Kinderen
alle pijlers
Vertel hier over je bevallingsfeest!
vrijdag 5 februari 2010 om 11:08
Dangeensuus inspireerde me op haar heerlijke onbevangen manier tot het openen van dit topic.
Haar bevallingen waren een feest. Prachtige, positieve ervaringen.
Ik heb die ervaring zelf totaal niet maar ik hunker naar mooie verhalen van anderen, van jullie, want die zijn er en Suus is er een voorbeeld van.
Ik wil zo graag lezen over mooie bevallingen, 'gouden uren' met de nieuwgeborene, goede ervaringen met kraamhulpen, artsen, ziekenhuizen, thuisbevallingen, badbevallingen, krukbevallingen, weeën die zalig samen werden opgevangen met de vader/andere aanwezigen, mooie, fijne, hilarische reacties, uitspraken nou ja, alles wat er goed kan gaan aan een bevalling.
Ook om Djoels moed in te spreken en te inspireren voor haar aanstaande baring.
Ik zit er klaar voor om te genieten!
Haar bevallingen waren een feest. Prachtige, positieve ervaringen.
Ik heb die ervaring zelf totaal niet maar ik hunker naar mooie verhalen van anderen, van jullie, want die zijn er en Suus is er een voorbeeld van.
Ik wil zo graag lezen over mooie bevallingen, 'gouden uren' met de nieuwgeborene, goede ervaringen met kraamhulpen, artsen, ziekenhuizen, thuisbevallingen, badbevallingen, krukbevallingen, weeën die zalig samen werden opgevangen met de vader/andere aanwezigen, mooie, fijne, hilarische reacties, uitspraken nou ja, alles wat er goed kan gaan aan een bevalling.
Ook om Djoels moed in te spreken en te inspireren voor haar aanstaande baring.
Ik zit er klaar voor om te genieten!
vrijdag 5 februari 2010 om 15:09
1997 kind 2;
Rond 1300: We lopen in de stad en ik zeg tegen man, gut ik voel weer hetzelfde in mijn rug als kind 1.
Nu al zegt hij, pakt de buggy (waar kind 1 braaf in zit) zegt we gaan naar huis..
Ik ben dan nl. 8 maanden zwanger en kind moet er nu echt nog langer in zitten.
Wij naar huis en wanneer we thuis zitten ga ik op bed liggen.
Ik bel de VK die zegt dat ik rustig moet gaan liggen omdat het kindje zolang mogelijk in de buik moet blijven.
Man gaat met kind even naar de Kruidvat om luiers tehalen (wat een details kan een mens onthouden zeg).
Ik lig net goed en wel in bed als de bel gaat. We wonen dan in een flat, dus ik pak die telefoon en vraag wie er is. De postbode met een pakketje. Het pakketje is de kraampakket.
O goedzo denk ik nog, dan kan ik gewoon thuis bevallen.......... (Ja, weer naïef)
Ik ga weer in bed liggen en na een tijdje moet ik naar de wc, terwijl ik terug loop naar mijn bed hoor ik 'pats' en dat is mijn water dat breekt.
Ik bel de VK en vraag wat gebeurd er als je vruchtwater breekt. Ze legt het uit en ik vermeld dat dat dan waarschijnlijk net gebeurd is.
Man en kind zijn ondertussen thuis en man belt zijn vader of hij kind 1 kan ophalen. Die staat binnen 10 minuten voor de deur en neemt kind 1 mee.
Ik ga weer naar bed, terwijl ik op bed lig rommeld mijn buik en ja hoor. Ik ren naar de wc en moet weer overgeven, daarna loop ik weer naar bed. Mijn man geeft aan dat hij heus wel een bakkie voor me had willen halen. Ik geef aan dat ik het dan al op de vloer had gelegen.
17:30 De VK is er ondertussen ook en kijkt me na. Ik zeg heel vrolijk, het kraampakket is er dus ik kan thuis bevallen.
Nee, zegt ze, dat kan niet want de kleine is een maand te vroeg.
Man is spullen voor me aan het inpakken en we bedenken hoe we naar het ziekenhuis moeten. Ik heb nl. een rijbewijs, maar man had het toen nog niet. Ik zeg ik rij dan wel. De VK zegt dat dat niet kan en brengt ons.
18:00 Bij het ziekenhuis zit ik in een rolstoel en zeg ineens tegen mijn man O, we hebben nog niet eens een jongensnaam. Hij zegt niets, is weer helemaal beduusd van het feit dat kind 2 zich aankondigd.
Ik wordt een kamer in gereden, TL buis boven m'n snoet, verpleegster links, verpleegster rechts, VK erbij, gynocoloog die af en toe naar binnen hobbelt.
Goed ik lig in die kamer op een bed en ik voel af en toe een wee. Ik zeg tegen de VK dat het bestwel pijn doet, ze zegt ga puffen. Ok ik ga maar puffen.
Man staat naast me puft een beetje mee.
De gyno komt binnen en ik hoor hem zeggen O dat duurt nog wel even. VK zegt, nee hoor de eerst was er ook heel snel.
Hij gaat toch weer weg.
18:30 Ik mag persen, stop zegt de VK, aha het wachtmoment (was bij kind 1 ook). Ik hoor mijn man zeggen "De kleine heeft veel haar!" . Daarna weer persen en flop kind 2 is er, het is een meisje. Gelukkig bedenk ik me want nu hebben we tenminste een naam...
Ze wordt even op mijn borst gelegd en ik zie een paarsig frummeltje, met heel heel veel haar, ze is helemaal rimpelig en zooo klein en schattig.....
.... daarna weggehaald om te wegen enzo.
Hier stopt mijn verhaal helaas niet. Normaliter volgt er na een kindje het placenta, inderdaad normaliter... toen niet.
Mijn placenta zat vast er werd op mijn buik geduwd, een beetje getrokken aan de navelstreng, maar niet geen sjoege..
Na 3 kwartier is de placenta er nog niet uit en er wordt besloten dat het anders gedaan wordt. Een team wordt bijelkaar gehaald\ geroepen\ gepiept. Ik vraag aan de verpleegster hoe gaan ze dat doen....?
Ze zegt handmatig en maakt met haar arm een schraapbeweging (snappie het). Ik slik en vraag me af of het pijn doet. Dan verteld ze dat ik onder narcose ga, ongeveer 15 minuten. Tegen half 8 wordt ik weggereden en ik ga onder narcose.
Tegen 8 uur ben ik wakker maar helemaal duf. Ik vraag aan man waar meisje is en hij zegt ze ligt in de couveuse. Vervolgens val ik weer in slaap.
De volgende dag word ik tegen 7:00 wakker gemaakt, ik eet en daarna ga ik naar moppie toe.
Wat een kleur heeft ze al en wat een haar en huilen\ schreeuwen dat ze kan! Heerlijk om haar dan eindelijk lekker vast te houden en te ruiken!
Rond 1300: We lopen in de stad en ik zeg tegen man, gut ik voel weer hetzelfde in mijn rug als kind 1.
Nu al zegt hij, pakt de buggy (waar kind 1 braaf in zit) zegt we gaan naar huis..
Ik ben dan nl. 8 maanden zwanger en kind moet er nu echt nog langer in zitten.
Wij naar huis en wanneer we thuis zitten ga ik op bed liggen.
Ik bel de VK die zegt dat ik rustig moet gaan liggen omdat het kindje zolang mogelijk in de buik moet blijven.
Man gaat met kind even naar de Kruidvat om luiers tehalen (wat een details kan een mens onthouden zeg).
Ik lig net goed en wel in bed als de bel gaat. We wonen dan in een flat, dus ik pak die telefoon en vraag wie er is. De postbode met een pakketje. Het pakketje is de kraampakket.
O goedzo denk ik nog, dan kan ik gewoon thuis bevallen.......... (Ja, weer naïef)
Ik ga weer in bed liggen en na een tijdje moet ik naar de wc, terwijl ik terug loop naar mijn bed hoor ik 'pats' en dat is mijn water dat breekt.
Ik bel de VK en vraag wat gebeurd er als je vruchtwater breekt. Ze legt het uit en ik vermeld dat dat dan waarschijnlijk net gebeurd is.
Man en kind zijn ondertussen thuis en man belt zijn vader of hij kind 1 kan ophalen. Die staat binnen 10 minuten voor de deur en neemt kind 1 mee.
