Kinderen
alle pijlers
Vertel hier over je bevallingsfeest!
vrijdag 5 februari 2010 om 11:08
Dangeensuus inspireerde me op haar heerlijke onbevangen manier tot het openen van dit topic.
Haar bevallingen waren een feest. Prachtige, positieve ervaringen.
Ik heb die ervaring zelf totaal niet maar ik hunker naar mooie verhalen van anderen, van jullie, want die zijn er en Suus is er een voorbeeld van.
Ik wil zo graag lezen over mooie bevallingen, 'gouden uren' met de nieuwgeborene, goede ervaringen met kraamhulpen, artsen, ziekenhuizen, thuisbevallingen, badbevallingen, krukbevallingen, weeën die zalig samen werden opgevangen met de vader/andere aanwezigen, mooie, fijne, hilarische reacties, uitspraken nou ja, alles wat er goed kan gaan aan een bevalling.
Ook om Djoels moed in te spreken en te inspireren voor haar aanstaande baring.
Ik zit er klaar voor om te genieten!
Haar bevallingen waren een feest. Prachtige, positieve ervaringen.
Ik heb die ervaring zelf totaal niet maar ik hunker naar mooie verhalen van anderen, van jullie, want die zijn er en Suus is er een voorbeeld van.
Ik wil zo graag lezen over mooie bevallingen, 'gouden uren' met de nieuwgeborene, goede ervaringen met kraamhulpen, artsen, ziekenhuizen, thuisbevallingen, badbevallingen, krukbevallingen, weeën die zalig samen werden opgevangen met de vader/andere aanwezigen, mooie, fijne, hilarische reacties, uitspraken nou ja, alles wat er goed kan gaan aan een bevalling.
Ook om Djoels moed in te spreken en te inspireren voor haar aanstaande baring.
Ik zit er klaar voor om te genieten!
vrijdag 5 februari 2010 om 11:30
Ondanks dat het bijna 24 uur duurde, mijn kind een abcar score van 2 had, ze uiteindelijk met een pomp uit me werd gehaald en ik nog psychische nazorg thuis kreeg van het ziekenhuis, heb ik er goed herinneringen aan.
Ik vond zwanger zijn zo'n ramp dat de ramp die bevallen heet mij meeviel. Wat is 24 uur op een mensenleven als daarna het liefste meisje ter wereld jouw kind wordt?
En als ze meteen snapt dat die enorme tiet met die gigantische tepel haar eerste levensbehoefte bevredigt?
En ondanks dat het volgens alle aanwezigen (2 verloskundigen, 2 verpleegsters en een gynaecoloog) een rampbevalling was, vond ik mijn gebroken pols van een paar jaar eerder veel heftiger....
Of dit nu een geweldig verhaal is denk ik niet maar ik vond het prima!
Ik vond zwanger zijn zo'n ramp dat de ramp die bevallen heet mij meeviel. Wat is 24 uur op een mensenleven als daarna het liefste meisje ter wereld jouw kind wordt?
En als ze meteen snapt dat die enorme tiet met die gigantische tepel haar eerste levensbehoefte bevredigt?
En ondanks dat het volgens alle aanwezigen (2 verloskundigen, 2 verpleegsters en een gynaecoloog) een rampbevalling was, vond ik mijn gebroken pols van een paar jaar eerder veel heftiger....
Of dit nu een geweldig verhaal is denk ik niet maar ik vond het prima!
vrijdag 5 februari 2010 om 11:30
Kindje nummer 2:
Onder het genot van een kopje koffie vraag ik mij af of er al gedonder in het vooronder is....vandaag is een prachtige dag, vandaag is het 12 jaar geleden dat ik om 11.11 na een bevalling van maar liefst 3 kwartier ( jaja Djoels...het kan zo verkeren) mijn prachtige blonde zoon op mijn buik geglibberd kreeg.
