Kinderen
alle pijlers
blijft het bij 1 kind
zaterdag 13 februari 2010 om 23:04
Ik heb op dit moment 1 kind, daar ben ik super blij mee, maar ik heb altijd 2 kinderen gewild. Ik ben op dit moment nog bezig met ivf voor een tweede kind, en ik hoop dat mijn wens nog in vervulling mag gaan, maar wat als het niet lukt, hoe ga je er mee om dat het maar bij 1 kind blijft, en dat je er rust mee hebt? daar ben ik wel nieuwsgierig naar, hoe kun je dat het beste een plekje geven?
Graag hoor ik reactie van mensen die er ervaring mee hebben, of het zelf meegemaakt hebben.
groetjes
Graag hoor ik reactie van mensen die er ervaring mee hebben, of het zelf meegemaakt hebben.
groetjes
zaterdag 13 februari 2010 om 23:12
Beste Memy,
Hier geen ervaring met als het niet lukt, wel met als het wel lukt.
Volgens de statistieken van de gyn zou ik op mijn 25ste de overgang ingaan. Ik ben de MM ingegaan op mijn 21ste en ben moeder geworden op mijn 22ste van twee jongens. Tien jaar later ben ik met mijn nieuwe partner opnieuw zwanger geraakt via de MM en heb ik opnieuw een jongetje gekregen. Maw ik heb nu twee jongens van 14 en eentje van 4. Wij zijn het opnieuw gaan proberen toen de jongste twee was en inmiddels ben ik nu 6,5 week zwanger na 3x iui van mijn vierde kindje.
Hiermee wil ik je even een hart onder de riem steken dat ik hoop dat je wens in vervulling zal gaan.
Liefs
Tjeempie
Hier geen ervaring met als het niet lukt, wel met als het wel lukt.
Volgens de statistieken van de gyn zou ik op mijn 25ste de overgang ingaan. Ik ben de MM ingegaan op mijn 21ste en ben moeder geworden op mijn 22ste van twee jongens. Tien jaar later ben ik met mijn nieuwe partner opnieuw zwanger geraakt via de MM en heb ik opnieuw een jongetje gekregen. Maw ik heb nu twee jongens van 14 en eentje van 4. Wij zijn het opnieuw gaan proberen toen de jongste twee was en inmiddels ben ik nu 6,5 week zwanger na 3x iui van mijn vierde kindje.
Hiermee wil ik je even een hart onder de riem steken dat ik hoop dat je wens in vervulling zal gaan.
Liefs
Tjeempie
zaterdag 13 februari 2010 om 23:15
zaterdag 13 februari 2010 om 23:26
Ooit was ik zover.
Ik had me neergelegd bij het mogen krijgen van een kind.
Het kostte me moeite mijn wens bij te stellen echter in gesprek met mijn partner groeide wij allebei langzamerhand naar het punt dat ik oprecht tevreden was met mijn (kleine) gezin.
We hebben toen besloten te gaan kijken naar een huisje geschikt voor drie personen. We maakten toekomst wensen samen waarin we ons gezin met een kindje (de zoon die we hebben) ok vonden. Dat gaf me een goed gevoel. Ik kon verder.
Totaal onverwacht kondigde nummer twee zich aan.
De blijdschap is en was enorm en ze bleek nog te gaan komen ook!
Ik ben echter nooit vergeten hoe goed en rustig ik me voelde toen ik gewoon tevreden was met wat ik gekregen heb/had. Hoeveel ruimte en rust dit gaf om te genieten van wat ik had.
Hoezeer het me de ruimte gaf om verder te leven en te genieten.
Ik had me neergelegd bij het mogen krijgen van een kind.
Het kostte me moeite mijn wens bij te stellen echter in gesprek met mijn partner groeide wij allebei langzamerhand naar het punt dat ik oprecht tevreden was met mijn (kleine) gezin.
We hebben toen besloten te gaan kijken naar een huisje geschikt voor drie personen. We maakten toekomst wensen samen waarin we ons gezin met een kindje (de zoon die we hebben) ok vonden. Dat gaf me een goed gevoel. Ik kon verder.