Ik ga weer naar bed, terwijl ik op bed lig rommeld mijn buik en ja hoor. Ik ren naar de wc en moet weer overgeven, daarna loop ik weer naar bed. Mijn man geeft aan dat hij heus wel een bakkie voor me had willen halen. Ik geef aan dat ik het dan al op de vloer had gelegen.
17:30 De VK is er ondertussen ook en kijkt me na. Ik zeg heel vrolijk, het kraampakket is er dus ik kan thuis bevallen.
Nee, zegt ze, dat kan niet want de kleine is een maand te vroeg.
Man is spullen voor me aan het inpakken en we bedenken hoe we naar het ziekenhuis moeten. Ik heb nl. een rijbewijs, maar man had het toen nog niet. Ik zeg ik rij dan wel. De VK zegt dat dat niet kan en brengt ons.
18:00 Bij het ziekenhuis zit ik in een rolstoel en zeg ineens tegen mijn man O, we hebben nog niet eens een jongensnaam. Hij zegt niets, is weer helemaal beduusd van het feit dat kind 2 zich aankondigd.
Ik wordt een kamer in gereden, TL buis boven m'n snoet, verpleegster links, verpleegster rechts, VK erbij, gynocoloog die af en toe naar binnen hobbelt.
Goed ik lig in die kamer op een bed en ik voel af en toe een wee. Ik zeg tegen de VK dat het bestwel pijn doet, ze zegt ga puffen. Ok ik ga maar puffen.
Man staat naast me puft een beetje mee.
De gyno komt binnen en ik hoor hem zeggen O dat duurt nog wel even. VK zegt, nee hoor de eerst was er ook heel snel.
Hij gaat toch weer weg.
18:30 Ik mag persen, stop zegt de VK, aha het wachtmoment (was bij kind 1 ook). Ik hoor mijn man zeggen "De kleine heeft veel haar!" . Daarna weer persen en flop kind 2 is er, het is een meisje. Gelukkig bedenk ik me want nu hebben we tenminste een naam...
Ze wordt even op mijn borst gelegd en ik zie een paarsig frummeltje, met heel heel veel haar, ze is helemaal rimpelig en zooo klein en schattig.....
.... daarna weggehaald om te wegen enzo.
Hier stopt mijn verhaal helaas niet. Normaliter volgt er na een kindje het placenta, inderdaad normaliter... toen niet.
Mijn placenta zat vast er werd op mijn buik geduwd, een beetje getrokken aan de navelstreng, maar niet geen sjoege..
Na 3 kwartier is de placenta er nog niet uit en er wordt besloten dat het anders gedaan wordt. Een team wordt bijelkaar gehaald\ geroepen\ gepiept. Ik vraag aan de verpleegster hoe gaan ze dat doen....?
Ze zegt handmatig en maakt met haar arm een schraapbeweging (snappie het). Ik slik en vraag me af of het pijn doet. Dan verteld ze dat ik onder narcose ga, ongeveer 15 minuten. Tegen half 8 wordt ik weggereden en ik ga onder narcose.
Tegen 8 uur ben ik wakker maar helemaal duf. Ik vraag aan man waar meisje is en hij zegt ze ligt in de couveuse. Vervolgens val ik weer in slaap.
De volgende dag word ik tegen 7:00 wakker gemaakt, ik eet en daarna ga ik naar moppie toe.
Wat een kleur heeft ze al en wat een haar en huilen\ schreeuwen dat ze kan! Heerlijk om haar dan eindelijk lekker vast te houden en te ruiken!
vrijdag 5 februari 2010 om 15:12
Ik weet eigenlijk niet of jullie het een feestbevalling vinden. Ik vond het in ieder geval wel. Dat gedoe met die placenta is natuurlijk minder, maar achteraf was ik het alweer bijna vergeten.
Het was gewoon rommeliger dan bij de 1e, maar wat baalde ik dat ik niet thuis kon bevallen zeg!! Daar baalde ik eigenlijk meer van dan van dat hele placenta verhaal..
Het was gewoon rommeliger dan bij de 1e, maar wat baalde ik dat ik niet thuis kon bevallen zeg!! Daar baalde ik eigenlijk meer van dan van dat hele placenta verhaal..
vrijdag 5 februari 2010 om 15:35
Bevalling van dochter:
Ik ben nogal klein, en aangezien het bed op klossen staat kan ik er niet gewoon uitstappen... Ik 'spring' 's nachts het bed uit om naar de wc te gaan. Op dat moment loopt er vanalles langs mijn benen, maar dat zal wel urine zijn... Op de wc nog meer. Maar ik heb die avond een paar bakken thee gedronken. Ik ga weer rustig verder slapen. Als ik die morgen weer uit bed spring om naar de wc te gaan loopt het weer langs mijn benen omlaag. Maar dat kwartje valt maar niet
Die dag ook controle bij de verloskundige en die geeft me advies om wat op te vangen. Dat gaat moeilijk aangezien ik niets meer verlies. Kan komen omdat er bovenin een scheurtje zit en het koppie alles tegenhoudt. 's Avonds toch naar het ziekenhuis om een varentest (om te controleren of het vruchtwater is) te doen. Gyn zegt dat het urine is, de co-assistent zegt dat het vruchtwater is. (na een controle van het vooronder blijkt dat ik ook nog geen ontsluiting heb). Voor de zekerheid wordt er een afspraak gemaakt dat ik de volgende dag om 14.30 uur ingeleid wordt ivm langdurig gebroken vliezen...
Stikchagarijnig die auto in. In de auto krijg ik ook nog eens gruwelijke buikkramp. Denk zelf dat ik ook nog eens iets verkeerds gegeten heb. Ik word met de seconde chagarijniger. Thuis verdwijn ik boven naar het toilet, man gaat nog een kopje thee voor me maken. Na een half uur komt hij kijken wat ik allemaal aan het doen ben. Ondertussen was ik er zelf al achter dat ik geen voedselvergiftiging had maar doodordinaire weeen... En ze volgen elkaar binnen een minuut op, dus zit op handen en voeten op een kleedje in de badkamer weeen op te vangen en had geen tijd om man te waarschuwen. Hij belt de verloskundige die gelijk langs komt, controleert: al ruim 5 cm ontsluiting! Op naar het ziekenhuis, daar kom ik 1,5 uur nadat ik wegging aan. In de auto werd het zo mogelijk nog heftiger, maar ben ondertussen zo stoned als een garnaal, dus ik vind het allemaal nog goed te doen. Daar aangekomen, 7 cm ontsluiting. Die laatste paar cm laten even op zich wachten, en worden uiteindelijk weggemasseerd. Ik mag op de baarkruk gaan zitten en daar lanceer ik mijn dochtertje zo in de armen van de verloskundige! Een prachtig roze, blauw, glibberig frutseltje met een bos blonde haren en een flink volume!
Helaas door de lancering wel wat ingescheurd, het voltallige personeel komt kijken terwijl een bejaarde gyn het hechtwerk doet. Ik kon alleen maar kijken naar dat prachtige meisje...
Ik ben nogal klein, en aangezien het bed op klossen staat kan ik er niet gewoon uitstappen... Ik 'spring' 's nachts het bed uit om naar de wc te gaan. Op dat moment loopt er vanalles langs mijn benen, maar dat zal wel urine zijn... Op de wc nog meer. Maar ik heb die avond een paar bakken thee gedronken. Ik ga weer rustig verder slapen. Als ik die morgen weer uit bed spring om naar de wc te gaan loopt het weer langs mijn benen omlaag. Maar dat kwartje valt maar niet
Die dag ook controle bij de verloskundige en die geeft me advies om wat op te vangen. Dat gaat moeilijk aangezien ik niets meer verlies. Kan komen omdat er bovenin een scheurtje zit en het koppie alles tegenhoudt. 's Avonds toch naar het ziekenhuis om een varentest (om te controleren of het vruchtwater is) te doen. Gyn zegt dat het urine is, de co-assistent zegt dat het vruchtwater is. (na een controle van het vooronder blijkt dat ik ook nog geen ontsluiting heb). Voor de zekerheid wordt er een afspraak gemaakt dat ik de volgende dag om 14.30 uur ingeleid wordt ivm langdurig gebroken vliezen...
