Kinderen
alle pijlers
Kind weigert te eten
zondag 28 februari 2010 om 18:56
Al een aantal weken is mijn zoon nogal van de dwarsige. Op zich al irritant genoeg, maar wat me het meest stoort is dat ie het gewoon verdomd om te eten. Werkelijk, zelfs als hij zelf mag kiezen wat we gaan eten, sta ik elke godganse dag voor de kat zijn viool te koken, want hij weigert gewoon te eten.
En wat ik ook doe, boos worden, negeren, nog bozer worden, nog meer negeren, belonen, straffen, het haalt allemaal niks uit. Van "mam, wat eten we?" Witlof. "Okee, welterusten, ik ga naar bed." tot gewoon als een soort standbeeld aan tafel zitten en me stoicijns aankijken totdat ik zelf zit te koken, hij weigert het gewoon.
Nu snap ik wel dat dit een klassieke machtsstrijd is, en dat ie inmiddels dondersgoed weet dat ie zijn moeder volledig over de rooie jaagt dus dat het nog werkt ook, maar ik wil toch echt dat ie eet.
Naar binnen proppen wil ik absoluut niet, 's ochtends zijn avondmaaltijd weer voor zetten heb ik al eens overwogen maar dat gaat me ook te ver, maar ik ben inmiddels echt zo moedeloos ervan dat het gewoon ook echt niet meer gezellig is thuis.
Iemand advies? Ik overweeg inmiddels om hem op Marktplaats te zetten. Grrrrrrrrrrrrrrrrr.
En wat ik ook doe, boos worden, negeren, nog bozer worden, nog meer negeren, belonen, straffen, het haalt allemaal niks uit. Van "mam, wat eten we?" Witlof. "Okee, welterusten, ik ga naar bed." tot gewoon als een soort standbeeld aan tafel zitten en me stoicijns aankijken totdat ik zelf zit te koken, hij weigert het gewoon.
Nu snap ik wel dat dit een klassieke machtsstrijd is, en dat ie inmiddels dondersgoed weet dat ie zijn moeder volledig over de rooie jaagt dus dat het nog werkt ook, maar ik wil toch echt dat ie eet.
Naar binnen proppen wil ik absoluut niet, 's ochtends zijn avondmaaltijd weer voor zetten heb ik al eens overwogen maar dat gaat me ook te ver, maar ik ben inmiddels echt zo moedeloos ervan dat het gewoon ook echt niet meer gezellig is thuis.
Iemand advies? Ik overweeg inmiddels om hem op Marktplaats te zetten. Grrrrrrrrrrrrrrrrr.
Am Yisrael Chai!
zondag 28 februari 2010 om 20:50
quote:fashionvictim schreef op 28 februari 2010 @ 20:39:
Jullie hebben ook allemaal gelijk, ik weet het ook allemaal wel maar het is zo lastig om de moed erin te houden als je al weken in zo'n kutsfeer zit.
Hij is bijna jarig, en naar het schijnt heeft ie gewoon altijd last met spannende dingen. Sinterklaas, vakantie, verjaardagen, begin van het schooljaar, etcetera, dan zit ik weken met een kind dat gewoon compleet onhandelbaar lijkt.
En net wat jullie zeggen, hij heeft dondersgoed door waarmee ie me over de rooie jaagt. Dat zijn bij ons twee dingen: het ochtendritueel (weigeren te wassen en aan te kleden, dan is er geen vuiltje aan de lucht, zitten we gezellig te kletsen, totdat... je raadt het al.) en het avondeten. Dus voor mijn gevoel zit ik al een onnoemelijk lange tijd in een soort cyclus van de dag beginnen met gezeik, en de dag eindigen met gezeik. Dat is slopend, ik vind er echt even geen klap aan. Bleegh.
(En natuurlijk helpt mijn eigen boosheid en frustratie ook niet om uit die spiraal te komen, maar ik heb echt even zo'n "daar gaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaan we weer" gevoel.)
Snap ik. Ken het gevoel, en daar dan ook nog bij dat je in je boosheid ook niet even wegkunt en dat de andere ouder het mag oplossen maakt het niet gemakkelijker.
Qua ochtendritueel: als je het nou eens helemaal omgooit? Dus niet eerst gezellig kletsen en wakker worden, maar gewoon meteen na het opstaan wassen en aankleden? Dan mag ie daarna de woonkamer in om voor de tv z'n ontbijt op te eten. Vertikt ie te eten, is ie in ieder geval aangekleed om naar school te gaan
Jullie hebben ook allemaal gelijk, ik weet het ook allemaal wel maar het is zo lastig om de moed erin te houden als je al weken in zo'n kutsfeer zit.
Hij is bijna jarig, en naar het schijnt heeft ie gewoon altijd last met spannende dingen. Sinterklaas, vakantie, verjaardagen, begin van het schooljaar, etcetera, dan zit ik weken met een kind dat gewoon compleet onhandelbaar lijkt.
En net wat jullie zeggen, hij heeft dondersgoed door waarmee ie me over de rooie jaagt. Dat zijn bij ons twee dingen: het ochtendritueel (weigeren te wassen en aan te kleden, dan is er geen vuiltje aan de lucht, zitten we gezellig te kletsen, totdat... je raadt het al.) en het avondeten. Dus voor mijn gevoel zit ik al een onnoemelijk lange tijd in een soort cyclus van de dag beginnen met gezeik, en de dag eindigen met gezeik. Dat is slopend, ik vind er echt even geen klap aan. Bleegh.
(En natuurlijk helpt mijn eigen boosheid en frustratie ook niet om uit die spiraal te komen, maar ik heb echt even zo'n "daar gaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaan we weer" gevoel.)
