Kinderen
alle pijlers
Zoon problemen op basisschool
dinsdag 23 februari 2010 om 13:37
Mijn jongste zoontje van 4 gaat sinds oktober vorig jaar met veel plezier naar groep 1. Hij vindt het erg leuk maar aan de andere kant lijkt het wel of hij zich maar moeilijk aanpast.
Hij is misschien niet zoveel gewend, ik ben de eerste 3 jaar van zijn leven thuis gebleven en daarna ging hij naar een oppas en psz waar het met name rustig was. Thuis gaat alles goed, hij heeft een oudere broer van 6 waar hij goed mee kan spelen. Hij speelt ook graag alleen, kan uren in een hoekje zitten.
Hij maakt makkelijk contact, maar vooral met oudere kinderen en volwassenen. Met kinderen uit zijn klas lijkt het wat moeilijker te gaan. Hij bepaalt graag wat er gebeurt, het gaat er nogal dwingend aan toe volgens de juf. Wat ik me heel goed kan voorstellen, dat doet hij thuis ook. Zijn broer is in hun spel graag de onderdanige persoon, vindt dat ook prima. Ik let er natuurlijk op dat het niet uit de hand gaat lopen, maar meestal scheiden net voor dat moment hun wegen. Dan gaan ze dus ieder verder met hun eigen spel en wordt het vrijwel nooit ruzie. Mijn jongste zoontje krijgt dus ergens altijd zijn zin.
Op school gaat het goed zolang ze bezig zijn met opdrachtjes en kring, tijdens het vrije spel speelt ie wel met andere kinderen maar die hebben het snel gehad met hem, hij wil immers alles bepalen. Tijdens het buitenspelen idem en daarna speelt ie vaak alleen. Of met kinderen uit oudere klassen die ook speelkwartier hebben.
De juf heeft me wel eens aangesproken op zijn dominante gedrag en ook op het feit dat hij soms weigert dingen mee te doen. Ook lijkt hij zich niet zoveel aan te trekken van anderen. Zo heeft ie een paar keer in zijn broek gepoept op school. Kan gebeuren, maar het interesseert hem dan ook niks.
Als ik hem vraag naar vriendjes uit de klas zegt ie dat ie al genoeg vrienden heeft. Namelijk papa, mama, broer, de kinderen uit de buurt (ook allemaal ouder) en de juf.
Gister kwam de juf naar me toe omdat hij een andere kindje had gebeten. Ik schrok daar heel erg van. Hij kan erg bepalend zijn maar bijten? Agressief is hij eigenlijk nooit. Maar hij heeft zelfs tot bloedens toe gebeten! En was zich vervolgens van geen schuld bewust. Vreselijk.
Ik weet niet zo goed wat ik er mee aanmoet. Alles opsommend lijkt het nogal wat maar er gaan weken voorbij dat het goed gaat. Hij gaat graag naar school, is erg leergierig. Hij is vrolijk en erg gezellig. Is dol op uitstapjes, feestjes etc als het maar niet te druk is. Het liefst doet hij iets met het gezin of in kleine groepjes.
Hij was als kind erg snel met alles. Liep met 10 maanden, praatte met 1,5 3-woord-zinnen, kende snel kleuren, stelde veel vragen.
Hij is erg slim en gevoelig, maar dat vind ik bij problemen altijd een dooddoener om mee aan te komen. Ook al speelt het misschien wel wat mee.
Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik met dit topic wil. Misschien ervaringen uitwisselen, tips? Misschien ben ik niet streng genoeg, denk ik wel eens. Maar thuis valt er ook zo weinig streng te doen. We hebben duidelijke regels en dat gaat eigenlijk goed. Behalve dat hij me af en toe dat wanhoop drijft met zijn fantasie. Dat bijvoorbeeld ineens alle deuren een code hebben om er door te mogen. Ik zeg altijd: dat mag jij doen maar ik doe er niet aan mee. Wij lopen dan toch door de deur en dat accepteert ie na 30 seconde huilen ook vrij makkelijk.