Stikchagarijnig die auto in. In de auto krijg ik ook nog eens gruwelijke buikkramp. Denk zelf dat ik ook nog eens iets verkeerds gegeten heb. Ik word met de seconde chagarijniger. Thuis verdwijn ik boven naar het toilet, man gaat nog een kopje thee voor me maken. Na een half uur komt hij kijken wat ik allemaal aan het doen ben. Ondertussen was ik er zelf al achter dat ik geen voedselvergiftiging had maar doodordinaire weeen... En ze volgen elkaar binnen een minuut op, dus zit op handen en voeten op een kleedje in de badkamer weeen op te vangen en had geen tijd om man te waarschuwen. Hij belt de verloskundige die gelijk langs komt, controleert: al ruim 5 cm ontsluiting! Op naar het ziekenhuis, daar kom ik 1,5 uur nadat ik wegging aan. In de auto werd het zo mogelijk nog heftiger, maar ben ondertussen zo stoned als een garnaal, dus ik vind het allemaal nog goed te doen. Daar aangekomen, 7 cm ontsluiting. Die laatste paar cm laten even op zich wachten, en worden uiteindelijk weggemasseerd. Ik mag op de baarkruk gaan zitten en daar lanceer ik mijn dochtertje zo in de armen van de verloskundige! Een prachtig roze, blauw, glibberig frutseltje met een bos blonde haren en een flink volume!
Helaas door de lancering wel wat ingescheurd, het voltallige personeel komt kijken terwijl een bejaarde gyn het hechtwerk doet. Ik kon alleen maar kijken naar dat prachtige meisje...
vrijdag 5 februari 2010 om 15:36
mijn bevalling dan.
28 oktober 2007 ik word met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Vliezen waarschijnlijk gebroken alleen geen idee wanneer en waar. Een test met het wattenstaafje toont niets aan, echo laat zien dan ik haast geen vruchtwater meer heb. Morgen word ik ingeleid. Pas dan dringt het tot me door dat ik dus echt al 3 nachten voorweeen heb gehad, en nog hefiger komt het besef dat ik morgen een kindje ga krijgen. Dit wil en kan ik niet, maar heb geen keuze. Ik zal wel moeten.
17.00 de gyn komt langs om de praten over het inleiden. Ze toucheert me, 2,5 cm ontsluiting. Ik wil het allemaal niet horen, ze besluit dat mijn vriend er morgenochtend om 0600 uur moet zijn omdat ik dan word ingeleid. Ik stuur mijn vriend naar het huis van zijn ouders om daar te slapen, ik bel hem wel als het nodig is. Met de dames op de kamer praat ik de hele avond. Ik huil om alles wat me overkomt en zij praten op me in. Om 22.00 uur geloof ik erin. Ik wil dit kindje en ik kan het ook.
Tussendoor heb ik harde buiken die vervelend zijn, maar gelukkig nog niet pijnlijk. (voor iedereen die mijn verhaal niet kent, ik ben opgenomen na bijna 42 weken zwangerschap waar ik niks van wist)
01.00 uur. Ik schrik wakker. Was dat een wee? tja leek er wel op, pijnlijker als wat ik tot nu toe gehad heb.
02.00 uur ik bel de verpleging. Als zij hoort dat ik al een uur lang om de 5 minuten weeen heb, neemt ze me mee. Ik mag aan de ctg in een aparte kamer om de rest niet te storen. Als ik de hartslag van mijn baby hoor word ik rustig. Dit kan ik wel aan.
03.00 uur. De gyn komt langs. De weeen zijn mooi regelmatig en krachtig (dat had ik haar ook wel kunnen vertellen zonder ctg maar besluit mijn mond maar te houden). Ze duren een minuut en dus mag ik naar de kraamsuite. Daar komt die lieve zuster weer die me onder de douche zet en me een telefoon geeft. Tijd om iemand te bellen.
03.10 ik bel mijn vriend. Het is begonnen, hij moet komen. Maar vooral rustig aan doen.
03.30 ik lig weer in bed. Gyn komt weer langs, 4,5 cm ontsluiting. Weer aan de ctg om de hartslag van mijn baby in de gaten te houden en ook de weeenactiviteit.
03.40 mijn vriend komt, eindelijk. Samen puffen we de weeen weg. Hij loopt af en aan met washandjes en glaasjes water. Hij luisterd godzijdank niet naar mijn gezeur want ik weet echt niet meer wat ik wil.
04.30 paniek. Of de ctg is stuk of mijn baby heeft idd geen hartslag meer. Het eerste blijkt het geval. Ik krijg een nieuw ctg apparaat. De baby een sensor op haar hoofdje. Dat doet pijn dus ook meteen weer verwijderd. De gyn komt weer langs om een infuus te prikken. Alles om ervoor te zorgen dat de weeen op gang blijven.
06.00 de verpleging komt even kijken. ik slaap en stilletjes sluipen ze weer weg.
07.00 wisseling van de dienst. De gyn die me gister heeft opgenomen komt even kijken. Samen met twee studenten. 7 cm ontsluiting.
08.00 de ontbijtdienst komt langs om te vragen of ik wil eten. Eten? Eten?? Ik vraag me af of ze gek is geworden. Ik lig hier een kind te krijgen, en zij vraagt me of ik wil eten?? Een kopje thee dat wil ik wel.
08.30 kopje thee gooi ik er net zo hard weer uit als dat het er in ging. Was dus geen goed idee van mijzelf. Gyn komt weer kijken. 9 cm nog heel even dus.
09.00 persdrang en niet zo`n beetje ook. Volgens de vk (van het zhuis) die komt mag ik niet persen. Ik moet het wegpuffen.
0915 ik kan niet meer en zeg dat ook. Ik moet persen, geen discussie mogelijk. De vk begint ruzie met me te maken wat me nog kwader maakt. Heeft zij eigenlijk wel eens een kind gekregen schreeuw ik? De gyn komt binnen vallen en maakt er korte mette mee. Hij snauwt naar de vk wat er in hemelsnaam kan gebeuren als ik pers. De vk stamelt: "Het kind zou wel eens geboren kunnen worden" Ik ben met stomheid geslagen en de gyn ook.
inmidels is het 09.30 de gyn stuurt de vk weg en toucheert me. 10 cm ik mag persen, godzijdank!
4 persweeen later is de baby er. (09.38 29 oktober 2007)
Een mooie, roze meid, met zwarte haren en blauwe ogen. Ze word op mijn buik gelegd en kruipt zelf omhoog. Een apcar score van 10. Ik leg haar aan, ze hapt en ze drinkt.
11.15 De placenta is er nog niet. De OK word gebeld en de anesthesist is onderweg. De gyn wil me dat niet aan doen en grijpt in. Hij drukt ik pers, en dan eindelijk komt de placenta ook.
twee uur later, als ik gehecht bent, mijn kindje door iedereen is nagekeken en iedereen gewassen een aangekleed bellen we de familie. We moeten nog een nachtje in het ziekenhuis blijven. Een nacht waarin ik ruzie maak met de verpleging om de tijden waarop ze gevoed moet worden (ik wil haar niet wakker maken, zij willen per se van wel) maar vooral waarin ik maar niet kan slapen. Alleen maar met tranen in mijn ogen kan kijken naar de beeldschone meisje dat naast me ligt in haar wiegje.
De volgende ochtend mogen we weg. Ik lijkbleek omdat ik ruim 1.7 liter bloed ben verloren, maar met een gelukzalige glimlach. Ik ben moeder en de hele wereld mag het weten!
28 oktober 2007 ik word met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Vliezen waarschijnlijk gebroken alleen geen idee wanneer en waar. Een test met het wattenstaafje toont niets aan, echo laat zien dan ik haast geen vruchtwater meer heb. Morgen word ik ingeleid. Pas dan dringt het tot me door dat ik dus echt al 3 nachten voorweeen heb gehad, en nog hefiger komt het besef dat ik morgen een kindje ga krijgen. Dit wil en kan ik niet, maar heb geen keuze. Ik zal wel moeten.
17.00 de gyn komt langs om de praten over het inleiden. Ze toucheert me, 2,5 cm ontsluiting. Ik wil het allemaal niet horen, ze besluit dat mijn vriend er morgenochtend om 0600 uur moet zijn omdat ik dan word ingeleid. Ik stuur mijn vriend naar het huis van zijn ouders om daar te slapen, ik bel hem wel als het nodig is. Met de dames op de kamer praat ik de hele avond. Ik huil om alles wat me overkomt en zij praten op me in. Om 22.00 uur geloof ik erin. Ik wil dit kindje en ik kan het ook.
