Kinderen
alle pijlers
Klapperende eierstokken
woensdag 17 februari 2010 om 09:57
Vorig jaar zomer was ik ruim 3 weken overtijd. Toen ik niet zwanger bleek te zijn was dat een enorme teleurstelling voor ons beide. Het zou dan niet gepland zijn, maar een kindje was meer dan welkom geweest.
Sinds die tijd is de wens om zwanger te worden zo ontzettend groot! Mijn eierstokken klapperen als een malle... Nou is mijn dilemma dat manlief niet wilt. Althans nu nog niet, wanneer we het gewoon voor het zeggen zouden hebben. (Wat nu dus ook zo is.)
Ik kan niet meer doen dan wachten totdat mijn vriend aangeeft dat hij er klaar voor is en accepteer dat ook, een kindje neem je samen en niet alleen.
Mijn zusje en 2 vriendinnen zijn op dit moment zwanger en dat wakkert alles weer even lekker aan... HELP, HELP, HELP iemand hier ervaring mee? Mijn verlangen is zo GROOT ik weet er even niet mee om te gaan.
Sinds die tijd is de wens om zwanger te worden zo ontzettend groot! Mijn eierstokken klapperen als een malle... Nou is mijn dilemma dat manlief niet wilt. Althans nu nog niet, wanneer we het gewoon voor het zeggen zouden hebben. (Wat nu dus ook zo is.)
Ik kan niet meer doen dan wachten totdat mijn vriend aangeeft dat hij er klaar voor is en accepteer dat ook, een kindje neem je samen en niet alleen.
Mijn zusje en 2 vriendinnen zijn op dit moment zwanger en dat wakkert alles weer even lekker aan... HELP, HELP, HELP iemand hier ervaring mee? Mijn verlangen is zo GROOT ik weet er even niet mee om te gaan.
woensdag 17 februari 2010 om 10:03
Tja, da's lastig. Weet je ook waarom je vriend niet wil? Als het een enorme teleurstelling voor jullie allebei was dat je vorige zomer niet zwanger was, lijkt me dat impliceren dat hij het ook wel ziet zitten om aan kinderen te beginnen? Enig idee waarom hij daarvan terug gekomen is?
Verder is het nou eenmaal zo dat je iemand niet kunt 'dwingen' om kinderen te willen. Dus als jouw vriend er nog niet aan toe is, zit er niks anders op dan nog even op je tanden te bijten, denk ik. Het ligt er natuurlijk aan wat zijn 'argumenten' zijn. Als hij angsten heeft die wellicht niet helemaal reëel zijn of die je weg kunt nemen door er goed over te praten, kan hij van gedachten veranderen. Maar als 'ie echt nog niet wil, dan is daar denk ik weinig aan te doen.
Verder is het nou eenmaal zo dat je iemand niet kunt 'dwingen' om kinderen te willen. Dus als jouw vriend er nog niet aan toe is, zit er niks anders op dan nog even op je tanden te bijten, denk ik. Het ligt er natuurlijk aan wat zijn 'argumenten' zijn. Als hij angsten heeft die wellicht niet helemaal reëel zijn of die je weg kunt nemen door er goed over te praten, kan hij van gedachten veranderen. Maar als 'ie echt nog niet wil, dan is daar denk ik weinig aan te doen.
What if I fall? Oh but my darling, what if you fly?
woensdag 17 februari 2010 om 10:25
Hoi,
Ja ken het gevoel haha.. Zelf begon het bij me te klepperen toen ik 25 was (wordt morgen 29), maar vriendjelief wilde nog niet. Vorig jaar september gaf hij aan dat hij er ook klaar voor is. Dus sinds januari dit jaar gaan we het proberen.
Hij was er eerst gewoonweg niet klaar voor. Wilde andere dingen doen. Ik wilde hem ook niet aan zijn hoofd lopen zeuren, want heb genoeg verhalen gehoord dat het mensen uit elkaar drijft. En dat wilde ik niet. Dus ja... heb lang op hem gewacht en mijn stokken heel erg laten klepperen.....
Wees blij dat hij zegt dat hij helemaal niet wilt. Heb geduld hoe moeilijk het ook is (geloof me.... ik weet het).
En nu we er beide voor gaat is het verlangen nog erger geworden hihi...
Enne inderdaad.... heb er ook moeite mee als mensen zeggen dat ze een kind NEMEN. Een kindje KRIJG je (hopelijk)!