Totaal onverwacht kondigde nummer twee zich aan.
De blijdschap is en was enorm en ze bleek nog te gaan komen ook!
Ik ben echter nooit vergeten hoe goed en rustig ik me voelde toen ik gewoon tevreden was met wat ik gekregen heb/had. Hoeveel ruimte en rust dit gaf om te genieten van wat ik had.
Hoezeer het me de ruimte gaf om verder te leven en te genieten.
zaterdag 13 februari 2010 om 23:34
Dat maar had ik mischien weg moeten laten, want ik ben gewoon super blij met 1 kind. maar ik heb gewoon altijd 2 kinderen gewild, en als dat je wens is, is het toch even verwerken als je wens niet in vervulling gaat, maar ik ben echt al super blij dat ik 1 kind heb. Mijn wens komt ook zo sterk omdat mijn kind ernstig ziek is geweest, en dat ik haar met 10 weken al in het ziekenhuis heb achter moeten laten, dus, voor mijn gevoel heb ik de babytijd gemist, omdat ik me niet durfde te hechten, omdat ik bang was haar kwijt te raken, daarom heb ik gewoon heel sterk het gevoel, dat ik gewoon nog graag 1 kindje erbij mag krijgen, waar ik dat wel bij mag ervaren
groetjes
groetjes
zaterdag 13 februari 2010 om 23:45
omdat ik bang was haar kwijt te raken, daarom heb ik gewoon heel sterk het gevoel, dat ik gewoon nog graag 1 kindje erbij mag krijgen, waar ik dat wel bij mag ervaren
Hoe zeer ik jou dit gevoel gun, ik denk dat het alsnog belangrijk is je te richten op wat je nu gekregen hebt.
Zoals ik je lees leef je met "als" en "was het maar...".
Leven is veelal niet wat je er van verwacht. Volgens mij zeker niet als het gaat om letterlijk leven op de wereld zetten. Wat je zoals ik lees ook al ervaren hebt.
Tevreden zijn met hoe het gegaan is kan zorgen voor rust bij jou. Dat maakt dat maakt in mijn ervaring (mocht het jullie gegeven zijn om nogmaals een kindje te krijgen) hoe de omstandigheden ook zijn , jij kan goed vinden wat er gebeurd.
Zonder (te hoog gespannen ) verwachtingen.
Hoe zeer ik jou dit gevoel gun, ik denk dat het alsnog belangrijk is je te richten op wat je nu gekregen hebt.
Zoals ik je lees leef je met "als" en "was het maar...".
Leven is veelal niet wat je er van verwacht. Volgens mij zeker niet als het gaat om letterlijk leven op de wereld zetten. Wat je zoals ik lees ook al ervaren hebt.
Tevreden zijn met hoe het gegaan is kan zorgen voor rust bij jou. Dat maakt dat maakt in mijn ervaring (mocht het jullie gegeven zijn om nogmaals een kindje te krijgen) hoe de omstandigheden ook zijn , jij kan goed vinden wat er gebeurd.
Zonder (te hoog gespannen ) verwachtingen.
zondag 14 februari 2010 om 18:56
bedankt qwertu voor je openhartig verhaal, ben blij dat je begrijpt hoe ik me voel, en wat voor moeite ik er mee heb, ook bij mij vind ik het moeilijk als ik mijn dochter mijn kleintjes bezig ziet, ze wil ook zo graag een broertje of zusje, en ik gun het haar ook van harte, en mezelf natuurlijk ook. ik heb ook zeker wat aan je verhaal. ik zal ook even kijken bij jou topic.
nou in ieder geval bedankt
nou in ieder geval bedankt
zondag 14 februari 2010 om 20:02
Qwerty mag ik je even een geven! Ik lees soms berichtjes van je en vind veel van je adviezen altijd zo heerlijk positief en recht uit het hart! Maar ik wist niet dat je dit grote verdriet met je mee draagt!
ik hoop dat je dit verdriet een plek kunt geven en onwijs blijft genieten van je dochter. Ik wens je de wijsheid om een goede beslissing te kunnen nemen voor wat bereft de adoptie!
