Relaties
alle pijlers
Raak ik haar kwijt?
vrijdag 5 februari 2010 om 18:15
Hallo meiden,
ik weet niet precies wat ik met deze topic wil bereiken, maar wil het gevoel gewoon van me afschrijven..
Drie jaar geleden begon ik met een studie op het HBO. Eeen leuke studie, ik leerde een leuk meisje in mijn klas kennen, en we werden al snel dikke vriendinnen.
We deelden alles met elkaar: Mijn relatie van 2.5 jaar ging uit, zij was daar om me op te vangen. Haar relatie liep op de klippen, ik was er voor haar. Later ging haar relatie trouwens weer aan, ook hierin heb ik haar gesteund.
We konden uren met elkaar praten, over van alles en nog wat. Over jongens, rotte emoties, vrienden, seks, etc.
Omdat we zo goed met elkaar konden, hadden we in het 1e jaar van de studie het wilde idee om te gaan samenwonen. We wilden namelijk allebei uit huis, en samen gaan leek ons hartstikke gezellig. We schreven ons in bij de woningstichting in de stad, en reageerde iedere week braaf op huisjes die ons iets leken.
We zouden samen vakantiewerk gaan doen. Hiervoor moesten we een training volgen aan de andere kant van het land. Omdat ik veel last heb/had van heimwee, vond ik het erg moeilijk om te gaan. Gelukkig ging zij mee, en had ik steun aan haar.
Toen puntje bij paaltje kwam, en we voor langere tijd van huis moesten, ivm vakantiewerk, haakte ik af. Ik kon het niet, de heimwee maakte me kapot. Ze had hier alle begrip voor, ook al was ze teleurgesteld. Uiteindelijk is ze zelf het vakantiewerk gaan doen, en bleef ik thuis.
Ik kreeg een relatie, met een vriend van haar vriend. We gingen op dubbeldate, vaak leuke dingen met z'n 4en doen. Dolle boel.
Hier veranderde onze sterke band: Haar vriend vond het maar niks dat we zoveel met elkaar bespraken, omdat ik het ook met mijn vriend besprak (dus ook over haar vriend).
Het idee om te gaan samenwonen sprak me steeds minder aan: Vriendin had financiële problemen, waardoor ik het niet meer wilde. Daarnaast was onze band dusdanig veranderd, door onze vriendjes. Ik zag ons niet met z'n 4en gezellig op de bank hangen 's avonds. Daarnaast was ze gestopt met haar opleiding, waardoor ik haar minder zag, wat onze band ook zwakker maakte.
Met lood in mijn schoenen heb ik het haar vertelt, dat ik het samenwonen niet meer zag zitten... Ze begreep het, maar vond het wel jammer. Tsja, ik ook. Ze gaf mijn vriend enigszins de schuld dat ik was afgehaakt. Hij had vast op me in gepraat (dit was niet het geval).
Inmiddels heb ik al een halfjaar een eigen huisje. Ik ben er blij mee, maar baal dat onze relatie hierdoor zo is veranderd.
Vandaag heeft vriendin een huisje toegewezen gekregen. Samen met een ander meisje. Ze kennen elkaar niet erg goed.
Ik voel me alleen, gepasseerd, etc. Ik weet dat ik het samenwonen heb afgezegd, maar toch vind ik het ontzettend jammer dat ze nu gaat samenwonen met een ander meisje. Het voelt alsof ze me nu vervangt.
Het nare is, dat we alleen nog oppervlakkig contact hebben. Zo moest ik via mijn vriend horen dat ze het huurcontract vandaag heeft getekend.
Misschien stel ik me aan. Misschien is het allemaal mijn schuld, maar ik weet totaal niet wat ik hiermee moet. Ik vraag haar vaak om me op de hoogte te houden van haar leven, dat ik haar mis en graag weer ouderwets wil afspreken, maar hier reageert ze nauwelijks op.
Ik hoef niet van jullie te horen dat het allemaal mijn eigen schuld is, dat weet ik wel. Ik heb eigenlijk alleen wat lieve tips en lieve woordjes nodig
ik weet niet precies wat ik met deze topic wil bereiken, maar wil het gevoel gewoon van me afschrijven..
Drie jaar geleden begon ik met een studie op het HBO. Eeen leuke studie, ik leerde een leuk meisje in mijn klas kennen, en we werden al snel dikke vriendinnen.
We deelden alles met elkaar: Mijn relatie van 2.5 jaar ging uit, zij was daar om me op te vangen. Haar relatie liep op de klippen, ik was er voor haar. Later ging haar relatie trouwens weer aan, ook hierin heb ik haar gesteund.
