Kinderen
alle pijlers
wat moet ik doen?!
vrijdag 12 februari 2010 om 12:40
[trekt zich bescheiden terug want heeft hier zeer waarschijnlijk helemaal niks nuttigs/zinnigs in te brengen]
Mirjana, sterkte met alles! Wat ik je misschien mee kan geven als buitenstaander: hoe onmogelijk het waarschijnlijk ook lijkt, probeer niet té emotioneel te worden bij de dingen die komen gaan want daar kun je jezelf mee in de weg gaan zitten denk ik. Zoek advies, laat je bijstaan, houd je relatie gezond met zowel je partner als je kinderen en houd in de gaten wat echt het beste is voor je kind.
En kom hier klagen, schelden, schreeuwen, huilen over je ex!
Sterkte!
Mirjana, sterkte met alles! Wat ik je misschien mee kan geven als buitenstaander: hoe onmogelijk het waarschijnlijk ook lijkt, probeer niet té emotioneel te worden bij de dingen die komen gaan want daar kun je jezelf mee in de weg gaan zitten denk ik. Zoek advies, laat je bijstaan, houd je relatie gezond met zowel je partner als je kinderen en houd in de gaten wat echt het beste is voor je kind.
En kom hier klagen, schelden, schreeuwen, huilen over je ex!
Sterkte!
vrijdag 12 februari 2010 om 12:41
quote:Poezewoes schreef op 12 februari 2010 @ 12:25:
Mirjana, dat jij hem niet meer in je huis wilt hebben is begrijpelijk, maar geen argument om omgang te weigeren. Dat moet echt gaan om het belang van je kind. Het zxal aantoonbaar moeten zijn dat ook het langzaam opbouwen van omgang met begeleiding (desnoods van familie of in een omgangshuis) niet in het belang van je kind is.
We hebben de omgang ook nooit geweigerd, dat heeft hij zelf gedaan. In de afgelopen jaren zijn we lastiggevallen door hem en zijn familie over van alles, behalve de zoon: zoon werd alleen maar gebruikt en als het erop aankwam, werden afspraken afgezegd door de vader, niet door mij of zoon. In ons huis is het zo dat vader een keer gedreigd heeft in te breken, zoon kreeg daar lucht van per ongeluk en heeft stante pede zijn schoenen aangetrokken en vervolgens een half jaar lang zich onveilig gevoeld.
Je kind heeft recht op contact met zijn vader en heeft het recht hem te kennen en een band met hem op te bouwen. Dit recht van je zoon telt zwaar. Er zal dus aan aan alle kanten gekeken worden wat de mogelijkheden zijn om met hulpverlening toch weer contact op gang te brengen. Het oordeel van een therapeut dat dit echt niet in zijn belang is, heb je daarbij echt nodig om omgang tegen te kunnen houden.
Dat oordeel hebben we ook, dat is geen probleem. We hebben lang de hoop gehouden dat mijn ex tot inkeer kwam. We hebben het NOOIT tegengehouden. Ik wil m niet in mijn huis, maar op andere plaatsen wilde hij ook nooit afspreken, niet eens in zijn eigen huis
Bedenk ook zelf dat je kind mogelijk wel belang heeft bij omgang. Jou belang is niet automatisch hetzelfde als zijn belang. Het is voor een kind belangrijk om te weten waar hij vandaan komt en om zelf een mening te gaan vormen over zijn ouders. Ook een slechte vader is een vader en daarom niet waardeloos voor een kind. Het kennen van je achtergrond is belangrijk in het proces van persoonlijkheidsontwikkeling.
Wij hebben altijd tegen zoon gezegd: als jij het wilt, moet je gewoon naar je vader toe. Na alles wat er gebeurd is, wilde zoon zelf niet meeer, dat heb ik niet besloten. Mijn belang is dat mijn zoon gelukkig is, meer niet.
Probeer dus ook de omgang van de andere kant te bekijken, kijk ook over je eigen weerstand heen en praat daar ook over met een kindertherapeut. Mocht je zoon namelijk wél nu of later een meerwaarde kunnen ervaren van omgang met zijn vader, al is het maar alleen door hem te kennen, dan neem ik aan dat je er anders over gaat denken. Dan ben je als moeder verplicht in het belang van je kind toch contact toe te staan en zelfs te bevorderen...... zie eerder genoemde
Het is echt niet zo dat wij dwarzitten. Dat hebben we nooit gedaan. Ik denk alleen maar aan het welzijn van mijn kind...
Mirjana, dat jij hem niet meer in je huis wilt hebben is begrijpelijk, maar geen argument om omgang te weigeren. Dat moet echt gaan om het belang van je kind. Het zxal aantoonbaar moeten zijn dat ook het langzaam opbouwen van omgang met begeleiding (desnoods van familie of in een omgangshuis) niet in het belang van je kind is.
We hebben de omgang ook nooit geweigerd, dat heeft hij zelf gedaan. In de afgelopen jaren zijn we lastiggevallen door hem en zijn familie over van alles, behalve de zoon: zoon werd alleen maar gebruikt en als het erop aankwam, werden afspraken afgezegd door de vader, niet door mij of zoon. In ons huis is het zo dat vader een keer gedreigd heeft in te breken, zoon kreeg daar lucht van per ongeluk en heeft stante pede zijn schoenen aangetrokken en vervolgens een half jaar lang zich onveilig gevoeld.
Je kind heeft recht op contact met zijn vader en heeft het recht hem te kennen en een band met hem op te bouwen. Dit recht van je zoon telt zwaar. Er zal dus aan aan alle kanten gekeken worden wat de mogelijkheden zijn om met hulpverlening toch weer contact op gang te brengen. Het oordeel van een therapeut dat dit echt niet in zijn belang is, heb je daarbij echt nodig om omgang tegen te kunnen houden.