Snap ik. Ken het gevoel, en daar dan ook nog bij dat je in je boosheid ook niet even wegkunt en dat de andere ouder het mag oplossen maakt het niet gemakkelijker.
Qua ochtendritueel: als je het nou eens helemaal omgooit? Dus niet eerst gezellig kletsen en wakker worden, maar gewoon meteen na het opstaan wassen en aankleden? Dan mag ie daarna de woonkamer in om voor de tv z'n ontbijt op te eten. Vertikt ie te eten, is ie in ieder geval aangekleed om naar school te gaan
zondag 28 februari 2010 om 20:54
Ik las een keer een goede in een tijdschrift...ms wel een beetje gemeen maar was voor diegene die t schreef wel effectief.
Haar dochter deed ook zo moeilijk met eten, ze vroegen haar toen op een avond voor t eten of ze mee wilde eten. Nee...ze wilde niet. Moeder zei'ok maar dan moet je op de bank gaan zitten, je mag niet met ons aan tafel'Dat was goed.
Meisje dus op de bank. Ouders met zusje aan tafel; ze versierden de stoelen met slingers, zetten feestmutsen op en hadden dus een 'eetfeestje'. Daarna kwam dochter altijd aan tafel, bang om t feestje te missen.
Kan je doen dus....of niet. Ik heb altijd geleerd dat je er gewoon geen strijd van moet maken. Wil hij wel eten dan eet ie wel, zo niet dan bord weg, Gewoon aan tafel zitten en niet zeiken. Ik zou me niet laten provoceren/ hem niet laten klooien met z'n eten enz, Hij is oud genoeg om gewoon te eten en als hij klooit dan t bord weg. Ik zou ook gewoon na 20 / 30 minuten afruimen, een toetje geven en normale tijd naar bed. Hij wil er een strijd van maken blijkbaar en het is aan jou om er wel of niet op in te gaan.
Haar dochter deed ook zo moeilijk met eten, ze vroegen haar toen op een avond voor t eten of ze mee wilde eten. Nee...ze wilde niet. Moeder zei'ok maar dan moet je op de bank gaan zitten, je mag niet met ons aan tafel'Dat was goed.
Meisje dus op de bank. Ouders met zusje aan tafel; ze versierden de stoelen met slingers, zetten feestmutsen op en hadden dus een 'eetfeestje'. Daarna kwam dochter altijd aan tafel, bang om t feestje te missen.
Kan je doen dus....of niet. Ik heb altijd geleerd dat je er gewoon geen strijd van moet maken. Wil hij wel eten dan eet ie wel, zo niet dan bord weg, Gewoon aan tafel zitten en niet zeiken. Ik zou me niet laten provoceren/ hem niet laten klooien met z'n eten enz, Hij is oud genoeg om gewoon te eten en als hij klooit dan t bord weg. Ik zou ook gewoon na 20 / 30 minuten afruimen, een toetje geven en normale tijd naar bed. Hij wil er een strijd van maken blijkbaar en het is aan jou om er wel of niet op in te gaan.
zondag 28 februari 2010 om 20:54
Maar goed,
Ik heb gevoelsmatig toch best veel moeite met dat negeren. Dat kan aan mij liggen hoor, maar ik ben wel benieuwd wat jullie daarvan vinden of hoe jullie daarmee omgaan.
Zoals ik al zei: het weigeren te eten is slechts een onderdeel van de strijd, maar wel de ergste. Bottom line is dat mijn zoon gewoon schijt aan mij lijkt te hebben op het moment en dat zijn standaard antwoord "nee" is. Da's allemaal leuk en aardig, maar soms is nee gewoon geen optie. Op zich ben ik het best eens met het eten laten voor wat het is, maar zelf vind ik eigenlijk dat mijn zoon echt heel weinig "moet". Doordat we met zijn tweetjes zijn, hoeft ie zich eigenlijk vrijwel nooit aan te passen, of op zijn beurt te wachten, of tuinbonen te eten omdat de rest van het gezin dat wel lust, dat soort dingen.
Maar bij alles wat "moet", is het dus gewoon "nee". En dát trek ik niet.
Ik heb gevoelsmatig toch best veel moeite met dat negeren. Dat kan aan mij liggen hoor, maar ik ben wel benieuwd wat jullie daarvan vinden of hoe jullie daarmee omgaan.
Zoals ik al zei: het weigeren te eten is slechts een onderdeel van de strijd, maar wel de ergste. Bottom line is dat mijn zoon gewoon schijt aan mij lijkt te hebben op het moment en dat zijn standaard antwoord "nee" is. Da's allemaal leuk en aardig, maar soms is nee gewoon geen optie. Op zich ben ik het best eens met het eten laten voor wat het is, maar zelf vind ik eigenlijk dat mijn zoon echt heel weinig "moet". Doordat we met zijn tweetjes zijn, hoeft ie zich eigenlijk vrijwel nooit aan te passen, of op zijn beurt te wachten, of tuinbonen te eten omdat de rest van het gezin dat wel lust, dat soort dingen.
Maar bij alles wat "moet", is het dus gewoon "nee". En dát trek ik niet.
Am Yisrael Chai!
zondag 28 februari 2010 om 20:58
Is het een idee om dat eens om te keren?
"Mam, wil je wat te drinken voor me pakken?"
'Nee, ik ga wel naar bed, dahag'
"Mam, waar liggen mijn schone sokken?"
'Oh, die heb ik niet gewassen, ik had geen zin'
En dan melden dat je ook wel eens geen zin hebt in dingen, en dat dit gebeurt als we daar allemaal maar aan toe geven.
"Mam, wil je wat te drinken voor me pakken?"
'Nee, ik ga wel naar bed, dahag'
"Mam, waar liggen mijn schone sokken?"