We konden uren met elkaar praten, over van alles en nog wat. Over jongens, rotte emoties, vrienden, seks, etc.
Omdat we zo goed met elkaar konden, hadden we in het 1e jaar van de studie het wilde idee om te gaan samenwonen. We wilden namelijk allebei uit huis, en samen gaan leek ons hartstikke gezellig. We schreven ons in bij de woningstichting in de stad, en reageerde iedere week braaf op huisjes die ons iets leken.
We zouden samen vakantiewerk gaan doen. Hiervoor moesten we een training volgen aan de andere kant van het land. Omdat ik veel last heb/had van heimwee, vond ik het erg moeilijk om te gaan. Gelukkig ging zij mee, en had ik steun aan haar.
Toen puntje bij paaltje kwam, en we voor langere tijd van huis moesten, ivm vakantiewerk, haakte ik af. Ik kon het niet, de heimwee maakte me kapot. Ze had hier alle begrip voor, ook al was ze teleurgesteld. Uiteindelijk is ze zelf het vakantiewerk gaan doen, en bleef ik thuis.
Ik kreeg een relatie, met een vriend van haar vriend. We gingen op dubbeldate, vaak leuke dingen met z'n 4en doen. Dolle boel.
Hier veranderde onze sterke band: Haar vriend vond het maar niks dat we zoveel met elkaar bespraken, omdat ik het ook met mijn vriend besprak (dus ook over haar vriend).
Het idee om te gaan samenwonen sprak me steeds minder aan: Vriendin had financiële problemen, waardoor ik het niet meer wilde. Daarnaast was onze band dusdanig veranderd, door onze vriendjes. Ik zag ons niet met z'n 4en gezellig op de bank hangen 's avonds. Daarnaast was ze gestopt met haar opleiding, waardoor ik haar minder zag, wat onze band ook zwakker maakte.
Met lood in mijn schoenen heb ik het haar vertelt, dat ik het samenwonen niet meer zag zitten... Ze begreep het, maar vond het wel jammer. Tsja, ik ook. Ze gaf mijn vriend enigszins de schuld dat ik was afgehaakt. Hij had vast op me in gepraat (dit was niet het geval).
Inmiddels heb ik al een halfjaar een eigen huisje. Ik ben er blij mee, maar baal dat onze relatie hierdoor zo is veranderd.
Vandaag heeft vriendin een huisje toegewezen gekregen. Samen met een ander meisje. Ze kennen elkaar niet erg goed.
Ik voel me alleen, gepasseerd, etc. Ik weet dat ik het samenwonen heb afgezegd, maar toch vind ik het ontzettend jammer dat ze nu gaat samenwonen met een ander meisje. Het voelt alsof ze me nu vervangt.
Het nare is, dat we alleen nog oppervlakkig contact hebben. Zo moest ik via mijn vriend horen dat ze het huurcontract vandaag heeft getekend.
Misschien stel ik me aan. Misschien is het allemaal mijn schuld, maar ik weet totaal niet wat ik hiermee moet. Ik vraag haar vaak om me op de hoogte te houden van haar leven, dat ik haar mis en graag weer ouderwets wil afspreken, maar hier reageert ze nauwelijks op.
Ik hoef niet van jullie te horen dat het allemaal mijn eigen schuld is, dat weet ik wel. Ik heb eigenlijk alleen wat lieve tips en lieve woordjes nodig
vrijdag 5 februari 2010 om 18:22
Eigen schuld is denk ik niet erg aan de orde, maar jullie levens zijn in korte tijd erg veranderd en beide een andere kant op. Dat gebeurd bij korte en bij lange vriendschappen.
Een goede vriendschap basseerd zich naar mijn idee ook niet op zoveel mogelijk afspreken maar op een bepaalde vertrouwens band (dat je elkaar 6 maanden niet ziet en toch weet dat de ander er altijd voor je zal zijn)
Laat het even, en wie weet komen jullie weer nader tot elkaar.
Een goede vriendschap basseerd zich naar mijn idee ook niet op zoveel mogelijk afspreken maar op een bepaalde vertrouwens band (dat je elkaar 6 maanden niet ziet en toch weet dat de ander er altijd voor je zal zijn)
Laat het even, en wie weet komen jullie weer nader tot elkaar.
vrijdag 5 februari 2010 om 18:23
vrijdag 5 februari 2010 om 18:24
Jemig, ja nouja dit soort dingen gebeuren nu eenmaal in het leven. Ik en mijn beste vriendin zien elkaar ook soms echt maanden niet en dan gaan we beide onze eigen weg. Ik heb daar zelf niet zo'n moeite mee maar als jij het heel vervelend vind dan kun je misschien wel uit jezelf iets leuks doen?