Tussendoor heb ik harde buiken die vervelend zijn, maar gelukkig nog niet pijnlijk. (voor iedereen die mijn verhaal niet kent, ik ben opgenomen na bijna 42 weken zwangerschap waar ik niks van wist)
01.00 uur. Ik schrik wakker. Was dat een wee? tja leek er wel op, pijnlijker als wat ik tot nu toe gehad heb.
02.00 uur ik bel de verpleging. Als zij hoort dat ik al een uur lang om de 5 minuten weeen heb, neemt ze me mee. Ik mag aan de ctg in een aparte kamer om de rest niet te storen. Als ik de hartslag van mijn baby hoor word ik rustig. Dit kan ik wel aan.
03.00 uur. De gyn komt langs. De weeen zijn mooi regelmatig en krachtig (dat had ik haar ook wel kunnen vertellen zonder ctg maar besluit mijn mond maar te houden). Ze duren een minuut en dus mag ik naar de kraamsuite. Daar komt die lieve zuster weer die me onder de douche zet en me een telefoon geeft. Tijd om iemand te bellen.
03.10 ik bel mijn vriend. Het is begonnen, hij moet komen. Maar vooral rustig aan doen.
03.30 ik lig weer in bed. Gyn komt weer langs, 4,5 cm ontsluiting. Weer aan de ctg om de hartslag van mijn baby in de gaten te houden en ook de weeenactiviteit.
03.40 mijn vriend komt, eindelijk. Samen puffen we de weeen weg. Hij loopt af en aan met washandjes en glaasjes water. Hij luisterd godzijdank niet naar mijn gezeur want ik weet echt niet meer wat ik wil.
04.30 paniek. Of de ctg is stuk of mijn baby heeft idd geen hartslag meer. Het eerste blijkt het geval. Ik krijg een nieuw ctg apparaat. De baby een sensor op haar hoofdje. Dat doet pijn dus ook meteen weer verwijderd. De gyn komt weer langs om een infuus te prikken. Alles om ervoor te zorgen dat de weeen op gang blijven.
06.00 de verpleging komt even kijken. ik slaap en stilletjes sluipen ze weer weg.
07.00 wisseling van de dienst. De gyn die me gister heeft opgenomen komt even kijken. Samen met twee studenten. 7 cm ontsluiting.
08.00 de ontbijtdienst komt langs om te vragen of ik wil eten. Eten? Eten?? Ik vraag me af of ze gek is geworden. Ik lig hier een kind te krijgen, en zij vraagt me of ik wil eten?? Een kopje thee dat wil ik wel.
08.30 kopje thee gooi ik er net zo hard weer uit als dat het er in ging. Was dus geen goed idee van mijzelf. Gyn komt weer kijken. 9 cm nog heel even dus.
09.00 persdrang en niet zo`n beetje ook. Volgens de vk (van het zhuis) die komt mag ik niet persen. Ik moet het wegpuffen.
0915 ik kan niet meer en zeg dat ook. Ik moet persen, geen discussie mogelijk. De vk begint ruzie met me te maken wat me nog kwader maakt. Heeft zij eigenlijk wel eens een kind gekregen schreeuw ik? De gyn komt binnen vallen en maakt er korte mette mee. Hij snauwt naar de vk wat er in hemelsnaam kan gebeuren als ik pers. De vk stamelt: "Het kind zou wel eens geboren kunnen worden" Ik ben met stomheid geslagen en de gyn ook.
inmidels is het 09.30 de gyn stuurt de vk weg en toucheert me. 10 cm ik mag persen, godzijdank!
4 persweeen later is de baby er. (09.38 29 oktober 2007)
Een mooie, roze meid, met zwarte haren en blauwe ogen. Ze word op mijn buik gelegd en kruipt zelf omhoog. Een apcar score van 10. Ik leg haar aan, ze hapt en ze drinkt.
11.15 De placenta is er nog niet. De OK word gebeld en de anesthesist is onderweg. De gyn wil me dat niet aan doen en grijpt in. Hij drukt ik pers, en dan eindelijk komt de placenta ook.
twee uur later, als ik gehecht bent, mijn kindje door iedereen is nagekeken en iedereen gewassen een aangekleed bellen we de familie. We moeten nog een nachtje in het ziekenhuis blijven. Een nacht waarin ik ruzie maak met de verpleging om de tijden waarop ze gevoed moet worden (ik wil haar niet wakker maken, zij willen per se van wel) maar vooral waarin ik maar niet kan slapen. Alleen maar met tranen in mijn ogen kan kijken naar de beeldschone meisje dat naast me ligt in haar wiegje.
De volgende ochtend mogen we weg. Ik lijkbleek omdat ik ruim 1.7 liter bloed ben verloren, maar met een gelukzalige glimlach. Ik ben moeder en de hele wereld mag het weten!
Erger u niet, verwonder u slechts!
vrijdag 5 februari 2010 om 15:39
vrijdag 5 februari 2010 om 15:48
quote:Sanmi schreef op 05 februari 2010 @ 13:06:
.......
Uiteindelijk na een uur pakt hij een wattenstaafje gaat wat wroeten en doet het in een potje. Binnen een minuut was het resultaat bekend. Vruchtwater dus gebroken vliezen. Mevrouw u vraagt u vast af waarom wij deze test niet meteen doen. Euh ja.... nou hij is erg duur dus proberen we het eerst zo (een UUR). Nou ja. Ik moet blijven want ik ben nog geen 36 weken. Ik bel mijn man die aan het werk is. Hij is helemaal van de leg en gaat snel vervanging regelen.
De volgende dag werd ik om 07.00 uur naar de verloskamer gebracht en werden mijn vliezen gebroken. ......Hoe konden ze nou je vliezen breken terwijl ze al gebroken waren?
.......
Uiteindelijk na een uur pakt hij een wattenstaafje gaat wat wroeten en doet het in een potje. Binnen een minuut was het resultaat bekend. Vruchtwater dus gebroken vliezen. Mevrouw u vraagt u vast af waarom wij deze test niet meteen doen. Euh ja.... nou hij is erg duur dus proberen we het eerst zo (een UUR). Nou ja. Ik moet blijven want ik ben nog geen 36 weken. Ik bel mijn man die aan het werk is. Hij is helemaal van de leg en gaat snel vervanging regelen.
De volgende dag werd ik om 07.00 uur naar de verloskamer gebracht en werden mijn vliezen gebroken. ......Hoe konden ze nou je vliezen breken terwijl ze al gebroken waren?
vrijdag 5 februari 2010 om 15:57
Bevalling zoon:
Ik heb het idee dat hij de afgelopen dagen een stuk rustiger is. De verloskundige stuurt me naar het ziekenhuis voor een CTG. Ik met mijn bakfiets en dochter naar het ziekenhuis. Echo gemaakt: alles prima in orde, hij ligt alleen niet meer vast in mijn bekken. Dan aan het CTG, al snel komt de verpleegkundige kijken. Ze vraagt hoe het gaat... Prima hoor... Dan vraagt ze of ik ze al moet wegpuffen. Wegpuffen??? Waar heeft ze het over???? Blijk ik dus al flinke weeen te hebben die elkaar regelmatig opvolgen. Ik vind het alleen maar ietwat lastige harde buiken. En dat ze regelmatig komen had ik nog niet gemerkt, zo erg was ik er niet mee bezig. De gyn komt ook gezellig even kijken en voelen... 4 cm ontsluiting! Schiet lekker op zo! Lachend bel ik mijn man op, die hoort mij gezellig kletsen en denkt dat hij nog wel een paar uur heeft om zijn werk af te ronden (vanaf de dag erna heeft hij bijna 2 maanden vakantie, dus hij wil nog een dossier wegwerken...). Aangezien ik thuis wil bevallen, besluit ik lekker naar huis te gaan op de bakfiets. Onderweg mijn moeder aan de telefoon die me voor gek verklaart dat ik op de fiets zit terwijl ik aan het bevallen ben. Maar zelf geloof ik er niet echt in. Zal vast nog een paar dagen duren.
