Kinderen
alle pijlers
Kind weigert te eten
zondag 28 februari 2010 om 18:56
Al een aantal weken is mijn zoon nogal van de dwarsige. Op zich al irritant genoeg, maar wat me het meest stoort is dat ie het gewoon verdomd om te eten. Werkelijk, zelfs als hij zelf mag kiezen wat we gaan eten, sta ik elke godganse dag voor de kat zijn viool te koken, want hij weigert gewoon te eten.
En wat ik ook doe, boos worden, negeren, nog bozer worden, nog meer negeren, belonen, straffen, het haalt allemaal niks uit. Van "mam, wat eten we?" Witlof. "Okee, welterusten, ik ga naar bed." tot gewoon als een soort standbeeld aan tafel zitten en me stoicijns aankijken totdat ik zelf zit te koken, hij weigert het gewoon.
Nu snap ik wel dat dit een klassieke machtsstrijd is, en dat ie inmiddels dondersgoed weet dat ie zijn moeder volledig over de rooie jaagt dus dat het nog werkt ook, maar ik wil toch echt dat ie eet.
Naar binnen proppen wil ik absoluut niet, 's ochtends zijn avondmaaltijd weer voor zetten heb ik al eens overwogen maar dat gaat me ook te ver, maar ik ben inmiddels echt zo moedeloos ervan dat het gewoon ook echt niet meer gezellig is thuis.
Iemand advies? Ik overweeg inmiddels om hem op Marktplaats te zetten. Grrrrrrrrrrrrrrrrr.
En wat ik ook doe, boos worden, negeren, nog bozer worden, nog meer negeren, belonen, straffen, het haalt allemaal niks uit. Van "mam, wat eten we?" Witlof. "Okee, welterusten, ik ga naar bed." tot gewoon als een soort standbeeld aan tafel zitten en me stoicijns aankijken totdat ik zelf zit te koken, hij weigert het gewoon.
Nu snap ik wel dat dit een klassieke machtsstrijd is, en dat ie inmiddels dondersgoed weet dat ie zijn moeder volledig over de rooie jaagt dus dat het nog werkt ook, maar ik wil toch echt dat ie eet.
Naar binnen proppen wil ik absoluut niet, 's ochtends zijn avondmaaltijd weer voor zetten heb ik al eens overwogen maar dat gaat me ook te ver, maar ik ben inmiddels echt zo moedeloos ervan dat het gewoon ook echt niet meer gezellig is thuis.
Iemand advies? Ik overweeg inmiddels om hem op Marktplaats te zetten. Grrrrrrrrrrrrrrrrr.
Am Yisrael Chai!
zondag 28 februari 2010 om 21:23
Welke technieken heb je om hem uit zijn monstermood te krijgen?
Mijn monster 'doet het weer even' als ik hem een kieteldood geef.
Nog steeds, en het was echt wel een bijzondere ervaring om dat voor het eerst mee te maken.
Hij heeft enorme behoefte aan positiviteit. En soms (de laatste tijd vaak) denk ik ook wel 'stik erin' maar ja, als hij met zo'n kleine ingreep weer positief is..
Mijn monster 'doet het weer even' als ik hem een kieteldood geef.
Nog steeds, en het was echt wel een bijzondere ervaring om dat voor het eerst mee te maken.
Hij heeft enorme behoefte aan positiviteit. En soms (de laatste tijd vaak) denk ik ook wel 'stik erin' maar ja, als hij met zo'n kleine ingreep weer positief is..
zondag 28 februari 2010 om 21:23
quote:fashionvictim schreef op 28 februari 2010 @ 18:56:
Iemand advies? Ik overweeg inmiddels om hem op Marktplaats te zetten. Grrrrrrrrrrrrrrrrr.
Breng hem maar een paar weekjes hier
Het is een fase. Echt waar, het is een fase. En die fase gaat over. Echt waar. Over een jaartje of 20 gaat hij het huis uit en dan is het echt over
In de tussentijd kan het enorm helpen om je monstertje eens even de deur uit te doen. Om lekker bij te tanken, en om hem te laten merken dat er op andere plaatsen ook gegeten moet worden. En geslapen. En aangekleed.
Iemand advies? Ik overweeg inmiddels om hem op Marktplaats te zetten. Grrrrrrrrrrrrrrrrr.
Breng hem maar een paar weekjes hier
Het is een fase. Echt waar, het is een fase. En die fase gaat over. Echt waar. Over een jaartje of 20 gaat hij het huis uit en dan is het echt over
In de tussentijd kan het enorm helpen om je monstertje eens even de deur uit te doen. Om lekker bij te tanken, en om hem te laten merken dat er op andere plaatsen ook gegeten moet worden. En geslapen. En aangekleed.
zondag 28 februari 2010 om 21:27
Oh, je wil niet weten hoe vaak ik al met een kind op sokken, of een kind zonder jas, of een kind in pyjama over straat ben gegaan.
Allemaal geen oplossing. En volgens de deskundigen - ja, ook al een paar keer kind laten observeren en regelmatig vinger aan de pols met school bijvoorbeeld - doe ik het volgens het boekje. Hij wint, behalve met eten, eigenlijk nooit.
Maar ik zou zo graag eens willen dat er helemaal geen strijd was.
Die periodes zijn er ook hoor, we komen eigenlijk net uit een dusdanig goede periode dat ik bijna vergeten was dat dit ook nog kon. Maar als hij een slechte fase heeft, zijn ze ook echt superslecht.
En nee, hij heeft geen stoornis oid, daar was ik zelf nogal bang voor, maar men ziet er geen aanwijzingen voor.
Allemaal geen oplossing. En volgens de deskundigen - ja, ook al een paar keer kind laten observeren en regelmatig vinger aan de pols met school bijvoorbeeld - doe ik het volgens het boekje. Hij wint, behalve met eten, eigenlijk nooit.
Maar ik zou zo graag eens willen dat er helemaal geen strijd was.
Die periodes zijn er ook hoor, we komen eigenlijk net uit een dusdanig goede periode dat ik bijna vergeten was dat dit ook nog kon. Maar als hij een slechte fase heeft, zijn ze ook echt superslecht.
En nee, hij heeft geen stoornis oid, daar was ik zelf nogal bang voor, maar men ziet er geen aanwijzingen voor.
Am Yisrael Chai!
zondag 28 februari 2010 om 21:30
Vraagje. Waarom wil je eigenlijk dat hij 's avonds eet?
Klinkt misschien stom, maar als je een kind hebt dat nauwelijks eet en ondergewicht heeft, dan maak je je zorgen. Dat lijkt hier niet het geval. Dus waarom wil je dat hij eet?
