Relaties
alle pijlers
Weer verder met ex-partner, hoe aanpakken?!
vrijdag 5 maart 2010 om 13:12
Hoi hoi iedereen!
Ik zit al een aantal jaar op op dit forum, maar toch maar even een andere naam aangemaakt, ivm prive willen blijven.
Mijn ex en ik zijn nu 2 maanden uit elkaar. Toch bleef hij toenadering zoeken, en wil hij zo ontzettend graag dat het weer goed komt. Hij heeft er toen een punt achter gezet. En tussendoor zijn er wat vervelende dingen gebeurt, waardoor ik hem dus eigenlijk niet meer terug zou willen. Toch is mijn liefde nog gigantisch voor hem! Dat merk ik aan alles.
We hebben 2 jaar wat gehad, en de reden van breken, was dat ik eigenlijk verder wou, ander huisje misschien wel kindjes.
Dit werd voor hem nogal benauwd. En hij kon er niet mee leven.
Ik heb niets gepusht of gedrongen erop, maar toch op een gegeven moment kwam het bij mij weekelijks toch wel naar boven. En wilde ik er graag over praten met hem.
Dit werd teveel... En misschien had ik me ook wel rustiger moeten houden. Maar was er ergens ook wel aan toe. Dan heb ik het niet over een tijdslimiet, wat ik vaker hoor, voor mn 30ste een ander huis, en dan een jaar later een kind! NEE. Zo ben ik helemaal niet. Maar het idee, dat het hem zo benauwde, vond ik een beetje eng worden. Op een gegeven moment ga je toch zo denken, ja wat als?!
Je hebt nooit zekerheid, dat weet ik. Je kan niets afdwingen, want het moet van beide kanten een verrijking zijn van wat je samen al had.
Maar ja... Nu dus even goed afstand van elkaar genomen, even niets meer geen contact gehad. En nu word ik gebeld, gesmst, en krijg ik voordurend mailtjes.
Zijn ziel staat in vuur en vlam, zoals hij het schrijft, met gemis en hij dacht dat dit de beste keus was, maar hij kan me niet loslaten, niet uit zijn systeem krijgen. Ik ben de vrouw van zijn leven....
Ontzettend lief, maar ons struikelblok blijft natuurlijk..
Nou ja dat dacht ik. We hebben veel gepraat de laatste weken. Het toekomstbeeld bij hem, is nu nog een jaartje of 2 genieten en dan als je echt helemaal zeker bent, en verder wil, komt dat dan. Nu is het te vroeg voor hem.
Ik kan er mee leven, maar denk nu wel, wat als die 2 jaar, 4 jaar word?
Snap je?
Je breekt niet zomaar je relatie, omdat zoiets je zo benauwd.
Als hij wist dat dit wel zou komen, waarom heeft hij daar dan niet nadrukkelijk om gehamert?! Maar de relatie verbroken.
Hij wil ons een kans geven. Ondanks alle dingen, die je zegt als het uit is, lekker emotioneel, gezegd zijn. Die waren ook niet zo leuk. Ik was een zeur, en was heel de relatie hier al stiekem mee bezig... Van die onzin dingen uit boosheid.. Maar toch raakt het je!
Hebben jullie enig advies?
Zou het dan wel echt komen ooit? Genieten wil ik ook, en hoeft niet echt nu van mij. Misschien is het een beetje zekerheid die ik voor de toekomst. gek he? Terwijl je die nooit zal krijgen....
Alvast bedankt voor jullie reactie's!
Doeg.
Ik zit al een aantal jaar op op dit forum, maar toch maar even een andere naam aangemaakt, ivm prive willen blijven.
Mijn ex en ik zijn nu 2 maanden uit elkaar. Toch bleef hij toenadering zoeken, en wil hij zo ontzettend graag dat het weer goed komt. Hij heeft er toen een punt achter gezet. En tussendoor zijn er wat vervelende dingen gebeurt, waardoor ik hem dus eigenlijk niet meer terug zou willen. Toch is mijn liefde nog gigantisch voor hem! Dat merk ik aan alles.