Dat oordeel hebben we ook, dat is geen probleem. We hebben lang de hoop gehouden dat mijn ex tot inkeer kwam. We hebben het NOOIT tegengehouden. Ik wil m niet in mijn huis, maar op andere plaatsen wilde hij ook nooit afspreken, niet eens in zijn eigen huis
Bedenk ook zelf dat je kind mogelijk wel belang heeft bij omgang. Jou belang is niet automatisch hetzelfde als zijn belang. Het is voor een kind belangrijk om te weten waar hij vandaan komt en om zelf een mening te gaan vormen over zijn ouders. Ook een slechte vader is een vader en daarom niet waardeloos voor een kind. Het kennen van je achtergrond is belangrijk in het proces van persoonlijkheidsontwikkeling.
Wij hebben altijd tegen zoon gezegd: als jij het wilt, moet je gewoon naar je vader toe. Na alles wat er gebeurd is, wilde zoon zelf niet meeer, dat heb ik niet besloten. Mijn belang is dat mijn zoon gelukkig is, meer niet.
Probeer dus ook de omgang van de andere kant te bekijken, kijk ook over je eigen weerstand heen en praat daar ook over met een kindertherapeut. Mocht je zoon namelijk wél nu of later een meerwaarde kunnen ervaren van omgang met zijn vader, al is het maar alleen door hem te kennen, dan neem ik aan dat je er anders over gaat denken. Dan ben je als moeder verplicht in het belang van je kind toch contact toe te staan en zelfs te bevorderen...... zie eerder genoemde
Het is echt niet zo dat wij dwarzitten. Dat hebben we nooit gedaan. Ik denk alleen maar aan het welzijn van mijn kind...
vrijdag 12 februari 2010 om 12:49
@ Poezewoes (sorry Mirjana, dat ik even heel kort inbreek) wat als de situatie zo is: kind is 4 jaar, vader heeft niets meer van zich laten horen sinds ruim 3 jaar geleden, hebben wel gezamelijk gezag. Loop wegens geestelijke mishandeling nog steeds bij psych. en zou hem nooit met mijn kind alleen durven te laten. Ben bij advocaat geweest om vervangende toestemming voor aanvraag paspoort, via brief van advocaat heeft hij die papieren getekend.
Heb sinds 3 jaar nieuwe relatie met buitenlandse man en nu 34 weken zwanger van hem. Zoon, baby en ik willen binnenkort bij hem gaan wonen en op termijn trouwen. Nieuwe partner staat niet afwijzend tegenover eventuele adoptie.
Advocaat heeft bij vorige zaak (paspoort) aangegeven dat de medewerking van ex niet in mijn voordeel spreekt als ik nu een zaak zou beginnen om gezag bij hem weg te trekken. Nu was ik niet erg te spreken over advocaat en handelen, klopt dit dan wel?
Om even heel kort te zijn, wat kan ik verwachten of wat kan ik doen?
Heb sinds 3 jaar nieuwe relatie met buitenlandse man en nu 34 weken zwanger van hem. Zoon, baby en ik willen binnenkort bij hem gaan wonen en op termijn trouwen. Nieuwe partner staat niet afwijzend tegenover eventuele adoptie.
Advocaat heeft bij vorige zaak (paspoort) aangegeven dat de medewerking van ex niet in mijn voordeel spreekt als ik nu een zaak zou beginnen om gezag bij hem weg te trekken. Nu was ik niet erg te spreken over advocaat en handelen, klopt dit dan wel?
Om even heel kort te zijn, wat kan ik verwachten of wat kan ik doen?
vrijdag 12 februari 2010 om 12:50
Snap ik Mirjana. Maar een kind van 9 kan nog niet zelf in zijn eigen belang beslissen en al helemaal niet op basis van 5 jaar oude herinneringen. Jij moet beslissen of het wel of niet in zijn belang is, daar ben je ouder voor. En er is misschien veel te zeggen tégen omgang, maar sluit je ogen niet voor dat wat er vóór te zeggen is. Wat ik al aangaf: ook een snertvader is een vader en voor een kind niet waardeloos.
De mishandelingen hebben plaats gevonden in een andere leefsituatie. Je ex is niet meer samen met zijn vriendin. Dat hij het heeft toegestaan is niet goed te praten, maar ieder mens verdient tweede kansen in het leven. Laat dus meewegen of je ex inziet wat er mis is gegaan. of hij inziet dat hij zijn kind heeft geschaad. Geef hem inzicht in wat er allemaal met het kind is gebeurd in de jaren dat hij er niet was. Kijk hoe hij daarop reageert. Als vader dat van tafel veegt en zich daar niets van aantrekt, heb je alleen maar nóg een argument om te pleiten dat omgang niet in het belang van je kind is omdat vader niet in staat is in te zien dat hij de belangen van zijn kind schendt.
En als blijkt dat vader dat wel in ziet en spijt heeft, is het goed om er over na te denken of contact niet toch een optie is. Als vader er nu anders over denkt, moet je je zoon ook de kans geven die andere kant van zijn vader te leren kennen.
De mishandelingen hebben plaats gevonden in een andere leefsituatie. Je ex is niet meer samen met zijn vriendin. Dat hij het heeft toegestaan is niet goed te praten, maar ieder mens verdient tweede kansen in het leven. Laat dus meewegen of je ex inziet wat er mis is gegaan. of hij inziet dat hij zijn kind heeft geschaad. Geef hem inzicht in wat er allemaal met het kind is gebeurd in de jaren dat hij er niet was. Kijk hoe hij daarop reageert. Als vader dat van tafel veegt en zich daar niets van aantrekt, heb je alleen maar nóg een argument om te pleiten dat omgang niet in het belang van je kind is omdat vader niet in staat is in te zien dat hij de belangen van zijn kind schendt.
