Kinderen
alle pijlers
Kind weigert te eten
zondag 28 februari 2010 om 18:56
Al een aantal weken is mijn zoon nogal van de dwarsige. Op zich al irritant genoeg, maar wat me het meest stoort is dat ie het gewoon verdomd om te eten. Werkelijk, zelfs als hij zelf mag kiezen wat we gaan eten, sta ik elke godganse dag voor de kat zijn viool te koken, want hij weigert gewoon te eten.
En wat ik ook doe, boos worden, negeren, nog bozer worden, nog meer negeren, belonen, straffen, het haalt allemaal niks uit. Van "mam, wat eten we?" Witlof. "Okee, welterusten, ik ga naar bed." tot gewoon als een soort standbeeld aan tafel zitten en me stoicijns aankijken totdat ik zelf zit te koken, hij weigert het gewoon.
Nu snap ik wel dat dit een klassieke machtsstrijd is, en dat ie inmiddels dondersgoed weet dat ie zijn moeder volledig over de rooie jaagt dus dat het nog werkt ook, maar ik wil toch echt dat ie eet.
Naar binnen proppen wil ik absoluut niet, 's ochtends zijn avondmaaltijd weer voor zetten heb ik al eens overwogen maar dat gaat me ook te ver, maar ik ben inmiddels echt zo moedeloos ervan dat het gewoon ook echt niet meer gezellig is thuis.
Iemand advies? Ik overweeg inmiddels om hem op Marktplaats te zetten. Grrrrrrrrrrrrrrrrr.
En wat ik ook doe, boos worden, negeren, nog bozer worden, nog meer negeren, belonen, straffen, het haalt allemaal niks uit. Van "mam, wat eten we?" Witlof. "Okee, welterusten, ik ga naar bed." tot gewoon als een soort standbeeld aan tafel zitten en me stoicijns aankijken totdat ik zelf zit te koken, hij weigert het gewoon.
Nu snap ik wel dat dit een klassieke machtsstrijd is, en dat ie inmiddels dondersgoed weet dat ie zijn moeder volledig over de rooie jaagt dus dat het nog werkt ook, maar ik wil toch echt dat ie eet.
Naar binnen proppen wil ik absoluut niet, 's ochtends zijn avondmaaltijd weer voor zetten heb ik al eens overwogen maar dat gaat me ook te ver, maar ik ben inmiddels echt zo moedeloos ervan dat het gewoon ook echt niet meer gezellig is thuis.
Iemand advies? Ik overweeg inmiddels om hem op Marktplaats te zetten. Grrrrrrrrrrrrrrrrr.
Am Yisrael Chai!
zondag 28 februari 2010 om 22:09
quote:mamalelie schreef op 28 februari 2010 @ 22:05:
[...]
Die graas methode moet je ook alleen invoeren als een kind echt te weinig binnenkrijgt. Als je kind verder gezond is, is dat helemaal niet nodig.
Ik denk eigenlijk dat je verder weinig kunt doen. Als je de warme maaltijd niet als ontbijt wilt serveren, en als je zijn neus niet wilt dichtknijpen, dan blijft er niet veel over. Wat je nog kunt proberen is hem verzoeken om gewoon netjes aan tafel te zitten, of hij nou eet of niet.
Of, en dat zou denk ik mijn eigen oplossing zijn, eerder op de dag koken, de porties op de borden doen en dan eten als je honger hebt. Geen honger, dan maar niet. En dan zelf eten als kind in bed ligt, fijn met het bord bij de tv. Zodat je zelf nog plezier van de maaltijd hebt. Als het aan tafel niet gezellig kan zijn, dan wordt de hele sfeer verpest, en je eigen maaltijd ook.
Hebben wij overigens een tijd gedaan. Dochterlief wilde niks. Dus die kreeg het wel voorgezet, aan tafel. Ik een kop koffie, zij warm eten. Wil je niet? Oke, dan niet. Deed ik het weg. Zelf aten we als zij in bed lag. Ik had geen zin in dat gezeur. Toen we op vakantie gingen en vaak 's avonds ergens gingen eten, was het probleem in 1x opgelost.
Mamlelie, zo geef je toch een heel raar signaal? Eet maar wanneer je wilt eten, eten doen we niet samen, jij maakt de dienst uit, maar liefje, als het je behaagt, zou ik je willen verzoeken wel aan tafel te komen zitten?
Misschien destilleer ik hier nou net de verkeerde dingen uit, maar het lijkt mij een manier die garant staat voor draken van kinderen
[...]
Die graas methode moet je ook alleen invoeren als een kind echt te weinig binnenkrijgt. Als je kind verder gezond is, is dat helemaal niet nodig.