Overdag krijgt hij alles binnen wat hij nodig heeft. Dus als hij niet wil eten, dan eet hij toch niet. Hij valt heus niet om hoor.
Klinkt misschien stom, maar als je een kind hebt dat nauwelijks eet en ondergewicht heeft, dan maak je je zorgen. Dat lijkt hier niet het geval. Dus waarom wil je dat hij eet?
Overdag krijgt hij alles binnen wat hij nodig heeft. Dus als hij niet wil eten, dan eet hij toch niet. Hij valt heus niet om hoor.
zondag 28 februari 2010 om 21:31
quote:mamalelie schreef op 28 februari 2010 @ 21:30:
Vraagje. Waarom wil je eigenlijk dat hij 's avonds eet?
Klinkt misschien stom, maar als je een kind hebt dat nauwelijks eet en ondergewicht heeft, dan maak je je zorgen. Dat lijkt hier niet het geval. Dus waarom wil je dat hij eet?
Overdag krijgt hij alles binnen wat hij nodig heeft. Dus als hij niet wil eten, dan eet hij toch niet. Hij valt heus niet om hoor.Je hebt je groenten toch echt nodig, en zoveel eet ie nou ook weer niet overdag. Ik snap heel goed dat ie s avonds moet eten, dat moeten die van mij ook. Een jongetje van zijn leeftijd heeft 1500 kcal nodig, dat redt ie nu niet. Bovendien: avondeten hoort er gewoon bij. Net als in gewone kleren - en niet in je pyjama - naar school.
Vraagje. Waarom wil je eigenlijk dat hij 's avonds eet?
Klinkt misschien stom, maar als je een kind hebt dat nauwelijks eet en ondergewicht heeft, dan maak je je zorgen. Dat lijkt hier niet het geval. Dus waarom wil je dat hij eet?
Overdag krijgt hij alles binnen wat hij nodig heeft. Dus als hij niet wil eten, dan eet hij toch niet. Hij valt heus niet om hoor.Je hebt je groenten toch echt nodig, en zoveel eet ie nou ook weer niet overdag. Ik snap heel goed dat ie s avonds moet eten, dat moeten die van mij ook. Een jongetje van zijn leeftijd heeft 1500 kcal nodig, dat redt ie nu niet. Bovendien: avondeten hoort er gewoon bij. Net als in gewone kleren - en niet in je pyjama - naar school.
zondag 28 februari 2010 om 21:39
quote:mamzelle schreef op 28 februari 2010 @ 21:23:
Welke technieken heb je om hem uit zijn monstermood te krijgen?
Mijn monster 'doet het weer even' als ik hem een kieteldood geef.
Nog steeds, en het was echt wel een bijzondere ervaring om dat voor het eerst mee te maken.
Hij heeft enorme behoefte aan positiviteit. En soms (de laatste tijd vaak) denk ik ook wel 'stik erin' maar ja, als hij met zo'n kleine ingreep weer positief is..
Hij komt er meestal zelf uit. Ik heb gister nog een lang gesprek met hem gehad, waarin hij dan aangeeft dat hij zelf ook niet weet waarom hij zo doet. En dat ie een stemmetje in zijn maag heeft die zegt dat ie dan heel boos moet worden. Ik vroeg of hij dan niet tegen dat stemmetje iets terug kan zeggen, maar dat kon natuurlijk niet, want hij kan zijn hoofd toch niet in zijn maag stoppen, gekke mamma. Daar hebben we heel erg lol om gehad.
Ik merk aan hem dat als ie uit zijn "rode waas" is dat hij het zelf ook heel erg vindt. Hij wordt er heel verdrietig van, en denkt er ook veel over na. Zegt ook vaak uit zichzelf sorry, en vraagt me soms wel 100 keer op een dag of ik van hem hou en ook als hij "zo gek doet". Standaard antwoord is dat ik altijd van hem hou, ook als "hij zo gek doet".
Van zijn juf hoor ik dat hij ook op school laat merken dat hij het heel erg vindt als hij "zo gek doet".
Hij lijkt een beetje moeite te hebben met zijn emoties te reguleren, negatieve emoties komen er bij hem allemaal als "boos en dwars" uit. Negen van de tien keer bljkt dan dat hij bijvoorbeeld heel moe is, of heel zenuwachtig, of ergens tegenop ziet. Zo hoor ik bijvoorbeeld van de juf dat hij in de aanloop naar de weeksluiting bijvoorbeeld, of in de aanloop naar Sinterklaas, dat het dan erger wordt en dat merk ik thuis ook. Hij is bijna jarig, en dan is het dus weer hommeles.
En ik durf er vergif op in te nemen dat ik me een paar dagen na zijn verjaardag al niet meer kan voorstellen dat hij zo moeilijk kan zijn.
Welke technieken heb je om hem uit zijn monstermood te krijgen?
Mijn monster 'doet het weer even' als ik hem een kieteldood geef.
Nog steeds, en het was echt wel een bijzondere ervaring om dat voor het eerst mee te maken.
Hij heeft enorme behoefte aan positiviteit. En soms (de laatste tijd vaak) denk ik ook wel 'stik erin' maar ja, als hij met zo'n kleine ingreep weer positief is..
Hij komt er meestal zelf uit. Ik heb gister nog een lang gesprek met hem gehad, waarin hij dan aangeeft dat hij zelf ook niet weet waarom hij zo doet. En dat ie een stemmetje in zijn maag heeft die zegt dat ie dan heel boos moet worden. Ik vroeg of hij dan niet tegen dat stemmetje iets terug kan zeggen, maar dat kon natuurlijk niet, want hij kan zijn hoofd toch niet in zijn maag stoppen, gekke mamma. Daar hebben we heel erg lol om gehad.
Ik merk aan hem dat als ie uit zijn "rode waas" is dat hij het zelf ook heel erg vindt. Hij wordt er heel verdrietig van, en denkt er ook veel over na. Zegt ook vaak uit zichzelf sorry, en vraagt me soms wel 100 keer op een dag of ik van hem hou en ook als hij "zo gek doet". Standaard antwoord is dat ik altijd van hem hou, ook als "hij zo gek doet".
Van zijn juf hoor ik dat hij ook op school laat merken dat hij het heel erg vindt als hij "zo gek doet".
Hij lijkt een beetje moeite te hebben met zijn emoties te reguleren, negatieve emoties komen er bij hem allemaal als "boos en dwars" uit. Negen van de tien keer bljkt dan dat hij bijvoorbeeld heel moe is, of heel zenuwachtig, of ergens tegenop ziet. Zo hoor ik bijvoorbeeld van de juf dat hij in de aanloop naar de weeksluiting bijvoorbeeld, of in de aanloop naar Sinterklaas, dat het dan erger wordt en dat merk ik thuis ook. Hij is bijna jarig, en dan is het dus weer hommeles.