En als blijkt dat vader dat wel in ziet en spijt heeft, is het goed om er over na te denken of contact niet toch een optie is. Als vader er nu anders over denkt, moet je je zoon ook de kans geven die andere kant van zijn vader te leren kennen.
oh that purrrrrrrrrfect feeling
vrijdag 12 februari 2010 om 12:52
hier een zelfde soort situatie,
Als er een rechtszaak komt zal er omgang komen ivm familylife in het verleden. De Raad oordeelde dat er een regeling opgestart kon worden, ondanks de problemen die mijn zoon had/heeft. Was simpelweg uitproberen zeiden ze....
Mijn zoon (bijna 8) heeft al 4 jaar speltherapie, veel psychische problemen, heb net onlangs bezoekregeling gestopt vanwege de erger wordende problemen met mijn zoon en omdat mijn ex zich niet aan de afspraken houd. Ook mijn ex heeft nooit bijgedragen in de opvoeding, zelfs niet toen we nog bij elkaar waren. Ook op financieel gebied geen steun gehad. Ik wens je heel veel sterkte, met rechtszaken die hij aanspant kan je tijd rekken, maar vrees dat je er niet onderuit komt. MIsschien mogelijk om je zoon een verklaring af te laten leggen op papier voor de rechter?? Ivm zijn leeftijd denk ik het niet, maar je kan informeren.
Ik wens je heel veel sterkte, had gehoopt dat ik een positiever verhaal voor je had, maar de meeste instanties zeggen vanuit t kind te kijken maar doen dat niet of slecht...
Als er een rechtszaak komt zal er omgang komen ivm familylife in het verleden. De Raad oordeelde dat er een regeling opgestart kon worden, ondanks de problemen die mijn zoon had/heeft. Was simpelweg uitproberen zeiden ze....
Mijn zoon (bijna 8) heeft al 4 jaar speltherapie, veel psychische problemen, heb net onlangs bezoekregeling gestopt vanwege de erger wordende problemen met mijn zoon en omdat mijn ex zich niet aan de afspraken houd. Ook mijn ex heeft nooit bijgedragen in de opvoeding, zelfs niet toen we nog bij elkaar waren. Ook op financieel gebied geen steun gehad. Ik wens je heel veel sterkte, met rechtszaken die hij aanspant kan je tijd rekken, maar vrees dat je er niet onderuit komt. MIsschien mogelijk om je zoon een verklaring af te laten leggen op papier voor de rechter?? Ivm zijn leeftijd denk ik het niet, maar je kan informeren.
Ik wens je heel veel sterkte, had gehoopt dat ik een positiever verhaal voor je had, maar de meeste instanties zeggen vanuit t kind te kijken maar doen dat niet of slecht...
vrijdag 12 februari 2010 om 13:01
quote:Miesteph schreef op 12 februari 2010 @ 12:49:
@ Poezewoes (sorry Mirjana, dat ik even heel kort inbreek) wat als de situatie zo is: kind is 4 jaar, vader heeft niets meer van zich laten horen sinds ruim 3 jaar geleden, hebben wel gezamelijk gezag. Loop wegens geestelijke mishandeling nog steeds bij psych. en zou hem nooit met mijn kind alleen durven te laten. Ben bij advocaat geweest om vervangende toestemming voor aanvraag paspoort, via brief van advocaat heeft hij die papieren getekend.
Heb sinds 3 jaar nieuwe relatie met buitenlandse man en nu 34 weken zwanger van hem. Zoon, baby en ik willen binnenkort bij hem gaan wonen en op termijn trouwen. Nieuwe partner staat niet afwijzend tegenover eventuele adoptie.
Advocaat heeft bij vorige zaak (paspoort) aangegeven dat de medewerking van ex niet in mijn voordeel spreekt als ik nu een zaak zou beginnen om gezag bij hem weg te trekken. Nu was ik niet erg te spreken over advocaat en handelen, klopt dit dan wel?
Om even heel kort te zijn, wat kan ik verwachten of wat kan ik doen?Dat klopt, wat je advocaat zegt. Je ex belemmerd jou niet in het uitoefenen van je ouderlijk gezag maar werkt gewoon mee. Hij geeft dus naar omstandigheden op adequate wijze invulling aan zijn ouderlijk gezag.
Wat je kan doen? Niet zo heel veel denk ik. Je ex zit je niet in de weg. Wat je zou kunnen doen is op termijn als je met je nieuwe man woont, bij de rechtbank bepleiten dat hij eigenlijk degene is die samen met jouw de kinderen opvoedt en dat het praktischer zou zijn als hij het gezag samen met jou uitoefent. Maar als je ex gewoon aan alles meewerkt, is de kans klein dat zijn ouderlijk gezag wordt ontnomen als hij er zelf niet mee instemt. Zelfde geldt voor adoptie: dat kan uitsluitend met toestemming van ex. Hij moet dan namelijk niet alleen zijn gezag, maar ook zijn juridisch ouderschap opgeven. In een situatie zoals die van jou gebeurt dat zeer uitzonderlijk. Eigenlijk alleen dat een nieuwe partner een kind adopteert die geen juridische vader heeft (niet erkend is).
@ Poezewoes (sorry Mirjana, dat ik even heel kort inbreek) wat als de situatie zo is: kind is 4 jaar, vader heeft niets meer van zich laten horen sinds ruim 3 jaar geleden, hebben wel gezamelijk gezag. Loop wegens geestelijke mishandeling nog steeds bij psych. en zou hem nooit met mijn kind alleen durven te laten. Ben bij advocaat geweest om vervangende toestemming voor aanvraag paspoort, via brief van advocaat heeft hij die papieren getekend.
Heb sinds 3 jaar nieuwe relatie met buitenlandse man en nu 34 weken zwanger van hem. Zoon, baby en ik willen binnenkort bij hem gaan wonen en op termijn trouwen. Nieuwe partner staat niet afwijzend tegenover eventuele adoptie.