Ik stond die ochtend op en had wat krampjes. Niets aan het handje. Heb om half tien toch de VK even gebeld, voor mijn eigen gemoedsrust. Ze was er om kwart over tien en toucheerde. 2 cm ontsluiting maar dat had ik al een paar weken, niets aan het handje dus. Ze vroeg me, zal ik de vliezen breken dan maar, anders loop je misschien het hele weekend te rommelen.
Prima zei ik. Rond de klok van half elf brak ze mijn vliezen. Ik stond op van het bed om lekker even in bad te gaan liggen. Eenmaal in bad kreeg ik een mega-wee ( eentje ) en ik gilde om mijn man ( omdat ik het bad niet uitkwam, ik zat een soort van klem lol)
Manlief kwam, hees me uit bad, ik liep in mijn blote kont over de gang ( nou ja...hobbelde) naar mijn slaapkamer. Intussen was de kraamhulp gearriveerd ( woonde toevallig in de buurt dus die dacht ik ga gewoon vast, en zie wel wat er gaat gebeuren).
Ik stortte mezelf op mijn bed, VK dekte me toe, want bloot en koud, ik schopte de deken van me af, gaf een grote pers en daar was het kind. Ik heb nog nooit iemand zo verbaasd zien kijken als de VK. Die had nog nooit zo'n bevalling meegemaakt.
Een minuut of 20 na de bevalling zat ik weer beneden, mijn thee was nog warm, en het kind lag schoon in zijn wiegje. Heel onwerkelijk allemaal:)
Geen scheuren, geen knippen, geen schade, echt een bevalling uit het boekje
Onder het genot van een kopje koffie vraag ik mij af of er al gedonder in het vooronder is....vandaag is een prachtige dag, vandaag is het 12 jaar geleden dat ik om 11.11 na een bevalling van maar liefst 3 kwartier ( jaja Djoels...het kan zo verkeren) mijn prachtige blonde zoon op mijn buik geglibberd kreeg.
Ik stond die ochtend op en had wat krampjes. Niets aan het handje. Heb om half tien toch de VK even gebeld, voor mijn eigen gemoedsrust. Ze was er om kwart over tien en toucheerde. 2 cm ontsluiting maar dat had ik al een paar weken, niets aan het handje dus. Ze vroeg me, zal ik de vliezen breken dan maar, anders loop je misschien het hele weekend te rommelen.
Prima zei ik. Rond de klok van half elf brak ze mijn vliezen. Ik stond op van het bed om lekker even in bad te gaan liggen. Eenmaal in bad kreeg ik een mega-wee ( eentje ) en ik gilde om mijn man ( omdat ik het bad niet uitkwam, ik zat een soort van klem lol)
Manlief kwam, hees me uit bad, ik liep in mijn blote kont over de gang ( nou ja...hobbelde) naar mijn slaapkamer. Intussen was de kraamhulp gearriveerd ( woonde toevallig in de buurt dus die dacht ik ga gewoon vast, en zie wel wat er gaat gebeuren).
Ik stortte mezelf op mijn bed, VK dekte me toe, want bloot en koud, ik schopte de deken van me af, gaf een grote pers en daar was het kind. Ik heb nog nooit iemand zo verbaasd zien kijken als de VK. Die had nog nooit zo'n bevalling meegemaakt.
Een minuut of 20 na de bevalling zat ik weer beneden, mijn thee was nog warm, en het kind lag schoon in zijn wiegje. Heel onwerkelijk allemaal:)
Geen scheuren, geen knippen, geen schade, echt een bevalling uit het boekje
vrijdag 5 februari 2010 om 11:32
Mijn laatste bevalling zou ik zo tien keer doen. Om acht uur 's ochtends gebroken vliezen, geen wee te bekennen. Om half tien wat heftige kramp en ik zeg tegen man dat het nu wel een beetje op weeën begon te lijken. Om tien voor elf bevallen van een prachtige dochter (bijna acht pond). Geen scheur, knip of hechting, geen drama. Voor mijn gevoel heb ik maar drie echt weeën weggezucht voor het persen begon. Appeltje eitje!