Ik denk eigenlijk dat je verder weinig kunt doen. Als je de warme maaltijd niet als ontbijt wilt serveren, en als je zijn neus niet wilt dichtknijpen, dan blijft er niet veel over. Wat je nog kunt proberen is hem verzoeken om gewoon netjes aan tafel te zitten, of hij nou eet of niet.
Of, en dat zou denk ik mijn eigen oplossing zijn, eerder op de dag koken, de porties op de borden doen en dan eten als je honger hebt. Geen honger, dan maar niet. En dan zelf eten als kind in bed ligt, fijn met het bord bij de tv. Zodat je zelf nog plezier van de maaltijd hebt. Als het aan tafel niet gezellig kan zijn, dan wordt de hele sfeer verpest, en je eigen maaltijd ook.
Hebben wij overigens een tijd gedaan. Dochterlief wilde niks. Dus die kreeg het wel voorgezet, aan tafel. Ik een kop koffie, zij warm eten. Wil je niet? Oke, dan niet. Deed ik het weg. Zelf aten we als zij in bed lag. Ik had geen zin in dat gezeur. Toen we op vakantie gingen en vaak 's avonds ergens gingen eten, was het probleem in 1x opgelost.
Mamlelie, zo geef je toch een heel raar signaal? Eet maar wanneer je wilt eten, eten doen we niet samen, jij maakt de dienst uit, maar liefje, als het je behaagt, zou ik je willen verzoeken wel aan tafel te komen zitten?
Misschien destilleer ik hier nou net de verkeerde dingen uit, maar het lijkt mij een manier die garant staat voor draken van kinderen
zondag 28 februari 2010 om 22:09
En als je een beetje afstand neemt FV? Het klinkt een beetje of het je boven je hoofd groeit. Laat hem een tijdje z'n gang gaan, zit er wat minder bovenop, neem even afstand en ga de strijd niet telkens aan.
Dan heb je eventjes tijd om na te denken, hij krijgt iemand meer ruimte en rust, en misschien kun je er over 2 dagen weer tegenaan. En dan geef je ook dat signaal af dat het mama niet uitmaakt of hij wel of niet eet.
Niet dat ik zeg dat hij z'n gang maar moet gaan, maar meer in de trant van "pick your battles"
Dan heb je eventjes tijd om na te denken, hij krijgt iemand meer ruimte en rust, en misschien kun je er over 2 dagen weer tegenaan. En dan geef je ook dat signaal af dat het mama niet uitmaakt of hij wel of niet eet.
Niet dat ik zeg dat hij z'n gang maar moet gaan, maar meer in de trant van "pick your battles"
zondag 28 februari 2010 om 22:10
quote:mamzelle schreef op 28 februari 2010 @ 22:03:
Fash, ik vind niet luisteren ook geen optie, maar zoon helaas wel. Aangezien je een vrij pittig exemplaar hebt, waar je al tijden zoet mee bent wat dat betreft, vrees ik dat het niet makkelijker gaat worden naarmate hij ouder wordt, zeg maar.
Gelukkig kan ik dat tegenspreken! Het wordt wel degelijk makkelijker, dat merk ik zelf niet alleen, maar dat hoor ik ook terug van school bijvoorbeeld.
Naarmate hij beter kan communiceren met woorden, wordt het makkelijker om niet helemaal in die rode waas te schieten. Eerst was hij ook echt niet bereikbaar, nu is hij dat wel.
En heel eerlijk: op een aantal vlakken merk ik wel degelijk dat de grens superkort houden wel degelijk werkt.
quote:
Het is heel belangrijk dat zoon grosso modo doorheeft dat mama het in huis voor het zeggen heeft, maar als hij af en toe ook iets mag willen (en dan het liefste iets dat voor jou niet zo belangrijk is als voor hem) denk ik dat het makkelijker en minder strijdachtig wordt. En zeker als het tijdelijk is, probeer de structurele problemen aan te pakken, maar laat de tijdelijke liggen. Zo iets.
Niet dat ik er verstand van heb
Dat durf ik pas te zeggen als ik de rit volledig heb uitgezeten.Volgens mij is het grenzen opzoeken en overschrijden het structurele probleem. In goede fases gaat dat gepaard met even mopperen of mokken, maar dat dan ook binnen 10 seconden kwijt zijn, in de slechte fases gaat dat gepaard met mega dramas en echt keihard het gevecht met me aangaan. Maar het blijft volgens mij 1 en hetzelfde probleem, en dat is kijken wie de baas is.
Fash, ik vind niet luisteren ook geen optie, maar zoon helaas wel. Aangezien je een vrij pittig exemplaar hebt, waar je al tijden zoet mee bent wat dat betreft, vrees ik dat het niet makkelijker gaat worden naarmate hij ouder wordt, zeg maar.