Thuis wordt het iets heftiger, maar kan nog lekker opruimen, spelen met mijn dochter enz. 's Avonds gezellig op de bank met een filmpje erbij, af en toe een wee, chocolaatje, weer een wee, verloskundige die komt en ook gezellig kopjes thee mee blijft drinken. (Vorige bevalling was zo snel dat ze denken dat deze nog veeeeel sneller komt). Zelf denk ik nog steeds niet dat het gaat gebeuren, ik voel namelijk echt totaal geen pijn... Uiteindelijk besluit de verlos mijn vliezen te breken (ik zit namelijk nog steeds op de 4 cm). Dan wordt het ineens wel wat pittiger, maar kan nog steeds gezellig kletsen. De verlos gaat naar huis, manlief gaat slapen en ik zit lekker op de bank met een pot thee. Op een gegeven moment wordt het iets heftiger, ik ga lekker onder de douche, het zet weer wat meer door. Maar nee, absoluut geen pijn. De verlos komt weer en stelt voor om naar het ziekenhuis te gaan voor een infuus weeenopwekkers omdat ik nog steeds 4 cm ontsluiting heb en nog veel te gezellig klets en kopjes thee drink.
Opa en oma halen dochter op, ik ga in de auto zitten... En dan in die auto barst het los. Ik laat mijn beloven dat hij gelijk een ruggenprik regelt als we daar komen, want als het zo nog uuuuuuren doorgaat (heb immers ook al uuuuuren 4 cm ontsluiting) dan word ik gek. De gyn weigert die rotprik, hij zegt dat ik binnen een uur mijn zoon in mijn armen heb. Ondertussen kan ik niets meer zeggen (inwendig vervloek ik de gyn, wat weet hij er nou immers van?!), ze volgen elkaar ontzettend snel op. Ben nog geen half uur binnen of ik mag gaan persen, en een paar minuten later is mijn zoontje geboren! Knalletje rood van boosheid schreeuwt hij het halve ziekenhuis bij elkaar! Prachtige bos zwarte haren en blauwe ogen! Heerlijk! En omdat het ontzettend druk is kunnen we ruim 2 uur van elkaar genieten zonder dat er iemand komt kijken! Helemaal hyper bel ik mijn dochtertje op (3 jaar) en mijn man gaat haar gelijk halen! Dan kunnen we nog een paar uur genieten in de verloskamers met zijn viertjes voor we naar huis gaan. Geen artsen, assistenten die komen kijken, alleen een verpleeg die af en toe wat lekkers komt brengen. Al met al heeft het dus maar een uurtje echt pijn gedaan!
Thuis komt gelijk de hele fam langs. De volgende dag zit ik nog steeds op een roze wolk en kan alweer lekker mijn gang gaan.
Alleen dag 7... Ik voelde me al zo goed, dat ik dacht even een rok van voor mijn zwangerschap te gaan passen... De rits van die rok zit aan de zijkant. Helemaal blij dat ik hem over mijn heupen krijg roep ik mijn man, terwijl ik ondertussen 'draai' om de rits dicht te doen... En dan schiet er een gruwelijke kramp in... ik kan alleen nog maar het bed op kruipen, deken onder mij proppen en op handen en voeten wachten tot de kraam gearriveerd is. Jankend van de pijn... De kraam heeft geen idee... Ze belt de verloskundige op: "Ehm... de kraamvrouw zit op handen en voeten op het bed en kan niet praten... Wat moet ik doen?".... WHAHAHAHAHA
(uiteindelijk bleek het mijn baarmoeder te zijn die verkrampte door de onverwachte beweging, paracetamolletje en alles was weer over).
Ik heb het idee dat hij de afgelopen dagen een stuk rustiger is. De verloskundige stuurt me naar het ziekenhuis voor een CTG. Ik met mijn bakfiets en dochter naar het ziekenhuis. Echo gemaakt: alles prima in orde, hij ligt alleen niet meer vast in mijn bekken. Dan aan het CTG, al snel komt de verpleegkundige kijken. Ze vraagt hoe het gaat... Prima hoor... Dan vraagt ze of ik ze al moet wegpuffen. Wegpuffen??? Waar heeft ze het over???? Blijk ik dus al flinke weeen te hebben die elkaar regelmatig opvolgen. Ik vind het alleen maar ietwat lastige harde buiken. En dat ze regelmatig komen had ik nog niet gemerkt, zo erg was ik er niet mee bezig. De gyn komt ook gezellig even kijken en voelen... 4 cm ontsluiting! Schiet lekker op zo! Lachend bel ik mijn man op, die hoort mij gezellig kletsen en denkt dat hij nog wel een paar uur heeft om zijn werk af te ronden (vanaf de dag erna heeft hij bijna 2 maanden vakantie, dus hij wil nog een dossier wegwerken...). Aangezien ik thuis wil bevallen, besluit ik lekker naar huis te gaan op de bakfiets. Onderweg mijn moeder aan de telefoon die me voor gek verklaart dat ik op de fiets zit terwijl ik aan het bevallen ben. Maar zelf geloof ik er niet echt in. Zal vast nog een paar dagen duren.
Thuis wordt het iets heftiger, maar kan nog lekker opruimen, spelen met mijn dochter enz. 's Avonds gezellig op de bank met een filmpje erbij, af en toe een wee, chocolaatje, weer een wee, verloskundige die komt en ook gezellig kopjes thee mee blijft drinken. (Vorige bevalling was zo snel dat ze denken dat deze nog veeeeel sneller komt). Zelf denk ik nog steeds niet dat het gaat gebeuren, ik voel namelijk echt totaal geen pijn... Uiteindelijk besluit de verlos mijn vliezen te breken (ik zit namelijk nog steeds op de 4 cm). Dan wordt het ineens wel wat pittiger, maar kan nog steeds gezellig kletsen. De verlos gaat naar huis, manlief gaat slapen en ik zit lekker op de bank met een pot thee. Op een gegeven moment wordt het iets heftiger, ik ga lekker onder de douche, het zet weer wat meer door. Maar nee, absoluut geen pijn. De verlos komt weer en stelt voor om naar het ziekenhuis te gaan voor een infuus weeenopwekkers omdat ik nog steeds 4 cm ontsluiting heb en nog veel te gezellig klets en kopjes thee drink.
Opa en oma halen dochter op, ik ga in de auto zitten... En dan in die auto barst het los. Ik laat mijn beloven dat hij gelijk een ruggenprik regelt als we daar komen, want als het zo nog uuuuuuren doorgaat (heb immers ook al uuuuuren 4 cm ontsluiting) dan word ik gek. De gyn weigert die rotprik, hij zegt dat ik binnen een uur mijn zoon in mijn armen heb. Ondertussen kan ik niets meer zeggen (inwendig vervloek ik de gyn, wat weet hij er nou immers van?!), ze volgen elkaar ontzettend snel op. Ben nog geen half uur binnen of ik mag gaan persen, en een paar minuten later is mijn zoontje geboren! Knalletje rood van boosheid schreeuwt hij het halve ziekenhuis bij elkaar! Prachtige bos zwarte haren en blauwe ogen! Heerlijk! En omdat het ontzettend druk is kunnen we ruim 2 uur van elkaar genieten zonder dat er iemand komt kijken! Helemaal hyper bel ik mijn dochtertje op (3 jaar) en mijn man gaat haar gelijk halen! Dan kunnen we nog een paar uur genieten in de verloskamers met zijn viertjes voor we naar huis gaan. Geen artsen, assistenten die komen kijken, alleen een verpleeg die af en toe wat lekkers komt brengen. Al met al heeft het dus maar een uurtje echt pijn gedaan!
Thuis komt gelijk de hele fam langs. De volgende dag zit ik nog steeds op een roze wolk en kan alweer lekker mijn gang gaan.
Alleen dag 7... Ik voelde me al zo goed, dat ik dacht even een rok van voor mijn zwangerschap te gaan passen... De rits van die rok zit aan de zijkant. Helemaal blij dat ik hem over mijn heupen krijg roep ik mijn man, terwijl ik ondertussen 'draai' om de rits dicht te doen... En dan schiet er een gruwelijke kramp in... ik kan alleen nog maar het bed op kruipen, deken onder mij proppen en op handen en voeten wachten tot de kraam gearriveerd is. Jankend van de pijn... De kraam heeft geen idee... Ze belt de verloskundige op: "Ehm... de kraamvrouw zit op handen en voeten op het bed en kan niet praten... Wat moet ik doen?".... WHAHAHAHAHA
(uiteindelijk bleek het mijn baarmoeder te zijn die verkrampte door de onverwachte beweging, paracetamolletje en alles was weer over).
vrijdag 5 februari 2010 om 15:59
Zwanger zijn, ik vond het fantastisch en heb genoten. Dat dat gebeurde en van de zeven keer drie keer goed ging
Zo wonderlijk dat zoiets simpels als de samensmelting van een ei- en spermacel leidt tot een kind. Dat ingenieuze proces van wording, daar heb ik altijd bij stil gestaan tijdens mijn zwangerschappen.