MILF in the making 
vrijdag 5 februari 2010 om 11:37
Gaat'ie,
2001, ik was 100 maanden zwanger, zo dik als een zeekoe en het was al heel de zomer 45 graden. Iedere nacht prees ik de heer voor de herhalingen van alle detectiveseries uit de jaren 80 die zo'n heerlijk vertrouwd gevoel gaven sinds ik vanaf maand 78 ongeveer niet meer kon slapen Hoe Dan Ook.
Om 1:20 hoor ik een 'plop'. Hmm... Jawel! Water gebroken. Binnen een nanoseconde sta ik naast mijn bed. Weg water. Terug mijn bed in dan maar. Et voilà, daar was het water weer, en mijn waterbed was nu gelukkig ook aan de buitenkant lekker soppig. (Bevallingsles 1: uw kind kan werken als een kurk). Even rustig rondgelopen en aan het idee proberen te wennen en toen de aanstaande vader wakker gekust.
Aangezien we gelukkig niks hadden ingepakt of voorbereid had die ook wat om handen terwijl ik de wc indook.
Of ik weeën had. Huh? Wat? Nou, of je weeën hebt. Eh... ja, ik geloof het wel. Ja, zeg dat dan! Ok.. ik heb weeën. Dan moet ik iets doen. Waarom? Ja, dat zei de vrouw van die cursus. Oh, volgens mij moet ik bevallen, niet jij, geen idee wat jij moet doen.
De aanstaande vader was geweldig. Alleen was ik communicatief niet zo gezellig ingesteld. Ik heb hem vriendelijk verzocht de badkamer te verlaten en ben maar gewoon op de pot gaan zitten. Lekker stil . Beetje rustig ademhalen en voelen wat zo'n wee nou eigenlijk doet met je lijf. Toen ik al een half uurtje niks meer van me had laten horen kwam hij toch nog even storen. Of de weeën waren opgehouden of dat ik gewoon zijn weeën scorecard aan het verneuken was. Dat laatste dus .
Standje gekregen en daarna netjes iedere wee gemeld. Ik was kennelijk behoorlijk in lala land want ik begreep zijn vraag of het 'echt wel een nieuwe wee was of gewoon nog die wee waar ik het net al over had' niet helemaal. Bleek niet zo gek veel pauze meer tussen te zitten .
Verloskundige gebeld en nèt op tijd om te persen plofte ik in het ziekenhuisbed (op eigen verzoek afgesproken in maand 49, niks griezeligs dus). Aangezien ik me al vrij snel verveelde (tja..) ben ik nog even onder de douche gegaan toen er 5 seconden geen persdrang was. Dat leidde uiteindelijk tot een geweldige miss wet umbillical cord bevalling, want dat heerlijke warme water in de douche waar niemand zich met me bemoeide () ontspande de boel natuurlijk lekker.
Alles bij elkaar heb ik ergens tussen de 20 en 30 minuten persweeën gehad en floepte d'r toen bijna vijf kilo kind de wereld in. Blákend van gezondheid.
En toen begon de ellende pas natuurlijk. Nu is het acht jaar later en bak ik vanmiddag voor de halve school pannekoeken nadat ik de gym en zwemspullen in de wasmachine heb gemikt, meewarig naar wéér een gat in de knie van een nieuwe broek door een supermega sliding heb gekeken en ongetwijfeld ergens een pleister op heb geplakt die daar ècht door de schuld van een ander nodig is .
Have fun, de eerst komende 20 jaar (en daarna natuurlijk!)
Overigens heb ik nog een aardige fotoreportage gemaakt door een zuster die niet zoveel te doen had tijdens mijn voorspoedige bevalling. Zien?
2001, ik was 100 maanden zwanger, zo dik als een zeekoe en het was al heel de zomer 45 graden. Iedere nacht prees ik de heer voor de herhalingen van alle detectiveseries uit de jaren 80 die zo'n heerlijk vertrouwd gevoel gaven sinds ik vanaf maand 78 ongeveer niet meer kon slapen Hoe Dan Ook.
