Help verlatingsangst

Dat hij prima een weekend zonder je kan wil toch niet zeggen dat hij niet aan je denkt en niet van je houdt? Het is heel normaal dat je ook dingen zonder elkaar kunt doen. Dat maakt de gesprekken achteraf en de tijd die je dan weer samen doorbrengt extra leuk.



Bovendien kun jij dat ook doen, van je vriend genieten en je eigen dingen doen. Je hoeft toch niet te wachten tot hij een weekend weg is om dat te doen. Dat kun je ook als hij wel thuis is. Wees niet bang dat iedere keer als je niet samen bent hij je vergeten is. Heb gewoon lol en daarna weer lol met elkaar.



Is ook goed voor jouw zelfvertrouwen, een eigen leven opbouwen.

maar je weet toch dat hij weer naar je terug komt?

Tijd om je dokter te vragen om een doorverwijzing naar een psycholoog. Dit is echt ongezond gedrag en het hindert je sterk in je dagelijks leven.



Een partner die een weekend weg gaat moet niet de reden zijn dat jij al weken in zak en as zit en helemaal over je toeren gaat. Dat is niet normaal. Ik denk dat je wat hulp goed kan gebruiken bij het aanpakken van dit probleem.



succes!

Je kán zonder hem.

Dan komt er een ander mechanisme in je geest op gang die maakt dat het je goed gaat. Vertrouw op dat mechanisme.

Of denk je echt, dat als je man zou verongelukken, je eeuwig ongelukkig zou zijn? Dat is niet zo. Iets in je neemt het over, geeft je de juiste instructies en na enkele dagen/weken slaap je weer prima en ben je redelijk senang in je daagse leven.

Voordat je gaat strooien met termen als 'verlatingsangst' zou ik eerst maar eens een afspraak maken met iemand die je wél dat stempeltje mag geven.

Maak een afspraak met een psycholoog en stel je niet aan.

Je hebt dit al een keer meegemaakt toen hij vorig jaar een weekend weg was. Hoe dacht je toen aan dat weekend terug toen hij weer bij je was?

hOI dreutel,



maar waarom vind jij dit niet leuk. jaloezie? dat hij ook lol heeft met andere ipv met jou? Doen jullie alles samen en ben je dit niet gewent? bang dat hij iets doet dat jou vertrouwen beschaamt?

denk daaraan terug dan als je het dit jaar weer moeilijk hebt.



En ondertussen: plan voor dat weekend allemaal leuke dingen voor jou zélf: lekker met vriendinnen afspreken, een verwenavondje voor jezelf met kaarsen, gezichtsmaskertje, leuke vrouwenfilm etc etc.. En dan voor je het weet is hij gewoon weer bij je en heb jij een heerlijk weekend gehad. Focus je daar op en niet op het feit dat hij weg is. Hij zal je heus wel missen maar "erg" is het niet hoor!

quote:dreutel schreef op 03 maart 2010 @ 16:30:

Stel je niet aan is nogal makkelijk gezegd als je er geen last van hebt he ...



Maar er niks aan doen is nog veel makkelijker.....



Als je hier zoveel last van hebt moet je professionele hulp gaan zoeken en niet jezelf trachten te diagnosticeren met wat internet testjes/info.



Vind je professionele hulp niet nodig moet je jezelf bij kop en kont pakken en actie ondernemen. Plan een leuk weekend en ga met een vriendin praten die je met beide benen op de grond kan houden.



Aan mee-huilers en ja-knikkers heb je momenteel niets. Je vriend gaat een weekend weg. Als jij hierdoor praktisch instort moet je dringend wat meer aandacht aan je eigen leven gaan besteden.



Ga met een vriendin naar de sauna (bij voorkeur een vriendin met die met een zeeman of militair samen is.. daar kan je wat van leren ). Haal in de bieb wat interessante zelfhulpboeken. Met nadruk op "hulp" en niet om te bedenken wat voor "stoornis" je hebt (zoek iets over eigenwaarde, assertiviteit, zelfstandigheid en relaties).

Voor je het weet is het weekend om. De wereld vergaat namelijk niet als jullie even weg van elkaar zijn. Dat hij dit volkomen normaal vindt maakt hem een realistische vriend. Leer van hem. Het is namelijk heerlijk eens soms zonder elkaar te zijn, dan waardeer je daarna des te meer wat je hebt.



