helaas valt of staat heel veel met zijn vermogen om zijn problemen onder ogen te zien. Dat is de enige manier om stabieler en reëler in het leven te staan. Er zijn maar weinig alcoholisten die in staat zijn hun 'verslaving' onder de knie te krijgen. Mensen kunnen veranderen, echter alleen als de intrinsieke motivatie daartoe groot genoeg is. Wat dat betreft heeft mijn ex-partner genoeg kansen gehad, maar niet gegrepen.
Het boek maakt alleen duidelijker wat ik kan verwachten met betrekking tot zijn instabiliteit. En dat is niet rooskleurig.
De neiging om mijn kop in het zand te steken is groot omdat het te kwetsend is, wat hij allemaal doet. Dus ik moet rechtop gaan staan en zien wat er is, in plaats van wat ik wil zien.
De kern van mijn probleem is wat Return schrijft.....zijn de goede "stabiele" tijden goed genoeg om de "onstabiele tijden" te compenseren. Helaas valt of staat heel veel met zijn vermogen om zijn problemen onder ogen te zien. Dat is de enige manier om stabieler en reëler in het leven te staan. Er zijn maar weinig alcoholisten die in staat zijn hun 'verslaving' onder de knie te krijgen. Mensen kunnen veranderen, echter alleen als de intrinsieke motivatie daartoe groot genoeg is. Wat dat betreft heeft mijn ex-partner genoeg kansen gehad, maar niet gegrepen.
Het boek maakt alleen duidelijker wat ik kan verwachten met betrekking tot zijn instabiliteit. En dat is niet rooskleurig.
De neiging om mijn kop in het zand te steken is groot omdat het te kwetsend is, wat hij allemaal doet. Dus ik moet rechtop gaan staan en zien wat er is, in plaats van wat ik wil zien.
vrijdag 11 december 2009 om 04:57
Nou, de knoop is doorgehakt. Ik heb de helderheid die ik wilde. Ik heb hem getest, niet zo netjes, maar ik weet nu zeker dat het allemaal kwats is wat hij tegen mij gezegd heeft de afgelopen tijd. En ik weet heel erg zeker dat hij erg onstabiel is en weigert daar lessen uit/van te leren.
Ik twijfel nu zelfs aan zijn eerlijkheid/integriteit en vermogen tot liefhebben in zijn 'goede' periodes.
Dat boek wat ik gelezen heb, bevatte persoonlijke verhalen van partners van mensen met dezelfde aandoening als mijn ex.
Schijnend om te lezen hoeveel die ziekte kapot maakt. Zonder inzicht, zonder zelfverantwoording, zonder therapie en goede medicijnen, was geen enkele relatie er tegen bestand. Dat moest ik weten om deze man (onder al zijn stoornissen zit echt wel een goede vent) los te kunnen laten.
Ik twijfel nu zelfs aan zijn eerlijkheid/integriteit en vermogen tot liefhebben in zijn 'goede' periodes.
Dat boek wat ik gelezen heb, bevatte persoonlijke verhalen van partners van mensen met dezelfde aandoening als mijn ex.
Schijnend om te lezen hoeveel die ziekte kapot maakt. Zonder inzicht, zonder zelfverantwoording, zonder therapie en goede medicijnen, was geen enkele relatie er tegen bestand. Dat moest ik weten om deze man (onder al zijn stoornissen zit echt wel een goede vent) los te kunnen laten.
vrijdag 11 december 2009 om 07:10
Eens met Meds.
Jezus, wat is dat met al die topics over mannen die zogenaamd wel bij de ex willlen zijn maar een beslissing nemen 'door hun stoornis'? Face it, hij wil niet. Wie weet heeft hij juist een helder moment. En net als mensen zonder stoornis kennelijk ook beslissingen nemen op basis van emoties doet de man in dit verhaal dat ook, dus what's the difference?