Ik geniet erg van mijn zoon maar maak me toch wel zorgen om zijn omgang met leeftijdsgenootjes. Ik wil dat hij vriendjes heeft en goed mee kan komen. Dat mensen hem lief vinden en hem uitnodigen voor feestjes.
Het hier neer schrijven lucht al erg op, bedankt
Hij is misschien niet zoveel gewend, ik ben de eerste 3 jaar van zijn leven thuis gebleven en daarna ging hij naar een oppas en psz waar het met name rustig was. Thuis gaat alles goed, hij heeft een oudere broer van 6 waar hij goed mee kan spelen. Hij speelt ook graag alleen, kan uren in een hoekje zitten.
Hij maakt makkelijk contact, maar vooral met oudere kinderen en volwassenen. Met kinderen uit zijn klas lijkt het wat moeilijker te gaan. Hij bepaalt graag wat er gebeurt, het gaat er nogal dwingend aan toe volgens de juf. Wat ik me heel goed kan voorstellen, dat doet hij thuis ook. Zijn broer is in hun spel graag de onderdanige persoon, vindt dat ook prima. Ik let er natuurlijk op dat het niet uit de hand gaat lopen, maar meestal scheiden net voor dat moment hun wegen. Dan gaan ze dus ieder verder met hun eigen spel en wordt het vrijwel nooit ruzie. Mijn jongste zoontje krijgt dus ergens altijd zijn zin.
Op school gaat het goed zolang ze bezig zijn met opdrachtjes en kring, tijdens het vrije spel speelt ie wel met andere kinderen maar die hebben het snel gehad met hem, hij wil immers alles bepalen. Tijdens het buitenspelen idem en daarna speelt ie vaak alleen. Of met kinderen uit oudere klassen die ook speelkwartier hebben.
De juf heeft me wel eens aangesproken op zijn dominante gedrag en ook op het feit dat hij soms weigert dingen mee te doen. Ook lijkt hij zich niet zoveel aan te trekken van anderen. Zo heeft ie een paar keer in zijn broek gepoept op school. Kan gebeuren, maar het interesseert hem dan ook niks.
Als ik hem vraag naar vriendjes uit de klas zegt ie dat ie al genoeg vrienden heeft. Namelijk papa, mama, broer, de kinderen uit de buurt (ook allemaal ouder) en de juf.
Gister kwam de juf naar me toe omdat hij een andere kindje had gebeten. Ik schrok daar heel erg van. Hij kan erg bepalend zijn maar bijten? Agressief is hij eigenlijk nooit. Maar hij heeft zelfs tot bloedens toe gebeten! En was zich vervolgens van geen schuld bewust. Vreselijk.
Ik weet niet zo goed wat ik er mee aanmoet. Alles opsommend lijkt het nogal wat maar er gaan weken voorbij dat het goed gaat. Hij gaat graag naar school, is erg leergierig. Hij is vrolijk en erg gezellig. Is dol op uitstapjes, feestjes etc als het maar niet te druk is. Het liefst doet hij iets met het gezin of in kleine groepjes.
Hij was als kind erg snel met alles. Liep met 10 maanden, praatte met 1,5 3-woord-zinnen, kende snel kleuren, stelde veel vragen.
Hij is erg slim en gevoelig, maar dat vind ik bij problemen altijd een dooddoener om mee aan te komen. Ook al speelt het misschien wel wat mee.
Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik met dit topic wil. Misschien ervaringen uitwisselen, tips? Misschien ben ik niet streng genoeg, denk ik wel eens. Maar thuis valt er ook zo weinig streng te doen. We hebben duidelijke regels en dat gaat eigenlijk goed. Behalve dat hij me af en toe dat wanhoop drijft met zijn fantasie. Dat bijvoorbeeld ineens alle deuren een code hebben om er door te mogen. Ik zeg altijd: dat mag jij doen maar ik doe er niet aan mee. Wij lopen dan toch door de deur en dat accepteert ie na 30 seconde huilen ook vrij makkelijk.
Ik geniet erg van mijn zoon maar maak me toch wel zorgen om zijn omgang met leeftijdsgenootjes. Ik wil dat hij vriendjes heeft en goed mee kan komen. Dat mensen hem lief vinden en hem uitnodigen voor feestjes.