'Oh, die heb ik niet gewassen, ik had geen zin'
En dan melden dat je ook wel eens geen zin hebt in dingen, en dat dit gebeurt als we daar allemaal maar aan toe geven.
zondag 28 februari 2010 om 21:02
Je zegt het zelf al: het gaat niet zozeer om het eten maar grenzen. Je zoon probeert de regie uit jouw handen te nemen en zelf zijn grenzen te bepalen.
Ik denk niet dat je het oplost door de eetsituatie te veranderen, ik denk dat je zelf weer de regie in handen moet nemen. Dat niet alleen tijdens het eetmoment maar gedurende de hele dag.
Ik denk niet dat je het oplost door de eetsituatie te veranderen, ik denk dat je zelf weer de regie in handen moet nemen. Dat niet alleen tijdens het eetmoment maar gedurende de hele dag.
zondag 28 februari 2010 om 21:04
Oh, die ken ik. "Het was geen vraag, het was een opdracht. NU. DOEN."
Maar ja, ik word er zo moe van dat de simpelste dingen met tot drie tellen, stem verheffen, etcetera moeten gaan. Zelfs de leuke dingen, zoals naar de bioscoop gaan laatst. Dan moet ik tóch weer gaan lopen koeioneren, want anders gaan we gewoon niet. Want meneer heeft geen zin om zich aan te kleden. En dan doodleuk zeggen "Oh, dan ga ik wel niet naar de film."
Sorry, maar dan kan ik hem echt wel killen.
Maar ja, ik word er zo moe van dat de simpelste dingen met tot drie tellen, stem verheffen, etcetera moeten gaan. Zelfs de leuke dingen, zoals naar de bioscoop gaan laatst. Dan moet ik tóch weer gaan lopen koeioneren, want anders gaan we gewoon niet. Want meneer heeft geen zin om zich aan te kleden. En dan doodleuk zeggen "Oh, dan ga ik wel niet naar de film."
Sorry, maar dan kan ik hem echt wel killen.
Am Yisrael Chai!
zondag 28 februari 2010 om 21:05
quote:noahtb schreef op 28 februari 2010 @ 21:02:
Je zegt het zelf al: het gaat niet zozeer om het eten maar grenzen. Je zoon probeert de regie uit jouw handen te nemen en zelf zijn grenzen te bepalen.
Ik denk niet dat je het oplost door de eetsituatie te veranderen, ik denk dat je zelf weer de regie in handen moet nemen. Dat niet alleen tijdens het eetmoment maar gedurende de hele dag.Ja, maar hoe dan?
Je zegt het zelf al: het gaat niet zozeer om het eten maar grenzen. Je zoon probeert de regie uit jouw handen te nemen en zelf zijn grenzen te bepalen.
Ik denk niet dat je het oplost door de eetsituatie te veranderen, ik denk dat je zelf weer de regie in handen moet nemen. Dat niet alleen tijdens het eetmoment maar gedurende de hele dag.Ja, maar hoe dan?
Am Yisrael Chai!
zondag 28 februari 2010 om 21:06
quote:fashionvictim schreef op 28 februari 2010 @ 21:04:
Oh, die ken ik. "Het was geen vraag, het was een opdracht. NU. DOEN."
Maar ja, ik word er zo moe van dat de simpelste dingen met tot drie tellen, stem verheffen, etcetera moeten gaan. Zelfs de leuke dingen, zoals naar de bioscoop gaan laatst. Dan moet ik tóch weer gaan lopen koeioneren, want anders gaan we gewoon niet. Want meneer heeft geen zin om zich aan te kleden. En dan doodleuk zeggen "Oh, dan ga ik wel niet naar de film."
Sorry, maar dan kan ik hem echt wel killen.Dan was ik toch mooi niet naar de film gegaan...
Oh, die ken ik. "Het was geen vraag, het was een opdracht. NU. DOEN."
Maar ja, ik word er zo moe van dat de simpelste dingen met tot drie tellen, stem verheffen, etcetera moeten gaan. Zelfs de leuke dingen, zoals naar de bioscoop gaan laatst. Dan moet ik tóch weer gaan lopen koeioneren, want anders gaan we gewoon niet. Want meneer heeft geen zin om zich aan te kleden. En dan doodleuk zeggen "Oh, dan ga ik wel niet naar de film."
Sorry, maar dan kan ik hem echt wel killen.Dan was ik toch mooi niet naar de film gegaan...
zondag 28 februari 2010 om 21:08
Moeten zou je op een andere manier kunnen stellen, bijvoorbeeld taakjes geven zoals zelf zijn kleren in de wasmand, of om de dag de tafel dekken, of zo iets. Als je daar iets tegenover zet (hier, zakgeld) dan wil het nog wel eens dagen dat sommige dingen gewoon moeten.
Eten is lastig, want over eten is een kind zelf de baas, aangezien je het er niet met succes in kan proppen.
Is er een leuk onderdeel van het avondritueel wat je tijdelijk zou kunnen schrappen tot meneer door heeft dat wel eten leuker is voor jullie allebei dan niet eten? Of zou je een leuk extraatje aan het avondritueel kunnen toevoegen, zoals een spelletje, na een fatsoenlijke maaltijd?
Ik geloof dat dat stukje avondritueel datgene was waarmee ik de kinderen zo ver kreeg om hun eten ook nog binnen een bepaalde tijd op te eten (we zaten vaak erg lang aan tafel). Er begint weer wat de klad in te raken, maar het idee is er: eten moet binnen de tijd dat we gezamenlijk aan tafel zitten plus tien/vijftien minuten dat mama koffie drinkt op zijn. Als dat min of meer gewoonte is mag er wel eens een beetje blijven liggen.