Succes ermee....
Ja ken het gevoel haha.. Zelf begon het bij me te klepperen toen ik 25 was (wordt morgen 29), maar vriendjelief wilde nog niet. Vorig jaar september gaf hij aan dat hij er ook klaar voor is. Dus sinds januari dit jaar gaan we het proberen.
Hij was er eerst gewoonweg niet klaar voor. Wilde andere dingen doen. Ik wilde hem ook niet aan zijn hoofd lopen zeuren, want heb genoeg verhalen gehoord dat het mensen uit elkaar drijft. En dat wilde ik niet. Dus ja... heb lang op hem gewacht en mijn stokken heel erg laten klepperen.....
Wees blij dat hij zegt dat hij helemaal niet wilt. Heb geduld hoe moeilijk het ook is (geloof me.... ik weet het).
En nu we er beide voor gaat is het verlangen nog erger geworden hihi...
Enne inderdaad.... heb er ook moeite mee als mensen zeggen dat ze een kind NEMEN. Een kindje KRIJG je (hopelijk)!
Succes ermee....
woensdag 17 februari 2010 om 10:27
quote:Lampje2204 schreef op 17 februari 2010 @ 10:18:
Los van de klapperende eierstokken, heb ik altijd enorme moeite met de tekst "...een kindje neem je samen...". Een kind neem je niet, een kind krijg je...Krijgen vind ik altijd zo klinken alsof het een complete verrassing is. Dat is het hopelijk toch niet.
Los van de klapperende eierstokken, heb ik altijd enorme moeite met de tekst "...een kindje neem je samen...". Een kind neem je niet, een kind krijg je...Krijgen vind ik altijd zo klinken alsof het een complete verrassing is. Dat is het hopelijk toch niet.
Morrigan Crow, net zo leuk als Harry Potter.
woensdag 17 februari 2010 om 10:35
quote:Chryssa schreef op 17 februari 2010 @ 10:03:
Tja, da's lastig. Weet je ook waarom je vriend niet wil? Als het een enorme teleurstelling voor jullie allebei was dat je vorige zomer niet zwanger was, lijkt me dat impliceren dat hij het ook wel ziet zitten om aan kinderen te beginnen? Enig idee waarom hij daarvan terug gekomen is?
Verder is het nou eenmaal zo dat je iemand niet kunt 'dwingen' om kinderen te willen. Dus als jouw vriend er nog niet aan toe is, zit er niks anders op dan nog even op je tanden te bijten, denk ik. Het ligt er natuurlijk aan wat zijn 'argumenten' zijn. Als hij angsten heeft die wellicht niet helemaal reëel zijn of die je weg kunt nemen door er goed over te praten, kan hij van gedachten veranderen. Maar als 'ie echt nog niet wil, dan is daar denk ik weinig aan te doen.Mijn vriend wilt eerst nog samen van vele dingen genieten, nog meer reizen, weekendjes weg, kortom vrijheid hebben. Toen ik overtijd was, zou hij de verantwoording "gewoon" aangaan, nu heeft hij de keuze nog en wilt hij nog niet.
Tja, da's lastig. Weet je ook waarom je vriend niet wil? Als het een enorme teleurstelling voor jullie allebei was dat je vorige zomer niet zwanger was, lijkt me dat impliceren dat hij het ook wel ziet zitten om aan kinderen te beginnen? Enig idee waarom hij daarvan terug gekomen is?
Verder is het nou eenmaal zo dat je iemand niet kunt 'dwingen' om kinderen te willen. Dus als jouw vriend er nog niet aan toe is, zit er niks anders op dan nog even op je tanden te bijten, denk ik. Het ligt er natuurlijk aan wat zijn 'argumenten' zijn. Als hij angsten heeft die wellicht niet helemaal reëel zijn of die je weg kunt nemen door er goed over te praten, kan hij van gedachten veranderen. Maar als 'ie echt nog niet wil, dan is daar denk ik weinig aan te doen.Mijn vriend wilt eerst nog samen van vele dingen genieten, nog meer reizen, weekendjes weg, kortom vrijheid hebben. Toen ik overtijd was, zou hij de verantwoording "gewoon" aangaan, nu heeft hij de keuze nog en wilt hij nog niet.
woensdag 17 februari 2010 om 10:40
ik vind dat dus aldoor zo'n gezeik om die woordkeus. Zeker als het kinderen verwekken niet vanzelf gaat, krijg je ze dus niet en ben je bezig door allerlei technische hulpmiddelen ze te nemen. Ofzo. Maar om daar nou van van de leg te raken?