Om 1:20 hoor ik een 'plop'. Hmm... Jawel! Water gebroken. Binnen een nanoseconde sta ik naast mijn bed. Weg water. Terug mijn bed in dan maar. Et voilà, daar was het water weer, en mijn waterbed was nu gelukkig ook aan de buitenkant lekker soppig. (Bevallingsles 1: uw kind kan werken als een kurk). Even rustig rondgelopen en aan het idee proberen te wennen en toen de aanstaande vader wakker gekust.
Aangezien we gelukkig niks hadden ingepakt of voorbereid had die ook wat om handen terwijl ik de wc indook.
Of ik weeën had. Huh? Wat? Nou, of je weeën hebt. Eh... ja, ik geloof het wel. Ja, zeg dat dan! Ok.. ik heb weeën. Dan moet ik iets doen. Waarom? Ja, dat zei de vrouw van die cursus. Oh, volgens mij moet ik bevallen, niet jij, geen idee wat jij moet doen.
De aanstaande vader was geweldig. Alleen was ik communicatief niet zo gezellig ingesteld. Ik heb hem vriendelijk verzocht de badkamer te verlaten en ben maar gewoon op de pot gaan zitten. Lekker stil . Beetje rustig ademhalen en voelen wat zo'n wee nou eigenlijk doet met je lijf. Toen ik al een half uurtje niks meer van me had laten horen kwam hij toch nog even storen. Of de weeën waren opgehouden of dat ik gewoon zijn weeën scorecard aan het verneuken was. Dat laatste dus .
Standje gekregen en daarna netjes iedere wee gemeld. Ik was kennelijk behoorlijk in lala land want ik begreep zijn vraag of het 'echt wel een nieuwe wee was of gewoon nog die wee waar ik het net al over had' niet helemaal. Bleek niet zo gek veel pauze meer tussen te zitten .
Verloskundige gebeld en nèt op tijd om te persen plofte ik in het ziekenhuisbed (op eigen verzoek afgesproken in maand 49, niks griezeligs dus). Aangezien ik me al vrij snel verveelde (tja..) ben ik nog even onder de douche gegaan toen er 5 seconden geen persdrang was. Dat leidde uiteindelijk tot een geweldige miss wet umbillical cord bevalling, want dat heerlijke warme water in de douche waar niemand zich met me bemoeide () ontspande de boel natuurlijk lekker.
Alles bij elkaar heb ik ergens tussen de 20 en 30 minuten persweeën gehad en floepte d'r toen bijna vijf kilo kind de wereld in. Blákend van gezondheid.
En toen begon de ellende pas natuurlijk. Nu is het acht jaar later en bak ik vanmiddag voor de halve school pannekoeken nadat ik de gym en zwemspullen in de wasmachine heb gemikt, meewarig naar wéér een gat in de knie van een nieuwe broek door een supermega sliding heb gekeken en ongetwijfeld ergens een pleister op heb geplakt die daar ècht door de schuld van een ander nodig is .
Have fun, de eerst komende 20 jaar (en daarna natuurlijk!)
Overigens heb ik nog een aardige fotoreportage gemaakt door een zuster die niet zoveel te doen had tijdens mijn voorspoedige bevalling. Zien?
vrijdag 5 februari 2010 om 11:38
quote:Mamasaar schreef op 05 februari 2010 @ 11:37:
Aahhh van sommige verhalen word ik gewoon helemaal emotioneel! Nog even en dan mag ik ook weer *niet dat op het hoogtepunt van een wee ook zo zal denken, maar okee *O ik hoop voor jou ook zo erg op een feestbevalling van twee heerlijke babies Saralief.