Advocaat heeft bij vorige zaak (paspoort) aangegeven dat de medewerking van ex niet in mijn voordeel spreekt als ik nu een zaak zou beginnen om gezag bij hem weg te trekken. Nu was ik niet erg te spreken over advocaat en handelen, klopt dit dan wel?
Om even heel kort te zijn, wat kan ik verwachten of wat kan ik doen?Dat klopt, wat je advocaat zegt. Je ex belemmerd jou niet in het uitoefenen van je ouderlijk gezag maar werkt gewoon mee. Hij geeft dus naar omstandigheden op adequate wijze invulling aan zijn ouderlijk gezag.
Wat je kan doen? Niet zo heel veel denk ik. Je ex zit je niet in de weg. Wat je zou kunnen doen is op termijn als je met je nieuwe man woont, bij de rechtbank bepleiten dat hij eigenlijk degene is die samen met jouw de kinderen opvoedt en dat het praktischer zou zijn als hij het gezag samen met jou uitoefent. Maar als je ex gewoon aan alles meewerkt, is de kans klein dat zijn ouderlijk gezag wordt ontnomen als hij er zelf niet mee instemt. Zelfde geldt voor adoptie: dat kan uitsluitend met toestemming van ex. Hij moet dan namelijk niet alleen zijn gezag, maar ook zijn juridisch ouderschap opgeven. In een situatie zoals die van jou gebeurt dat zeer uitzonderlijk. Eigenlijk alleen dat een nieuwe partner een kind adopteert die geen juridische vader heeft (niet erkend is).
oh that purrrrrrrrrfect feeling
vrijdag 12 februari 2010 om 13:03
@Poezewoes: ik vind jouw antwoorden echt super duidelijk, helder en zonder emoties die ik voel als ik zo'n verhaal lees.
Mijn zwager is "zo'n vader". Hij was jong toen hij zijn zoon kreeg. Moeder en vader hebben elkaar het leven zuur gemaakt. Hij is geen lieverdje (geen ernstige zaken, hoor, maar zeer duidelijk in zijn woorden en principes). Daarentegen is zij ook geen makkelijke tante.
Zoonlief is nu 16 jaar, door zijn moeder gehinderd in contact met vader. Nu is het zo dat zoon liever bij vader is dan moeder (want puberen - afzetten tegen moeder). En eigenlijk kan moeder daar niets aan doen. Vader is dolgelukkig. Zijn leven is weer top.
Overigens... hij is heel verstandig, ouder & wijzer dan toentertijd. Hij heeft met zijn eigen psych gesproken, rustig gesprek met ex aangeknoopt, afspraken gemaakt over de wens van zoon en het is allemaal heel anders nu.
Mijn zwager heeft het er echt heel moeilijk mee (gehad) en vindt nog steeds dat hij gefaald heeft. Hij heeft toen gekozen voor zichzelf in plaats van het leven nog langer zuur te laten maken door ex. En daarmee koos hij "tegen" zijn kind, want als hij niet naar haar broekspijpen danste, zou hij zijn zoon niet meer zien. Hij heeft wel altijd alimentatie betaald. Was hij ook niet altijd blij mee, maar dat vond hij zijn plicht!!!
Ik wil met mijn verhaal alleen maar aangeven: waar er 2 vechten, hebben er 2 schuld. En dat is altjd zo...
Ik zou zelf starten met een gesprek op neutraal terrein met ex en kijken of hij wellicht eventueel heel misschien veranderd is, zodat hij ONDER TOEZICHT zijn kind weer een paar uur per maand kan zien.
Mijn zwager is "zo'n vader". Hij was jong toen hij zijn zoon kreeg. Moeder en vader hebben elkaar het leven zuur gemaakt. Hij is geen lieverdje (geen ernstige zaken, hoor, maar zeer duidelijk in zijn woorden en principes). Daarentegen is zij ook geen makkelijke tante.
Zoonlief is nu 16 jaar, door zijn moeder gehinderd in contact met vader. Nu is het zo dat zoon liever bij vader is dan moeder (want puberen - afzetten tegen moeder). En eigenlijk kan moeder daar niets aan doen. Vader is dolgelukkig. Zijn leven is weer top.
Overigens... hij is heel verstandig, ouder & wijzer dan toentertijd. Hij heeft met zijn eigen psych gesproken, rustig gesprek met ex aangeknoopt, afspraken gemaakt over de wens van zoon en het is allemaal heel anders nu.
Mijn zwager heeft het er echt heel moeilijk mee (gehad) en vindt nog steeds dat hij gefaald heeft. Hij heeft toen gekozen voor zichzelf in plaats van het leven nog langer zuur te laten maken door ex. En daarmee koos hij "tegen" zijn kind, want als hij niet naar haar broekspijpen danste, zou hij zijn zoon niet meer zien. Hij heeft wel altijd alimentatie betaald. Was hij ook niet altijd blij mee, maar dat vond hij zijn plicht!!!
Ik wil met mijn verhaal alleen maar aangeven: waar er 2 vechten, hebben er 2 schuld. En dat is altjd zo...
Ik zou zelf starten met een gesprek op neutraal terrein met ex en kijken of hij wellicht eventueel heel misschien veranderd is, zodat hij ONDER TOEZICHT zijn kind weer een paar uur per maand kan zien.
Volg je hart. Dat klopt.
vrijdag 12 februari 2010 om 13:05
quote:Poezewoes schreef op 12 februari 2010 @ 12:50:
Snap ik Mirjana. Maar een kind van 9 kan nog niet zelf in zijn eigen belang beslissen en al helemaal niet op basis van 5 jaar oude herinneringen. Jij moet beslissen of het wel of niet in zijn belang is, daar ben je ouder voor. En er is misschien veel te zeggen tégen omgang, maar sluit je ogen niet voor dat wat er vóór te zeggen is. Wat ik al aangaf: ook een snertvader is een vader en voor een kind niet waardeloos.