Het is lastig te beseffen dat iemand je niet wil, maar om nu te zeggen dat het door z'n BPS/Bipolaire stoornis/narcisme/autisme komt vind ik zo je kop in het stand steken en jezelf belangrijker maken dan je bent.
Jezus, wat is dat met al die topics over mannen die zogenaamd wel bij de ex willlen zijn maar een beslissing nemen 'door hun stoornis'? Face it, hij wil niet. Wie weet heeft hij juist een helder moment. En net als mensen zonder stoornis kennelijk ook beslissingen nemen op basis van emoties doet de man in dit verhaal dat ook, dus what's the difference?
Het is lastig te beseffen dat iemand je niet wil, maar om nu te zeggen dat het door z'n BPS/Bipolaire stoornis/narcisme/autisme komt vind ik zo je kop in het stand steken en jezelf belangrijker maken dan je bent.
vrijdag 11 december 2009 om 09:34
quote:Taha schreef op 10 december 2009 @ 13:36:
Bedankt voor jullie reacties. Ik zal het goed op mij laten inwerken. Ik weet wel dat de beste beslissingen gemaakt worden als mijn hoofd en hart op 1 lijn zitten.
Bij een andere relaties kwam er bij mij altijd wel een gevoel: "ik ben ik er nu klaar mee"; ik snap niet zo goed waarom dat nu niet zo is.
Mijn ex kan, behalve in het "voortraject", niet zoveel doen aan zijn instabiliteit (verstoorde chemie balans in zijn hoofd).
Is er nog iets te zeggen voor "vasthouden". Omdat ik met het vieze badwater ook het kind moet laten gaan.....? Hij wil mij ook niet loslaten.....betekent dat nog iets?
Vind het wel mooi wat jij zegt, Hmmm, dat niemandsland Taha-land moet worden.
En doet hij dat? Stelt hij zichzelf onder behandeling van deskundigen, is hij medicijntrouw en maakt hij met jou afspraken over tijdig ingrijpen? Zonee, dan is hij zelfs in goede tijden omvoldoende gecommiteerd. En dat hij jou niet wil loslaten, ach, hij zal zich zelfs in donkere dagen wel realiseren dat het verstandig is om iemand met jouw hulpvaardige en begripvolle inslag achter de hand te houden.
Zet er inderdaad een streep onder en ga eerst eens goed voor jezelf zorgen. Daarna is er misschien ruimte voor een partner die wel gecommiteerd is aan jou en jullie relatie.
Bedankt voor jullie reacties. Ik zal het goed op mij laten inwerken. Ik weet wel dat de beste beslissingen gemaakt worden als mijn hoofd en hart op 1 lijn zitten.
Bij een andere relaties kwam er bij mij altijd wel een gevoel: "ik ben ik er nu klaar mee"; ik snap niet zo goed waarom dat nu niet zo is.
Mijn ex kan, behalve in het "voortraject", niet zoveel doen aan zijn instabiliteit (verstoorde chemie balans in zijn hoofd).
Is er nog iets te zeggen voor "vasthouden". Omdat ik met het vieze badwater ook het kind moet laten gaan.....? Hij wil mij ook niet loslaten.....betekent dat nog iets?
Vind het wel mooi wat jij zegt, Hmmm, dat niemandsland Taha-land moet worden.
En doet hij dat? Stelt hij zichzelf onder behandeling van deskundigen, is hij medicijntrouw en maakt hij met jou afspraken over tijdig ingrijpen? Zonee, dan is hij zelfs in goede tijden omvoldoende gecommiteerd. En dat hij jou niet wil loslaten, ach, hij zal zich zelfs in donkere dagen wel realiseren dat het verstandig is om iemand met jouw hulpvaardige en begripvolle inslag achter de hand te houden.
Zet er inderdaad een streep onder en ga eerst eens goed voor jezelf zorgen. Daarna is er misschien ruimte voor een partner die wel gecommiteerd is aan jou en jullie relatie.
vrijdag 11 december 2009 om 10:08
vrijdag 11 december 2009 om 12:11