En ik durf er vergif op in te nemen dat ik me een paar dagen na zijn verjaardag al niet meer kan voorstellen dat hij zo moeilijk kan zijn.
Am Yisrael Chai!
zondag 28 februari 2010 om 21:41
quote:tilalia2 schreef op 28 februari 2010 @ 21:31:
[...]
Je hebt je groenten toch echt nodig, en zoveel eet ie nou ook weer niet overdag. Ik snap heel goed dat ie s avonds moet eten, dat moeten die van mij ook. Een jongetje van zijn leeftijd heeft 1500 kcal nodig, dat redt ie nu niet. Bovendien: avondeten hoort er gewoon bij. Net als in gewone kleren - en niet in je pyjama - naar school.
Dat weet ik ook wel. Maar dit jongetje krijgt al aardig wat fruit binnen, plus brood. Als je je bedenkt dat hij niet omvalt van de honger, dan is het makkelijker om er mee om te gaan. En hoe makkelijker je daarin bent, hoe makkelijker een kind eet.
Op de één of andere manier heeft ieder kind wel iets waarmee hij of zij de ouders over de rooie kan krijgen. Mijn dochter eet heel weinig. Die 1500 kcal haalt ze niet en fruit krijg ik er nauwelijks in. Toch is ze superfit, gezond, sport 5x per week en groeit als kool. Dus ze krijgt wel voldoende binnen, al vraag ik me soms af hoe.
Kind van FV ook. Eet overdag brood, tussendoortje, fruit, eet 's avonds wel zijn vlees, wil vast ook zijn toetje...
Eventueel zet je tussendoor nog wat gezonds op tafel om te snoepen, zoals kaasblokjes, druiven en mini-rijstwafeltjes. En dan eet ie maar een tijdje geen avondeten.
Of je geeft het 's middags.
[...]
Je hebt je groenten toch echt nodig, en zoveel eet ie nou ook weer niet overdag. Ik snap heel goed dat ie s avonds moet eten, dat moeten die van mij ook. Een jongetje van zijn leeftijd heeft 1500 kcal nodig, dat redt ie nu niet. Bovendien: avondeten hoort er gewoon bij. Net als in gewone kleren - en niet in je pyjama - naar school.
Dat weet ik ook wel. Maar dit jongetje krijgt al aardig wat fruit binnen, plus brood. Als je je bedenkt dat hij niet omvalt van de honger, dan is het makkelijker om er mee om te gaan. En hoe makkelijker je daarin bent, hoe makkelijker een kind eet.
Op de één of andere manier heeft ieder kind wel iets waarmee hij of zij de ouders over de rooie kan krijgen. Mijn dochter eet heel weinig. Die 1500 kcal haalt ze niet en fruit krijg ik er nauwelijks in. Toch is ze superfit, gezond, sport 5x per week en groeit als kool. Dus ze krijgt wel voldoende binnen, al vraag ik me soms af hoe.
Kind van FV ook. Eet overdag brood, tussendoortje, fruit, eet 's avonds wel zijn vlees, wil vast ook zijn toetje...
Eventueel zet je tussendoor nog wat gezonds op tafel om te snoepen, zoals kaasblokjes, druiven en mini-rijstwafeltjes. En dan eet ie maar een tijdje geen avondeten.
Of je geeft het 's middags.
zondag 28 februari 2010 om 21:42
quote:mamalelie schreef op 28 februari 2010 @ 21:30:
Vraagje. Waarom wil je eigenlijk dat hij 's avonds eet?
Klinkt misschien stom, maar als je een kind hebt dat nauwelijks eet en ondergewicht heeft, dan maak je je zorgen. Dat lijkt hier niet het geval. Dus waarom wil je dat hij eet?
Overdag krijgt hij alles binnen wat hij nodig heeft. Dus als hij niet wil eten, dan eet hij toch niet. Hij valt heus niet om hoor.
Omdat eten nu eenmaal bij het normale leven hoort. Net als aankleden. Het leven is geen feest waar je alleen maar snoepjes, frietjes, lekkere boterhammen eet, de hele dag in je pyjama rondhangt, nooit onder de douche hoeft, nooit hoeft op te ruimen en alleen maar televisie kijkt.
Hij mag echt ontzettend veel. Echt, ik ben de beroerdste niet, al lijkt dat nu wel zo. En hij is ook de beroerdste niet, al lijkt dat nu wel zo.
Maar als hij in zo'n fase zit, dan wil ie niks. Of nee, dat zeg ik verkeerd, dan wil ie heel veel, maar wanneer het hem uitkomt en wanneer hij er zin in heeft. En zo werkt het gewoon niet.
Vraagje. Waarom wil je eigenlijk dat hij 's avonds eet?
Klinkt misschien stom, maar als je een kind hebt dat nauwelijks eet en ondergewicht heeft, dan maak je je zorgen. Dat lijkt hier niet het geval. Dus waarom wil je dat hij eet?
Overdag krijgt hij alles binnen wat hij nodig heeft. Dus als hij niet wil eten, dan eet hij toch niet. Hij valt heus niet om hoor.
Omdat eten nu eenmaal bij het normale leven hoort. Net als aankleden. Het leven is geen feest waar je alleen maar snoepjes, frietjes, lekkere boterhammen eet, de hele dag in je pyjama rondhangt, nooit onder de douche hoeft, nooit hoeft op te ruimen en alleen maar televisie kijkt.
Hij mag echt ontzettend veel. Echt, ik ben de beroerdste niet, al lijkt dat nu wel zo. En hij is ook de beroerdste niet, al lijkt dat nu wel zo.
Maar als hij in zo'n fase zit, dan wil ie niks. Of nee, dat zeg ik verkeerd, dan wil ie heel veel, maar wanneer het hem uitkomt en wanneer hij er zin in heeft. En zo werkt het gewoon niet.
Am Yisrael Chai!
zondag 28 februari 2010 om 21:43
Fash, hij kan nog niet schrijven, maar is een voicerecordertje oid een idee? Dat ie daar al z'n moeilijke emoties in kan zeggen en dat ie het dan kwijt is? Een soort audio-dagboek?
Ook uit How to talk: als ie boos wordt, hem een papier en wat potloden geven en hem zeggen te laten zien hoe boos hij is?