Eten is lastig, want over eten is een kind zelf de baas, aangezien je het er niet met succes in kan proppen.
Is er een leuk onderdeel van het avondritueel wat je tijdelijk zou kunnen schrappen tot meneer door heeft dat wel eten leuker is voor jullie allebei dan niet eten? Of zou je een leuk extraatje aan het avondritueel kunnen toevoegen, zoals een spelletje, na een fatsoenlijke maaltijd?
Ik geloof dat dat stukje avondritueel datgene was waarmee ik de kinderen zo ver kreeg om hun eten ook nog binnen een bepaalde tijd op te eten (we zaten vaak erg lang aan tafel). Er begint weer wat de klad in te raken, maar het idee is er: eten moet binnen de tijd dat we gezamenlijk aan tafel zitten plus tien/vijftien minuten dat mama koffie drinkt op zijn. Als dat min of meer gewoonte is mag er wel eens een beetje blijven liggen.
zondag 28 februari 2010 om 21:08
Dat snap ik
Dan komen die samen gemaakte afspraken weer om de hoek: dan kan je zeggen"Zoon, denk om de regels, die heb jij ook gemaakt. Ik hou me aan de afspraken, jij dus ook"
Ik heb in de gesprekken rondom die regels ook wel gewoon eerlijk toegegeven dat ik het ook moeilijk vind om leuk te blijven als ik de hele tijd nee moet zeggen of boos moet worden, en dat ik dan sneller héél boos word. Melden hoeveel geduld ik nog heb, of dat ik even wegga om meer geduld te maken wil soms wel even helpen. Maar misschien is dat iets voor een later stadium, als ie wat minder 'schijt aan je heeft'.
Dan komen die samen gemaakte afspraken weer om de hoek: dan kan je zeggen"Zoon, denk om de regels, die heb jij ook gemaakt. Ik hou me aan de afspraken, jij dus ook"
Ik heb in de gesprekken rondom die regels ook wel gewoon eerlijk toegegeven dat ik het ook moeilijk vind om leuk te blijven als ik de hele tijd nee moet zeggen of boos moet worden, en dat ik dan sneller héél boos word. Melden hoeveel geduld ik nog heb, of dat ik even wegga om meer geduld te maken wil soms wel even helpen. Maar misschien is dat iets voor een later stadium, als ie wat minder 'schijt aan je heeft'.
zondag 28 februari 2010 om 21:09
Ha FV, dat is lang geleden.
Loedertje hier heeft eveneens een bak allergieen waar je eng van wordt en volgens Stefan Kleintjes (je weet wel, die van het BV forum), zijn dat kinderen die eten altijd zullen aangrijpen om iets duidelijk mee te maken. Daarnaast zijn het kinderen die heel snel geneigd zijn om kieskeurig te zijn met eten.
Stefan gaf mij ook de tip om negatief eetgedrag volledig te negeren. En negeren is dus ook echt negeren. Je wenst hoogstens smakelijk eten en verder heb je het gewoon echt niet over eten. Niet of het lekker is, of belangrijk of gezond of whatever, je hebt het gewoon niet over eten.
En het werkt. Echt waar. Het is godsgruwelijk moeilijk, want als het om eten gaat komt er denk ik in elke moeder een oergevoel van 'eten is goed' naar boven. Maar het werkt wel.
Ook bij zoon, ook bijna 6, werkt deze methode. Hij leert namelijk van zijn zus dat je ook niet kunt eten. Maar van nature een lekkerbek, houd hij dit niet lang vol, zodra hij merkt dat we er nul aandacht aan besteden.
Negeer het FV. Volledig. Is echt het enige wat helpt. En ik doe dus niet moeilijk over tig boterhammen en stukken fruit overdag. Vind ook niet dat jouw zoon heel veel eet. Even ter vergelijking: die van mij eet 5 boterhammen met beleg (vaak pasta of vette worst en lang niet altijd gezonde appelstroop of gestampte muisjes), minstens 3 stukken fruit, vaak een ei, ook nog een liga en dan nog minstens 2 snoepjes. En hij is 110 cm en 17 kilo. Je kan zijn ribben tellen. Ik zou hem dus overdag niet op rantsoen zetten. Zeker nu je merkt dat dat toch niet helpt.
Allergieen hebben is al kut genoeg. Ik zou dus echt niet moeilijk gaan doen over eten. Dat is het namelijk toch al met een of meerdere allergieen.
Loedertje hier heeft eveneens een bak allergieen waar je eng van wordt en volgens Stefan Kleintjes (je weet wel, die van het BV forum), zijn dat kinderen die eten altijd zullen aangrijpen om iets duidelijk mee te maken. Daarnaast zijn het kinderen die heel snel geneigd zijn om kieskeurig te zijn met eten.
Stefan gaf mij ook de tip om negatief eetgedrag volledig te negeren. En negeren is dus ook echt negeren. Je wenst hoogstens smakelijk eten en verder heb je het gewoon echt niet over eten. Niet of het lekker is, of belangrijk of gezond of whatever, je hebt het gewoon niet over eten.
En het werkt. Echt waar. Het is godsgruwelijk moeilijk, want als het om eten gaat komt er denk ik in elke moeder een oergevoel van 'eten is goed' naar boven. Maar het werkt wel.
Ook bij zoon, ook bijna 6, werkt deze methode. Hij leert namelijk van zijn zus dat je ook niet kunt eten. Maar van nature een lekkerbek, houd hij dit niet lang vol, zodra hij merkt dat we er nul aandacht aan besteden.