We hebben 2 jaar wat gehad, en de reden van breken, was dat ik eigenlijk verder wou, ander huisje misschien wel kindjes.
Dit werd voor hem nogal benauwd. En hij kon er niet mee leven.
Ik heb niets gepusht of gedrongen erop, maar toch op een gegeven moment kwam het bij mij weekelijks toch wel naar boven. En wilde ik er graag over praten met hem.
Dit werd teveel... En misschien had ik me ook wel rustiger moeten houden. Maar was er ergens ook wel aan toe. Dan heb ik het niet over een tijdslimiet, wat ik vaker hoor, voor mn 30ste een ander huis, en dan een jaar later een kind! NEE. Zo ben ik helemaal niet. Maar het idee, dat het hem zo benauwde, vond ik een beetje eng worden. Op een gegeven moment ga je toch zo denken, ja wat als?!
Je hebt nooit zekerheid, dat weet ik. Je kan niets afdwingen, want het moet van beide kanten een verrijking zijn van wat je samen al had.
Maar ja... Nu dus even goed afstand van elkaar genomen, even niets meer geen contact gehad. En nu word ik gebeld, gesmst, en krijg ik voordurend mailtjes.
Zijn ziel staat in vuur en vlam, zoals hij het schrijft, met gemis en hij dacht dat dit de beste keus was, maar hij kan me niet loslaten, niet uit zijn systeem krijgen. Ik ben de vrouw van zijn leven....
Ontzettend lief, maar ons struikelblok blijft natuurlijk..
Nou ja dat dacht ik. We hebben veel gepraat de laatste weken. Het toekomstbeeld bij hem, is nu nog een jaartje of 2 genieten en dan als je echt helemaal zeker bent, en verder wil, komt dat dan. Nu is het te vroeg voor hem.
Ik kan er mee leven, maar denk nu wel, wat als die 2 jaar, 4 jaar word?
Snap je?
Je breekt niet zomaar je relatie, omdat zoiets je zo benauwd.
Als hij wist dat dit wel zou komen, waarom heeft hij daar dan niet nadrukkelijk om gehamert?! Maar de relatie verbroken.
Hij wil ons een kans geven. Ondanks alle dingen, die je zegt als het uit is, lekker emotioneel, gezegd zijn. Die waren ook niet zo leuk. Ik was een zeur, en was heel de relatie hier al stiekem mee bezig... Van die onzin dingen uit boosheid.. Maar toch raakt het je!
Hebben jullie enig advies?
Zou het dan wel echt komen ooit? Genieten wil ik ook, en hoeft niet echt nu van mij. Misschien is het een beetje zekerheid die ik voor de toekomst. gek he? Terwijl je die nooit zal krijgen....
Alvast bedankt voor jullie reactie's!
Doeg.
vrijdag 5 maart 2010 om 13:42
Hij wil ons een kans geven. Ondanks alle dingen, die je zegt als het uit is, lekker emotioneel, gezegd zijn. Die waren ook niet zo leuk. Ik was een zeur, en was heel de relatie hier al stiekem mee bezig... Van die onzin dingen uit boosheid.. Maar toch raakt het je!
Hebben jullie enig advies?
Om een relatie te laten slagen, moet er aan 2 kanten ëen kans gegeven worden".
Ik lees hier nergens dat jij het echt wilt, dus waarom zou je het dan doen? Jullie zijn echt niet de enigen die op deze aardbol rondlopen, dus waarom naar kansen en mogelijkheden zoeken, die je bij een ander zo voor het oprapen hebt, zonder ook maar te zoeken
Hebben jullie enig advies?
Om een relatie te laten slagen, moet er aan 2 kanten ëen kans gegeven worden".
Ik lees hier nergens dat jij het echt wilt, dus waarom zou je het dan doen? Jullie zijn echt niet de enigen die op deze aardbol rondlopen, dus waarom naar kansen en mogelijkheden zoeken, die je bij een ander zo voor het oprapen hebt, zonder ook maar te zoeken
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
vrijdag 5 maart 2010 om 13:49
vrijdag 5 maart 2010 om 13:55
Zijn ziel staat in vuur en vlam? Ben jij zo romantisch ingesteld dat je nu denkt dat daarmee anders zal worden?