Ik denk in ieder geval dat je met jouw stukje een hoop mensen aan het denken zet!
Liefs
Tjeempie
ik hoop dat je dit verdriet een plek kunt geven en onwijs blijft genieten van je dochter. Ik wens je de wijsheid om een goede beslissing te kunnen nemen voor wat bereft de adoptie!
Ik denk in ieder geval dat je met jouw stukje een hoop mensen aan het denken zet!
Liefs
Tjeempie
zondag 14 februari 2010 om 21:24
Ik draag ook het verdriet van het nooit mogen krijgen van een 2e kindje met me mee. Onze eerste is geboren na een 3e IVF poging, de 3e IVF poging voor een 2e is nog niet zo lang geleden mislukt.
Het meeste verdriet heb ik bij het zien van een 'kennismakingsfoto' tussen een broer/zus en een pasgeboren baby. Een heel mooi en dierbaar moment wat onze zoon nooit mee zal maken.
De meeste tijd kunnen we het samen prima relativeren. Ook aan het hebben van 1 kind zitten grote voordelen. Maar van tijd tot tijd vliegt het verdriet me gewoon wel aan. En dat moet slijten.
Ik wens je heel veel succes met je IVF pogingen. Hoop oprecht dat ze jou het gelukt wél gaan brengen!
Het meeste verdriet heb ik bij het zien van een 'kennismakingsfoto' tussen een broer/zus en een pasgeboren baby. Een heel mooi en dierbaar moment wat onze zoon nooit mee zal maken.
De meeste tijd kunnen we het samen prima relativeren. Ook aan het hebben van 1 kind zitten grote voordelen. Maar van tijd tot tijd vliegt het verdriet me gewoon wel aan. En dat moet slijten.
Ik wens je heel veel succes met je IVF pogingen. Hoop oprecht dat ze jou het gelukt wél gaan brengen!
zondag 14 februari 2010 om 21:29
zondag 14 februari 2010 om 22:34
Quertu,
Je verhaal hakt erin.Echt. Wat schrijf je mooi, oprecht, eerlijk en open. Ik besef me nu dat mijn berichtje een soort van zelfbescherming was. Want eigenlijk heb ik er wel veel moeite mee . Geen tweede kindje kunnen krijgen is inderdaad ook een onvervulde kinderwens. Rationeel wéét ik dat ik blij mag zijn met een kind, en dat ben ik natuurlijk, maar ik had zo graag zelf de keuze gehad. Nu raden artsen het ons af....
IK had mijn dochter graag een broertje of zusje gegund. Ze is zo lief en zorgzaam, Gelukkig heeft ze veel nichtjes en neefjes in de buurt wonen maar toch.
Het is ook zo dat ik me wel eens 'schuldig'voel naar mijn man. Hij is zo'n leuke, lieve vader en had graag een groot gezin gehad. Omdat het 'mankement' bij mij ligt heb ik soms het idee dat ik hem ontneem. Lastig.
Momenteel heb ik beperkte energie en zou ik de zorg voor een baby niet kunnen dragen. Ik ben blij als ik thuis alles op orde heb en er voor mijn dochter ben.
Als alles in stabieler vaarwater is willen we ons orienteren op pleegzorg omdat er in Nl heel veel kinderen zijn die een warm gezin zoeken. Dan is het natuurlijk wel belangrijk te weten dat je altijd werkt naar terugkeer naar eigen familie.
Ik heb soms het gevoel dat ik nog meer liefde te geven heb, mijn hart heeft nog ruimte
Ik hoop dat het mag lukken bij jullie Memy
Je verhaal hakt erin.Echt. Wat schrijf je mooi, oprecht, eerlijk en open. Ik besef me nu dat mijn berichtje een soort van zelfbescherming was. Want eigenlijk heb ik er wel veel moeite mee . Geen tweede kindje kunnen krijgen is inderdaad ook een onvervulde kinderwens. Rationeel wéét ik dat ik blij mag zijn met een kind, en dat ben ik natuurlijk, maar ik had zo graag zelf de keuze gehad. Nu raden artsen het ons af....