Gelukkig kan ik dat tegenspreken! Het wordt wel degelijk makkelijker, dat merk ik zelf niet alleen, maar dat hoor ik ook terug van school bijvoorbeeld.
Naarmate hij beter kan communiceren met woorden, wordt het makkelijker om niet helemaal in die rode waas te schieten. Eerst was hij ook echt niet bereikbaar, nu is hij dat wel.
En heel eerlijk: op een aantal vlakken merk ik wel degelijk dat de grens superkort houden wel degelijk werkt.
quote:
Het is heel belangrijk dat zoon grosso modo doorheeft dat mama het in huis voor het zeggen heeft, maar als hij af en toe ook iets mag willen (en dan het liefste iets dat voor jou niet zo belangrijk is als voor hem) denk ik dat het makkelijker en minder strijdachtig wordt. En zeker als het tijdelijk is, probeer de structurele problemen aan te pakken, maar laat de tijdelijke liggen. Zo iets.
Niet dat ik er verstand van heb
Dat durf ik pas te zeggen als ik de rit volledig heb uitgezeten.Volgens mij is het grenzen opzoeken en overschrijden het structurele probleem. In goede fases gaat dat gepaard met even mopperen of mokken, maar dat dan ook binnen 10 seconden kwijt zijn, in de slechte fases gaat dat gepaard met mega dramas en echt keihard het gevecht met me aangaan. Maar het blijft volgens mij 1 en hetzelfde probleem, en dat is kijken wie de baas is.
Am Yisrael Chai!
zondag 28 februari 2010 om 22:12
quote:noahtb schreef op 28 februari 2010 @ 22:09:
En als je een beetje afstand neemt FV? Het klinkt een beetje of het je boven je hoofd groeit. Laat hem een tijdje z'n gang gaan, zit er wat minder bovenop, neem even afstand en ga de strijd niet telkens aan.
Dan heb je eventjes tijd om na te denken, hij krijgt iemand meer ruimte en rust, en misschien kun je er over 2 dagen weer tegenaan. En dan geef je ook dat signaal af dat het mama niet uitmaakt of hij wel of niet eet.
Niet dat ik zeg dat hij z'n gang maar moet gaan, maar meer in de trant van "pick your battles"
Dat is ook zo, het is de afgelopen paar dagen echt teveel geworden. Bij ons allebei.
Het helpt al om het hier even van me af te schrijven, trouwens.
En als je een beetje afstand neemt FV? Het klinkt een beetje of het je boven je hoofd groeit. Laat hem een tijdje z'n gang gaan, zit er wat minder bovenop, neem even afstand en ga de strijd niet telkens aan.
Dan heb je eventjes tijd om na te denken, hij krijgt iemand meer ruimte en rust, en misschien kun je er over 2 dagen weer tegenaan. En dan geef je ook dat signaal af dat het mama niet uitmaakt of hij wel of niet eet.
Niet dat ik zeg dat hij z'n gang maar moet gaan, maar meer in de trant van "pick your battles"
Dat is ook zo, het is de afgelopen paar dagen echt teveel geworden. Bij ons allebei.
Het helpt al om het hier even van me af te schrijven, trouwens.
Am Yisrael Chai!
zondag 28 februari 2010 om 22:23
Maar FV, als je kind niet zo makkelijk is, zoals mijn jongste, dan moet je echt de illusie laten varen dat hij dat ooit wel wordt. Want anders word je zelf helemaal knettergek.
Mijn jongste is een loeder van de bovenste plank. Toen ze nog in mijn buik zat schopte ze me blauw en hield me uit mijn slaap en dat is eigenlijk nooit meer goed gekomen. Ze heeft een enorm sterke wil, ze dramt, ze zanikt, ze gilt, ze knijpt haar broer uit het niets, ze probeert mij te schoppen als ik iets doe wat madam niet aan staat, ze wil altijd haar zin niet hebben en is een zeikerd met eten. Tegelijkertijd is ze heel aanhankelijk (doodsbenauwd natuurlijk dat mama haar na al dat geklier niet meer lief vindt) en echt heel erg grappig. Ik houd ziels en zielsveel van haar, maar een dag met haar resulteert in minstens 10 dreigementen, omkooppogingen, uit mijn slof schieten of zelf op het toilet gaan zitten om even af te koelen.
Als ik goed in mijn vel zit (lees: geen slaaptekort, in de afgelopen 4 dagen seks gehad en niet teveel gestress op mijn werk) dan reageer ik vele malen relaxter op kind. Dan is het ' choose your battles' verhaal goed te doen en word ik maar 5x boos op een dag. Maar dat is ook omdat dochter door mijn relaxed zijn, zelf ook relaxter wordt.