Ik lees nergens in je bericht dat hij nu concreet bereid is bepaalde stappen te zetten en zich daadwerkelijk te verbinden aan jou en een gezamenlijke toekomst. Dus wat is nu de aanleiding om opnieuw met hem verder te willen?
Ik lees nergens in je bericht dat hij nu concreet bereid is bepaalde stappen te zetten en zich daadwerkelijk te verbinden aan jou en een gezamenlijke toekomst. Dus wat is nu de aanleiding om opnieuw met hem verder te willen?
vrijdag 5 maart 2010 om 13:59
Ik zou een concreet stappen plan opstellen. En heel duidelijk jouw toekomst visie bespreken. Terug bij jou betekent dus samenwonen en kinderen. Daar mag hij wel eens over nadenken als dat de reden was dat hij het niet zag zitten. Daarnaast, ik weet niet maar hij maakt het uit en nu wil hij het weer aan maken. Beetje een wispelturig typetje? Ik zou er niet zo blij van worden zoals wuiles al schrijft ik zie ook niet waar hij daadwerkelijk wil veranderen/ is verandert. En dan is mijn conclusie (kort door de bocht) hij voelt zichzelf maar alleen zo alleen op de bank. En daarvoor zou ik niet terug gaan.
vrijdag 5 maart 2010 om 14:02
Oh en die twee jaar. Dit is wat mijn vriend erover zegt. Die twee jaar is gewoon uitstellen. Het is geen twee jaar, ik wilde er gewoon niet over nadenken. En dus gaf twee jaar mij wel tijd om mijn kop in het zand te steken. Over twee jaar is kul, dat zal een aanzienlijke tijd over twee jaar blijven.
vrijdag 5 maart 2010 om 14:13
@wuiles, haha, nee dit is natuurlijk kort samengevat van alles wat is gezegd. En nee, ben geen typje die er maar gelijk in trapt.
Hij heeft al stappen ondernomen. Het huis waar wij in woonden is van hem. Hij vind het ergens moeilijk hier afstand van te nemen. Omdat hij hier met zijn vriendin, 5 jaar lang in heeft gewoond, en zij is in dit huis overleden. Ja klinkt even heel zwart/wit... Maar voor hem heeft dit enorme emotionele waarde. Het is alleen een klein huisje en het lijkt mij erg leuk, om iets van ons samen te hebben..
Maar de stappen die hij reeds heeft genomen is een hypotheker langs laten komen, gisteren, om de waarde van het huis te bepalen in deze tijd en waar het voor te koop kan worden gezet.
Hij is dol op kinderen, maar ook ontzettend carriere gericht.
Het is ook net als zzp'er begonnen. Dus voor zichzelf.
En ja, dan ligt een kindje niet echt erg goed in de planning.
Hij zal er dan weinig zijn etc. Het project wat nu loopt waar hij mee bezig is, loopt in A'dam. En ja, dat is 's ochtends vroeg weg en laat pas thuis. En dat duurt 2 jaar.....
Dus schijnbaar komt daar het tijdslimiet vandaan.
En het is een heel eerlijk persoon, niet iemand die zich 'alleen' op de bank vind zitten.
Dat is hij niet hoor. Haha.
Hij heeft al stappen ondernomen. Het huis waar wij in woonden is van hem. Hij vind het ergens moeilijk hier afstand van te nemen. Omdat hij hier met zijn vriendin, 5 jaar lang in heeft gewoond, en zij is in dit huis overleden. Ja klinkt even heel zwart/wit... Maar voor hem heeft dit enorme emotionele waarde. Het is alleen een klein huisje en het lijkt mij erg leuk, om iets van ons samen te hebben..
Maar de stappen die hij reeds heeft genomen is een hypotheker langs laten komen, gisteren, om de waarde van het huis te bepalen in deze tijd en waar het voor te koop kan worden gezet.