Heb fijne bevallingen gehad. Mijn eerste dochter is thuis geboren. 's Morgens om 6 uur werd ik wakker met wat harde buiken en om half 1 lag ze op mijn buik, lekker in mijn eigen bed.
Mijn tweede dochter kwam in een bloed hete zomer anderhalf jaar later. We keken naar de Olympische spelen, er was atletiek op tv. Ik zag op de stadionklok dat het 8 uur was en kreeg echt ineens weeën. Nog snel ff douchen en om half 10 werd ze als het ware gelanceerd. De verloskundige stond aan het voeteneinde van mijn bed en kon nog net voorkomen dat mijn baby'tje van het bed schoot!
Zes jaar daarna moest mijn derde dochter in het zh geboren worden. Vanwege mijn leeftijd en zwangerschapsgeschiedenis tussen dochter 2 en 3 in maakten dat het verstandiger was in het zh te bevallen. Dochter 3 vond het zo prettig in mijn baarmoeder dat ze na twee weken nog steeds niet enige poging had gedaan geboren te worden. Toen mocht ik kiezen op welke dag ze vervolgens geboren zou worden Dus ingeleid per infuus. Om een uur of 9 ging dat lopen en half 11 was zij er.
Helaas was ik toen te oud om nog meer van deze feestjes mee te maken.
Ik heb ervan genoten en nog steeds zijn mijn dochters evenals hun vader mijn grote liefdes
Zo wonderlijk dat zoiets simpels als de samensmelting van een ei- en spermacel leidt tot een kind. Dat ingenieuze proces van wording, daar heb ik altijd bij stil gestaan tijdens mijn zwangerschappen.
Heb fijne bevallingen gehad. Mijn eerste dochter is thuis geboren. 's Morgens om 6 uur werd ik wakker met wat harde buiken en om half 1 lag ze op mijn buik, lekker in mijn eigen bed.
Mijn tweede dochter kwam in een bloed hete zomer anderhalf jaar later. We keken naar de Olympische spelen, er was atletiek op tv. Ik zag op de stadionklok dat het 8 uur was en kreeg echt ineens weeën. Nog snel ff douchen en om half 10 werd ze als het ware gelanceerd. De verloskundige stond aan het voeteneinde van mijn bed en kon nog net voorkomen dat mijn baby'tje van het bed schoot!
Zes jaar daarna moest mijn derde dochter in het zh geboren worden. Vanwege mijn leeftijd en zwangerschapsgeschiedenis tussen dochter 2 en 3 in maakten dat het verstandiger was in het zh te bevallen. Dochter 3 vond het zo prettig in mijn baarmoeder dat ze na twee weken nog steeds niet enige poging had gedaan geboren te worden. Toen mocht ik kiezen op welke dag ze vervolgens geboren zou worden Dus ingeleid per infuus. Om een uur of 9 ging dat lopen en half 11 was zij er.
Helaas was ik toen te oud om nog meer van deze feestjes mee te maken.
Ik heb ervan genoten en nog steeds zijn mijn dochters evenals hun vader mijn grote liefdes
vrijdag 5 februari 2010 om 16:19
Oh dit was ik al bijna vergeten, toen mijn zoontje al een tijdje bij me lag, porde hij mij in mijn buik en hand met zijn knietje. En dat voelde precies hetzelfde als zo'n 'puntig' schopje in mijn buik! Helemaal euforisch riep ik dat ik nu zeker wist dat dit mijn zoontje was ... In één keer nog 1000 keer meer verliefd op hem!
vrijdag 5 februari 2010 om 16:29
15.00
Ik ben 37,5 week zwanger en mijn man is net terug van een lange reis. Ik heb in zijn afwezigheid een flinke to-do lijst voor hem verzameld en bovenaan staat het puntje "bed op kratjes zetten." Want dat moet na 37 weken. Man denkt dat het wel los loopt, maar gaat morrend - want moe en jetlag - mee naar de supermarkt voor een stapel lege bierkratjes. Ik zet ze dit weekend onder het bed, belooft hij. Teruggekomen blijk ik in mijn broek "geplast" te hebben.
21.00
We hebben visite. De visite heeft alle aandacht voor Man en zijn lange reis. Ik merk tijdens het gesprek weer een natte broek, dus ga onopvallend een andere broek aan trekken.
22.30
Visite is weg. Ik vertel man dat ik de vriendin X wil bellen. X is verloskundige, maar dat kwartje valt niet. "Gezellig", zegt mijn man. Ik leg hem uit, dat het niet alleen voor de gezelligheid is. X bevestigt dat mijn vliezen wel eens gebroken zouden kunnen zijn en biedt aan langs te komen. Daarna bel ik de verloskundige. Die vraagt me het rustig af te wachten en te bellen als ik weeën krijg.
23.00
Ik vertel man dat X langskomt, omdat misschien mijn vliezen zijn gebroken. Man vraagt of hij dan toch maar vast het bed op kratjes moet zetten. Ik ben inmiddels behoorlijk hyper en biedt aan hem te helpen. Tijdens het eerste kratje voel ik een enorm "kramp". Man vraagt zich af waarom ik niet meewerk en ziet mij dubbel naast het bed zitten. Hij maakt zijn klus alleen af. Ondertussen voel ik nog een kramp en nog 1.
23.30
Ik zie hoe laat het is en begin te rekenen. Hmm heb het afgelopen half uur toch al zeker 6 weeën gehad. Het zou toch rustig opbouwen? Moet ik dit de hele nacht volhouden? Man heeft inmiddels kaarsjes aangestoken en is de overloop aan het schoonmaken. Wist niet dat mannen ook nesteldrang hadden.
0.00
Vriendin X is gearriveerd en ziet mij - op het inmiddels verhoogde bed - weeën opvangen. Hmm, ik ga meteen maar even toucheren zegt ze. 4 cm!
1.00
Ik moet poepen! X is verbaasd, maar gaat toch maar weer toucheren. 8 cm! Ze belt mijn verloskundige met de mededeling dat ze mijn vriendin is en dat ze denkt dat we zo gaan beginnen. Verloskundige heeft een minuut nodig om te begrijpen wat er aan de hand is,maar komt er aan.
??.??
Ik raak de tijd kwijt. Verloskundige is er. Zij en X blijken, samen met Man een prima team. Het lijkt om een collectieve Emile Ratelband sessie, maar dan rustig en in kaarslicht. Ik mag persen, maar vindt het een enorme klus. Vindt dat kind er NU uit moet.
2.30
Dan ineens: ploep: een heel kind in 1 keer! Mijn lieve zoon, helemaal mooi, gezond en gemiddeld!
Ik ben 37,5 week zwanger en mijn man is net terug van een lange reis. Ik heb in zijn afwezigheid een flinke to-do lijst voor hem verzameld en bovenaan staat het puntje "bed op kratjes zetten." Want dat moet na 37 weken. Man denkt dat het wel los loopt, maar gaat morrend - want moe en jetlag - mee naar de supermarkt voor een stapel lege bierkratjes. Ik zet ze dit weekend onder het bed, belooft hij. Teruggekomen blijk ik in mijn broek "geplast" te hebben.
21.00
We hebben visite. De visite heeft alle aandacht voor Man en zijn lange reis. Ik merk tijdens het gesprek weer een natte broek, dus ga onopvallend een andere broek aan trekken.
22.30
Visite is weg. Ik vertel man dat ik de vriendin X wil bellen. X is verloskundige, maar dat kwartje valt niet. "Gezellig", zegt mijn man. Ik leg hem uit, dat het niet alleen voor de gezelligheid is. X bevestigt dat mijn vliezen wel eens gebroken zouden kunnen zijn en biedt aan langs te komen. Daarna bel ik de verloskundige. Die vraagt me het rustig af te wachten en te bellen als ik weeën krijg.