Succes!

quote:dreutel schreef op 03 maart 2010 @ 17:03:

We zijn straks ook al 6 jaar bij elkaar

ik ben bij hem vanaf men 16e en zijn het zeker niet gewend om zonder elkaar te zijn

ik denk dat het zeker ook wel mee te maken heeft dat ik het niet gewend ben ..

van mezelf ben ik ook al men hele leven een onzeker typetje en bovenal erg gevoelig dat is mijn aard ..

Daarin verschillen wij nogal veel hij laat ook niet snel emoties zien en ik maak me gauw overal druk om maar dat ben ik !

t verschil met vorig jaar is dat ik dit jaar OOK met vriendinnen een weekend weg ga ik hoop dat dit echt een verschil gaat maken ..Lees es even wat MIPS schrijft...

Je hebt geen verlatingsangst hoor volgens mij

Volgens mij ben je gewoon hartstikke onzeker!



Dat geeft niet, das namelijk een heel stuk makkelijker aan te pakken!



Maar als dit je dagen zo beheerst zou ik zeker eens met een psycholoog gaan praten.

Want het kan natuurlijk niet zo zijn dat je vriend nooit een weekend weg kan gaan zonder dat jij in de gordijnen hangt!

Beste lezers,



Ik zit echt met een probleem dat voor mijn gevoel de laatste tijd steeds groter en lastiger mee om te gaan is.



Ik ben een meisje van 23 jaar en het begon allemaal bij mijn eerste vriendje. Met hem had ik 4 jaar lang een relatie. Hij was voor mij alles. Mijn leven. Mijn man waar ik oud mee ging worden. Helaas dacht hij er anders over en verliet mij voor een ander. Hij negeerde me totaal! En dat na 4 jaar samen zijn.



Mijn wereld storte in. Ik was alleen. Ik had me nog nooit zo vreselijk gevoeld! Ik kreeg medicijnen van de dokter omdat ik helemaal deperesief was. (was toen volgens mij 19 jaar).



Het heeft ongeveer 2 jaar geduurt voordat ik echt helemaal over deze jongen heen was.



Ik had me voorgenomen om mezelf nooit NOOIT meer zo vreselijk aan een jongen te hechten. Ik heb nu een nieuwe vriend (11 maanden) en ik merk aan mezelf dat het al te laat is. Ik ben al zo erg aan deze jongen gehecht. Ik hou zoveel van hem. Ik wil met hem oud worden. Ik wil gewoon: "liefde voor altijd". 1 man in mijn leven. Ik wil het perfecte en het liefste vriendinnetje zijn dat er maar is. Ik doe ALLES voor hem, voor ons. Als we maar samen en gelukkig kunnen zijn.



Maar omdat ik merk dat ik mezelf nu weer zo hecht aan deze jongen.. raak ik wel eens in paniek. Dan krijg ik depressie aanvallen...! Wat nou als hij mij verlaat voor een ander? Er zijn zoveel leuke meisjes? Is hij nog wel blij met me? Deze vragen blijven maar door mijn hoofd spoken. Ik heb telkens van hem bevestiging nodig.



Waar komen deze angst en paniek aanvallen vandaan? (ik noem het aanvallen want zo voelt het ook). Ik haal allerlei rare dingen in mijn hoofd. Die bijvoorbeeld helemaal niet kloppen. Ik raar in een kleine depressie. Ik kan niet slapen. Hoofdpijn. Buikpijn etc.



En nog belangrijker: Hoe kom ik hier vanaf? Deze aannvallen hebben echt een slechte invloed op mijn doen en laten, mijn humeur, mijn werk en op mijn huidige relatie.



Heeft dit misschien te maken omdat mijn ouders uit elkaar zijn gegaan omdat mijn vader een ander had? Ik zat toen net in de pubertijd en probeerde het een beetje te negeren. Ik heb veel van de scheiding meegemaakt. Mijn ouders horen en zien vechten. Mijn moeder zien huilen. Zij was ook helemaal alleen.....



Ik wil hier vanaf. Ik wil een stuk zelfverzekerder in het leven staan. Ik wil al die negatieve gedachten niet.