Aahhh van sommige verhalen word ik gewoon helemaal emotioneel! Nog even en dan mag ik ook weer *niet dat op het hoogtepunt van een wee ook zo zal denken, maar okee *O ik hoop voor jou ook zo erg op een feestbevalling van twee heerlijke babies Saralief.
vrijdag 5 februari 2010 om 11:41
vrijdag 5 februari 2010 om 11:42
Kindje nummer 3:
Het is bloedheet. Een hittegolf. Al dagen hobbel ik met mijn veel te dikke lijf in veel te lelijke stomme kleren heen en weer tussen de bank en de koelkast. Ik voer werkelijk geen ene klap meer uit en vind mijzelf ontzettend zielig.
Zelfs een ventilator op mijn hoofd kan geen verkoeling bieden, 33 graden is geen temperatuur voor een hoogzwangere vrouw. Mijn twee kleintjes hebben nergens last van, die poedelen wat in het badje in de tuin en eten de hele dag ijsjes. Vinden het maar wat prachtig, het warme weer. Bruinverbrande snoetjes, en hoogblonde haartjes in de tuin.
Rond een uur of 12 s'middags rommelt het wat in mijn buik. Al weken. Bij de vorige twee zwangerschappen is al gebleken dat mijn buik het simpelweg geen negen maanden volhoudt. 8 maanden max, dus ik ben niet verbaast of bang.
Ik bel de vk die niet eens meer komt kijken ( ze heeft mijn vorige twee bevallingen nog vers in het geheugen staan) en ze verteld me dat ik naar het ziekenhuis mag gaan.
Ik bel manlief op, op zijn werk met de mededeling dat ik naar het ziekenhuis moet. Bel mijn moeder of ze de kleintjes kan komen halen. Moeders is er zo, en ik pak de tas in die ze mee moet nemen. Pak de babytas in, zet de maxi cosi klaar en douche mezelf nog even snel, altijd fijn om fris aan een bevalling te beginnen.
Manlief is er na een half uur nog steeds niet. Ik bel hem nog een keer en hij meld doodleuk dat hij nog wat werk moet afronden. Eh...de vorige bevalling duurde welgeteld 3 kwartier, ik zou maar voortmaken.
Afijn, ik besluit dan maar op de fiets te gaan met als gevolg dat ik nog net geen lel van mijn moeder krijg. Ze belt een taxi maar die willen niet komen...geen bevallende vrouwen graag. Uiteindelijk is een overbuuf bereid om me te brengen. Ik had net zo goed op de fiets kunnen gaan roep ik nog.
Eenmaal in het ziekenhuis word ik weer betast, en ik heb 6 cm ontsluiting. Men wil de vliezen breken en ik verzoek ze er even mee te wachten tot manlief er is.
Deze komt een kwartier nadat ik binnenkwam aankakken. Met een broodje tartaar en ui. Of ik ook wil.Gelukkig voor hem ben ik aan het bevallen en kan ik simpelweg niet van het bed af om hem van leiden naar delft te schoppen.
De arts komt terug en breekt de vliezen. De weeën zetten in alle hevigheid door en een uur later is er weer een kindje. Met pikzwarte haartjes, en blauwe oogjes. Mijn kindje, mijn mooie lieve zoontje. Op de heetste dag van het jaar speelde ik het weer klaar. Hij moet nog even blijven want ja, vier weken te vroeg is wel vroeg.
Ik blijf in het ziekenhuis. De hele nacht lig ik met drie andere dames te dromen en te mijmeren over onze mooiste kindjes van allemaal. Naweeën weg te puffen en te giebelen over hoe goed we waren.
Om zes uur s'ochtends komt er een zuster. Ze doet de gordijnen open en de lucht is bloedrood. De zon komt op en het beloofd een prachtige dag te worden. Het is nog stil overal en in de verte hoor ik een geluid dat ik niet ken, het piept en kraakt iets.