En als ik dus niet relaxed ben en echt even helemaal knettergek wordt, dan laat ik het wel eens een dag of twee een totale anarchie worden. Nu ja, totale anarchie. Dat ook weer niet. Maar dan hoeven ze een keer niet op te ruimen, niet te eten. Het enige wat ze van mij echt nooit mogen is schoppen, slaan, schelden en andere kwetsende dingen en ze mogen mij ook niet voor schut zetten bij een ander. En het werkt wel. Eens in het kwartaal ofzo is het op bij mij, merk ik dat ik met de dag meer loop te vitten en chagarijnig wordt en dan is even een weekend de boel de boel laten heel erg lekker.
En ze zijn eigenlijk altijd poeslief daarna (nu ja, voor een dag of wat dan).
Mijn jongste is een loeder van de bovenste plank. Toen ze nog in mijn buik zat schopte ze me blauw en hield me uit mijn slaap en dat is eigenlijk nooit meer goed gekomen. Ze heeft een enorm sterke wil, ze dramt, ze zanikt, ze gilt, ze knijpt haar broer uit het niets, ze probeert mij te schoppen als ik iets doe wat madam niet aan staat, ze wil altijd haar zin niet hebben en is een zeikerd met eten. Tegelijkertijd is ze heel aanhankelijk (doodsbenauwd natuurlijk dat mama haar na al dat geklier niet meer lief vindt) en echt heel erg grappig. Ik houd ziels en zielsveel van haar, maar een dag met haar resulteert in minstens 10 dreigementen, omkooppogingen, uit mijn slof schieten of zelf op het toilet gaan zitten om even af te koelen.
Als ik goed in mijn vel zit (lees: geen slaaptekort, in de afgelopen 4 dagen seks gehad en niet teveel gestress op mijn werk) dan reageer ik vele malen relaxter op kind. Dan is het ' choose your battles' verhaal goed te doen en word ik maar 5x boos op een dag. Maar dat is ook omdat dochter door mijn relaxed zijn, zelf ook relaxter wordt.
En als ik dus niet relaxed ben en echt even helemaal knettergek wordt, dan laat ik het wel eens een dag of twee een totale anarchie worden. Nu ja, totale anarchie. Dat ook weer niet. Maar dan hoeven ze een keer niet op te ruimen, niet te eten. Het enige wat ze van mij echt nooit mogen is schoppen, slaan, schelden en andere kwetsende dingen en ze mogen mij ook niet voor schut zetten bij een ander. En het werkt wel. Eens in het kwartaal ofzo is het op bij mij, merk ik dat ik met de dag meer loop te vitten en chagarijnig wordt en dan is even een weekend de boel de boel laten heel erg lekker.
En ze zijn eigenlijk altijd poeslief daarna (nu ja, voor een dag of wat dan).
zondag 28 februari 2010 om 22:26
quote:tilalia2 schreef op 28 februari 2010 @ 22:09:
[...]
Mamlelie, zo geef je toch een heel raar signaal? Eet maar wanneer je wilt eten, eten doen we niet samen, jij maakt de dienst uit, maar liefje, als het je behaagt, zou ik je willen verzoeken wel aan tafel te komen zitten?
Misschien destilleer ik hier nou net de verkeerde dingen uit, maar het lijkt mij een manier die garant staat voor draken van kinderen
Gelukkig sla je met die tweede opmerking de spijker op z'n kop
Dochterlelie doet braaf alles wat mama wil. Haar taken, haar schoolwerk, zichzelf verzorgen. Maar met een jaar of vier hadden we een eetprobleem en na een aantal weken waren wij dat spuugzat. Ik heb geen zin om aan tafel te zitten met een kind dat iedere hap op de grond weer uitspuugt. Ik heb vaak op mijn handen gezeten want het liefst had ik haar een draai om haar oren gegeven.
We hebben toen gewoon besloten dat wij een gezellige maaltijd wilden, dan maar zonder dochter. Zij at om vijf uur, of ze at niet. Maar ze at zonder ons. We waren daar ook duidelijk in. Wij eten zonder jou want met jou aan tafel is het niet gezellig. Toen we op vakantie waren kreeg ze al snel in de gaten dat samen eten wel degelijk gezellig kan zijn, en toen was het probleem ook meteen opgelost. Of misschien was de fase gewoon over, dat kan natuurlijk ook.
Een draak is het niet geworden. Integendeel. Ik ben uiteindelijk één van de strengste moeders volgens haar klasgenootjes. Ze mag best veel, maar binnen mijn grenzen. En die grenzen zijn echt: tot hier en geen teen verder.
[...]