IK had mijn dochter graag een broertje of zusje gegund. Ze is zo lief en zorgzaam, Gelukkig heeft ze veel nichtjes en neefjes in de buurt wonen maar toch.
Het is ook zo dat ik me wel eens 'schuldig'voel naar mijn man. Hij is zo'n leuke, lieve vader en had graag een groot gezin gehad. Omdat het 'mankement' bij mij ligt heb ik soms het idee dat ik hem ontneem. Lastig.
Momenteel heb ik beperkte energie en zou ik de zorg voor een baby niet kunnen dragen. Ik ben blij als ik thuis alles op orde heb en er voor mijn dochter ben.
Als alles in stabieler vaarwater is willen we ons orienteren op pleegzorg omdat er in Nl heel veel kinderen zijn die een warm gezin zoeken. Dan is het natuurlijk wel belangrijk te weten dat je altijd werkt naar terugkeer naar eigen familie.
Ik heb soms het gevoel dat ik nog meer liefde te geven heb, mijn hart heeft nog ruimte
Ik hoop dat het mag lukken bij jullie Memy
zondag 14 februari 2010 om 23:07
zondag 14 februari 2010 om 23:09
quote:Tjeempie schreef op 13 februari 2010 @ 23:12:
Beste Memy,
Hier geen ervaring met als het niet lukt, wel met als het wel lukt.
Volgens de statistieken van de gyn zou ik op mijn 25ste de overgang ingaan. Ik ben de MM ingegaan op mijn 21ste en ben moeder geworden op mijn 22ste van twee jongens. Tien jaar later ben ik met mijn nieuwe partner opnieuw zwanger geraakt via de MM en heb ik opnieuw een jongetje gekregen. Maw ik heb nu twee jongens van 14 en eentje van 4. Wij zijn het opnieuw gaan proberen toen de jongste twee was en inmiddels ben ik nu 6,5 week zwanger na 3x iui van mijn vierde kindje.
Hiermee wil ik je even een hart onder de riem steken dat ik hoop dat je wens in vervulling zal gaan.
Liefs
Tjeempie
*** breekt in****
Tjeempie, wat super dat je weer zwanger bent! Gefeliciteerd en ik hoop dat je een goede zwangerschap hebt!
*** breekt weer uit ****
Beste Memy,
Hier geen ervaring met als het niet lukt, wel met als het wel lukt.
Volgens de statistieken van de gyn zou ik op mijn 25ste de overgang ingaan. Ik ben de MM ingegaan op mijn 21ste en ben moeder geworden op mijn 22ste van twee jongens. Tien jaar later ben ik met mijn nieuwe partner opnieuw zwanger geraakt via de MM en heb ik opnieuw een jongetje gekregen. Maw ik heb nu twee jongens van 14 en eentje van 4. Wij zijn het opnieuw gaan proberen toen de jongste twee was en inmiddels ben ik nu 6,5 week zwanger na 3x iui van mijn vierde kindje.
Hiermee wil ik je even een hart onder de riem steken dat ik hoop dat je wens in vervulling zal gaan.
Liefs
Tjeempie
*** breekt in****
Tjeempie, wat super dat je weer zwanger bent! Gefeliciteerd en ik hoop dat je een goede zwangerschap hebt!
*** breekt weer uit ****
maandag 15 februari 2010 om 13:00
Ik lees jullie post met een soort van pijn in mijn hart. Ik snap jullie gevoel zo goed. Wij hebben na 3 jaar en de mm toch nog spontaan een zoon gekregen, hij is nu 9 maanden. Het is zo'n heerlijk kind dat ik heel graag nog een 2e zou willen, heb altijd al een groot gezin gewild. Maar helaas ben ik een aantal jaar geleden heel ziek geweest en heb daar toch wat aan overgehouden, weinig energie, last van spierpijn en gewrichtspijn ed. Na een hele zware bevalling heeft het me veel tijd gekost om weer een beetje op de been te zijn, ben ik er lichamelijk nog steeds niet. Ben heel moe steeds. Zorgen voor mijn kind vind ik heerlijk maar als hij veel huilt of ziek is, merk ik dat meteen lichamelijk. Mede hierdoor wil mijn man geen 2e. Hij doet al veel thuis naast zijn werk. Ik snap het rationeel zeker en ik denk soms ook, het moet er maar bij een blijven. Maar mijn hele gevoel zegt dat mijn gezin nog niet compleet is. Aan de andere kant mag ik al zo blij zijn dat we een kind hebben!! Ik blijf dus de hoop hebben dat het over 1 of 2 jaar anders zal zijn, lichamelijk beter en dat we het wel aandurven.