Negeer het FV. Volledig. Is echt het enige wat helpt. En ik doe dus niet moeilijk over tig boterhammen en stukken fruit overdag. Vind ook niet dat jouw zoon heel veel eet. Even ter vergelijking: die van mij eet 5 boterhammen met beleg (vaak pasta of vette worst en lang niet altijd gezonde appelstroop of gestampte muisjes), minstens 3 stukken fruit, vaak een ei, ook nog een liga en dan nog minstens 2 snoepjes. En hij is 110 cm en 17 kilo. Je kan zijn ribben tellen. Ik zou hem dus overdag niet op rantsoen zetten. Zeker nu je merkt dat dat toch niet helpt.
Allergieen hebben is al kut genoeg. Ik zou dus echt niet moeilijk gaan doen over eten. Dat is het namelijk toch al met een of meerdere allergieen.
zondag 28 februari 2010 om 21:09
Oh, dat gebeurt ook regelmatig hoor, dat we dus inderdaad niet naar de film, de dierentuin, naar buiten of wat dan ook gaan. Maar dan "wint" hij dus wel, want dan doet ie dus inderdaad niet waar ie geen zin in heeft.
En na een half uur ofzo als ie dan weer bijdraait dan is ie natuurlijk ontroostbaar, want dan wil ie toch naar de film maar dan heeft ie pech, maar een dag later gebeurt het gewoon weer. Hij lijkt er maar niet van te leren en dat is zo frustrerend.
En na een half uur ofzo als ie dan weer bijdraait dan is ie natuurlijk ontroostbaar, want dan wil ie toch naar de film maar dan heeft ie pech, maar een dag later gebeurt het gewoon weer. Hij lijkt er maar niet van te leren en dat is zo frustrerend.
Am Yisrael Chai!
zondag 28 februari 2010 om 21:10
Ja, ik weet het: ik zeg het heel makkelijk maar weet zelf ook dat het niet gemakkelijk is.
Ik struggle er zelf ook mee als alleenstaande moeder. Ik probeer hem geen enkele ruimte te geven om te rebelleren. Ik ben mama en hij luistert naar mama. Ik probeer hem telkens te vertellen wat we gaan doen en wat ik van hem verwacht. Zeggen wat je doet, en doen wat je zegt.
Consequent zijn is echt het belangrijkste.
Vorige week dacht meneer zijn brood op de grond te gooien tijdens het eten. Ik heb hem uit zijn stoel gehaald en gezegt "als ... gaat gooien, hoeft ... niet aan tafel te zitten". Zelf ben ik gaan zitten verder eten. Hij heeft zijn boterham opgeraapt en gevraagt of hij weer mocht eten. Maargoed, dat zal bij jou niet helpen.
Sorry dat ik je niet verder kan helpen, ik heb ook niet alle wijsheid in pacht..
Ik struggle er zelf ook mee als alleenstaande moeder. Ik probeer hem geen enkele ruimte te geven om te rebelleren. Ik ben mama en hij luistert naar mama. Ik probeer hem telkens te vertellen wat we gaan doen en wat ik van hem verwacht. Zeggen wat je doet, en doen wat je zegt.
Consequent zijn is echt het belangrijkste.
Vorige week dacht meneer zijn brood op de grond te gooien tijdens het eten. Ik heb hem uit zijn stoel gehaald en gezegt "als ... gaat gooien, hoeft ... niet aan tafel te zitten". Zelf ben ik gaan zitten verder eten. Hij heeft zijn boterham opgeraapt en gevraagt of hij weer mocht eten. Maargoed, dat zal bij jou niet helpen.
Sorry dat ik je niet verder kan helpen, ik heb ook niet alle wijsheid in pacht..
zondag 28 februari 2010 om 21:11
quote:fashionvictim schreef op 28 februari 2010 @ 20:54:
Maar goed,
Ik heb gevoelsmatig toch best veel moeite met dat negeren. Dat kan aan mij liggen hoor, maar ik ben wel benieuwd wat jullie daarvan vinden of hoe jullie daarmee omgaan.
Zoals ik al zei: het weigeren te eten is slechts een onderdeel van de strijd, maar wel de ergste. Bottom line is dat mijn zoon gewoon schijt aan mij lijkt te hebben op het moment en dat zijn standaard antwoord "nee" is. hij heeft geen schijt aan jou, hij wil juist graag heel veel aandacht van jou en probeert zo te kijken waar jouw grenzen en "zwakke punten liggen."
Da's allemaal leuk en aardig, maar soms is nee gewoon geen optie. Op zich ben ik het best eens met het eten laten voor wat het is, maar zelf vind ik eigenlijk dat mijn zoon echt heel weinig "moet". Doordat we met zijn tweetjes zijn, hoeft ie zich eigenlijk vrijwel nooit aan te passen, of op zijn beurt te wachten, of tuinbonen te eten omdat de rest van het gezin dat wel lust, dat soort dingen.
Maar bij alles wat "moet", is het dus gewoon "nee". En dát trek ik niet.
Het belangrijkste is mijns inziens, en dat is wat ik ook ervaar met mijn zoon, de strijd niet aangaan. En dat lukt mij dus ook alleen op momenten dat ik lekker in m'n vel zit. Het rare is, als hij bij paps is -co-ouderschap- is hij veel gezeglijker. Maar paps laat zich dan ook niet bespelen. Bij mij doet blaagje dat feilloos.
Snaperniksvan.
Maar goed,
Ik heb gevoelsmatig toch best veel moeite met dat negeren. Dat kan aan mij liggen hoor, maar ik ben wel benieuwd wat jullie daarvan vinden of hoe jullie daarmee omgaan.