De deur zwaait open en daar is de zuster. Met een klein glazen bakje op wieltjes. En daar ligt hij., Mijn prachtige mooie kind, zo compleet en gaaf. In alle stilte word hij bij mij gelegd. Ik heb hem even helemaal voor mij alleen. Ik kan alleen maar huilen van geluk als hij naast mij ligt, grote ogen vol verwondering over alles wat hij ziet. Mijn kleine grote man.
Als ik toen wist wat ik nu weet had ik nooit meer uit dat bed gekomen
Het is bloedheet. Een hittegolf. Al dagen hobbel ik met mijn veel te dikke lijf in veel te lelijke stomme kleren heen en weer tussen de bank en de koelkast. Ik voer werkelijk geen ene klap meer uit en vind mijzelf ontzettend zielig.
Zelfs een ventilator op mijn hoofd kan geen verkoeling bieden, 33 graden is geen temperatuur voor een hoogzwangere vrouw. Mijn twee kleintjes hebben nergens last van, die poedelen wat in het badje in de tuin en eten de hele dag ijsjes. Vinden het maar wat prachtig, het warme weer. Bruinverbrande snoetjes, en hoogblonde haartjes in de tuin.
Rond een uur of 12 s'middags rommelt het wat in mijn buik. Al weken. Bij de vorige twee zwangerschappen is al gebleken dat mijn buik het simpelweg geen negen maanden volhoudt. 8 maanden max, dus ik ben niet verbaast of bang.
Ik bel de vk die niet eens meer komt kijken ( ze heeft mijn vorige twee bevallingen nog vers in het geheugen staan) en ze verteld me dat ik naar het ziekenhuis mag gaan.
Ik bel manlief op, op zijn werk met de mededeling dat ik naar het ziekenhuis moet. Bel mijn moeder of ze de kleintjes kan komen halen. Moeders is er zo, en ik pak de tas in die ze mee moet nemen. Pak de babytas in, zet de maxi cosi klaar en douche mezelf nog even snel, altijd fijn om fris aan een bevalling te beginnen.
Manlief is er na een half uur nog steeds niet. Ik bel hem nog een keer en hij meld doodleuk dat hij nog wat werk moet afronden. Eh...de vorige bevalling duurde welgeteld 3 kwartier, ik zou maar voortmaken.
Afijn, ik besluit dan maar op de fiets te gaan met als gevolg dat ik nog net geen lel van mijn moeder krijg. Ze belt een taxi maar die willen niet komen...geen bevallende vrouwen graag. Uiteindelijk is een overbuuf bereid om me te brengen. Ik had net zo goed op de fiets kunnen gaan roep ik nog.
Eenmaal in het ziekenhuis word ik weer betast, en ik heb 6 cm ontsluiting. Men wil de vliezen breken en ik verzoek ze er even mee te wachten tot manlief er is.
Deze komt een kwartier nadat ik binnenkwam aankakken. Met een broodje tartaar en ui. Of ik ook wil.Gelukkig voor hem ben ik aan het bevallen en kan ik simpelweg niet van het bed af om hem van leiden naar delft te schoppen.
De arts komt terug en breekt de vliezen. De weeën zetten in alle hevigheid door en een uur later is er weer een kindje. Met pikzwarte haartjes, en blauwe oogjes. Mijn kindje, mijn mooie lieve zoontje. Op de heetste dag van het jaar speelde ik het weer klaar. Hij moet nog even blijven want ja, vier weken te vroeg is wel vroeg.
Ik blijf in het ziekenhuis. De hele nacht lig ik met drie andere dames te dromen en te mijmeren over onze mooiste kindjes van allemaal. Naweeën weg te puffen en te giebelen over hoe goed we waren.
Om zes uur s'ochtends komt er een zuster. Ze doet de gordijnen open en de lucht is bloedrood. De zon komt op en het beloofd een prachtige dag te worden. Het is nog stil overal en in de verte hoor ik een geluid dat ik niet ken, het piept en kraakt iets.