maandag 15 februari 2010 om 14:58
Tjeetje, wat een verhalen!! Zit nu achter mijn bureau en probeer mijn tranen te bedwingen. Toch maar even de deur dicht gedaan, dan hoef ik het niet aan collega's uit te leggen...
Zo herkenbaar... verlangen, verdriet, oneerlijk, blij zijn met wat je hebt en toch niet uit je hoofd en uit je hart kunnen zetten van wat er niet is.
Ik weet nog dat op het moment dat mijn dochter geboren werd, één fractie van seconde een gedachte door mijn hoofd schoot: "nog eentje, en dan zijn we compleet". Daarna was het weer weg, ik was alleen maar met mijn dochter bezig, zo vol van haar, zo blij en gelukkig dat ik er pas 1,5 jaar later weer aan dacht. Toen bleek dat mijn gezondheid het niet toeliet dat ik weer zwanger zou worden. En sindsdien kan ik het niet meer loslaten.
Soms probeer ik het wel, ik denk dan aan het geluk dat we met mijn dochter hebben, dat het zo goed gaat, dat ze het zo goed doet, dat we het zo getroffen hebben met haar. Maar tegelijkertijd kan ik het niet accepteren dat het "zo" goed is. Ik kan haar oude kleertjes, de maxi-cosi, de box, de wipstoel, de kinderwagen, de oude puzzels en boekjes niet wegdoen. Zelfs niet het kolfapparaat.
Er is ergens nog hoop. Misschien dat dat het ook is, misschien dat ik me daaraan vast hou. Maar of het echt reeël is... ik weet het niet. Vooralsnog ben ik er niet aan toe om het te accepteren. Om het los te laten. Wie weet, komt het met de tijd...
dikke knuffels aan iedereen
Zo herkenbaar... verlangen, verdriet, oneerlijk, blij zijn met wat je hebt en toch niet uit je hoofd en uit je hart kunnen zetten van wat er niet is.
Ik weet nog dat op het moment dat mijn dochter geboren werd, één fractie van seconde een gedachte door mijn hoofd schoot: "nog eentje, en dan zijn we compleet". Daarna was het weer weg, ik was alleen maar met mijn dochter bezig, zo vol van haar, zo blij en gelukkig dat ik er pas 1,5 jaar later weer aan dacht. Toen bleek dat mijn gezondheid het niet toeliet dat ik weer zwanger zou worden. En sindsdien kan ik het niet meer loslaten.
Soms probeer ik het wel, ik denk dan aan het geluk dat we met mijn dochter hebben, dat het zo goed gaat, dat ze het zo goed doet, dat we het zo getroffen hebben met haar. Maar tegelijkertijd kan ik het niet accepteren dat het "zo" goed is. Ik kan haar oude kleertjes, de maxi-cosi, de box, de wipstoel, de kinderwagen, de oude puzzels en boekjes niet wegdoen. Zelfs niet het kolfapparaat.
Er is ergens nog hoop. Misschien dat dat het ook is, misschien dat ik me daaraan vast hou. Maar of het echt reeël is... ik weet het niet. Vooralsnog ben ik er niet aan toe om het te accepteren. Om het los te laten. Wie weet, komt het met de tijd...
dikke knuffels aan iedereen
maandag 15 februari 2010 om 18:07
hoi meiden,
ja voor mij is het zoals jullie hebben kunnen lezen ook herkenbaar; mijn gezondheid is nu niet voldoende om nog een keer zwanger te raken. Ik merk ook dat bij elke stap die mijn dochter zet ik besef; die tijd komt niet meer terug. Nooit meer. Mijn dochter is nu 5.