Zoals ik al zei: het weigeren te eten is slechts een onderdeel van de strijd, maar wel de ergste. Bottom line is dat mijn zoon gewoon schijt aan mij lijkt te hebben op het moment en dat zijn standaard antwoord "nee" is. hij heeft geen schijt aan jou, hij wil juist graag heel veel aandacht van jou en probeert zo te kijken waar jouw grenzen en "zwakke punten liggen."
Da's allemaal leuk en aardig, maar soms is nee gewoon geen optie. Op zich ben ik het best eens met het eten laten voor wat het is, maar zelf vind ik eigenlijk dat mijn zoon echt heel weinig "moet". Doordat we met zijn tweetjes zijn, hoeft ie zich eigenlijk vrijwel nooit aan te passen, of op zijn beurt te wachten, of tuinbonen te eten omdat de rest van het gezin dat wel lust, dat soort dingen.
Maar bij alles wat "moet", is het dus gewoon "nee". En dát trek ik niet.
Het belangrijkste is mijns inziens, en dat is wat ik ook ervaar met mijn zoon, de strijd niet aangaan. En dat lukt mij dus ook alleen op momenten dat ik lekker in m'n vel zit. Het rare is, als hij bij paps is -co-ouderschap- is hij veel gezeglijker. Maar paps laat zich dan ook niet bespelen. Bij mij doet blaagje dat feilloos.
Snaperniksvan.
zondag 28 februari 2010 om 21:13
quote:iry schreef op 28 februari 2010 @ 19:26:
Eten wat de pot schaft is allemaal leuk bedacht, maar als je gewoon een heel dwars /eigenwijs kind hebt werkt dat echt niet.
Frummel eet dan ook echt niet als wat de pot schaft hetgeen is wat hij niet lust. Mijn kind hongert zich dan wel uit.
Wij eten gewoon 3x per week iets dat dochterlief graag eet, 3x per week iets dat ze niet zo graag heeft, en 1x per week iets dat ze niet lust, en dan mag ze de groente door appelmoes vervangen, of een boterham maken ofzo. Van die ene keer zal ze heus niet doodgaan.
Tot hier had ik gelezen, dus misschien mosterd; ik zou het avondeten op een bord doen en zeggen; dit is voor jou. Als je honger krijgt zeg je het maar, dan warm ik het op.
Wanneer dat is? Dat merk je wel. Dat kan dus 's avonds nog zijn. Of als ontbijt. Of als lunch. Of na school. Niets anders geven.
Vlees halveren. Geen toetje, geen brood, geen liga, geen ... Oh, en niet bij vriendjes spelen na school.....
Eten wat de pot schaft is allemaal leuk bedacht, maar als je gewoon een heel dwars /eigenwijs kind hebt werkt dat echt niet.
Frummel eet dan ook echt niet als wat de pot schaft hetgeen is wat hij niet lust. Mijn kind hongert zich dan wel uit.
Wij eten gewoon 3x per week iets dat dochterlief graag eet, 3x per week iets dat ze niet zo graag heeft, en 1x per week iets dat ze niet lust, en dan mag ze de groente door appelmoes vervangen, of een boterham maken ofzo. Van die ene keer zal ze heus niet doodgaan.
Tot hier had ik gelezen, dus misschien mosterd; ik zou het avondeten op een bord doen en zeggen; dit is voor jou. Als je honger krijgt zeg je het maar, dan warm ik het op.
Wanneer dat is? Dat merk je wel. Dat kan dus 's avonds nog zijn. Of als ontbijt. Of als lunch. Of na school. Niets anders geven.
Vlees halveren. Geen toetje, geen brood, geen liga, geen ... Oh, en niet bij vriendjes spelen na school.....
zondag 28 februari 2010 om 21:14
En naar aanleiding van je laatste posts:
Choose your battles. Ik moet hier ook tig keer aansporen en dat werkt voor geen meter. Sinds ik roep dat ze het dan maar lekker uitzoeken en het niet mijn probleem is als ze in hun pyama naar school gaan (en ik oudste ook daadwerkelijk met pyama op de fiets heb gezet) is ook dat opgelost.
Echt. Overtuigend doen alsof het je geen reet uitmaakt en rustig koffie gaan drinken en alleen dreigementen uiten die je waar kunt maken, werken hier als een tierelier.
(en nee, hij is niet in zijn pyama naar school gegaan. Ik ben heel aardig geweest en heb hem aangekleed, waarbij het behoorlijk hielp dat meneer nog geen klok kan kijken.
Choose your battles. Ik moet hier ook tig keer aansporen en dat werkt voor geen meter. Sinds ik roep dat ze het dan maar lekker uitzoeken en het niet mijn probleem is als ze in hun pyama naar school gaan (en ik oudste ook daadwerkelijk met pyama op de fiets heb gezet) is ook dat opgelost.
Echt. Overtuigend doen alsof het je geen reet uitmaakt en rustig koffie gaan drinken en alleen dreigementen uiten die je waar kunt maken, werken hier als een tierelier.
(en nee, hij is niet in zijn pyama naar school gegaan. Ik ben heel aardig geweest en heb hem aangekleed, waarbij het behoorlijk hielp dat meneer nog geen klok kan kijken.
zondag 28 februari 2010 om 21:15
quote:fashionvictim schreef op 28 februari 2010 @ 21:05:
[...]
Ja, maar hoe dan?
MIsschien weer met die drie vellen.
Beginnen met het probleem: jij wil dingen, hij wil dingen niet. Jij wil niet alleen 'nuttige dingen' doen, maar ook leuke, maar voordat dat gedaan kan worden moeten de nuttige dingen af.
Maak een lijst met nuttige dingen, en een lijst met leuke dingen.