Hij is dol op kinderen, maar ook ontzettend carriere gericht.
Het is ook net als zzp'er begonnen. Dus voor zichzelf.
En ja, dan ligt een kindje niet echt erg goed in de planning.
Hij zal er dan weinig zijn etc. Het project wat nu loopt waar hij mee bezig is, loopt in A'dam. En ja, dat is 's ochtends vroeg weg en laat pas thuis. En dat duurt 2 jaar.....
Dus schijnbaar komt daar het tijdslimiet vandaan.
En het is een heel eerlijk persoon, niet iemand die zich 'alleen' op de bank vind zitten.
Dat is hij niet hoor. Haha.
vrijdag 5 maart 2010 om 14:17
Het enige wat ik je uit ervaring (helaas) kan vertellen is dat wanneer een man twijfelt over in de toekomst een kindje of het vaag houdt dan wil hij meestal geen kindje maar durft hij dat niet uit te spreken. Mijn ex (inmiddels) zei in het begin dat hij dat wel wilde daarna werd het al vager en toen ik serieuzer werd (ben 34) over vervolgstappen, kwam er steeds meer onduidelijkheid, ja hij wilde wel in de toekomst maar kon er geen periode aan hangen..Zelfde met de verkoop van mijn huis, we woonden al samen in zijn huis en de volgende stap zou zijn mijn huis verkopen, daar deed hij ook heel vaag over en de stap werd steeds maar vooruit geschoven.. ik had het eigenlijk eerder moeten weten deze man twijfelde.. als jouw kinderwens sterk is (weet niet wat je leeftijd is) dan moet je die eis ook echt stellen, een man kan dan vervolgens antwoorden ja dat wil ik ook met jou of ik weet het niet of nee dat wil ik niet. En jij kunt dan beslissen wat je daarmee wilt.. maar nogmaals een man weet op een bepaalde leeftijd heus wel of hij een toekomst ziet met een gezin.. en zo niet, dan heeft hij duidelijk niet zo'n sterke wens als jij.. Bij ons ging het daardoor mis, ik wilde steeds meer zekerheid over de toekomst hij bleef maar op de rem trappen, op een gegeven moment durfde ik het niet meer over baby's te hebben, of verkoop van huis of trouwen.. iets wat je als je verliefd bent toch heerlijk vindt om te doen? Dan loop je op eieren en een gegeven moment werd het hem teveel en maakte hij het uit. als hij weer op mijn stoep zou staan zou ik het heel moeilijk hebben maar vraag jezelf dan eerlijk de vraag.. zou je ooit het vertrouwen hebben dat hij ineens van gedachte veranderd en dolgraag kinderen wil? durf je dat risico te nemen? ik niet.. en nu ben ik alleen en heb ik natuurlijk helemaal geen mogelijkheden op dit moment maar dat liever dan in onzekerheid te moeten leven en een partner hebben die niet duidelijk communiceert uit angst.
sterkte met je beslissing!
sterkte met je beslissing!
vrijdag 5 maart 2010 om 14:18
quote:siempie1321 schreef op 05 maart 2010 @ 14:13:
@wuiles, haha, nee dit is natuurlijk kort samengevat van alles wat is gezegd. En nee, ben geen typje die er maar gelijk in trapt.
Hij heeft al stappen ondernomen. Het huis waar wij in woonden is van hem. Hij vind het ergens moeilijk hier afstand van te nemen. Omdat hij hier met zijn vriendin, 5 jaar lang in heeft gewoond, en zij is in dit huis overleden. Ja klinkt even heel zwart/wit... Maar voor hem heeft dit enorme emotionele waarde. Het is alleen een klein huisje en het lijkt mij erg leuk, om iets van ons samen te hebben..
Maar de stappen die hij reeds heeft genomen is een hypotheker langs laten komen, gisteren, om de waarde van het huis te bepalen in deze tijd en waar het voor te koop kan worden gezet.
Hij is dol op kinderen, maar ook ontzettend carriere gericht.
Het is ook net als zzp'er begonnen. Dus voor zichzelf.
