Kinderen
alle pijlers
Adoptie
zaterdag 30 januari 2010 om 10:51
Ja, wij hebben daarover nagedacht. Wij komen uit het IVF/ICSI-circuit. Ik wilde het niet meer, omdat ik al jaren in de medische molen had gezeten. Ik kon het niet opbrengen om nog jaren te wachten én de adoptieprocedure te doorlopen. Daarnaast zijn mijn partner van mening dat je een kind beter in zijn "eigen" omgeving kunt laten opgroeien. Dus ervoor zorgen dat de levensstandaard in de onderontwikkelde landen omhoog gaat en dat de kinderen daar worden opgenomen in gezinnen. Maar ja, dat is misschien wel een utopie. Mijn wens is om ooit nog eens met een zak eigen geld een weeshuis op te starten. Vind het overigens altijd maar vreemd dat alleen mensen die geen kinderen kunnen krijgen, een kindje zouden moeten adopteren. Het is mij zo vaak gevraagd ! Ik heb respect voor mensen die naast hun eigen kinderen ook nog een kindje adopteren.
Ik ben overigens een goede donateur van Unicef geworden.
Ik ben overigens een goede donateur van Unicef geworden.
zaterdag 30 januari 2010 om 10:59
zaterdag 30 januari 2010 om 11:00
Kijk eens rond op internet daar zijn heel veel site's met ervaringsverhalen.
Het is trouwens een groot misverstand dat kinderen alleen uit armoede worden afgestaan (wat mensen helaas nog wel eens denken). Ook culturele, religieuze of pedagogische redenen kunnen een rol spelen. Denk aan landen waar een taboe rust op ongehuwde of alleenstaande moeders, 1 kind politiek in China, moeders die door familie verstoten zijn/worden vanwege een kind, ziekte bij het kind (veel special needs kinderen worden vanwege hun handicap of ziekte niet geaccepteerd) of ouders die oa vanwege verslavingen niet voor hun kind kunnen zorgen en uit de ouderlijke macht worden gezet (vaak Oos-Europa). In veel landen bestaat het concept pleeggezin gewoon niet en als ze het wel kennen zijn er lang niet genoeg. Ik denk dat een kind in dit soort omstandigheden beter af is een een gezin waar het heel erg gewenst is dan in een groot kindertehuis met weinig mogelijkheden waar het met 18 (of eerder) op straat staat......
Het is trouwens een groot misverstand dat kinderen alleen uit armoede worden afgestaan (wat mensen helaas nog wel eens denken). Ook culturele, religieuze of pedagogische redenen kunnen een rol spelen. Denk aan landen waar een taboe rust op ongehuwde of alleenstaande moeders, 1 kind politiek in China, moeders die door familie verstoten zijn/worden vanwege een kind, ziekte bij het kind (veel special needs kinderen worden vanwege hun handicap of ziekte niet geaccepteerd) of ouders die oa vanwege verslavingen niet voor hun kind kunnen zorgen en uit de ouderlijke macht worden gezet (vaak Oos-Europa). In veel landen bestaat het concept pleeggezin gewoon niet en als ze het wel kennen zijn er lang niet genoeg. Ik denk dat een kind in dit soort omstandigheden beter af is een een gezin waar het heel erg gewenst is dan in een groot kindertehuis met weinig mogelijkheden waar het met 18 (of eerder) op straat staat......
zaterdag 30 januari 2010 om 12:15
Ik zit er af en toe ook aan te denken.
Ik heb nog geen kinderen maar heb soms zo het gevoel van dat het ook goed is dat we een kind opvoeden die al bestaat en heel veel liefde nodig heeft.
Mijn man is ook niet heel erg enthousiast.
Het lijkt me ook heel moeilijk.
Ik lees/hoor ook een hoop heftige verhalen over dat kinderen zich niet kunnen hechten aan hun adoptie ouders. Dat lijkt me zo zwaar.
Ik heb nog geen kinderen maar heb soms zo het gevoel van dat het ook goed is dat we een kind opvoeden die al bestaat en heel veel liefde nodig heeft.
Mijn man is ook niet heel erg enthousiast.
Het lijkt me ook heel moeilijk.
Ik lees/hoor ook een hoop heftige verhalen over dat kinderen zich niet kunnen hechten aan hun adoptie ouders. Dat lijkt me zo zwaar.
zaterdag 30 januari 2010 om 12:51
Onze oudste zoon kwam uit mijn buik en de jongste met het vliegtuig
Jongste is geen special need kind, onze vergunninghouder bemiddelde ( destijds, weet niet hoe het nu is) niet voor special needs, maar met de meeste adoptiekinderen is wel iets aan de hand.
Jongste was anderhalf toen wij hem gingen halen en had al een heel verleden achter de rug.
Het was/is niet altijd gemakkelijk geweest, hij zit nu op het speciaal onderwijs en we hebben nog steeds ups en downs.
Sinds hij op het SO zit ( daar hebben wij erg ons best voor moeten doen!), gaat het stukken beter met hem.
Verkijk je niet op het "rugzakje" dat alle adoptiekinderen bij zich hebben, maar met veel liefde en vooral veel geduld kom je een heel eind.
Jongste is geen special need kind, onze vergunninghouder bemiddelde ( destijds, weet niet hoe het nu is) niet voor special needs, maar met de meeste adoptiekinderen is wel iets aan de hand.
Jongste was anderhalf toen wij hem gingen halen en had al een heel verleden achter de rug.
Het was/is niet altijd gemakkelijk geweest, hij zit nu op het speciaal onderwijs en we hebben nog steeds ups en downs.
Sinds hij op het SO zit ( daar hebben wij erg ons best voor moeten doen!), gaat het stukken beter met hem.
Verkijk je niet op het "rugzakje" dat alle adoptiekinderen bij zich hebben, maar met veel liefde en vooral veel geduld kom je een heel eind.
zaterdag 30 januari 2010 om 14:33
Wij zijn een paar jaar geleden een procedure gestart! Hebben nu ook een bio-kindje, zoals dat zo mooi heet, en gaan nu de procedure weer oppakken! Hebben dus al een paar stappen genomen. Als je wilt mag je me mailen voor vragen hoor! Heb geen idee of ik mn mailadres danneer moet zetten of hoe je er anders aan kan komen. Jij een idee?
zaterdag 30 januari 2010 om 15:00
Twee jaar geleden zijn wij de procedure gestart, tussen door werd ik zwanger en hebben we de cursus uitgesteld.
Nu ben ik weer zwanger en hebben we samen het besluit genomen te stoppen met de adoptie.
We vinden het ontzettend veel geld kosten. Geld dat we nu met twee kleine kinderen eerlijk gezegd niet makkelijk kunnen missen.
Maar adoptie blijft in mijn hart. Dus wie weet starten we ooit weer. Tot die tijd steunen wij een groep kinderen in Kenia met onderwijs en medische zorg.
Nu ben ik weer zwanger en hebben we samen het besluit genomen te stoppen met de adoptie.
We vinden het ontzettend veel geld kosten. Geld dat we nu met twee kleine kinderen eerlijk gezegd niet makkelijk kunnen missen.
Maar adoptie blijft in mijn hart. Dus wie weet starten we ooit weer. Tot die tijd steunen wij een groep kinderen in Kenia met onderwijs en medische zorg.