23.00
Ik vertel man dat X langskomt, omdat misschien mijn vliezen zijn gebroken. Man vraagt of hij dan toch maar vast het bed op kratjes moet zetten. Ik ben inmiddels behoorlijk hyper en biedt aan hem te helpen. Tijdens het eerste kratje voel ik een enorm "kramp". Man vraagt zich af waarom ik niet meewerk en ziet mij dubbel naast het bed zitten. Hij maakt zijn klus alleen af. Ondertussen voel ik nog een kramp en nog 1.
23.30
Ik zie hoe laat het is en begin te rekenen. Hmm heb het afgelopen half uur toch al zeker 6 weeën gehad. Het zou toch rustig opbouwen? Moet ik dit de hele nacht volhouden? Man heeft inmiddels kaarsjes aangestoken en is de overloop aan het schoonmaken. Wist niet dat mannen ook nesteldrang hadden.
0.00
Vriendin X is gearriveerd en ziet mij - op het inmiddels verhoogde bed - weeën opvangen. Hmm, ik ga meteen maar even toucheren zegt ze. 4 cm!
1.00
Ik moet poepen! X is verbaasd, maar gaat toch maar weer toucheren. 8 cm! Ze belt mijn verloskundige met de mededeling dat ze mijn vriendin is en dat ze denkt dat we zo gaan beginnen. Verloskundige heeft een minuut nodig om te begrijpen wat er aan de hand is,maar komt er aan.
??.??
Ik raak de tijd kwijt. Verloskundige is er. Zij en X blijken, samen met Man een prima team. Het lijkt om een collectieve Emile Ratelband sessie, maar dan rustig en in kaarslicht. Ik mag persen, maar vindt het een enorme klus. Vindt dat kind er NU uit moet.
2.30
Dan ineens: ploep: een heel kind in 1 keer! Mijn lieve zoon, helemaal mooi, gezond en gemiddeld!
vrijdag 5 februari 2010 om 16:45
Ik had een heerlijke bevalling! Ik stop met vertellen na de geboorte, dan blijft het een vrolijk verhaal
Op vrijdag, acht dagen na de uitgerekende datum, besloot ik dat het kind waarschijnlijk gewoon zou blijven zitten. Ik was stikchagrijnig, baalde van mijn vk's die me maar wat lieten bungelen en vooral van de winkeldames die me olijk verkondigden dat er nog nooit eentje was blijven zitten. Ik kon nog net de zelfbeheersing opbrengen om ze niet stevig op hun potje te rossen.
De inval-VK alwaar ik die middag mijn beklag kwam doen bood soelaas: ze voelde eens een beetje rond binnenin, constateerde dat ik al zowaar 3 cm ontsluiting had en met ferme hand frutte ze de vliezen van de baarmoeder los. Dat hielp, halleluja.
Die middag begonnen er wat weeen te weeen. Tegen een uurtje of 20.00 stopte het weer en ik besloot gefrustreerd naar bed te gaan. En om 00.30, jawel, werd ik wakker van de weeen. Jacob was nog op; braaf meldde ik dat er wat gebeurde, en ik sommeerde hem te gaan slapen. Het kon tenslotte nog wel dagen duren, en ik had meer aan een verse kerel dan aan een vaatdoek.
Met pen, papier en mobiele telefoon in de aanslag besloot ik de weeen op te nemen. Ze kwamen om de 6 minuten, heel netjes. Alleen duurden ze nog geen 30 seconden en dat betekende volgens de instructies dat het nog heeeeel lang zou duren.
Al schrijvend ben ik een beetje door het huis gaan keutelen. Ik las de Viva, douchte zo nu en dan (ik had gelezen dat dat hoorde, en het was ook best prettig) en heb zelfs nog een beetje geslapen. De weeen deden eigenlijk nauwelijks pijn, dus ik kon lekker rustig aandoen.
Rond 5.00 leken de weeen eindelijk om de 5 minuten te komen. Ze deden nog steeds niet echt pijn, en ze duurden ook nog steeds geen minuut, maar ik was erg benieuwd of ik al wat ontsluiting had. Ik maakte Jacob wakker met wat welgeplaatste kusjes en zei hem dat hij zo de verloskundige maar moest bellen.
Jacob ging eerst even douchen, het bed opmaken en zo tegen 6.00 vonden we het tijdstip Christelijk genoeg om te bellen. Jacob voerde het woord, en toen de VK mij nog even aan de telefoon vroeg deed ik extra zielig, zodat ze tenminste langs zou komen. Dat hielp! Om 6.30 belde ze aan.
Na een beetje aan mijn buik gevoeld te hebben (het nut daarvan ontging me), controleerde ze eindelijk de ontsluiting. En shocking hell, ik had al 9 cm. Ik was totaal overdonderd. Ik dacht dat bevallingen pijnlijk en dramatisch waren, ik had na al die Viva-verhalen gerekend op helse pijnen en me ingesteld op de gedachte: als ik denk dat ik bijna dood ben, dan duurt het nog even.
9 cm dus. De vliezen waren nog niet gebroken, maar VK nam dat klusje graag op zich met de haaknaald die ze speciaal voor de gelegenheid bij zich droeg. Helaas bleken de drie drupjes die vervolgens verschenen gifgroen, en dus vertrokken we richting ziekenhuis.
Kalmpjes reden we erheen. Aangekomen begonnen de persweeen en vier keer persen later werd mijn dochter geboren. Mijn prachtige blakende dochter, met het zachtste huidje dat ik ooit gevoeld heb.
Mijn bevalling was bijna volledig pijnloos, het verliep ontzettend soepel, echt heerlijk. Ik kijk tot op dit punt met plezier terug!
De domper, niet lezen als je nog moet:
Omdat ik geen pijn voelde en omdat mijn VK een volslagen achterlijke muts bleek, die me idioot hard heeft laten persen, heb ik wel een totaalruptuur opgelopen. Dus na die geweldige bevalling mocht ik naar de OK alwaar ze meer dan een uur bezig zijn geweest met dichtnaaien; 11 weken na de bevalling verloor ik nog steeds hechtingen. Maar het goede nieuws: het heeft geen pijn gedaan. Ik voel nu alleen het litteken; elke keer als ik mijn dochter verschoon. Hoe ironisch
Op vrijdag, acht dagen na de uitgerekende datum, besloot ik dat het kind waarschijnlijk gewoon zou blijven zitten. Ik was stikchagrijnig, baalde van mijn vk's die me maar wat lieten bungelen en vooral van de winkeldames die me olijk verkondigden dat er nog nooit eentje was blijven zitten. Ik kon nog net de zelfbeheersing opbrengen om ze niet stevig op hun potje te rossen.
De inval-VK alwaar ik die middag mijn beklag kwam doen bood soelaas: ze voelde eens een beetje rond binnenin, constateerde dat ik al zowaar 3 cm ontsluiting had en met ferme hand frutte ze de vliezen van de baarmoeder los. Dat hielp, halleluja.
Die middag begonnen er wat weeen te weeen. Tegen een uurtje of 20.00 stopte het weer en ik besloot gefrustreerd naar bed te gaan. En om 00.30, jawel, werd ik wakker van de weeen. Jacob was nog op; braaf meldde ik dat er wat gebeurde, en ik sommeerde hem te gaan slapen. Het kon tenslotte nog wel dagen duren, en ik had meer aan een verse kerel dan aan een vaatdoek.
Met pen, papier en mobiele telefoon in de aanslag besloot ik de weeen op te nemen. Ze kwamen om de 6 minuten, heel netjes. Alleen duurden ze nog geen 30 seconden en dat betekende volgens de instructies dat het nog heeeeel lang zou duren.
Al schrijvend ben ik een beetje door het huis gaan keutelen. Ik las de Viva, douchte zo nu en dan (ik had gelezen dat dat hoorde, en het was ook best prettig) en heb zelfs nog een beetje geslapen. De weeen deden eigenlijk nauwelijks pijn, dus ik kon lekker rustig aandoen.
Rond 5.00 leken de weeen eindelijk om de 5 minuten te komen. Ze deden nog steeds niet echt pijn, en ze duurden ook nog steeds geen minuut, maar ik was erg benieuwd of ik al wat ontsluiting had. Ik maakte Jacob wakker met wat welgeplaatste kusjes en zei hem dat hij zo de verloskundige maar moest bellen.