En ja, dan ligt een kindje niet echt erg goed in de planning.
Hij zal er dan weinig zijn etc. Het project wat nu loopt waar hij mee bezig is, loopt in A'dam. En ja, dat is 's ochtends vroeg weg en laat pas thuis. En dat duurt 2 jaar.....
Dus schijnbaar komt daar het tijdslimiet vandaan.
En het is een heel eerlijk persoon, niet iemand die zich 'alleen' op de bank vind zitten.
Dat is hij niet hoor. Haha.
Haha? Mij maakt het niet uit hoor maar jij opent hier een serieus topic, toch?
Ik ben overigens niet zo onder de indruk van het uitnodigen van een makelaar. Dat kost immers niks en verplicht tot niks. Ik zou me meer zorgen maken over het feit dat hij nog zijn vorige partner nog zo'n rol speelt in zijn leven. Dat zou weleens niet zo'n beste basis voor een nieuwe relatie kunnen zijn. Bovendien, als dat huis over pak 'em beet zes maanden wordt verkocht, is het dan de bedoeling dat jullie direct gaan samenwonen?
@wuiles, haha, nee dit is natuurlijk kort samengevat van alles wat is gezegd. En nee, ben geen typje die er maar gelijk in trapt.
Hij heeft al stappen ondernomen. Het huis waar wij in woonden is van hem. Hij vind het ergens moeilijk hier afstand van te nemen. Omdat hij hier met zijn vriendin, 5 jaar lang in heeft gewoond, en zij is in dit huis overleden. Ja klinkt even heel zwart/wit... Maar voor hem heeft dit enorme emotionele waarde. Het is alleen een klein huisje en het lijkt mij erg leuk, om iets van ons samen te hebben..
Maar de stappen die hij reeds heeft genomen is een hypotheker langs laten komen, gisteren, om de waarde van het huis te bepalen in deze tijd en waar het voor te koop kan worden gezet.
Hij is dol op kinderen, maar ook ontzettend carriere gericht.
Het is ook net als zzp'er begonnen. Dus voor zichzelf.
En ja, dan ligt een kindje niet echt erg goed in de planning.
Hij zal er dan weinig zijn etc. Het project wat nu loopt waar hij mee bezig is, loopt in A'dam. En ja, dat is 's ochtends vroeg weg en laat pas thuis. En dat duurt 2 jaar.....
Dus schijnbaar komt daar het tijdslimiet vandaan.
En het is een heel eerlijk persoon, niet iemand die zich 'alleen' op de bank vind zitten.
Dat is hij niet hoor. Haha.
Haha? Mij maakt het niet uit hoor maar jij opent hier een serieus topic, toch?
Ik ben overigens niet zo onder de indruk van het uitnodigen van een makelaar. Dat kost immers niks en verplicht tot niks. Ik zou me meer zorgen maken over het feit dat hij nog zijn vorige partner nog zo'n rol speelt in zijn leven. Dat zou weleens niet zo'n beste basis voor een nieuwe relatie kunnen zijn. Bovendien, als dat huis over pak 'em beet zes maanden wordt verkocht, is het dan de bedoeling dat jullie direct gaan samenwonen?
vrijdag 5 maart 2010 om 14:24
Tja, jij kent hem het beste.
Ik dacht eerder ook dat mijn man er omheen draaide... langzaam aan werd het: wel kinderen maar nu nog niet. Nu zouden we er inmiddels echt voor gaan, ware het niet dat we het even een jaartje uitstellen ivm het bouwen van een huis en het verhuizen.
Dus, denk jij dat dit uistelgedrag is? Probeert hij jou terug te krijgenen durft hij niet te zeggen dat hij eigenlijk geen kinderen wil?
Praat eerlijk met hem. Vertel hem van je zorgen en dat het echt een belangrijk onderwerp voor je is. Dat je niet wil dat je nu weer twee jaar samen je best doet om er dan weer mee op te houden.
Garanties heb je nooit, maar als je nu al weet dat je hier niet samen uit gaat komen kun je t misschien beter niet weer proberen.