Ik snap wat je zegt, maar we hebben tegenover het kind zelf dus nooit gedaan of het niet mocht of wel mocht, hij gaf zelf te kennen dat hij niet meer wilde, hij is bang van zijn vader. Ik vind inderdaad zelf dat het niet in het belang is van het kind, maar ik wil niet mijn ogen sluiten, juist niet. We hebben ondanks alles altijd geprobeerd vader in alles te betrekken. Hij wilde gewoon zelf nooit...
De mishandelingen hebben plaats gevonden in een andere leefsituatie. Je ex is niet meer samen met zijn vriendin. Dat hij het heeft toegestaan is niet goed te praten, maar ieder mens verdient tweede kansen in het leven. Laat dus meewegen of je ex inziet wat er mis is gegaan. of hij inziet dat hij zijn kind heeft geschaad. Geef hem inzicht in wat er allemaal met het kind is gebeurd in de jaren dat hij er niet was. Kijk hoe hij daarop reageert. Als vader dat van tafel veegt en zich daar niets van aantrekt, heb je alleen maar nóg een argument om te pleiten dat omgang niet in het belang van je kind is omdat vader niet in staat is in te zien dat hij de belangen van zijn kind schendt.
Het punt is, dat zoon niet meer in dat huis van vader en zijn inmiddels ex mocht komen, dus op een gegeven moment zag zoon vriendin van vader ook niet. Maar als ze dan eens afspraken, werd er afgezegd, of moest zoon in een park of iets op een bankje gaan zitten. Niet spelen, iets leuks doen of iets dergelijks. Vader gaf m ook de schuld van van alles, vanaf dat hij vier was. Ik kan een heleboel voorbeelden geven, maar dat doet er niet toe: hij heeft geestelijk mijn zoon gebroken in die tijd. En in de jaren daarna dmv brieven, in telefoongesprekken ed. Nu vind vader dat we dat allemaal moeten vergeten en vergeven, wat hem betreft is er helemaal niets gebeurd en heeft hij niets fout gedaan. Hij wilt het niet inzien, dat is mijn punt. We hebben altijd gebeld als er iets aan de hand was en dat mocht op een gegeven moment ook niet meer: hij wilde het niet weten. Sterker, hij nam een ander en bovendien geheim nummer en we mochten hem niet meer lastigvallen. Eens in het half jaar belde hij wel zelf op om te vragen of het goed ging en dat was het. Slechte dingen wilde hij nooit horen. Al het andere contact met hem en zijn naasten gingen nooit over mijn zoon, maar andere zaken. Hij heeft ons tijden gestalkt met een aantal mensen. Als ik dan over mijn zoon begon, zette hij zelfs nog een tandje bij en dreigde dat hij zoon bij me weg zou halen.
En als blijkt dat vader dat wel in ziet en spijt heeft, is het goed om er over na te denken of contact niet toch een optie is. Als vader er nu anders over denkt, moet je je zoon ook de kans geven die andere kant van zijn vader te leren kennen. vader heeft al gezegd: ik heb geen spijt, want ik heb niets verkeerds gedaan. Hij heeft twee jaar geleden tegen zoon gezegd aan de telefoon: als je je stiefvader 'papa'blijft noemen, hoef ik je niet meer. Je krijgt de keuze; hij of ik.
Ik vind zelf dat dat de doodsteek was. Hij is nog zo jong, hij hoort die keuzes niet te hoeven maken. Op die dag besloot zoon dat hij zijn vader nooit meer wilde horen, zien of wat dan ook, zo jong als hij was. En het maakte niets uit dat ik zelf zei: je hoeft dat besluit helemaal niet te maken
Snap ik Mirjana. Maar een kind van 9 kan nog niet zelf in zijn eigen belang beslissen en al helemaal niet op basis van 5 jaar oude herinneringen. Jij moet beslissen of het wel of niet in zijn belang is, daar ben je ouder voor. En er is misschien veel te zeggen tégen omgang, maar sluit je ogen niet voor dat wat er vóór te zeggen is. Wat ik al aangaf: ook een snertvader is een vader en voor een kind niet waardeloos.
Ik snap wat je zegt, maar we hebben tegenover het kind zelf dus nooit gedaan of het niet mocht of wel mocht, hij gaf zelf te kennen dat hij niet meer wilde, hij is bang van zijn vader. Ik vind inderdaad zelf dat het niet in het belang is van het kind, maar ik wil niet mijn ogen sluiten, juist niet. We hebben ondanks alles altijd geprobeerd vader in alles te betrekken. Hij wilde gewoon zelf nooit...
De mishandelingen hebben plaats gevonden in een andere leefsituatie. Je ex is niet meer samen met zijn vriendin. Dat hij het heeft toegestaan is niet goed te praten, maar ieder mens verdient tweede kansen in het leven. Laat dus meewegen of je ex inziet wat er mis is gegaan. of hij inziet dat hij zijn kind heeft geschaad. Geef hem inzicht in wat er allemaal met het kind is gebeurd in de jaren dat hij er niet was. Kijk hoe hij daarop reageert. Als vader dat van tafel veegt en zich daar niets van aantrekt, heb je alleen maar nóg een argument om te pleiten dat omgang niet in het belang van je kind is omdat vader niet in staat is in te zien dat hij de belangen van zijn kind schendt.