Van kaartje sturen dat je dr mist tot haar uitnodigen voor een middagje sauna?
Komt vast wel goed als jullie toch zulke goede vriendinnen waren!
Succes!
Van kaartje sturen dat je dr mist tot haar uitnodigen voor een middagje sauna?
Komt vast wel goed als jullie toch zulke goede vriendinnen waren!
Succes!
vrijdag 5 februari 2010 om 18:29
Klinkt ongezond. Het was 'n meisjesfantasie om met 'n ander vriendinnetje te gaan hokken, maar nu zijn jullie volwassen en hebben vriendjes, dus het is 'n stuk gezonder om gewoon op jezelf te gaan wonen en/of met je vriend samen te gaan wonen ipv in elkaars privacy op elkaars lip te zitten. Get over it!
vrijdag 5 februari 2010 om 18:44
Vriendschappen veranderen met de jaren. met name vriendschappen die in je studietijd zijn begonnen. jullie levens zijn veranderd en daarmee ook de vriendschap. die was meer situatiegebonden.
ontzettend vervelend en klote, dat weet ik uit eigen ervaring. je kan niks anders dan het loslaten. haar en jullie vriendschap ga je nooit nooit meer terugkrijgen.
ontzettend vervelend en klote, dat weet ik uit eigen ervaring. je kan niks anders dan het loslaten. haar en jullie vriendschap ga je nooit nooit meer terugkrijgen.
vrijdag 5 februari 2010 om 19:02
Ik denk dat je verwachtingen van deze vriendschap wat te hoog waren. Je hebt haar wellicht teleurgesteld (heb je daar wel eens naar gevraagd?) en nu kiest zij een ander om mee samen te wonen. Haar goed recht, lijkt me.
Ik denk dat het, zoals Rary zegt, niet meer wordt zoals het was. Als je de vriendschap erg waardevol vindt, kun je eens met z'n tweeen afspreken en voorzichtig kijken hoe dat gaat. Maar ga dan niet in de slachtofferrol zitten, die ik eerlijk gezegd hier wel een beetje lees.
Ik denk dat het, zoals Rary zegt, niet meer wordt zoals het was. Als je de vriendschap erg waardevol vindt, kun je eens met z'n tweeen afspreken en voorzichtig kijken hoe dat gaat. Maar ga dan niet in de slachtofferrol zitten, die ik eerlijk gezegd hier wel een beetje lees.
vrijdag 5 februari 2010 om 19:56
Het is altijd verdrietig als een vriendschap eindigt, de manier waarop het gaat maakt niet uit.
Ik denk zoals hier al gezegd is dat deze vriendschap sterk hoorde bij een bepaalde levensfase. Nu zijn jullie in een andere fase beland en werkt het niet meer (zoals voorheen). Erg jammer, maar helaas onvermijdelijk.
Het lijkt me een beetje overdreven te stellen dat dit een ongezonde vriendschap is/was. Als je nog jong bent en studeert zijn vriendschappen vaker zo hecht en is het heel normaal (en gezellig!) om bij elkaar in huis te wonen. Zoals hier al duidelijk wordt gaat dit ook vaak weer over als je in een andere levensfase komt.
Tot nu toe was jij wel degene die afstand genomen heeft. Nu doet zij dit heel duidelijk (ook) en voel je je afgewezen. Maar ik denk dat zij zich ook afgewezen voelt. Omdat je niet meeging naar die training en omdat je toch niet met haar wilde samenwonen.
Ik weet niet precies wat je daarover gezegd hebt tegen haar. Maar misschien heeft ze de indruk dat je die dingen niet samen met haar wilde doen en is niet duidelijk dat het aan heimwee lag en aan de veranderingen sinds jullie beiden een relatie hebben.
Het is de moeite waard om dit met elkaar te bespreken, want volgens mij is dit nog niet gebeurd. Soms kun je ook weer verder wanneer moeilijke of pijnlijke dingen op tafel zijn gekomen.
Anderzijds geef je aan dat ook jij afstand hebt genomen. Je wilde ook niet met haar samenwonen omdat de band niet meer zo close is. Ergens voelt de vriendschap voor jou dus ook niet helemaal meer zoals het was. Mis je haar alleen of ook je hele studietijd, of heb je te weinig andere vriendinnen, of mis je de dingen die je samen met haar deed? Probeer na te gaan wat je precies mist.
Wie weet kun je de vriendschap weer nieuw leven inblazen. Zo niet dan kun je niet anders dan je daarbij neerleggen. Maar het is heel normaal dat je je daar rot over voelt. Laat dat gevoel toe en geef het wat tijd!
Sterkte!