Aan de andere kant... twee jaar gelukkig is wel twee jaar gelukkig. En wie weet hoe je je samen ontwikkelt?
Het schijnt vrij normaal te zijn dat een vrouw er eerder aan toe is dan een man en dat het bij de man 'vanzelf' wel komt.
Dus wie weet...
Ik dacht eerder ook dat mijn man er omheen draaide... langzaam aan werd het: wel kinderen maar nu nog niet. Nu zouden we er inmiddels echt voor gaan, ware het niet dat we het even een jaartje uitstellen ivm het bouwen van een huis en het verhuizen.
Dus, denk jij dat dit uistelgedrag is? Probeert hij jou terug te krijgenen durft hij niet te zeggen dat hij eigenlijk geen kinderen wil?
Praat eerlijk met hem. Vertel hem van je zorgen en dat het echt een belangrijk onderwerp voor je is. Dat je niet wil dat je nu weer twee jaar samen je best doet om er dan weer mee op te houden.
Garanties heb je nooit, maar als je nu al weet dat je hier niet samen uit gaat komen kun je t misschien beter niet weer proberen.
Aan de andere kant... twee jaar gelukkig is wel twee jaar gelukkig. En wie weet hoe je je samen ontwikkelt?
Het schijnt vrij normaal te zijn dat een vrouw er eerder aan toe is dan een man en dat het bij de man 'vanzelf' wel komt.
Dus wie weet...
vrijdag 5 maart 2010 om 14:28
Ja Wuiles, klopt heb je zeker gelijk in.
Maar ben denk ik een vrollijk typje.
Het is geen vreselijk isseu, het zijn alleen de toekomstbeelden die bij hem en mij nu eenmaal anders zijn. We hebben geen heftige ruzie's gehad en niet op elkaar gescholden. Het was even beter zo zei hij, ook ivm. zijn werk, even geen stress.
Ergens ben ik wat te drammerig geweest. Wekelijks begon ik erover. Snap je?
We houden altijd nog van elkaar, enorm veel. En willen allebei graag dat het goed komt. Mijn grootste blokkade is nu, wat als de tijd weer komt dat ik het graag wil..
Zo'n gevoel zet je niet snel aan de kant toch?
Klopt Wuiles zijn vorige partner heeft veel emotie bij hem los gemaakt. En dit is nu 2 jaar geleden, maar hij heeft het er soms nog wel moeilijk mee. Kan niet zeggen dat het enige invloed heeft gehad op onze relatie.
Hij wilt het huis dit jaar te koop zetten ja.
Maar ik heb ook heel duidelijk gezegd, verder met mij?
Dan moet je ook heel goed en zeker weten dat je het ook wilt.
En hij wilt het ook, maar het moet geen wekelijkse drama worden van mijn kant.
Het komt dus een beetje op mij aan, heb ik geduld?
Om dit nog even op zich te laten wachten.
Maar ben denk ik een vrollijk typje.
Het is geen vreselijk isseu, het zijn alleen de toekomstbeelden die bij hem en mij nu eenmaal anders zijn. We hebben geen heftige ruzie's gehad en niet op elkaar gescholden. Het was even beter zo zei hij, ook ivm. zijn werk, even geen stress.
Ergens ben ik wat te drammerig geweest. Wekelijks begon ik erover. Snap je?
We houden altijd nog van elkaar, enorm veel. En willen allebei graag dat het goed komt. Mijn grootste blokkade is nu, wat als de tijd weer komt dat ik het graag wil..
Zo'n gevoel zet je niet snel aan de kant toch?
Klopt Wuiles zijn vorige partner heeft veel emotie bij hem los gemaakt. En dit is nu 2 jaar geleden, maar hij heeft het er soms nog wel moeilijk mee. Kan niet zeggen dat het enige invloed heeft gehad op onze relatie.
Hij wilt het huis dit jaar te koop zetten ja.
Maar ik heb ook heel duidelijk gezegd, verder met mij?
Dan moet je ook heel goed en zeker weten dat je het ook wilt.
En hij wilt het ook, maar het moet geen wekelijkse drama worden van mijn kant.