Ook uit How to talk: als ie boos wordt, hem een papier en wat potloden geven en hem zeggen te laten zien hoe boos hij is?
zondag 28 februari 2010 om 21:47
Ga ik allebei proberen, Tila.
Het boze kussen werkte een tijd ook heel goed, dat ga ik ook maar weer invoeren.
Dat was heel schattig, dan vroeg hij bijvoorbeeld "mam, mag ik een snoepje" en dan zei ik "nee, schat, want we gaan zo eten" en dan stoof hij de kamer uit en als ik dan vroeg wat hij gedaan had zei hij "ik werd boos dus ik ging even op mijn kussen slaan".
Dus dat hielp hem wel. We hebben het ruim een jaar niet nodig gehad, maar misschien weer even attenderen op zijn boze kussens.
Het boze kussen werkte een tijd ook heel goed, dat ga ik ook maar weer invoeren.
Dat was heel schattig, dan vroeg hij bijvoorbeeld "mam, mag ik een snoepje" en dan zei ik "nee, schat, want we gaan zo eten" en dan stoof hij de kamer uit en als ik dan vroeg wat hij gedaan had zei hij "ik werd boos dus ik ging even op mijn kussen slaan".
Dus dat hielp hem wel. We hebben het ruim een jaar niet nodig gehad, maar misschien weer even attenderen op zijn boze kussens.
Am Yisrael Chai!
zondag 28 februari 2010 om 21:48
quote:mamalelie schreef op 28 februari 2010 @ 21:41:
[...]
Dat weet ik ook wel. Maar dit jongetje krijgt al aardig wat fruit binnen, plus brood. Als je je bedenkt dat hij niet omvalt van de honger, dan is het makkelijker om er mee om te gaan. En hoe makkelijker je daarin bent, hoe makkelijker een kind eet.
Op de één of andere manier heeft ieder kind wel iets waarmee hij of zij de ouders over de rooie kan krijgen. Mijn dochter eet heel weinig. Die 1500 kcal haalt ze niet en fruit krijg ik er nauwelijks in. Toch is ze superfit, gezond, sport 5x per week en groeit als kool. Dus ze krijgt wel voldoende binnen, al vraag ik me soms af hoe.
Kind van FV ook. Eet overdag brood, tussendoortje, fruit, eet 's avonds wel zijn vlees, wil vast ook zijn toetje...
Eventueel zet je tussendoor nog wat gezonds op tafel om te snoepen, zoals kaasblokjes, druiven en mini-rijstwafeltjes. En dan eet ie maar een tijdje geen avondeten.
Of je geeft het 's middags.
Tja. Volgens de boeken hebje gelijk, maar als ik kijk naar mijn dochter, Meisje-Klein, werkt dat dus juist niet. Ik heb me in weetikveel hoeveel bochten gewrongen om bij haar de nodige calorien naar binnen te krijgen (ondergewicht, allergisch en een ontzettende voedselweigeraar) en bij haar werkte uiteindelijk de hele simpele ouderwetsche en nu echt verguisde methode: neus dichtknijpen, open die mond, eten erin. En dat was geen leuke periode, ik ben er niet trots op, maar uiteindelijk is ze gaan eten. En nu ze ouder is kan ik met haar praten, maar toen kon dat niet.
Ik vind het gegraas overdag trouwens ook geen goede manier: zo leer je een kind dat het best 30 eetmomenten op een dag kan hebben, dat het alleen maar hoeft te eten wat lekker is, en dat is dus en slecht voor de tanden, en slecht voor de smaakontwikkeling. E slecht voor je eigen portemonnee, voor de hoeveelheid mineralen, vitaminen, eiwitten, vetten en koolhydraten, etc. Ik geloof er echt niet in. Je eet drie maaltijden en drie tussendoortjes en daar doe je het maar mee. En soms krijg je vier tussendoortjes, maar dat houdt op als ik merk dat de basismaaltijden slechter worden gegeten.
[...]
Dat weet ik ook wel. Maar dit jongetje krijgt al aardig wat fruit binnen, plus brood. Als je je bedenkt dat hij niet omvalt van de honger, dan is het makkelijker om er mee om te gaan. En hoe makkelijker je daarin bent, hoe makkelijker een kind eet.
Op de één of andere manier heeft ieder kind wel iets waarmee hij of zij de ouders over de rooie kan krijgen. Mijn dochter eet heel weinig. Die 1500 kcal haalt ze niet en fruit krijg ik er nauwelijks in. Toch is ze superfit, gezond, sport 5x per week en groeit als kool. Dus ze krijgt wel voldoende binnen, al vraag ik me soms af hoe.
Kind van FV ook. Eet overdag brood, tussendoortje, fruit, eet 's avonds wel zijn vlees, wil vast ook zijn toetje...
Eventueel zet je tussendoor nog wat gezonds op tafel om te snoepen, zoals kaasblokjes, druiven en mini-rijstwafeltjes. En dan eet ie maar een tijdje geen avondeten.
Of je geeft het 's middags.
Tja. Volgens de boeken hebje gelijk, maar als ik kijk naar mijn dochter, Meisje-Klein, werkt dat dus juist niet. Ik heb me in weetikveel hoeveel bochten gewrongen om bij haar de nodige calorien naar binnen te krijgen (ondergewicht, allergisch en een ontzettende voedselweigeraar) en bij haar werkte uiteindelijk de hele simpele ouderwetsche en nu echt verguisde methode: neus dichtknijpen, open die mond, eten erin. En dat was geen leuke periode, ik ben er niet trots op, maar uiteindelijk is ze gaan eten. En nu ze ouder is kan ik met haar praten, maar toen kon dat niet.
Ik vind het gegraas overdag trouwens ook geen goede manier: zo leer je een kind dat het best 30 eetmomenten op een dag kan hebben, dat het alleen maar hoeft te eten wat lekker is, en dat is dus en slecht voor de tanden, en slecht voor de smaakontwikkeling. E slecht voor je eigen portemonnee, voor de hoeveelheid mineralen, vitaminen, eiwitten, vetten en koolhydraten, etc. Ik geloof er echt niet in. Je eet drie maaltijden en drie tussendoortjes en daar doe je het maar mee. En soms krijg je vier tussendoortjes, maar dat houdt op als ik merk dat de basismaaltijden slechter worden gegeten.
zondag 28 februari 2010 om 21:49
Als het echt vrij direct te relateren is aan een spannende gebeurtenis, zou je ook die gebeurtenis tegen zoon kunnen benoemen, met gevoelens erbij. Met name vragen of hij iets in zijn lijf voelt als hij denkt aan zijn verjaardag, of zo. Met elkaar gaan praten over de komende weken, wat er allemaal gaat gebeuren, wat er op de dag zelf gebeurt, wat er leuk aan is en zo. Misschien doe je dat allemaal al lang, maar als je er ook iets over gevoelens in kwijt kan (vind je het spannend als je niet weet wat voor kadootje je krijgt?).. hoop ik dat 'ie ooit leert om over emoties te praten. En anders lucht het hopelijk toch een beetje op, dat gepraat.