Het punt is, dat zoon niet meer in dat huis van vader en zijn inmiddels ex mocht komen, dus op een gegeven moment zag zoon vriendin van vader ook niet. Maar als ze dan eens afspraken, werd er afgezegd, of moest zoon in een park of iets op een bankje gaan zitten. Niet spelen, iets leuks doen of iets dergelijks. Vader gaf m ook de schuld van van alles, vanaf dat hij vier was. Ik kan een heleboel voorbeelden geven, maar dat doet er niet toe: hij heeft geestelijk mijn zoon gebroken in die tijd. En in de jaren daarna dmv brieven, in telefoongesprekken ed. Nu vind vader dat we dat allemaal moeten vergeten en vergeven, wat hem betreft is er helemaal niets gebeurd en heeft hij niets fout gedaan. Hij wilt het niet inzien, dat is mijn punt. We hebben altijd gebeld als er iets aan de hand was en dat mocht op een gegeven moment ook niet meer: hij wilde het niet weten. Sterker, hij nam een ander en bovendien geheim nummer en we mochten hem niet meer lastigvallen. Eens in het half jaar belde hij wel zelf op om te vragen of het goed ging en dat was het. Slechte dingen wilde hij nooit horen. Al het andere contact met hem en zijn naasten gingen nooit over mijn zoon, maar andere zaken. Hij heeft ons tijden gestalkt met een aantal mensen. Als ik dan over mijn zoon begon, zette hij zelfs nog een tandje bij en dreigde dat hij zoon bij me weg zou halen.
En als blijkt dat vader dat wel in ziet en spijt heeft, is het goed om er over na te denken of contact niet toch een optie is. Als vader er nu anders over denkt, moet je je zoon ook de kans geven die andere kant van zijn vader te leren kennen. vader heeft al gezegd: ik heb geen spijt, want ik heb niets verkeerds gedaan. Hij heeft twee jaar geleden tegen zoon gezegd aan de telefoon: als je je stiefvader 'papa'blijft noemen, hoef ik je niet meer. Je krijgt de keuze; hij of ik.
Ik vind zelf dat dat de doodsteek was. Hij is nog zo jong, hij hoort die keuzes niet te hoeven maken. Op die dag besloot zoon dat hij zijn vader nooit meer wilde horen, zien of wat dan ook, zo jong als hij was. En het maakte niets uit dat ik zelf zei: je hoeft dat besluit helemaal niet te maken
vrijdag 12 februari 2010 om 13:11
Mirjana, je hoeft tegenover mij je zaak niet te bepleiten. Dat moet je bij de rechter doen
Mijn mening over jouw situatie doet ook helemaal niet ter zake, ik kan geen professionele mening vormen op basis van alleen jouw verhaal. Dus dat doe ik ook niet.
Ik geef je slechts punten ter overweging en laat je zien waar naar gekeken wordt in een rechtzaak om de omgang.
Op basis van jouw verhaal kan ik wel mijn persoonlijke mening geven: wat een lul van een vent. (Maar die lul van een vent is wel de vader van je kind en daar moet je dus goed over nadenken.)
Mijn mening over jouw situatie doet ook helemaal niet ter zake, ik kan geen professionele mening vormen op basis van alleen jouw verhaal. Dus dat doe ik ook niet.
Ik geef je slechts punten ter overweging en laat je zien waar naar gekeken wordt in een rechtzaak om de omgang.
Op basis van jouw verhaal kan ik wel mijn persoonlijke mening geven: wat een lul van een vent. (Maar die lul van een vent is wel de vader van je kind en daar moet je dus goed over nadenken.)
oh that purrrrrrrrrfect feeling
vrijdag 12 februari 2010 om 13:17
haha, ik zie het poezewoes, ik kom wat bepleitend over ja, ik wilde het gewoon graag uitleggen. Er is gewoon zoveel gebeurd en ik word momenteel verscheurd door de gevoelens die door me heen gaan.
Het is namelijk idd de vader van mijn kind en ik denk er al zolang goed over na, maar ik wil ook niet zijn bestaan ontkennen, want dan zou ik mijn zoon ontkennen. Het is gewoon even allemaal veel te verwerken ineens. Ik wil zo graag dat mijn kind gelukkig blijft, dat is alles wat ik wil. En als hij die lul met vingers zou willen zien, dan zouden we dat gaan ondernemen, per direct. Maar dat wil mijn zoon niet! Hij wordt helemaal bang en boos van het idee en meteen zit hij weer in de rats...dat kan toch niet de bedoeling zijn?
Als ik naar mijn hart luister, zou ik uit willen schreeuwen: NEE!
mAAR IS HET VERSTANDIG? dUS ZEG IK MAAR EVEN NIETS....PFF, ik weet dus niet wat ik moet doen...
Het is namelijk idd de vader van mijn kind en ik denk er al zolang goed over na, maar ik wil ook niet zijn bestaan ontkennen, want dan zou ik mijn zoon ontkennen. Het is gewoon even allemaal veel te verwerken ineens. Ik wil zo graag dat mijn kind gelukkig blijft, dat is alles wat ik wil. En als hij die lul met vingers zou willen zien, dan zouden we dat gaan ondernemen, per direct. Maar dat wil mijn zoon niet! Hij wordt helemaal bang en boos van het idee en meteen zit hij weer in de rats...dat kan toch niet de bedoeling zijn?
Als ik naar mijn hart luister, zou ik uit willen schreeuwen: NEE!
mAAR IS HET VERSTANDIG? dUS ZEG IK MAAR EVEN NIETS....PFF, ik weet dus niet wat ik moet doen...
vrijdag 12 februari 2010 om 13:18
Oh, en wat betreft dat besluiten over wel of niet vader zien: je zoon maakt dat besluit niet. Jij maakt het besluit. Als hij niet wil, maar jij besluit dat het wel beter voor hem is, dan gaat hij. Dan begeleidt je hem erbij, dan zorg je dat hij alles krijgt wat hij nodig heeft om toch te gaan en dan gáát hij. Net als naar de tandarts. Jij besluit.
Hiermee haal je echt een heel stuk lading van je kind af. Je kind hoeft namelijk niet tegen zijn vader te kiezen, jij moet hem tegen zijn vader beschermen als dat nodig is. Dat voelt voor een kind vele malen veiliger.