Jacob ging eerst even douchen, het bed opmaken en zo tegen 6.00 vonden we het tijdstip Christelijk genoeg om te bellen. Jacob voerde het woord, en toen de VK mij nog even aan de telefoon vroeg deed ik extra zielig, zodat ze tenminste langs zou komen. Dat hielp! Om 6.30 belde ze aan.
Na een beetje aan mijn buik gevoeld te hebben (het nut daarvan ontging me), controleerde ze eindelijk de ontsluiting. En shocking hell, ik had al 9 cm. Ik was totaal overdonderd. Ik dacht dat bevallingen pijnlijk en dramatisch waren, ik had na al die Viva-verhalen gerekend op helse pijnen en me ingesteld op de gedachte: als ik denk dat ik bijna dood ben, dan duurt het nog even.
9 cm dus. De vliezen waren nog niet gebroken, maar VK nam dat klusje graag op zich met de haaknaald die ze speciaal voor de gelegenheid bij zich droeg. Helaas bleken de drie drupjes die vervolgens verschenen gifgroen, en dus vertrokken we richting ziekenhuis.
Kalmpjes reden we erheen. Aangekomen begonnen de persweeen en vier keer persen later werd mijn dochter geboren. Mijn prachtige blakende dochter, met het zachtste huidje dat ik ooit gevoeld heb.
Mijn bevalling was bijna volledig pijnloos, het verliep ontzettend soepel, echt heerlijk. Ik kijk tot op dit punt met plezier terug!
De domper, niet lezen als je nog moet:
Omdat ik geen pijn voelde en omdat mijn VK een volslagen achterlijke muts bleek, die me idioot hard heeft laten persen, heb ik wel een totaalruptuur opgelopen. Dus na die geweldige bevalling mocht ik naar de OK alwaar ze meer dan een uur bezig zijn geweest met dichtnaaien; 11 weken na de bevalling verloor ik nog steeds hechtingen. Maar het goede nieuws: het heeft geen pijn gedaan. Ik voel nu alleen het litteken; elke keer als ik mijn dochter verschoon. Hoe ironisch
vrijdag 5 februari 2010 om 17:04
Het is 14 april 2008, we komen net uit het ziekenhuis. Inmiddels loop ik bijna 2 weken overtijd en heb een afspraak gehad bij de gyn over het inleiden. Hij heeft me hardhandig gestript en verteld me met een olijke lach dat hij niet verwacht dat ik me overmorgen nog kom melden omdat na zijn vakkundige stripwerk het kind zich vandaag of morgen nog wel vanzelf komt melden. Ik heb er een hard hoofd in en verlaat lachend het ziekenhuis.
In de auto verschiet ik opeens en voel me heel erg warm worden. He? Het zal toch niet. Toch wel dus, de weeën komen meteen om de 6 minuten. Het is 4 uur 's middags. 's Avonds plant ik met lief nog lekker de zomerbollen in de tuin. Maar snel met mijn papiertje en stopwatch af en toe het huis in. Tot overmaat van ramp komt de buurman buurten! Hij mag van niks weten en ik zet mijn zondagse "ik weet van niks" smoel op. Om 22.00 uur zeg ik tegen lief dat we misschien toch maar even moeten proberen te slapen. De weeën komen inmiddels om de 3 minuten. Lief ligt uiteraard binnen 3 seconden te slapen en ik lig te woelen en de tijd op te nemen. Het wordt allemaal wat pijnlijker maar uiteraard best te doen.
Om 2.00 's nacht komen de weeen om de minuut en sommeer ik lief om de vk maar te gaan bellen. Jaaaa daaaaag zegt lief! Ik ga toch zeker niet om 2 uur 's nachts dat mesn wakker bellen. Dat kind komt niet vanzelf Mariëlle! Ik kijk hem verbouwereerd aan en besluit zelf te bellen. Lastig telefoongesprek met om de minuut een wee. Maar de vk komt eraan. Om 2.30 uur is ze er en zit ik potdorie nog maar om 5 cm. Ze besluit mijn vliezen te breken en de weeen worden al snel heftiger en pijnlijker. Ondertussen grappen Lief en ik over van alles en nog wat en de vk kijkt ons lachend aan. Zij weet wat er nog gaat komen!
Om 4.30 uur heb ik 7 cm en besluit ze nog even thuis te gaan slapen. Zodra ik denk dat ik haar nodig heb mag ik weer bellen. Maar in principe komt ze om 8 uur weer bij me.
Het is 7.30 uur. Ik trek het niet meer. Op de wc puf ik de ene na de andere wee weg en lief weet niet meer wat hij met me aan moet. Om 8.00 uur smeek ik hem de vk te bellen. Maar ze komt eraan zegt hij nog. Dat kon me niet schlen. Nu bellen anders doe ik je wat. Op dat moment gaat de bel. De vk is er weer. Ik word getoucheerd en blijk 8 cm te hebben. Ze vraagt of het pijn doet. Bij die vraag zak ik haast door de grond. Ze zegt dat het ergste nog moet komen, maar dat het snel achter de rug is. Die laatste 2 cm waren een hel. Wat was ik blij dat ik om 9.15 uur mocht gaan persen! Een verademing. Om 10.04 is onze prachtige dochter geboren. Na 10 minuten voelde ik de pijn niet meer en zou ik het zo nog eens doen. Dat moment dat zo'n warm, glibberig, huilend kind op je borst belandt is onbeschrijfelijk mooi!
Ik wil het nog een keer!
In de auto verschiet ik opeens en voel me heel erg warm worden. He? Het zal toch niet. Toch wel dus, de weeën komen meteen om de 6 minuten. Het is 4 uur 's middags. 's Avonds plant ik met lief nog lekker de zomerbollen in de tuin. Maar snel met mijn papiertje en stopwatch af en toe het huis in. Tot overmaat van ramp komt de buurman buurten! Hij mag van niks weten en ik zet mijn zondagse "ik weet van niks" smoel op. Om 22.00 uur zeg ik tegen lief dat we misschien toch maar even moeten proberen te slapen. De weeën komen inmiddels om de 3 minuten. Lief ligt uiteraard binnen 3 seconden te slapen en ik lig te woelen en de tijd op te nemen. Het wordt allemaal wat pijnlijker maar uiteraard best te doen.
Om 2.00 's nacht komen de weeen om de minuut en sommeer ik lief om de vk maar te gaan bellen. Jaaaa daaaaag zegt lief! Ik ga toch zeker niet om 2 uur 's nachts dat mesn wakker bellen. Dat kind komt niet vanzelf Mariëlle! Ik kijk hem verbouwereerd aan en besluit zelf te bellen. Lastig telefoongesprek met om de minuut een wee. Maar de vk komt eraan. Om 2.30 uur is ze er en zit ik potdorie nog maar om 5 cm. Ze besluit mijn vliezen te breken en de weeen worden al snel heftiger en pijnlijker. Ondertussen grappen Lief en ik over van alles en nog wat en de vk kijkt ons lachend aan. Zij weet wat er nog gaat komen!
Om 4.30 uur heb ik 7 cm en besluit ze nog even thuis te gaan slapen. Zodra ik denk dat ik haar nodig heb mag ik weer bellen. Maar in principe komt ze om 8 uur weer bij me.
Het is 7.30 uur. Ik trek het niet meer. Op de wc puf ik de ene na de andere wee weg en lief weet niet meer wat hij met me aan moet. Om 8.00 uur smeek ik hem de vk te bellen. Maar ze komt eraan zegt hij nog. Dat kon me niet schlen. Nu bellen anders doe ik je wat. Op dat moment gaat de bel. De vk is er weer. Ik word getoucheerd en blijk 8 cm te hebben. Ze vraagt of het pijn doet. Bij die vraag zak ik haast door de grond. Ze zegt dat het ergste nog moet komen, maar dat het snel achter de rug is. Die laatste 2 cm waren een hel. Wat was ik blij dat ik om 9.15 uur mocht gaan persen! Een verademing. Om 10.04 is onze prachtige dochter geboren. Na 10 minuten voelde ik de pijn niet meer en zou ik het zo nog eens doen. Dat moment dat zo'n warm, glibberig, huilend kind op je borst belandt is onbeschrijfelijk mooi!
Ik wil het nog een keer!