En zelf: zennnnnn tot de gebeurtenis voorbij is. Als hij daarna poeslief is is het nu zinloos om een strijd te maken.
En zelf: zennnnnn tot de gebeurtenis voorbij is. Als hij daarna poeslief is is het nu zinloos om een strijd te maken.
zondag 28 februari 2010 om 21:50
quote:mamalelie schreef op 28 februari 2010 @ 21:41:
[...]
Op de één of andere manier heeft ieder kind wel iets waarmee hij of zij de ouders over de rooie kan krijgen. Mijn dochter eet heel weinig. Die 1500 kcal haalt ze niet en fruit krijg ik er nauwelijks in. Toch is ze superfit, gezond, sport 5x per week en groeit als kool. Dus ze krijgt wel voldoende binnen, al vraag ik me soms af hoe.
Wat ik daarmee bedoelde: de kinderen van mijn zus zijn nog niet zindelijk (5 en 6 jaar). De kinderen van een vriendin willen niet slapen. En de kinderen van een nichtje luisteren gewoon voor geen meter. Ze hebben allemaal wel wat. En als ze ergens anders zijn, gaat het vaak een stuk beter.
En wij zijn allemaal groot, maar ik denk, als we allemaal onze ouders eens zouden vragen, dat er genoeg boven komt
Wij hebben het ook overleefd. We zijn er overheen gegroeid en dat zullen onze kinderen ook wel doen.
Intussen kost het je wel de helft van je tandglazuur.
*snapt nu waar dat spreekwoord op slaat, dat ieder kind je een tand kost*
Diep ademhalen, tot 10 miljoen tellen, en weer uitblazen.
[...]
Op de één of andere manier heeft ieder kind wel iets waarmee hij of zij de ouders over de rooie kan krijgen. Mijn dochter eet heel weinig. Die 1500 kcal haalt ze niet en fruit krijg ik er nauwelijks in. Toch is ze superfit, gezond, sport 5x per week en groeit als kool. Dus ze krijgt wel voldoende binnen, al vraag ik me soms af hoe.
Wat ik daarmee bedoelde: de kinderen van mijn zus zijn nog niet zindelijk (5 en 6 jaar). De kinderen van een vriendin willen niet slapen. En de kinderen van een nichtje luisteren gewoon voor geen meter. Ze hebben allemaal wel wat. En als ze ergens anders zijn, gaat het vaak een stuk beter.
En wij zijn allemaal groot, maar ik denk, als we allemaal onze ouders eens zouden vragen, dat er genoeg boven komt
Wij hebben het ook overleefd. We zijn er overheen gegroeid en dat zullen onze kinderen ook wel doen.
Intussen kost het je wel de helft van je tandglazuur.
*snapt nu waar dat spreekwoord op slaat, dat ieder kind je een tand kost*
Diep ademhalen, tot 10 miljoen tellen, en weer uitblazen.
zondag 28 februari 2010 om 21:52
Mee eens, Tila, dat gegraas wil ik ook niet hebben. Hij zou het wel willen hoor, en ik heb het in een vorige slechteetfase ook geprobeerd, maar dan at ie dus inderdaad de hele dag lekker rijstwafels, fruit, knijpfruit, plakjes worst, boterhammen en dat soort dingen.
Het gaat er bij mijn zoon ook niet om dat hij niet kán eten, maar om dat hij dingen moet eten die hij niet wíl eten. Dank je de koekoek, alsof ik het leuk vind om elke avond die verantwoorde maaltijden te eten, die sta ik ook alleen maar te koken omdat hij in huis woont.
Het gaat er bij mijn zoon ook niet om dat hij niet kán eten, maar om dat hij dingen moet eten die hij niet wíl eten. Dank je de koekoek, alsof ik het leuk vind om elke avond die verantwoorde maaltijden te eten, die sta ik ook alleen maar te koken omdat hij in huis woont.
Am Yisrael Chai!
zondag 28 februari 2010 om 21:54
En/of: voelen of de jongen gespannen in zijn lijfje zit. Lekker over de schouders aaien of met je handen op zijn buik in de hoop dat het allemaal wat relaxter voelt. Ik heb het eerste gisteren met Oudste gedaan, hij voelde als ijzer, en vond het zelf heel fijn. Hij klaagde over buikpijn en zei dat die over ging nadat ik een (niet al te professionele) schouder/rugmassage had gegeven.
Middelste was in het verleden altijd behoorlijk gespannen op een dag voor feestjes of zo, en dat is eigenlijk verleden tijd sinds een vriendin van me een keer met hem ging zitten en haar handen op zijn buik legde. Dat heb ik zelf ook nog een aantal keer gedaan en doe ik nu nog als hij erg gespannen is.
Middelste was in het verleden altijd behoorlijk gespannen op een dag voor feestjes of zo, en dat is eigenlijk verleden tijd sinds een vriendin van me een keer met hem ging zitten en haar handen op zijn buik legde. Dat heb ik zelf ook nog een aantal keer gedaan en doe ik nu nog als hij erg gespannen is.
zondag 28 februari 2010 om 21:56
quote:mamzelle schreef op 28 februari 2010 @ 21:49:
En zelf: zennnnnn tot de gebeurtenis voorbij is. Als hij daarna poeslief is is het nu zinloos om een strijd te maken.
Is dat zo? Dan kom ik weer terug op wat ik eerder zei: ik heb daar zelf te veel moeite mee. Dus ik ben zelf even schuldig aan die strijd hoor, daar ben ik me van bewust.
Ik geloof gewoon niet zo in dat "het gaat heus wel over, laat maar gaan". Ik vind heel simpel dat hij naar mij te luisteren heeft, daar komt het op neer. Interesseert me verder vrij weinig hoe of waarom hij niet luistert, want deep down inside vind ik niet luisteren gewoon geen optie. En dát is het terugkerende probleem.
En zelf: zennnnnn tot de gebeurtenis voorbij is. Als hij daarna poeslief is is het nu zinloos om een strijd te maken.
Is dat zo? Dan kom ik weer terug op wat ik eerder zei: ik heb daar zelf te veel moeite mee. Dus ik ben zelf even schuldig aan die strijd hoor, daar ben ik me van bewust.