De deur zwaait open en daar is de zuster. Met een klein glazen bakje op wieltjes. En daar ligt hij., Mijn prachtige mooie kind, zo compleet en gaaf. In alle stilte word hij bij mij gelegd. Ik heb hem even helemaal voor mij alleen. Ik kan alleen maar huilen van geluk als hij naast mij ligt, grote ogen vol verwondering over alles wat hij ziet. Mijn kleine grote man.
Als ik toen wist wat ik nu weet had ik nooit meer uit dat bed gekomen
vrijdag 5 februari 2010 om 11:42
vrijdag 5 februari 2010 om 11:43
quote:eleonora schreef op 05 februari 2010 @ 11:38:
Waren jullie ook 'high'?
Dat je de hele wereld aankunt? Op de spreekwoordelijke roze wolk en een uur sprakeloos en helemaal in aanbidding en zo?
Ik weet niet of ik high werd. Ik lag wel heerlijk te zennen, als een brullende zeeleeuw op mijn zij
En dat je na een gewone bevalling zo hops uit je bed kunt stappen! Zelf naar de wc kunt! Zelf je kunt wassen! Zelf naar je kind kunt lopen, en hem zelf uit het bedje kunnen tillen! Wow!
Dat was ik niet gewend. MK was een geplande keizersnede en dan ben je toch best behoorlijk hulpbehoevend, die eerste dagen
Waren jullie ook 'high'?
Dat je de hele wereld aankunt? Op de spreekwoordelijke roze wolk en een uur sprakeloos en helemaal in aanbidding en zo?
Ik weet niet of ik high werd. Ik lag wel heerlijk te zennen, als een brullende zeeleeuw op mijn zij
En dat je na een gewone bevalling zo hops uit je bed kunt stappen! Zelf naar de wc kunt! Zelf je kunt wassen! Zelf naar je kind kunt lopen, en hem zelf uit het bedje kunnen tillen! Wow!
Dat was ik niet gewend. MK was een geplande keizersnede en dan ben je toch best behoorlijk hulpbehoevend, die eerste dagen
vrijdag 5 februari 2010 om 11:43
vrijdag 5 februari 2010 om 11:43
quote:eleonora schreef op 05 februari 2010 @ 11:38:
Waren jullie ook 'high'?
Dat je de hele wereld aankunt? Op de spreekwoordelijke roze wolk en een uur sprakeloos en helemaal in aanbidding en zo?daar kan geen cocaïne tegenop. Een hele week na de bevalling kon ik de hele wereld aan. Ik fietste bij mijn dochter de ochtend na de bevalling heen en weer tussen huis en ziekenhuis om haar te voeden.
Waren jullie ook 'high'?
Dat je de hele wereld aankunt? Op de spreekwoordelijke roze wolk en een uur sprakeloos en helemaal in aanbidding en zo?daar kan geen cocaïne tegenop. Een hele week na de bevalling kon ik de hele wereld aan. Ik fietste bij mijn dochter de ochtend na de bevalling heen en weer tussen huis en ziekenhuis om haar te voeden.
vrijdag 5 februari 2010 om 11:44
quote:mamzelle schreef op 05 februari 2010 @ 11:41:
Zo relaxed, voelen, bewonderen, genieten van de smeer, een paar prachtige nieuwsgierige oogjes.
Ik vind het heerlijk, die eerste minuten met kind. Altijd jammer dat ze gewassen moeten worden.
Je kindje om de middel kunnen vatten met je wijsvingers en duim tegen elkaar aan, zo bijzonder.Ik hou ze bij hun armpje zo vast hoor tijdens badje, middel gaat niet lukken
Zo relaxed, voelen, bewonderen, genieten van de smeer, een paar prachtige nieuwsgierige oogjes.
Ik vind het heerlijk, die eerste minuten met kind. Altijd jammer dat ze gewassen moeten worden.
Je kindje om de middel kunnen vatten met je wijsvingers en duim tegen elkaar aan, zo bijzonder.Ik hou ze bij hun armpje zo vast hoor tijdens badje, middel gaat niet lukken