Het komt dus een beetje op mij aan, heb ik geduld?
Om dit nog even op zich te laten wachten.
vrijdag 5 maart 2010 om 14:50
Amygdala, dankjewel voor je reactie, kan niet echt zeggen dat het uitstel gedrag is. Hij wil heel graag een gezinnetje, maar nu nog niet.
Heb ook heel duidelijk gezegd, dat het iets is wat ik heel graag wil. Dus als hij zeker weet verder te willen, ook zeker moet weten dat hij dit echt wil. Daarop antwoorde hij, dat hij het heel graag wilt, maar dat het gevoel daar moet zijn, dat hij ook zeker weet van zichzelf er klaar voor te zijn.
Dus het willen is er.
Sann76, hij twijfelt niet over de toekomst, hij wil heel graag een gezin maar nu niet. Jeetje ja bij jou waren er daar veel twijfels. En die uitstel, is er niet bij ons. Als we ergens voor gingen, gingen we er ook echt voor, hij is zeker geen opgever.
Ik zit nu alleen met het feit, dat ik bang ben als we weer beginnen samen, hoe lang ik nog zal moeten ''wachten''. Ik weet eigenlijk wel zeker dat het komt.
En hoe erg ga ik me daar weer aan opvreten?
Heb ook heel duidelijk gezegd, dat het iets is wat ik heel graag wil. Dus als hij zeker weet verder te willen, ook zeker moet weten dat hij dit echt wil. Daarop antwoorde hij, dat hij het heel graag wilt, maar dat het gevoel daar moet zijn, dat hij ook zeker weet van zichzelf er klaar voor te zijn.
Dus het willen is er.
Sann76, hij twijfelt niet over de toekomst, hij wil heel graag een gezin maar nu niet. Jeetje ja bij jou waren er daar veel twijfels. En die uitstel, is er niet bij ons. Als we ergens voor gingen, gingen we er ook echt voor, hij is zeker geen opgever.
Ik zit nu alleen met het feit, dat ik bang ben als we weer beginnen samen, hoe lang ik nog zal moeten ''wachten''. Ik weet eigenlijk wel zeker dat het komt.
En hoe erg ga ik me daar weer aan opvreten?
vrijdag 5 maart 2010 om 15:06
Het enige wat ik lees is dat je hem steeds maar weer aan het goedpraten bent.
Als jij een kinderwens hebt en hij blijft maar om een concreet antwoord heendraaien vind ik het namelijk niet gek dat je het er wekelijks over hebt.
Maar dat ben je nu alweer aan het goedpraten, misschien had ik niet zo moeten drammen
Nee, hij had niet zo vaag moeten blijven
De stap van de hypotheker is natuurlijk helemaal geen stap
Das gratis, kost niets alleen een half uurtje tijd.
in je laatste post schrijf je dat hij juist wel graag een gezin wil er eerder schrijf je dat jij er niet aan toe is
Want nu is het eerst nog twee jaar, maar in je OP schrijf je ook al dat dat misschien ook wel eens 4 jaar kan worden
Dus aan de ene kant weet je het zeker dat jij kinderen wil en aan de andere kant toch ook weer niet
Geloof me, er zijn altijd wel 10 miljoen redenen te verzinnen waarom een kindje nu even niet in de planning light
Maar geloof me ook maar dat als een man echt een kindje met je wil hij daar echt niet om heen zal draaien...
En dan nog dit...
Hij wil wel verder maar het mag geen wekelijks drama worden van jouw kant?
Besef je je heel goed dat hij je daarmee monddood maakt
Jij gaat dus op eieren lopen want jullie zijn weer samen maar zodra het baby gesprek in aantocht is zal jij bang zijn dat hij weer weggaat..
Lijkt me een hele ontspannen manier om een relatie te hebben nietwaar?
Ik denk dat je jezelf in alle oprechtheid de vraag moet stellen
Kan ik leven zonder kinderen, want het zou zo maar kunnen zijn dat deze meneer geen kinderen wil....