Ik geloof gewoon niet zo in dat "het gaat heus wel over, laat maar gaan". Ik vind heel simpel dat hij naar mij te luisteren heeft, daar komt het op neer. Interesseert me verder vrij weinig hoe of waarom hij niet luistert, want deep down inside vind ik niet luisteren gewoon geen optie. En dát is het terugkerende probleem.
Am Yisrael Chai!
zondag 28 februari 2010 om 21:57
quote:mamalelie schreef op 28 februari 2010 @ 21:50:
[...]
Wat ik daarmee bedoelde: de kinderen van mijn zus zijn nog niet zindelijk (5 en 6 jaar). De kinderen van een vriendin willen niet slapen. En de kinderen van een nichtje luisteren gewoon voor geen meter. Ze hebben allemaal wel wat. En als ze ergens anders zijn, gaat het vaak een stuk beter.
En wij zijn allemaal groot, maar ik denk, als we allemaal onze ouders eens zouden vragen, dat er genoeg boven komt
Wij hebben het ook overleefd. We zijn er overheen gegroeid en dat zullen onze kinderen ook wel doen.
Intussen kost het je wel de helft van je tandglazuur.
*snapt nu waar dat spreekwoord op slaat, dat ieder kind je een tand kost*
Diep ademhalen, tot 10 miljoen tellen, en weer uitblazen.
Ik heb ooit een hele goeie gelezen: "You think they will grow oout of it? The only thing they'll grow out of, is their shoes!"
Ik ben niet zo van het laat-maar-waaien. Het-gaat-wel-over. Want in mijn huis gelden mijn regels en die regels zijn er niet voor n iets. Die zorgen ervoor dat het netjes - want we ruimen allemaal onze zooi op - is, dat het een fijne plek is om te zijn - want we houden rekening met elkaar - dat we gezond zijn - want we eten wat goed voor ons is - dat we zuinig met onze spullen omgaan - want we werken hard voor ons geld en je maakt niet zomaar dingen stuk omdat er toch wel weer nieuwe komen - en we zijn uitgerust - want dat jij niet wil slapen wil niet zeggen dat de rest van het gezin ook niet hoeft of mag slapen.
Dat klinkt alsof ik een zwaar rigide opvoedstructuur heb met kleine gehoorzame soldaatjes als kinderen, maar dat is niet zo. En ze kunnen me met van alles en nog wat over de zeik krijgen, maar dat wil niet zeggen dat ik dat allemaal maar goed vind of de hele tijd van alles ga lopen negeren in de hoop dat het vanzelf over gaat. Ik zoek een oplossing want dat vind ik zelf veel fijner.
[...]
Wat ik daarmee bedoelde: de kinderen van mijn zus zijn nog niet zindelijk (5 en 6 jaar). De kinderen van een vriendin willen niet slapen. En de kinderen van een nichtje luisteren gewoon voor geen meter. Ze hebben allemaal wel wat. En als ze ergens anders zijn, gaat het vaak een stuk beter.
En wij zijn allemaal groot, maar ik denk, als we allemaal onze ouders eens zouden vragen, dat er genoeg boven komt
Wij hebben het ook overleefd. We zijn er overheen gegroeid en dat zullen onze kinderen ook wel doen.
Intussen kost het je wel de helft van je tandglazuur.
*snapt nu waar dat spreekwoord op slaat, dat ieder kind je een tand kost*
Diep ademhalen, tot 10 miljoen tellen, en weer uitblazen.
Ik heb ooit een hele goeie gelezen: "You think they will grow oout of it? The only thing they'll grow out of, is their shoes!"
Ik ben niet zo van het laat-maar-waaien. Het-gaat-wel-over. Want in mijn huis gelden mijn regels en die regels zijn er niet voor n iets. Die zorgen ervoor dat het netjes - want we ruimen allemaal onze zooi op - is, dat het een fijne plek is om te zijn - want we houden rekening met elkaar - dat we gezond zijn - want we eten wat goed voor ons is - dat we zuinig met onze spullen omgaan - want we werken hard voor ons geld en je maakt niet zomaar dingen stuk omdat er toch wel weer nieuwe komen - en we zijn uitgerust - want dat jij niet wil slapen wil niet zeggen dat de rest van het gezin ook niet hoeft of mag slapen.
Dat klinkt alsof ik een zwaar rigide opvoedstructuur heb met kleine gehoorzame soldaatjes als kinderen, maar dat is niet zo. En ze kunnen me met van alles en nog wat over de zeik krijgen, maar dat wil niet zeggen dat ik dat allemaal maar goed vind of de hele tijd van alles ga lopen negeren in de hoop dat het vanzelf over gaat. Ik zoek een oplossing want dat vind ik zelf veel fijner.
zondag 28 februari 2010 om 21:58
quote:fashionvictim schreef op 28 februari 2010 @ 20:54:
Op zich ben ik het best eens met het eten laten voor wat het is, maar zelf vind ik eigenlijk dat mijn zoon echt heel weinig "moet". Doordat we met zijn tweetjes zijn, hoeft ie zich eigenlijk vrijwel nooit aan te passen, of op zijn beurt te wachten, of tuinbonen te eten omdat de rest van het gezin dat wel lust, dat soort dingen.
Tja ik snap dat dat zwaar moet zijn in je eentje... Maar je zoon heeft daar natuurlijk geen kaas van gegeten. Die heeft geen referentiekader in deze... Ook kinderen in gezinnen met wel een vader en moeder en meerdere kinderen hebben zo'n 'ik eet niet fase'...
Het ligt meer aan je eigen ongeduld en verwachtingen denk ik, die je misschien beter wat losser zou kunnen laten? Jij vindt dat je zoontje al zo weinig moet....maar dat weet hij toch niet? Hij is niet anders gewend...En dan gaat hij steigeren bij datgene dat volgens jou wel moet...Dat is natuurlijk niet raar
Vermoeiend, dat lijkt me wel. Maar niet raar...
Op zich ben ik het best eens met het eten laten voor wat het is, maar zelf vind ik eigenlijk dat mijn zoon echt heel weinig "moet". Doordat we met zijn tweetjes zijn, hoeft ie zich eigenlijk vrijwel nooit aan te passen, of op zijn beurt te wachten, of tuinbonen te eten omdat de rest van het gezin dat wel lust, dat soort dingen.
Tja ik snap dat dat zwaar moet zijn in je eentje... Maar je zoon heeft daar natuurlijk geen kaas van gegeten. Die heeft geen referentiekader in deze... Ook kinderen in gezinnen met wel een vader en moeder en meerdere kinderen hebben zo'n 'ik eet niet fase'...