Het hier neer schrijven lucht al erg op, bedankt
dinsdag 23 februari 2010 om 13:41
Misschien moet je eens met je zoontje praten?
En thuis oefenen met 'niet de baas spelen´: een spel doen waarbij je oudere zoon alles/meer mag bepalen: weet je jongste ook eens hoe dat voelt?
Ik heb zelf geen kinderen, maar vond dit wel een interessante oplossing. Of zou je zoon daar nog te klein voor zijn (ik denk van niet)
En thuis oefenen met 'niet de baas spelen´: een spel doen waarbij je oudere zoon alles/meer mag bepalen: weet je jongste ook eens hoe dat voelt?
Ik heb zelf geen kinderen, maar vond dit wel een interessante oplossing. Of zou je zoon daar nog te klein voor zijn (ik denk van niet)
dinsdag 23 februari 2010 om 13:44
Wat zegt de juf? Het speelt zich ook voor een groot deel op school af en zij lijkt me dan de aangewezen persoon om met jou mee te denken om zo tot een oplossing te komen.
En vergeet ook niet dat ie echt pas net op school zit he. Niet dat ik je gevoelens weg wil wuiven maar tis ook niet niks, die omslag. Ik denk dat, zolang hij er zelf weinig last van heeft, het moeilijk is om tot hem door te dringen.
En vergeet ook niet dat ie echt pas net op school zit he. Niet dat ik je gevoelens weg wil wuiven maar tis ook niet niks, die omslag. Ik denk dat, zolang hij er zelf weinig last van heeft, het moeilijk is om tot hem door te dringen.
dinsdag 23 februari 2010 om 14:04
Ik heb het er inderdaad met zoonlief over gehad. Hij zegt letterlijk dat ie gewoon alles wil bepalen. Wij zeggen dat dat gewoon niet kan. We betrekken vaak zijn broer bij het kiezen. Bijvoorbeeld van het toetje, dat gaat meestal goed.
EL, de juf vindt zijn gedrag soms storend. Heb volgende week ook een gesprek (normale ouderavond) en dan hoor ik meer
EL, de juf vindt zijn gedrag soms storend. Heb volgende week ook een gesprek (normale ouderavond) en dan hoor ik meer
dinsdag 23 februari 2010 om 14:32
To met wat voor oplossingen komt zijn juf aan? Als docent kun je wel aangeven dat je bepaald gedrag storend vind, maar ben je ook de persoon die wellicht door opleiding en ervaring met wat oplossingen kan komen. Heel goed dat je in ieder geval zijn gedrag niet wegwuifd, zoals toch regelmatig gebeurd. Misschien kun je thuis eerder ingrijpen als zoon dwingend is naar zijn broer, ookal loopt het niet uit de hand. Eerder aangeven dat broer mag kiezen? Ik denk datr je broer ook meer moet laten bepalen in situaties waarin je zoontje het belangrijk vind om bepalend te zijn. De keuze van het toetje interesseert hem wellicht weinig, terwijl de keuze welk spel er gespeeld gaat worden bijvoorbeeld wel belangrijk voor hem is.
dinsdag 23 februari 2010 om 14:32
Allis. Eigenlijk herhaal ik heel vaak de tekst: niet alles gaat zoals jij het wil, lieverd.
Vriendelijk, maar toch duidelijk (denk ik zelf, nou ja, het werkt)
Als we gaan spelen waarschuw ik hem vantervoren: we gaan samen spelen, maar ik ga niet alleen doen wat jij zegt goed?
Dan komt er een standaard: ja, maar....dat moet wel zo en zo. Maar eigenlijk gaat dat ook heel goed. Gaat het niet goed, dan interesseert het hem ook weer niet als ik ermee stop.
Vriendelijk, maar toch duidelijk (denk ik zelf, nou ja, het werkt)
Als we gaan spelen waarschuw ik hem vantervoren: we gaan samen spelen, maar ik ga niet alleen doen wat jij zegt goed?