Een kind wat een hekel aan zijn vader heeft, heeft een hekel aan een deel van zichzelf. Een kind wat zijn vader afwijst, wijst een deel van zichzelf af. Dat kan grote gevolgen hebben voor zijn zelfbeeld en zijn zelfacceptatie en die ingrijpen op zijn persoonlijkheidsvorming. Niet eenvoudig, dat weet ik. En ook niet jouw schuld. Maar wel belangrijk om daar als (gescheiden) ouder bij stil te staan; ook de lamlendige rotvader heeft een functie voor een kind.
Hiermee haal je echt een heel stuk lading van je kind af. Je kind hoeft namelijk niet tegen zijn vader te kiezen, jij moet hem tegen zijn vader beschermen als dat nodig is. Dat voelt voor een kind vele malen veiliger.
Een kind wat een hekel aan zijn vader heeft, heeft een hekel aan een deel van zichzelf. Een kind wat zijn vader afwijst, wijst een deel van zichzelf af. Dat kan grote gevolgen hebben voor zijn zelfbeeld en zijn zelfacceptatie en die ingrijpen op zijn persoonlijkheidsvorming. Niet eenvoudig, dat weet ik. En ook niet jouw schuld. Maar wel belangrijk om daar als (gescheiden) ouder bij stil te staan; ook de lamlendige rotvader heeft een functie voor een kind.
oh that purrrrrrrrrfect feeling
vrijdag 12 februari 2010 om 13:21
quote:mirjana schreef op 12 februari 2010 @ 13:17:
PFF, ik weet dus niet wat ik moet doen...Het is ook f*kking moeilijk, dit soort situaties. Niemand wil dat zijn kind gekwetst wordt, maar jouw kind wordt al gekwetst en je bent niet bij machte om het volledig weg te nemen. je kan hem er alleen bij helpen het te verwerken en te accepteren.
Maar het oplossen gaat niet.
Wat je nu kunt doen, is praten met een onafhankelijke derde die een mening kan geven zonder de emoties die bij jou je oordeel kleuren. Een kindertherapeut/kinderpsycholoog bijvoorbeeld.
PFF, ik weet dus niet wat ik moet doen...Het is ook f*kking moeilijk, dit soort situaties. Niemand wil dat zijn kind gekwetst wordt, maar jouw kind wordt al gekwetst en je bent niet bij machte om het volledig weg te nemen. je kan hem er alleen bij helpen het te verwerken en te accepteren.
Maar het oplossen gaat niet.
Wat je nu kunt doen, is praten met een onafhankelijke derde die een mening kan geven zonder de emoties die bij jou je oordeel kleuren. Een kindertherapeut/kinderpsycholoog bijvoorbeeld.
oh that purrrrrrrrrfect feeling
vrijdag 12 februari 2010 om 13:21
precies poezewoes en dat vind ik nu heel moeilijk, want wat je zegt is gewoon waar. En dat maakt het hard, want het is de keuze tussen en bang en willoos kind naar de vader die me geen enkele zekerheid kan geven over het verloop van de toekomst. Want wat als vader weer een ander krijgt? Gaat hij mijn zoon dit dan weer allemaal aandoen?
vrijdag 12 februari 2010 om 13:24
Hmm, dank je wel Poezewoes. Was er al een beetje bang voor. Ook in mijn situatie is ex een lul-de-behanger van de bovenste plank. Voorlopig kijk ik het idd nog even aan. Misschien dat voor me spreekt dat er nog nooit een cent alimentatie is betaald en meneer me achter heeft gelaten met schuld van ruim 30.000 euro, die met behulp van VKB vorige maand volledig zijn afgelost! Yeeha!
Wie weet ooit.......
Wie weet ooit.......
vrijdag 12 februari 2010 om 14:05
Helaas telt het niet betalen van alimentatie niet mee in beslissingen over omgang Miesteph. Het niet betalen van alimentatie als onderdeel van het niet zorgen voor en niets gelegen laten liggen aan je kind, kan wel meewegen in beslissingen over gezag. Maar het zal altijd een meewegen zijn, nooit een voornaamste reden.
oh that purrrrrrrrrfect feeling
vrijdag 12 februari 2010 om 14:08
quote:mirjana schreef op 12 februari 2010 @ 13:21:
precies poezewoes en dat vind ik nu heel moeilijk, want wat je zegt is gewoon waar. En dat maakt het hard, want het is de keuze tussen en bang en willoos kind naar de vader die me geen enkele zekerheid kan geven over het verloop van de toekomst. Want wat als vader weer een ander krijgt? Gaat hij mijn zoon dit dan weer allemaal aandoen?Je kunt je zoon ook niet garanderen dat dat niet gaat gebeuren. je kunt je zoon niet behoeden voor zijn vader, alleen begeleiden bij het leren leven met het feit dat dit zijn vader is en dat zijn vader zich zo gedraagt. Pas als een kind echt in gevaar komt mag je gaan behoeden.
precies poezewoes en dat vind ik nu heel moeilijk, want wat je zegt is gewoon waar. En dat maakt het hard, want het is de keuze tussen en bang en willoos kind naar de vader die me geen enkele zekerheid kan geven over het verloop van de toekomst. Want wat als vader weer een ander krijgt? Gaat hij mijn zoon dit dan weer allemaal aandoen?Je kunt je zoon ook niet garanderen dat dat niet gaat gebeuren. je kunt je zoon niet behoeden voor zijn vader, alleen begeleiden bij het leren leven met het feit dat dit zijn vader is en dat zijn vader zich zo gedraagt. Pas als een kind echt in gevaar komt mag je gaan behoeden.
oh that purrrrrrrrrfect feeling
vrijdag 12 februari 2010 om 14:59
Hier ook een ervaringsdeskundige met een puswortel (met dank aan Mimsey ) van een vaderfiguur. Ik snap dus veel van de emoties die er spelen bij TO en anderen. En weet dus ook hoe moeilijk het is om te zien wat écht het belang is van de kinderen. Daarvoor zijn er gelukkig kinderrechters die objectief kijken en de Raad om hen te adviseren.