Het ligt meer aan je eigen ongeduld en verwachtingen denk ik, die je misschien beter wat losser zou kunnen laten? Jij vindt dat je zoontje al zo weinig moet....maar dat weet hij toch niet? Hij is niet anders gewend...En dan gaat hij steigeren bij datgene dat volgens jou wel moet...Dat is natuurlijk niet raar
Vermoeiend, dat lijkt me wel. Maar niet raar...
zondag 28 februari 2010 om 21:58
quote:fashionvictim schreef op 28 februari 2010 @ 21:52:
Mee eens, Tila, dat gegraas wil ik ook niet hebben. Hij zou het wel willen hoor, en ik heb het in een vorige slechteetfase ook geprobeerd, maar dan at ie dus inderdaad de hele dag lekker rijstwafels, fruit, knijpfruit, plakjes worst, boterhammen en dat soort dingen.
Het gaat er bij mijn zoon ook niet om dat hij niet kán eten, maar om dat hij dingen moet eten die hij niet wíl eten. Dank je de koekoek, alsof ik het leuk vind om elke avond die verantwoorde maaltijden te eten, die sta ik ook alleen maar te koken omdat hij in huis woont.Hahaha, nou, dat dus
Mee eens, Tila, dat gegraas wil ik ook niet hebben. Hij zou het wel willen hoor, en ik heb het in een vorige slechteetfase ook geprobeerd, maar dan at ie dus inderdaad de hele dag lekker rijstwafels, fruit, knijpfruit, plakjes worst, boterhammen en dat soort dingen.
Het gaat er bij mijn zoon ook niet om dat hij niet kán eten, maar om dat hij dingen moet eten die hij niet wíl eten. Dank je de koekoek, alsof ik het leuk vind om elke avond die verantwoorde maaltijden te eten, die sta ik ook alleen maar te koken omdat hij in huis woont.Hahaha, nou, dat dus
zondag 28 februari 2010 om 22:00
Weet je ook waarom hij niet wil eten? Misschien zit er wel een hele gedachte achter bij hem (magisch denken-fase?) You never know....
Mag hij zelf beslissen wat en wanneer hij overdag iets eet? Je zegt dat hij overdag bunkert, misschien kun je hier wat meer structuur in brengen. Minder tussendoortjes, minder lekkere dingen in huis halen etc. Zorg ervoor dat hij zijn belangrijkste vitamines binnen krijgt. Veel eten kun je op een leuke manier voor hem neer zetten/anders dan standaard. Misschien is dat een trigger?
Wil hij geen avondeten, maar wel brood? Zou ik toch voor het brood gaan, ipv iedere avond die strijd. (en na verloop van tijd wel weer de warme maaltijd aanbieden uiteraard)
Als niks helpt verder, zou ik hem gewoon laten. Zorg er dan wel voor dat hij geen mogelijkheid heeft tot snoepen/bunkeren o.i.d. zodat hij toch snakt naar wat avondeten.
Wanneer hij lichamelijk/fysiek achteruit gaat, naar de dokter met hem!
Mag hij zelf beslissen wat en wanneer hij overdag iets eet? Je zegt dat hij overdag bunkert, misschien kun je hier wat meer structuur in brengen. Minder tussendoortjes, minder lekkere dingen in huis halen etc. Zorg ervoor dat hij zijn belangrijkste vitamines binnen krijgt. Veel eten kun je op een leuke manier voor hem neer zetten/anders dan standaard. Misschien is dat een trigger?
Wil hij geen avondeten, maar wel brood? Zou ik toch voor het brood gaan, ipv iedere avond die strijd. (en na verloop van tijd wel weer de warme maaltijd aanbieden uiteraard)
Als niks helpt verder, zou ik hem gewoon laten. Zorg er dan wel voor dat hij geen mogelijkheid heeft tot snoepen/bunkeren o.i.d. zodat hij toch snakt naar wat avondeten.
Wanneer hij lichamelijk/fysiek achteruit gaat, naar de dokter met hem!
zondag 28 februari 2010 om 22:03
quote:mamzelle schreef op 28 februari 2010 @ 21:49:
En zelf: zennnnnn tot de gebeurtenis voorbij is. Als hij daarna poeslief is is het nu zinloos om een strijd te maken.
Mamzelle, heel eerlijk: nee. Natuurlijk kan spanning een oorzaak zijn van het gedrag, maar dat maakt het geen excuus.
Ik zit ook wel eens niet lekker in m'n vel, ben nerveus, of bezorgd, of zit in de paniek, maar dat neemt niet weg dat ik gewoon mijn verantwoordelijkheden heb. En aangezien ik mijn stress en mijn zenuwen niet op mijn kroost of mijn man mag uitleven, mogen zij dat dus ook niet op mij.
Kinderen mogen best boos zijn, of nerveus, mogen dat benoemen en ervaren en weetikveelwat, maar die paar verantwoordelijkheden die ze hebben (eten, aankleden, zooi opruimen en naar school gaan) die houden ze maar mooi vol. En natuurlijk mag dat met de pest in hun lijf, stuiterende drukte of een heel kort lontje, maat het gebeurt wel, en voor onredelijkheden worden er excuses gegeven.
(hee, daar is die kampcommandant van een moeder weer )
En zelf: zennnnnn tot de gebeurtenis voorbij is. Als hij daarna poeslief is is het nu zinloos om een strijd te maken.
Mamzelle, heel eerlijk: nee. Natuurlijk kan spanning een oorzaak zijn van het gedrag, maar dat maakt het geen excuus.
Ik zit ook wel eens niet lekker in m'n vel, ben nerveus, of bezorgd, of zit in de paniek, maar dat neemt niet weg dat ik gewoon mijn verantwoordelijkheden heb. En aangezien ik mijn stress en mijn zenuwen niet op mijn kroost of mijn man mag uitleven, mogen zij dat dus ook niet op mij.
Kinderen mogen best boos zijn, of nerveus, mogen dat benoemen en ervaren en weetikveelwat, maar die paar verantwoordelijkheden die ze hebben (eten, aankleden, zooi opruimen en naar school gaan) die houden ze maar mooi vol. En natuurlijk mag dat met de pest in hun lijf, stuiterende drukte of een heel kort lontje, maat het gebeurt wel, en voor onredelijkheden worden er excuses gegeven.
(hee, daar is die kampcommandant van een moeder weer )
zondag 28 februari 2010 om 22:03
Fash, ik vind niet luisteren ook geen optie, maar zoon helaas wel. Aangezien je een vrij pittig exemplaar hebt, waar je al tijden zoet mee bent wat dat betreft, vrees ik dat het niet makkelijker gaat worden naarmate hij ouder wordt, zeg maar.