Mamlelie, zo geef je toch een heel raar signaal? Eet maar wanneer je wilt eten, eten doen we niet samen, jij maakt de dienst uit, maar liefje, als het je behaagt, zou ik je willen verzoeken wel aan tafel te komen zitten?
Misschien destilleer ik hier nou net de verkeerde dingen uit, maar het lijkt mij een manier die garant staat voor draken van kinderen
Gelukkig sla je met die tweede opmerking de spijker op z'n kop
Dochterlelie doet braaf alles wat mama wil. Haar taken, haar schoolwerk, zichzelf verzorgen. Maar met een jaar of vier hadden we een eetprobleem en na een aantal weken waren wij dat spuugzat. Ik heb geen zin om aan tafel te zitten met een kind dat iedere hap op de grond weer uitspuugt. Ik heb vaak op mijn handen gezeten want het liefst had ik haar een draai om haar oren gegeven.
We hebben toen gewoon besloten dat wij een gezellige maaltijd wilden, dan maar zonder dochter. Zij at om vijf uur, of ze at niet. Maar ze at zonder ons. We waren daar ook duidelijk in. Wij eten zonder jou want met jou aan tafel is het niet gezellig. Toen we op vakantie waren kreeg ze al snel in de gaten dat samen eten wel degelijk gezellig kan zijn, en toen was het probleem ook meteen opgelost. Of misschien was de fase gewoon over, dat kan natuurlijk ook.
Een draak is het niet geworden. Integendeel. Ik ben uiteindelijk één van de strengste moeders volgens haar klasgenootjes. Ze mag best veel, maar binnen mijn grenzen. En die grenzen zijn echt: tot hier en geen teen verder.
zondag 28 februari 2010 om 22:27
'Strijd is zinloos' klinkt wat passief. Maar dat kan ook inhouden: je stelt een niet leuk gevolg tegenover het niet eten (geen honger, ga dan maar slapen) en je negeert zijn reactie. Na een keer of vijf, maar misschien al eerder, heeft 'ie echt wel door dat eten leuker is dan op bed liggen. En jij bent minder over de zeik als je geduldig gaat zitten wachten tot het lichtje gaat schijnen bij hem.
Zijn keuze, zijn verantwoording, zijn probleem. En dat moet het ook blijven.
Zijn keuze, zijn verantwoording, zijn probleem. En dat moet het ook blijven.
zondag 28 februari 2010 om 22:38
quote:mamalelie schreef op 28 februari 2010 @ 22:26:
[...]
Gelukkig sla je met die tweede opmerking de spijker op z'n kop
Dochterlelie doet braaf alles wat mama wil. Haar taken, haar schoolwerk, zichzelf verzorgen. Maar met een jaar of vier hadden we een eetprobleem en na een aantal weken waren wij dat spuugzat. Ik heb geen zin om aan tafel te zitten met een kind dat iedere hap op de grond weer uitspuugt. Ik heb vaak op mijn handen gezeten want het liefst had ik haar een draai om haar oren gegeven.
We hebben toen gewoon besloten dat wij een gezellige maaltijd wilden, dan maar zonder dochter. Zij at om vijf uur, of ze at niet. Maar ze at zonder ons. We waren daar ook duidelijk in. Wij eten zonder jou want met jou aan tafel is het niet gezellig. Toen we op vakantie waren kreeg ze al snel in de gaten dat samen eten wel degelijk gezellig kan zijn, en toen was het probleem ook meteen opgelost. Of misschien was de fase gewoon over, dat kan natuurlijk ook.
Een draak is het niet geworden. Integendeel. Ik ben uiteindelijk één van de strengste moeders volgens haar klasgenootjes. Ze mag best veel, maar binnen mijn grenzen. En die grenzen zijn echt: tot hier en geen teen verder.
Ahaa, op die manier Hebben wij ook hoor, het 'als je je niet aan de regels kan houden mag je niet aan tafel', maar die resulteerde bij ons in onwillig kind 2 meter van tafel af schuiven (in kinderstoel, heb de truc nog niet hoeven doen met gewone stoelen) en wij lekker verder eten en reuze luchtig doen over van alles en nog wat.
Ware het niet dat eten uitspugen hier echt de grootste zonde is die je kan begaan. En dan ben ik ook nog zo'n trut die het uitgespuugde rustig op de lepel schraapt en het weer in de mond prakt. Voor dat eten hebben mensen gewerkt op het land, mensen hebben het geoogst, vervoerd naar de winkel, waar mensen het hebben verkocht, ik heb het in tassen naar huis gedragen, gekocht van geld waar we hard voor werken, ik heb het gekookt zodat het gezond en lekker is en dus zul je het nimmerrrrrr uitspugen.
(da's de moderne en langdradige variant van kindertjes-in-afrika)
Dat was gelukkig niet zo'n lange fase of op tijd afgekapt.