In mijn geval is eenhoofdig gezag toegekend door de kinderrechter omdat bewezen is dat de Bloesjes klem zijn komen te zitten tussen beide ouders. Die rechtszaak heeft meer dan een jaar geduurd en ging niet over één nacht ijs. We zijn naar een mediator verwezen maar dat heeft niet geholpen. Wij kunnen samen niets meer beslissen voor de kinderen en communicatie is zo problematisch dat hiermee het belang van de kinderen niet gediend wordt. Uiteindelijk ben ik natuurlijk wel blij dat dit toegekend is maar ik vind het ook uitermate triest dat het zo gelopen is. De Bloesjes gaan overigens gewoon naar hun vader. Het enige dat hij écht niet goed doet daarin is dat hij hen betrekt bij de problemen met mij. Hij heeft ook verteld dat ik leugens heb verteld bij de rechter en dat zij wel eens mee mogen naar de rechter om te vertellen dat het hartstikke goed met hun gaat. Dat is gelukkig geen optie; als de rechter de mening wil weten van de kinderen (of eigenlijk: wil weten hoe het écht met die kinderen gaat), stelt deze een onderzoek in door de Raad. Toch, Poes?)
TO; heeft de ex het alleen aan jou gevraagd of heeft hij stappen gezet richting een advocaat? Ik zou tot die tijd alleen voorstellen om een keer met hem te praten bij een maatschappelijk werker oid en kijken hoe hij zich opstelt.
In onze regio is er bij Maatschappelijk Werk ook een traject mogelijk dat Ouderschapsreorganisatie heet. Is zoiets een optie? Dat je samen gaat afspreken hoe je nu verder gaat?
Hoe dat ook: je bent het aan je zoon (en ook aan jezelf, uiteindelijk) verplicht om álles te proberen om een modus te vinden waarin je zoon zijn vader kan leren kennen. En als alle opties falen, dan is een rechtszaak de laatste optie.
Heel veel sterkte, ik leef met je mee! En laten we toch alsjeblieft alle eíkels van exen (m/v) op een eiland zetten wat we laten zinken. (oh nee, dat is niet helemaal in het belang van de betreffende kindjes...)
In mijn geval is eenhoofdig gezag toegekend door de kinderrechter omdat bewezen is dat de Bloesjes klem zijn komen te zitten tussen beide ouders. Die rechtszaak heeft meer dan een jaar geduurd en ging niet over één nacht ijs. We zijn naar een mediator verwezen maar dat heeft niet geholpen. Wij kunnen samen niets meer beslissen voor de kinderen en communicatie is zo problematisch dat hiermee het belang van de kinderen niet gediend wordt. Uiteindelijk ben ik natuurlijk wel blij dat dit toegekend is maar ik vind het ook uitermate triest dat het zo gelopen is. De Bloesjes gaan overigens gewoon naar hun vader. Het enige dat hij écht niet goed doet daarin is dat hij hen betrekt bij de problemen met mij. Hij heeft ook verteld dat ik leugens heb verteld bij de rechter en dat zij wel eens mee mogen naar de rechter om te vertellen dat het hartstikke goed met hun gaat. Dat is gelukkig geen optie; als de rechter de mening wil weten van de kinderen (of eigenlijk: wil weten hoe het écht met die kinderen gaat), stelt deze een onderzoek in door de Raad. Toch, Poes?)
TO; heeft de ex het alleen aan jou gevraagd of heeft hij stappen gezet richting een advocaat? Ik zou tot die tijd alleen voorstellen om een keer met hem te praten bij een maatschappelijk werker oid en kijken hoe hij zich opstelt.
In onze regio is er bij Maatschappelijk Werk ook een traject mogelijk dat Ouderschapsreorganisatie heet. Is zoiets een optie? Dat je samen gaat afspreken hoe je nu verder gaat?
Hoe dat ook: je bent het aan je zoon (en ook aan jezelf, uiteindelijk) verplicht om álles te proberen om een modus te vinden waarin je zoon zijn vader kan leren kennen. En als alle opties falen, dan is een rechtszaak de laatste optie.
Heel veel sterkte, ik leef met je mee! En laten we toch alsjeblieft alle eíkels van exen (m/v) op een eiland zetten wat we laten zinken. (oh nee, dat is niet helemaal in het belang van de betreffende kindjes...)
zaterdag 13 februari 2010 om 06:23
zaterdag 13 februari 2010 om 08:53
quote:mirjana schreef op 12 februari 2010 @ 12:02:
dat vind ik dus zelf ook...
En ik maak me vooral druk over: hoe reageert zoon op zo'n rechtszaak? Wat moet hij dan allemaal doorstaan?Als jij hem er niet mee confronteert weet hij toch niet wat er speelt? Je man en jij moeten dit gewoon samen afhandelen, zonder dat de kinderen erbij betrokken worden. Mocht je toch aan de omgangsregeling moeten dan is het vroeg genoeg om je zoon hiermee te confronteren, toch? Maar men, wat een rotsituatie.. Sterkte!
dat vind ik dus zelf ook...
En ik maak me vooral druk over: hoe reageert zoon op zo'n rechtszaak? Wat moet hij dan allemaal doorstaan?Als jij hem er niet mee confronteert weet hij toch niet wat er speelt? Je man en jij moeten dit gewoon samen afhandelen, zonder dat de kinderen erbij betrokken worden. Mocht je toch aan de omgangsregeling moeten dan is het vroeg genoeg om je zoon hiermee te confronteren, toch? Maar men, wat een rotsituatie.. Sterkte!