Ik heb in mijn vorige relatie bijna 2 jaar geprobeerd een kindje te krijgen, maar kreeg mooi niks. Terwijl we wel kinderen nemen wilden, en er dus ook voor in het ziekenhuis liepen.
Nu ben ik spontaan zwanger in mijn nieuwe relatie. Niet gepland en een totale verrassing. Deze krijg ik dus?
Ik vind het zo sneu om "enorme moeite" te hebben met die woordkeus. Net of er bij TO dan een hele filosofie achter zit met betrekking tot "de wereld is maakbaar" of "het gaat zoals ik wil". Waarom lezen mensen daar toch altijd drama's in?
Ik heb in mijn vorige relatie bijna 2 jaar geprobeerd een kindje te krijgen, maar kreeg mooi niks. Terwijl we wel kinderen nemen wilden, en er dus ook voor in het ziekenhuis liepen.
Nu ben ik spontaan zwanger in mijn nieuwe relatie. Niet gepland en een totale verrassing. Deze krijg ik dus?
Ik vind het zo sneu om "enorme moeite" te hebben met die woordkeus. Net of er bij TO dan een hele filosofie achter zit met betrekking tot "de wereld is maakbaar" of "het gaat zoals ik wil". Waarom lezen mensen daar toch altijd drama's in?
woensdag 17 februari 2010 om 10:40
Ja, nou ja, wat die woordenschat betreft: de beslissing NEEM je samen, het krijgen komt dan vanzelf wel . Dus ik snap die woordkeus wel, het ligt nu eenmaal dicht bij elkaar.
Ik heb zojuist een afspraak met mijn huisarts gemaakt om het erover te hebben. Zo van: als ik over een jaar zwanger wil worden, moet ik dan mijn spiraal nu laten verwijderen, dat soort zaken. Heb dat gewoon nodig nu, dat ik het voor mezelf al een beetje concreet ga maken, anders blíjf ik maar in het luchtledige hangen!
Ik heb zojuist een afspraak met mijn huisarts gemaakt om het erover te hebben. Zo van: als ik over een jaar zwanger wil worden, moet ik dan mijn spiraal nu laten verwijderen, dat soort zaken. Heb dat gewoon nodig nu, dat ik het voor mezelf al een beetje concreet ga maken, anders blíjf ik maar in het luchtledige hangen!
woensdag 17 februari 2010 om 10:45
quote:tonkje schreef op 17 februari 2010 @ 10:27:
[...]
Krijgen vind ik altijd zo klinken alsof het een complete verrassing is. Dat is het hopelijk toch niet. Nee, het gaat niet om het verrassingseffect, maar een kind nemen, klinkt mij té vanzelfsprekend en dat is het allerminst. Een (gezond) kindje krijgen, zie ik als een klein wondertje. Uiteraard betekent krijgen niet dat je er zelf niks voor gedaan hebt , maar op een gegeven moment is het toch nauwelijks meer aan jou wat er verder gebeurt...
[...]
Krijgen vind ik altijd zo klinken alsof het een complete verrassing is. Dat is het hopelijk toch niet. Nee, het gaat niet om het verrassingseffect, maar een kind nemen, klinkt mij té vanzelfsprekend en dat is het allerminst. Een (gezond) kindje krijgen, zie ik als een klein wondertje. Uiteraard betekent krijgen niet dat je er zelf niks voor gedaan hebt , maar op een gegeven moment is het toch nauwelijks meer aan jou wat er verder gebeurt...
woensdag 17 februari 2010 om 10:50
quote:Lampje2204 schreef op 17 februari 2010 @ 10:45:
[...]
Nee, het gaat niet om het verrassingseffect, maar een kind nemen, klinkt mij té vanzelfsprekend en dat is het allerminst. Een (gezond) kindje krijgen, zie ik als een klein wondertje.Als we het hier dan echt over taalgebruik moeten hebben, dan haak ik nu af vanwege "klein wondertje"
[...]