Dan een oplossingen-vel: hoe kunnen we die nuttige dingen het snelst doen. Waar kan hij helpen, waar ag hij van jou wel of niet helpen, wat moet ie zelf doen, wat moet jij beter doen. Schiet niet uit je panty als hij vindt dat jij bepaalde dingen moet doen die je zelf niet wilt, dat komt later.
En dan het oplossingenvel: dit en dit moet absoluut, dit en dt hoeft misschien niet altijd, maar wèl als jij zegt dat het absoluut moet, dit zijn de leuke dingen die jullie kunnen gaan doen, zoveel tijd kosten ze. Als treuzelen tijd kost, vallen er leuke dingen af. Als er extra snel wordt opgeruimd/gegeten/etc, kan er dus ook worden voorgelezen, of gefietst, of weetikveelwat.
Da houd in dat je soms onchristelijk vroeg naast een fiets aan het rennen bent, maar hee, zo laat je wel zien dat jij je ook aan de afspraken houdt
[...]
Ja, maar hoe dan?
MIsschien weer met die drie vellen.
Beginnen met het probleem: jij wil dingen, hij wil dingen niet. Jij wil niet alleen 'nuttige dingen' doen, maar ook leuke, maar voordat dat gedaan kan worden moeten de nuttige dingen af.
Maak een lijst met nuttige dingen, en een lijst met leuke dingen.
Dan een oplossingen-vel: hoe kunnen we die nuttige dingen het snelst doen. Waar kan hij helpen, waar ag hij van jou wel of niet helpen, wat moet ie zelf doen, wat moet jij beter doen. Schiet niet uit je panty als hij vindt dat jij bepaalde dingen moet doen die je zelf niet wilt, dat komt later.
En dan het oplossingenvel: dit en dit moet absoluut, dit en dt hoeft misschien niet altijd, maar wèl als jij zegt dat het absoluut moet, dit zijn de leuke dingen die jullie kunnen gaan doen, zoveel tijd kosten ze. Als treuzelen tijd kost, vallen er leuke dingen af. Als er extra snel wordt opgeruimd/gegeten/etc, kan er dus ook worden voorgelezen, of gefietst, of weetikveelwat.
Da houd in dat je soms onchristelijk vroeg naast een fiets aan het rennen bent, maar hee, zo laat je wel zien dat jij je ook aan de afspraken houdt
zondag 28 februari 2010 om 21:16
Sorry dat ik steeds zo "ja,maar" over kom hoor, maar de meeste dingen die jullie zeggen die dóe ik al.
Voor mijn gevoel is er al helemaal geen ruimte meer om te rebelleren, vandaar dat ik er ook zo moedeloos van word want ik heb geen kind gekregen om de hele dag een soort strafkamp te zijn.
Dus tja, ook al bedacht om het over de volledig tegengestelde boeg te gooien en juist helemaal nérgens meer een strijd van te maken en alleen maar gezellig te reageren, maar dan gooit ie dáár wel zijn kont voor tegen de krib, want dan doe ik te gezellig.
Pfff, zo klinkt ie helemaal niet leuk. En dat maakt me nog het meest verdrietig, want onder dat monster zit mijn lieve, leuke, grappige ventje wat zelfs ik al bijna niet meer zie als ie zo doet.
Voor mijn gevoel is er al helemaal geen ruimte meer om te rebelleren, vandaar dat ik er ook zo moedeloos van word want ik heb geen kind gekregen om de hele dag een soort strafkamp te zijn.
Dus tja, ook al bedacht om het over de volledig tegengestelde boeg te gooien en juist helemaal nérgens meer een strijd van te maken en alleen maar gezellig te reageren, maar dan gooit ie dáár wel zijn kont voor tegen de krib, want dan doe ik te gezellig.
Pfff, zo klinkt ie helemaal niet leuk. En dat maakt me nog het meest verdrietig, want onder dat monster zit mijn lieve, leuke, grappige ventje wat zelfs ik al bijna niet meer zie als ie zo doet.
Am Yisrael Chai!
zondag 28 februari 2010 om 21:17
FV, heb geen oplossing voor je. Wellicht werkt dit bij kinderen anders. Ik eet zelf al ruim een jaar nauwelijks. Ene 24 uur cracker of (half broodje); andere 24 u wat hapjes warn eten.
Ik weet oorzaak, jij bij hem waarschl niet. Maar als lichaam écht iets nodig heeft, komt/blijft het wel binnen.
Schrale troost, I know, maar wilde je het toch laten weten.
Ik weet oorzaak, jij bij hem waarschl niet. Maar als lichaam écht iets nodig heeft, komt/blijft het wel binnen.
Schrale troost, I know, maar wilde je het toch laten weten.
zondag 28 februari 2010 om 21:17
quote:fashionvictim schreef op 28 februari 2010 @ 21:04:
Oh, die ken ik. "Het was geen vraag, het was een opdracht. NU. DOEN."
Maar ja, ik word er zo moe van dat de simpelste dingen met tot drie tellen, stem verheffen, etcetera moeten gaan. Zelfs de leuke dingen, zoals naar de bioscoop gaan laatst. Dan moet ik tóch weer gaan lopen koeioneren, want anders gaan we gewoon niet. Want meneer heeft geen zin om zich aan te kleden. En dan doodleuk zeggen "Oh, dan ga ik wel niet naar de film."
Sorry, maar dan kan ik hem echt wel killen.
Je krijgt tien minuten om je aan te kleden. Wat je na die tien minuten draagt, houd je aan. Al is het je onderbroek.
Kind onder de arm nemen, en gaan.
Ik heb een oppaskind gehad die niet naar school wilde. Die deed ijskoud zijn schoenen niet aan. Dus ik heb mijn eigen schoenen aangetrokken, kind opgetild, en naar school gedragen.
Is nooit weer gebeurd.