Ik heb het gisteren nog met mijn man over gehad; hij ziet het niet zo 'moeilijk'als ik. Hij kan zich er veel makkelijker bij neer leggen. En toch... we voelen ons echt wel een 'gezin' en ik zie zelfs voordelen van één kind. Ik ben er nogal dubbel in.
Mijn man doet, net als bij doggie75, heel erg veel in huis en er komt veel op zijn schouders neer.
Ik ben vaak moe en weinig energie dus ik weet dat naast het afraden van artsen het ook niet verstandig is... Maar ja, het gevoel hé
ja voor mij is het zoals jullie hebben kunnen lezen ook herkenbaar; mijn gezondheid is nu niet voldoende om nog een keer zwanger te raken. Ik merk ook dat bij elke stap die mijn dochter zet ik besef; die tijd komt niet meer terug. Nooit meer. Mijn dochter is nu 5.
Ik heb het gisteren nog met mijn man over gehad; hij ziet het niet zo 'moeilijk'als ik. Hij kan zich er veel makkelijker bij neer leggen. En toch... we voelen ons echt wel een 'gezin' en ik zie zelfs voordelen van één kind. Ik ben er nogal dubbel in.
Mijn man doet, net als bij doggie75, heel erg veel in huis en er komt veel op zijn schouders neer.
Ik ben vaak moe en weinig energie dus ik weet dat naast het afraden van artsen het ook niet verstandig is... Maar ja, het gevoel hé
maandag 15 februari 2010 om 20:36
Hey meiden,
Bij mij een totaaaaal andere reden als bij jullie (ik lees voornamelijk vruchtbaarheidsproblemen en gezondheidsredenen) Vreselijk!!! Ik leef met jullie mee...
Ik heb ook altijd een tweede kindje gewild... En wil dit nog steeds.
Mijn partner en ik hebben een dochter van 6. Twee jaar geleden hadden we het erover om voor een tweede kindje te gaan. Maar helaas eindigde onze relatie zeer onverwacht (voor mij, hij had een ander) Mijn leven stond op zijn kop. Huis uit, baan kwijt, opleiding moeten stoppen, nieuw huis, nieuw begin enz. Emotionele rollercoaster dus. De kinderwens was ineens verdwenen want ik had ineens hele andere dingen aan mijn hoofd. Overleven.
Maar nu, sinds een maand of 5 zijn mijn ex en ik weer bij elkaar. Onze dochter weet nog van niets, we wonen apart en willen het heel rustig aan doen. Nu begint het toch weer te kriebelen....
Onze relatie is erg goed, we hebben het weer als vanouds heel fijn samen. Maar toch vind ik het doodeng.....
Ik zou zo graag voor onze lieve mooie dochter een broertje of zusje willen.... Wie weet......
Bij mij een totaaaaal andere reden als bij jullie (ik lees voornamelijk vruchtbaarheidsproblemen en gezondheidsredenen) Vreselijk!!! Ik leef met jullie mee...
Ik heb ook altijd een tweede kindje gewild... En wil dit nog steeds.
Mijn partner en ik hebben een dochter van 6. Twee jaar geleden hadden we het erover om voor een tweede kindje te gaan. Maar helaas eindigde onze relatie zeer onverwacht (voor mij, hij had een ander) Mijn leven stond op zijn kop. Huis uit, baan kwijt, opleiding moeten stoppen, nieuw huis, nieuw begin enz. Emotionele rollercoaster dus. De kinderwens was ineens verdwenen want ik had ineens hele andere dingen aan mijn hoofd. Overleven.
Maar nu, sinds een maand of 5 zijn mijn ex en ik weer bij elkaar. Onze dochter weet nog van niets, we wonen apart en willen het heel rustig aan doen. Nu begint het toch weer te kriebelen....
Onze relatie is erg goed, we hebben het weer als vanouds heel fijn samen. Maar toch vind ik het doodeng.....
Ik zou zo graag voor onze lieve mooie dochter een broertje of zusje willen.... Wie weet......