[...]
Gelukkig sla je met die tweede opmerking de spijker op z'n kop
Dochterlelie doet braaf alles wat mama wil. Haar taken, haar schoolwerk, zichzelf verzorgen. Maar met een jaar of vier hadden we een eetprobleem en na een aantal weken waren wij dat spuugzat. Ik heb geen zin om aan tafel te zitten met een kind dat iedere hap op de grond weer uitspuugt. Ik heb vaak op mijn handen gezeten want het liefst had ik haar een draai om haar oren gegeven.
We hebben toen gewoon besloten dat wij een gezellige maaltijd wilden, dan maar zonder dochter. Zij at om vijf uur, of ze at niet. Maar ze at zonder ons. We waren daar ook duidelijk in. Wij eten zonder jou want met jou aan tafel is het niet gezellig. Toen we op vakantie waren kreeg ze al snel in de gaten dat samen eten wel degelijk gezellig kan zijn, en toen was het probleem ook meteen opgelost. Of misschien was de fase gewoon over, dat kan natuurlijk ook.
Een draak is het niet geworden. Integendeel. Ik ben uiteindelijk één van de strengste moeders volgens haar klasgenootjes. Ze mag best veel, maar binnen mijn grenzen. En die grenzen zijn echt: tot hier en geen teen verder.
Ahaa, op die manier Hebben wij ook hoor, het 'als je je niet aan de regels kan houden mag je niet aan tafel', maar die resulteerde bij ons in onwillig kind 2 meter van tafel af schuiven (in kinderstoel, heb de truc nog niet hoeven doen met gewone stoelen) en wij lekker verder eten en reuze luchtig doen over van alles en nog wat.
Ware het niet dat eten uitspugen hier echt de grootste zonde is die je kan begaan. En dan ben ik ook nog zo'n trut die het uitgespuugde rustig op de lepel schraapt en het weer in de mond prakt. Voor dat eten hebben mensen gewerkt op het land, mensen hebben het geoogst, vervoerd naar de winkel, waar mensen het hebben verkocht, ik heb het in tassen naar huis gedragen, gekocht van geld waar we hard voor werken, ik heb het gekookt zodat het gezond en lekker is en dus zul je het nimmerrrrrr uitspugen.
(da's de moderne en langdradige variant van kindertjes-in-afrika)
Dat was gelukkig niet zo'n lange fase of op tijd afgekapt.
zondag 28 februari 2010 om 22:38
quote:mamzelle schreef op 28 februari 2010 @ 22:27:
'Strijd is zinloos' klinkt wat passief. Maar dat kan ook inhouden: je stelt een niet leuk gevolg tegenover het niet eten (geen honger, ga dan maar slapen) en je negeert zijn reactie. Na een keer of vijf, maar misschien al eerder, heeft 'ie echt wel door dat eten leuker is dan op bed liggen. En jij bent minder over de zeik als je geduldig gaat zitten wachten tot het lichtje gaat schijnen bij hem.
Zijn keuze, zijn verantwoording, zijn probleem. En dat moet het ook blijven.Mamzelle, dat is wat ie nu al doet, zie OP: het bed verkiezen voor eten, geheel vrijwillig en zonder morren. Dat helpt dus niet.
'Strijd is zinloos' klinkt wat passief. Maar dat kan ook inhouden: je stelt een niet leuk gevolg tegenover het niet eten (geen honger, ga dan maar slapen) en je negeert zijn reactie. Na een keer of vijf, maar misschien al eerder, heeft 'ie echt wel door dat eten leuker is dan op bed liggen. En jij bent minder over de zeik als je geduldig gaat zitten wachten tot het lichtje gaat schijnen bij hem.
Zijn keuze, zijn verantwoording, zijn probleem. En dat moet het ook blijven.Mamzelle, dat is wat ie nu al doet, zie OP: het bed verkiezen voor eten, geheel vrijwillig en zonder morren. Dat helpt dus niet.
zondag 28 februari 2010 om 23:51
De strijd om eten verlies je hoe dan ook. Eten is hier ook nog steeds een moeizaam iets. Kind eet gewoon slecht.
Alles heb ik al geprobeerd, van belonen met ijsjes tot "gedwongen" eten met als resultaat dat hij alles er weer uitkotste.
Inmiddels heb ik het opgegeven. Hij is zelden tot nooit ziek, dus zal zijn voedingsstoffen wel ergens uit halen.
Wanneer hij weer eens weigert te eten, pak ik een boek erbij en ga lezen tijdens het eten.
Hoef ik zijn geweiger niet te zien en me niet te ergeren aan het voor de kat zijn k*t koken.
Wanneer ik klaar ben ruim ik af, heeft hij niet gegeten, jammer dan.