Nee, het gaat niet om het verrassingseffect, maar een kind nemen, klinkt mij té vanzelfsprekend en dat is het allerminst. Een (gezond) kindje krijgen, zie ik als een klein wondertje.Als we het hier dan echt over taalgebruik moeten hebben, dan haak ik nu af vanwege "klein wondertje"
woensdag 17 februari 2010 om 10:58
Oke, het is dus het 'vrijheids-ding' waar je vriend last van heeft. Ja, dat speelt bij veel mannen toch sterker dan bij vrouwen (zonder te willen generaliseren). Het is natuurlijk ook zo dat je leven ingrijpend verandert als je een kind krijgt. Je kunt niet meer op stel en sprong avondjes weg, een weekendje ergens naar toe plannen, een zondag lang in bed liggen etc. Dat kan iemand nog weleens angst inboezemen.
Ik denk dat het handig is om eens met je vriend te praten over die 'angsten'. Is hij bang dat 'ie z'n hele leven moet opgeven, heeft hij het idee dat hij al zijn vrijheid kwijtraakt. Dat is natuurlijk maar betrekkelijk, je leven verandert wel, maar het gaat niet volledig op de schop o.i.d. Je moet alleen een andere manier vinden om het in te delen.
Hoe oud zijn jullie? Want dat is natuurlijk ook een overwegingsfactor. Zijn jullie begin of midden twintig, dan kan ik me goed voorstellen dat je vriend nog even lekker 'vrij' wil zijn. Maar ben jij al in de dertig, dan is het niet onlogisch om dat eens aan te kaarten en je te realiseren dat leeftijd, zeker voor vrouwen, wel iets is om rekening mee te houden bij een kinderwens.
Ik denk dat het handig is om eens met je vriend te praten over die 'angsten'. Is hij bang dat 'ie z'n hele leven moet opgeven, heeft hij het idee dat hij al zijn vrijheid kwijtraakt. Dat is natuurlijk maar betrekkelijk, je leven verandert wel, maar het gaat niet volledig op de schop o.i.d. Je moet alleen een andere manier vinden om het in te delen.
Hoe oud zijn jullie? Want dat is natuurlijk ook een overwegingsfactor. Zijn jullie begin of midden twintig, dan kan ik me goed voorstellen dat je vriend nog even lekker 'vrij' wil zijn. Maar ben jij al in de dertig, dan is het niet onlogisch om dat eens aan te kaarten en je te realiseren dat leeftijd, zeker voor vrouwen, wel iets is om rekening mee te houden bij een kinderwens.
What if I fall? Oh but my darling, what if you fly?
woensdag 17 februari 2010 om 11:15
Volgens mij ben je nooit echt klaar voor een kleine en kan je het ook niet plannen. Gelukkig heb je na de test nog 8 maanden om eraan te wennen.
Je weet gewoon niet van te voren hoe het zal zijn in jouw geval.
Leeftijd speelt zeker mee, zo ook dingen als huis, baan, relatie etc!
Momenteel ben ik zwanger van nr 3, en ook deze keer is het weer anders dan de eerste 2. Wel weet ik zeker dat het de laatste is, dat scheelt wel met de vorrige x.
Nadat bij ons manlief aangaf wel kindjes te willen duurde het nog 11 maanden voordat ik zwanger was. Maar bij de tweede was het na 2 maanden raak...
Ik zou zeggen heb eens een goed gesprek idd over jullie verwachtingen en angsten , wat zou er moeten veranderen en hoe wil je eea aanpakken mocht het zover komen.
Kinderen kunnen gewoon mee als je een weekend weg gaat, mss kan het een keer uitlogeren als je echt een weekend voor jezelf wilt strax ?
Succes met jullie beslissing,
het is soms zwaar, maar het is ook zooooo leuk !!
M
Je weet gewoon niet van te voren hoe het zal zijn in jouw geval.
Leeftijd speelt zeker mee, zo ook dingen als huis, baan, relatie etc!
Momenteel ben ik zwanger van nr 3, en ook deze keer is het weer anders dan de eerste 2. Wel weet ik zeker dat het de laatste is, dat scheelt wel met de vorrige x.
Nadat bij ons manlief aangaf wel kindjes te willen duurde het nog 11 maanden voordat ik zwanger was. Maar bij de tweede was het na 2 maanden raak...
Ik zou zeggen heb eens een goed gesprek idd over jullie verwachtingen en angsten , wat zou er moeten veranderen en hoe wil je eea aanpakken mocht het zover komen.
Kinderen kunnen gewoon mee als je een weekend weg gaat, mss kan het een keer uitlogeren als je echt een weekend voor jezelf wilt strax ?
Succes met jullie beslissing,
het is soms zwaar, maar het is ook zooooo leuk !!
M
Wat fijn, wat fijn!