Oh, die ken ik. "Het was geen vraag, het was een opdracht. NU. DOEN."
Maar ja, ik word er zo moe van dat de simpelste dingen met tot drie tellen, stem verheffen, etcetera moeten gaan. Zelfs de leuke dingen, zoals naar de bioscoop gaan laatst. Dan moet ik tóch weer gaan lopen koeioneren, want anders gaan we gewoon niet. Want meneer heeft geen zin om zich aan te kleden. En dan doodleuk zeggen "Oh, dan ga ik wel niet naar de film."
Sorry, maar dan kan ik hem echt wel killen.
Je krijgt tien minuten om je aan te kleden. Wat je na die tien minuten draagt, houd je aan. Al is het je onderbroek.
Kind onder de arm nemen, en gaan.
Ik heb een oppaskind gehad die niet naar school wilde. Die deed ijskoud zijn schoenen niet aan. Dus ik heb mijn eigen schoenen aangetrokken, kind opgetild, en naar school gedragen.
Is nooit weer gebeurd.
zondag 28 februari 2010 om 21:20
quote:mamalelie schreef op 28 februari 2010 @ 21:17:
[...]
Je krijgt tien minuten om je aan te kleden. Wat je na die tien minuten draagt, houd je aan. Al is het je onderbroek.
Kind onder de arm nemen, en gaan.
Ik heb een oppaskind gehad die niet naar school wilde. Die deed ijskoud zijn schoenen niet aan. Dus ik heb mijn eigen schoenen aangetrokken, kind opgetild, en naar school gedragen.
Is nooit weer gebeurd.Eeehmmm... ik ken FV's zoon, en 'kind onder de arm nemen' is niet echt een optie. Hij is beresterk. We hebben een keer tijdens een logeerpartij gehad dat mijn Lief hem uiteindelijk over de schouder heeft geslingerd om hem naar z'n bed te krijgen. ik ben zelf best sterk, maar ook ik was em niet de baas.
[...]
Je krijgt tien minuten om je aan te kleden. Wat je na die tien minuten draagt, houd je aan. Al is het je onderbroek.
Kind onder de arm nemen, en gaan.
Ik heb een oppaskind gehad die niet naar school wilde. Die deed ijskoud zijn schoenen niet aan. Dus ik heb mijn eigen schoenen aangetrokken, kind opgetild, en naar school gedragen.
Is nooit weer gebeurd.Eeehmmm... ik ken FV's zoon, en 'kind onder de arm nemen' is niet echt een optie. Hij is beresterk. We hebben een keer tijdens een logeerpartij gehad dat mijn Lief hem uiteindelijk over de schouder heeft geslingerd om hem naar z'n bed te krijgen. ik ben zelf best sterk, maar ook ik was em niet de baas.
zondag 28 februari 2010 om 21:22
quote:fashionvictim schreef op 28 februari 2010 @ 21:16:
Sorry dat ik steeds zo "ja,maar" over kom hoor, maar de meeste dingen die jullie zeggen die dóe ik al.
Voor mijn gevoel is er al helemaal geen ruimte meer om te rebelleren, vandaar dat ik er ook zo moedeloos van word want ik heb geen kind gekregen om de hele dag een soort strafkamp te zijn.
Dus tja, ook al bedacht om het over de volledig tegengestelde boeg te gooien en juist helemaal nérgens meer een strijd van te maken en alleen maar gezellig te reageren, maar dan gooit ie dáár wel zijn kont voor tegen de krib, want dan doe ik te gezellig.
Pfff, zo klinkt ie helemaal niet leuk. En dat maakt me nog het meest verdrietig, want onder dat monster zit mijn lieve, leuke, grappige ventje wat zelfs ik al bijna niet meer zie als ie zo doet.
Het is ook niet leuk om strafkamp te zijn en de hele dag drilsergeant te zijn. Als je dat had gewild, was j e wel in het leger gegaan.
k denk dat de drie vellen papier-manier best heel goed zou kunnen werken. Het doet een beroep op zijn eigen verantwoordelijkheid, maar ook op de jouwe. En met kindjes die dol zijn op machtstrijd is dat voor hun gevoel een 'machtig wapen': Mama kunnen vertellen dat ze iets moet doen, en dat doet ze dan ook, want het staat op dat papier op de koelkast! Jeehaa!
Sorry dat ik steeds zo "ja,maar" over kom hoor, maar de meeste dingen die jullie zeggen die dóe ik al.
Voor mijn gevoel is er al helemaal geen ruimte meer om te rebelleren, vandaar dat ik er ook zo moedeloos van word want ik heb geen kind gekregen om de hele dag een soort strafkamp te zijn.
Dus tja, ook al bedacht om het over de volledig tegengestelde boeg te gooien en juist helemaal nérgens meer een strijd van te maken en alleen maar gezellig te reageren, maar dan gooit ie dáár wel zijn kont voor tegen de krib, want dan doe ik te gezellig.
Pfff, zo klinkt ie helemaal niet leuk. En dat maakt me nog het meest verdrietig, want onder dat monster zit mijn lieve, leuke, grappige ventje wat zelfs ik al bijna niet meer zie als ie zo doet.
Het is ook niet leuk om strafkamp te zijn en de hele dag drilsergeant te zijn. Als je dat had gewild, was j e wel in het leger gegaan.
k denk dat de drie vellen papier-manier best heel goed zou kunnen werken. Het doet een beroep op zijn eigen verantwoordelijkheid, maar ook op de jouwe. En met kindjes die dol zijn op machtstrijd is dat voor hun gevoel een 'machtig wapen': Mama kunnen vertellen dat ze iets moet doen, en dat doet ze dan ook, want het staat op dat papier op de koelkast! Jeehaa!