Alles heb ik al geprobeerd, van belonen met ijsjes tot "gedwongen" eten met als resultaat dat hij alles er weer uitkotste.
Inmiddels heb ik het opgegeven. Hij is zelden tot nooit ziek, dus zal zijn voedingsstoffen wel ergens uit halen.
Wanneer hij weer eens weigert te eten, pak ik een boek erbij en ga lezen tijdens het eten.
Hoef ik zijn geweiger niet te zien en me niet te ergeren aan het voor de kat zijn k*t koken.
Wanneer ik klaar ben ruim ik af, heeft hij niet gegeten, jammer dan.
Invisible tears are the hardest to wipe away.
zondag 28 februari 2010 om 23:56
quote:Nightfall schreef op 28 februari 2010 @ 23:51:
De strijd om eten verlies je hoe dan ook. Eten is hier ook nog steeds een moeizaam iets. Kind eet gewoon slecht.
Alles heb ik al geprobeerd, van belonen met ijsjes tot "gedwongen" eten met als resultaat dat hij alles er weer uitkotste.
Inmiddels heb ik het opgegeven. Hij is zelden tot nooit ziek, dus zal zijn voedingsstoffen wel ergens uit halen.
Wanneer hij weer eens weigert te eten, pak ik een boek erbij en ga lezen tijdens het eten.
Hoef ik zijn geweiger niet te zien en me niet te ergeren aan het voor de kat zijn k*t koken.
Wanneer ik klaar ben ruim ik af, heeft hij niet gegeten, jammer dan.Zo leer je em ook echt dat eten gezellig is
De strijd om eten verlies je hoe dan ook. Eten is hier ook nog steeds een moeizaam iets. Kind eet gewoon slecht.
Alles heb ik al geprobeerd, van belonen met ijsjes tot "gedwongen" eten met als resultaat dat hij alles er weer uitkotste.
Inmiddels heb ik het opgegeven. Hij is zelden tot nooit ziek, dus zal zijn voedingsstoffen wel ergens uit halen.
Wanneer hij weer eens weigert te eten, pak ik een boek erbij en ga lezen tijdens het eten.
Hoef ik zijn geweiger niet te zien en me niet te ergeren aan het voor de kat zijn k*t koken.
Wanneer ik klaar ben ruim ik af, heeft hij niet gegeten, jammer dan.Zo leer je em ook echt dat eten gezellig is
maandag 1 maart 2010 om 00:05
quote:tilalia2 schreef op 28 februari 2010 @ 23:56:
[...]
Zo leer je em ook echt dat eten gezellig is
Hij is toch degene die niet "gezellig" wil doen, maar er voor kiest met een boos hoofd boven zijn bord te zitten.
Ik kies er voor om niet tegen een boos hoofd aan te kijken en zeg hem dit ook.
Ik ben verder niet boos op hem, ook erna niet, als hij wat vraagt krijgt hij normaal antwoordt en als hij besluit toch wat te eten, leg ik mijn boek weg, er staan geen consequenties op niet eten enz.
En er staat nooit iets op tafel wat hij echt niet lust.
[...]
Zo leer je em ook echt dat eten gezellig is
Hij is toch degene die niet "gezellig" wil doen, maar er voor kiest met een boos hoofd boven zijn bord te zitten.
Ik kies er voor om niet tegen een boos hoofd aan te kijken en zeg hem dit ook.
Ik ben verder niet boos op hem, ook erna niet, als hij wat vraagt krijgt hij normaal antwoordt en als hij besluit toch wat te eten, leg ik mijn boek weg, er staan geen consequenties op niet eten enz.
En er staat nooit iets op tafel wat hij echt niet lust.
Invisible tears are the hardest to wipe away.
maandag 1 maart 2010 om 00:08
maandag 1 maart 2010 om 00:16
quote:Nightfall schreef op 01 maart 2010 @ 00:08:
[...]
Dat kan alleen tijdens het eten?Ik zie dat wel als het moment om de dag door te nemen, omdat er dan niemand aan het spelen/opruimen/koken/tvkijken is, ja. Voordeel daarvan is dat aan tafel niet alleen maar eten is maar ook kletsen, e dus gezelliger is.
[...]
Dat kan alleen tijdens het eten?Ik zie dat wel als het moment om de dag door te nemen, omdat er dan niemand aan het spelen/opruimen/koken/tvkijken is, ja. Voordeel daarvan is dat aan tafel niet alleen maar eten is maar ook kletsen, e dus gezelliger is.
maandag 1 maart 2010 om 00:45
Hallo FV
Ff heel erg offtopic: Naar aanleiding van jouw topictitel "kind weigert te eten" heb ik eindelijk het topic gestart wat ik al heel lang wilde starten Is eetgerelateerd en toen ik deze titel zag moest ik natuurlijk direct er weer aan denken, maar het is sowieso veel in mijn gedachten.