Ik denk zoals hier al gezegd is dat deze vriendschap sterk hoorde bij een bepaalde levensfase. Nu zijn jullie in een andere fase beland en werkt het niet meer (zoals voorheen). Erg jammer, maar helaas onvermijdelijk.
Het lijkt me een beetje overdreven te stellen dat dit een ongezonde vriendschap is/was. Als je nog jong bent en studeert zijn vriendschappen vaker zo hecht en is het heel normaal (en gezellig!) om bij elkaar in huis te wonen. Zoals hier al duidelijk wordt gaat dit ook vaak weer over als je in een andere levensfase komt.
Tot nu toe was jij wel degene die afstand genomen heeft. Nu doet zij dit heel duidelijk (ook) en voel je je afgewezen. Maar ik denk dat zij zich ook afgewezen voelt. Omdat je niet meeging naar die training en omdat je toch niet met haar wilde samenwonen.
Ik weet niet precies wat je daarover gezegd hebt tegen haar. Maar misschien heeft ze de indruk dat je die dingen niet samen met haar wilde doen en is niet duidelijk dat het aan heimwee lag en aan de veranderingen sinds jullie beiden een relatie hebben.
Het is de moeite waard om dit met elkaar te bespreken, want volgens mij is dit nog niet gebeurd. Soms kun je ook weer verder wanneer moeilijke of pijnlijke dingen op tafel zijn gekomen.
Anderzijds geef je aan dat ook jij afstand hebt genomen. Je wilde ook niet met haar samenwonen omdat de band niet meer zo close is. Ergens voelt de vriendschap voor jou dus ook niet helemaal meer zoals het was. Mis je haar alleen of ook je hele studietijd, of heb je te weinig andere vriendinnen, of mis je de dingen die je samen met haar deed? Probeer na te gaan wat je precies mist.
Wie weet kun je de vriendschap weer nieuw leven inblazen. Zo niet dan kun je niet anders dan je daarbij neerleggen. Maar het is heel normaal dat je je daar rot over voelt. Laat dat gevoel toe en geef het wat tijd!
Sterkte!
vrijdag 5 februari 2010 om 20:12
Ik vind dit niet zo gezond klinken. Zo te horen hebben jullie allebei moeite met het stellen van normale grenzen. Wat meer afstand tussen jullie lijkt me daarom niet verkeerd. Daarnaast denk ik dat het verstandig is om wat striktere normen te hanteren als het gaat om privacy. Niet alles wat een vriendin jou vertelt is bedoeld voor de oren van je partner en vice versa.
vrijdag 5 februari 2010 om 20:17
Ik vind het zoals ik al zei zeker niet ongezond, maar over de privacy heb je wel een punt wuiles. Het maakt het wel wat ingewikkeld dat jullie vriendjes ook bevriend zijn. Het lijkt mij niet goed om alles aan jouw vriend 'door te vertellen' wat je met je vriendin bespreekt. En andersom zou ik ook een gedeelte van je relatie 'afschermen' en dus niet bespreken met je vriendin.
Als je verdergaat met de vriendschap is het wel raadzaam om hierover goede afspraken met elkaar te maken.
Als je verdergaat met de vriendschap is het wel raadzaam om hierover goede afspraken met elkaar te maken.
vrijdag 5 februari 2010 om 22:08
Je hebt haar tot twee keer toe in de steek gelaten. Dat je daar voor jou goede redenen voor had en zij zei jou te begrijpen doet er eigenlijk niet eens zo veel toe.
Zij doet wat jij aangeeft, namelijk een iets minder close band met jou onderhouden, én zij gaat verder met haar leven. Zij moet toch ergens wonen? En ik kan me goed voorstellen dat ze liever niet alleen woont.
Ik snap dat je je rot voelt over een veranderde vriendschap, maar ik denk dat je wel even de realiteit moet blijven inzien, anders raak je deze vriendin zéker kwijt. Als ik jou was zou ik dit weekend met een grote bos bloemen voor haar deur staan en zorgen dat je haar duidelijk maakt hoe blij je bent dat ze zelf met een leuke meid woonruimte gevonden heeft.
Zij doet wat jij aangeeft, namelijk een iets minder close band met jou onderhouden, én zij gaat verder met haar leven. Zij moet toch ergens wonen? En ik kan me goed voorstellen dat ze liever niet alleen woont.
Ik snap dat je je rot voelt over een veranderde vriendschap, maar ik denk dat je wel even de realiteit moet blijven inzien, anders raak je deze vriendin zéker kwijt. Als ik jou was zou ik dit weekend met een grote bos bloemen voor haar deur staan en zorgen dat je haar duidelijk maakt hoe blij je bent dat ze zelf met een leuke meid woonruimte gevonden heeft.