Het is heel belangrijk dat zoon grosso modo doorheeft dat mama het in huis voor het zeggen heeft, maar als hij af en toe ook iets mag willen (en dan het liefste iets dat voor jou niet zo belangrijk is als voor hem) denk ik dat het makkelijker en minder strijdachtig wordt. En zeker als het tijdelijk is, probeer de structurele problemen aan te pakken, maar laat de tijdelijke liggen. Zo iets.
Niet dat ik er verstand van heb
Dat durf ik pas te zeggen als ik de rit volledig heb uitgezeten.
Het is heel belangrijk dat zoon grosso modo doorheeft dat mama het in huis voor het zeggen heeft, maar als hij af en toe ook iets mag willen (en dan het liefste iets dat voor jou niet zo belangrijk is als voor hem) denk ik dat het makkelijker en minder strijdachtig wordt. En zeker als het tijdelijk is, probeer de structurele problemen aan te pakken, maar laat de tijdelijke liggen. Zo iets.
Niet dat ik er verstand van heb
Dat durf ik pas te zeggen als ik de rit volledig heb uitgezeten.
zondag 28 februari 2010 om 22:05
quote:fashionvictim schreef op 28 februari 2010 @ 21:52:
Mee eens, Tila, dat gegraas wil ik ook niet hebben. Hij zou het wel willen hoor, en ik heb het in een vorige slechteetfase ook geprobeerd, maar dan at ie dus inderdaad de hele dag lekker rijstwafels, fruit, knijpfruit, plakjes worst, boterhammen en dat soort dingen.
Het gaat er bij mijn zoon ook niet om dat hij niet kán eten, maar om dat hij dingen moet eten die hij niet wíl eten. Dank je de koekoek, alsof ik het leuk vind om elke avond die verantwoorde maaltijden te eten, die sta ik ook alleen maar te koken omdat hij in huis woont.
Die graas methode moet je ook alleen invoeren als een kind echt te weinig binnenkrijgt. Als je kind verder gezond is, is dat helemaal niet nodig.
Ik denk eigenlijk dat je verder weinig kunt doen. Als je de warme maaltijd niet als ontbijt wilt serveren, en als je zijn neus niet wilt dichtknijpen, dan blijft er niet veel over. Wat je nog kunt proberen is hem verzoeken om gewoon netjes aan tafel te zitten, of hij nou eet of niet.
Of, en dat zou denk ik mijn eigen oplossing zijn, eerder op de dag koken, de porties op de borden doen en dan eten als je honger hebt. Geen honger, dan maar niet. En dan zelf eten als kind in bed ligt, fijn met het bord bij de tv. Zodat je zelf nog plezier van de maaltijd hebt. Als het aan tafel niet gezellig kan zijn, dan wordt de hele sfeer verpest, en je eigen maaltijd ook.
Hebben wij overigens een tijd gedaan. Dochterlief wilde niks. Dus die kreeg het wel voorgezet, aan tafel. Ik een kop koffie, zij warm eten. Wil je niet? Oke, dan niet. Deed ik het weg. Zelf aten we als zij in bed lag. Ik had geen zin in dat gezeur. Toen we op vakantie gingen en vaak 's avonds ergens gingen eten, was het probleem in 1x opgelost.
Mee eens, Tila, dat gegraas wil ik ook niet hebben. Hij zou het wel willen hoor, en ik heb het in een vorige slechteetfase ook geprobeerd, maar dan at ie dus inderdaad de hele dag lekker rijstwafels, fruit, knijpfruit, plakjes worst, boterhammen en dat soort dingen.
Het gaat er bij mijn zoon ook niet om dat hij niet kán eten, maar om dat hij dingen moet eten die hij niet wíl eten. Dank je de koekoek, alsof ik het leuk vind om elke avond die verantwoorde maaltijden te eten, die sta ik ook alleen maar te koken omdat hij in huis woont.
Die graas methode moet je ook alleen invoeren als een kind echt te weinig binnenkrijgt. Als je kind verder gezond is, is dat helemaal niet nodig.
Ik denk eigenlijk dat je verder weinig kunt doen. Als je de warme maaltijd niet als ontbijt wilt serveren, en als je zijn neus niet wilt dichtknijpen, dan blijft er niet veel over. Wat je nog kunt proberen is hem verzoeken om gewoon netjes aan tafel te zitten, of hij nou eet of niet.
Of, en dat zou denk ik mijn eigen oplossing zijn, eerder op de dag koken, de porties op de borden doen en dan eten als je honger hebt. Geen honger, dan maar niet. En dan zelf eten als kind in bed ligt, fijn met het bord bij de tv. Zodat je zelf nog plezier van de maaltijd hebt. Als het aan tafel niet gezellig kan zijn, dan wordt de hele sfeer verpest, en je eigen maaltijd ook.
Hebben wij overigens een tijd gedaan. Dochterlief wilde niks. Dus die kreeg het wel voorgezet, aan tafel. Ik een kop koffie, zij warm eten. Wil je niet? Oke, dan niet. Deed ik het weg. Zelf aten we als zij in bed lag. Ik had geen zin in dat gezeur. Toen we op vakantie gingen en vaak 's avonds ergens gingen eten, was het probleem in 1x opgelost.
zondag 28 februari 2010 om 22:09
Heb je de sapjes van Meds genoteerd? Want daar zit heel veel al verbruikte maagruimte in.
Ik ben een behoorlijke kenau (wordt echt moe van mezelf als ik mezelf weer hoor) en verwacht van de kinderen hun taakjes, hun lichamelijke verzorging, dat ze normaal met elkaar omgaan en dat ze hun eten op eten (grotendeels opeten).
Maar dit alles lukt me niet zonder af en toe een grapje, een spelletje, of een kieteldood erin te gooien. En zelfs godbetert af en toe de ogen dicht te doen.
Toen ik die geintjes niet uithaalde kreeg ik niks voor elkaar, met dezelfde kinderen.
Ik ben een behoorlijke kenau (wordt echt moe van mezelf als ik mezelf weer hoor) en verwacht van de kinderen hun taakjes, hun lichamelijke verzorging, dat ze normaal met elkaar omgaan en dat ze hun eten op eten (grotendeels opeten).
Maar dit alles lukt me niet zonder af en toe een grapje, een spelletje, of een kieteldood erin te gooien. En zelfs godbetert af en toe de ogen dicht te doen.
Toen ik die geintjes niet uithaalde kreeg ik niks voor elkaar, met dezelfde kinderen.