Dan komt er een standaard: ja, maar....dat moet wel zo en zo. Maar eigenlijk gaat dat ook heel goed. Gaat het niet goed, dan interesseert het hem ook weer niet als ik ermee stop.
dinsdag 23 februari 2010 om 14:38
TO: ik denk dat je een serieuze opvoedvraag hebt (waarmee ik niet wil zeggen dat het iets ernstigs is) en zelf zou ik daarmee naar een pedagoog of opvoedcentrum in de buurt gaan, eventueel via school of huisarts. Gewoon om je verhaal eens te doen en te kijken wat hun visie is op het geheel. Ik begrijp goed dat je hier ervaringen wil horen, maar ik denk dat je daar uiteindelijk niet veel aan hebt, want niemand hier kent jou zoon.
Je klinkt in ieder geval heel open en liefdevol en ik denk dus dat hoe het ook gaat het helemaal goed gaat komen met jouw zoon.
Succes!
Je klinkt in ieder geval heel open en liefdevol en ik denk dus dat hoe het ook gaat het helemaal goed gaat komen met jouw zoon.
Succes!
Het is zoals het is
dinsdag 23 februari 2010 om 14:46
Uit wat ik zo lees vind ik dat je heel verstandig omgaat met zijn dominantie. 'Niet alles gaat zoals jij wilt' is een heel duidelijke manier. Maar, ga je daar dan ook echt mee door? Of doe je dan toch een klein beetje wat hij wil? Als je het echt consequent uitvoert is het effectiefst.
Verder zou ik de juf laten vertellen wat het grote probleem is, en welke oplossingen zij er voor heeft. Zo'n ouderavond (waarschijnlijk een tienminuten gesprek?) heeft vaak te weinig tijd om echt te praten over problemen, dus als je meer tijd wil, moet je daar om vragen! Echt doen hoor, want je maakt je zorgen. Daar hebben leerkrachten echt wel tijd voor!
Ik ben zelf ook leerkracht en het zou zo maar kunnen zijn dat het voor je jongste echt nog even wennen is op school. Thuis hoeft hij niet zijn gedrag te veranderen, want zijn broer 'werkt wel mee'. Op school is het een leerproces om om te gaan met andere kinderen. Wellicht dat het leerproces op gang aan het komen is.
Verder zou ik de juf laten vertellen wat het grote probleem is, en welke oplossingen zij er voor heeft. Zo'n ouderavond (waarschijnlijk een tienminuten gesprek?) heeft vaak te weinig tijd om echt te praten over problemen, dus als je meer tijd wil, moet je daar om vragen! Echt doen hoor, want je maakt je zorgen. Daar hebben leerkrachten echt wel tijd voor!
Ik ben zelf ook leerkracht en het zou zo maar kunnen zijn dat het voor je jongste echt nog even wennen is op school. Thuis hoeft hij niet zijn gedrag te veranderen, want zijn broer 'werkt wel mee'. Op school is het een leerproces om om te gaan met andere kinderen. Wellicht dat het leerproces op gang aan het komen is.
dinsdag 23 februari 2010 om 16:07
dinsdag 23 februari 2010 om 17:07
Tuurlijk maak je je zorgen! En daarom geef ik ook als tip: maak(vaker) een afspraak met de juf. Beetje vinger aan de pols houden kan geen kwaad. Ben ook erg benieuwd wat de leerkracht nu doet om je kind te begeleiden.
Over dat bijten: het is wel 'jong' gedrag, meestal zijn het kinderen van 2 a 3 jaar die bijten, soms is een wat ouder kind nog zo machteloos, dat het gaat bijten.
Ik heb ooit een kleuter in mn klas gehad die stelselmatig beet. Totdat een andere kleuter hem terugbeet en hij eindelijk besefte wat de gevolgen waren. Daarna is het nooit meer voorgekomen.
Over dat bijten: het is wel 'jong' gedrag, meestal zijn het kinderen van 2 a 3 jaar die bijten, soms is een wat ouder kind nog zo machteloos, dat het gaat bijten.
Ik heb ooit een kleuter in mn klas gehad die stelselmatig beet. Totdat een andere kleuter hem terugbeet en hij eindelijk besefte wat de gevolgen waren. Daarna is het nooit meer voorgekomen.