Dus bedankt voor je topic, ik had last van 'uitstelgedrag'. (Ik doe gewoon net of mijn kind geen eetprobleem heeft en het allemaal wel mee valt.)
En nu weer ontopic
Ff heel erg offtopic: Naar aanleiding van jouw topictitel "kind weigert te eten" heb ik eindelijk het topic gestart wat ik al heel lang wilde starten Is eetgerelateerd en toen ik deze titel zag moest ik natuurlijk direct er weer aan denken, maar het is sowieso veel in mijn gedachten.
Dus bedankt voor je topic, ik had last van 'uitstelgedrag'. (Ik doe gewoon net of mijn kind geen eetprobleem heeft en het allemaal wel mee valt.)
En nu weer ontopic
Whatever, I do what I want
maandag 1 maart 2010 om 07:54
quote:tilalia2 schreef op 01 maart 2010 @ 00:16:
[...]
Ik zie dat wel als het moment om de dag door te nemen, omdat er dan niemand aan het spelen/opruimen/koken/tvkijken is, ja. Voordeel daarvan is dat aan tafel niet alleen maar eten is maar ook kletsen, e dus gezelliger is.
Als dat in jouw gezin het enige rustige moment op de dag is kan ik het me voorstellen.
Wij zijn maar met zijn tweeën en elke dag ontbijten, lunchen en drinken we thee, gezamenlijk, aan tafel.
Veel maaltijden zijn dus voorzien van conversatie.
[...]
Ik zie dat wel als het moment om de dag door te nemen, omdat er dan niemand aan het spelen/opruimen/koken/tvkijken is, ja. Voordeel daarvan is dat aan tafel niet alleen maar eten is maar ook kletsen, e dus gezelliger is.
Als dat in jouw gezin het enige rustige moment op de dag is kan ik het me voorstellen.
Wij zijn maar met zijn tweeën en elke dag ontbijten, lunchen en drinken we thee, gezamenlijk, aan tafel.
Veel maaltijden zijn dus voorzien van conversatie.
Invisible tears are the hardest to wipe away.
maandag 1 maart 2010 om 09:40
Ik vind conversatie en eten zelf nogal lastig, het is dan zo gezellig aan tafel dat het eten erbij inschiet.
We doen het wel hoor (vanzelfsprekend), maar als ik mijn portie op heb (en zo snel eet ik niet) vind ik het prima als de monden alleen open gaan om er eten in te schuiven. Heb geen zin in uuuuren aan tafel.
We doen het wel hoor (vanzelfsprekend), maar als ik mijn portie op heb (en zo snel eet ik niet) vind ik het prima als de monden alleen open gaan om er eten in te schuiven. Heb geen zin in uuuuren aan tafel.
maandag 1 maart 2010 om 09:53
Wat is nu precies het probleem? Dat hij niet eet of dat hij niet doet wat je wil
Laat los, niet willen eten is niet eten. Met straffen/belonen/dreigen maak je er alleen maar nog meer spektakel van en geef je je kind aan dat eten kennelijk iets heel bijzonders is.
Hoe minder aandacht je eraan besteed hoe sneller de lol er voor hem af is. Iedereen klaar met eten en hij zit te miezemeuten, bord weg. Daarna honger? Pech, dan heeft ie bij het ontbijt weer een kans.
Niet ontbijten? Dan maar met honger op school zitten, tussen de middag weer een nieuwe kans. Geloof me, de juf zal dit veel vaker hebben meegemaakt
Mijn kids, inmiddels pubers, zijn allebei deze fase doorgegaan. Het is even slikken (welke moeder laat nou de kinderen zonder eten de deur uit/ naar bed gaan...) maar het werkt.
Succes!
Laat los, niet willen eten is niet eten. Met straffen/belonen/dreigen maak je er alleen maar nog meer spektakel van en geef je je kind aan dat eten kennelijk iets heel bijzonders is.
Hoe minder aandacht je eraan besteed hoe sneller de lol er voor hem af is. Iedereen klaar met eten en hij zit te miezemeuten, bord weg. Daarna honger? Pech, dan heeft ie bij het ontbijt weer een kans.
Niet ontbijten? Dan maar met honger op school zitten, tussen de middag weer een nieuwe kans. Geloof me, de juf zal dit veel vaker hebben meegemaakt
Mijn kids, inmiddels pubers, zijn allebei deze fase doorgegaan. Het is even slikken (welke moeder laat nou de kinderen zonder eten de deur uit/ naar bed gaan...) maar het werkt.
Succes!
maandag 1 maart 2010 om 13:22