Als dat een volmondig ja is zal ik zeker eens met hem gaan praten, maar als het een nee is zal ik mezelf nog maar eens achter de oren krabben....
Als jij een kinderwens hebt en hij blijft maar om een concreet antwoord heendraaien vind ik het namelijk niet gek dat je het er wekelijks over hebt.
Maar dat ben je nu alweer aan het goedpraten, misschien had ik niet zo moeten drammen
Nee, hij had niet zo vaag moeten blijven
De stap van de hypotheker is natuurlijk helemaal geen stap
Das gratis, kost niets alleen een half uurtje tijd.
in je laatste post schrijf je dat hij juist wel graag een gezin wil er eerder schrijf je dat jij er niet aan toe is
Want nu is het eerst nog twee jaar, maar in je OP schrijf je ook al dat dat misschien ook wel eens 4 jaar kan worden
Dus aan de ene kant weet je het zeker dat jij kinderen wil en aan de andere kant toch ook weer niet
Geloof me, er zijn altijd wel 10 miljoen redenen te verzinnen waarom een kindje nu even niet in de planning light
Maar geloof me ook maar dat als een man echt een kindje met je wil hij daar echt niet om heen zal draaien...
En dan nog dit...
Hij wil wel verder maar het mag geen wekelijks drama worden van jouw kant?
Besef je je heel goed dat hij je daarmee monddood maakt
Jij gaat dus op eieren lopen want jullie zijn weer samen maar zodra het baby gesprek in aantocht is zal jij bang zijn dat hij weer weggaat..
Lijkt me een hele ontspannen manier om een relatie te hebben nietwaar?
Ik denk dat je jezelf in alle oprechtheid de vraag moet stellen
Kan ik leven zonder kinderen, want het zou zo maar kunnen zijn dat deze meneer geen kinderen wil....
Als dat een volmondig ja is zal ik zeker eens met hem gaan praten, maar als het een nee is zal ik mezelf nog maar eens achter de oren krabben....
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
vrijdag 5 maart 2010 om 15:22
@summerdance! even mijn complimenten hoor misschien off topic, lees meerdere reacties van jou en ik vind je een sterke vrouw.. ik nog maar net uit relatiebreuk hou me stiekem beetje vast aan het beeld dat ik (weer) net zo wil worden als jij.. kllinkt slijmerig zo is het niet bedoeld, ik kan mezelf erg vinden in de posts die je plaatst en daar mijn kracht uit putten..
Sorry siempie voor de inbraak.. denk wel dat summerdance gelijk heeft.. weet je een relatie moet wel fijn zijn en vanzelf gaan, geen kopzorgen geven. Omdat ik daar zelf geweest ben weet ik hoe onzeker het je kan maken en de schuld bij jezelf kan neerleggen en hierdoor je ik een beetje kwijtraakt.. Jij bent het waard om voor te vechten en verdient veel, begrijp je wat ik bedoel? hij moet dus wel van rete goeie huizen komen wil hij je terugkrijgen..
Sorry siempie voor de inbraak.. denk wel dat summerdance gelijk heeft.. weet je een relatie moet wel fijn zijn en vanzelf gaan, geen kopzorgen geven. Omdat ik daar zelf geweest ben weet ik hoe onzeker het je kan maken en de schuld bij jezelf kan neerleggen en hierdoor je ik een beetje kwijtraakt.. Jij bent het waard om voor te vechten en verdient veel, begrijp je wat ik bedoel? hij moet dus wel van rete goeie huizen komen wil hij je terugkrijgen..
vrijdag 5 maart 2010 om 15:37
Sann...
Ik word er helemaal verlegen van...
Maare...door schade en schande wijs geworden hoor hier.
Ook ik was ooit iemand die lang in relaties bleef hangen, dingen goed bleef praten en werkelijke problemen onder het tapijt bleef vegen.
Ook ik heb hier toen een paar ontzettende schoppen onder mijn derrière gehad van een aantal forumsters en ben keihard met mezelf aan de gang gegaan.
Net als Bella, wij kennen elkaar ook uit de periode.
Maar ontzettend bedankt voor je lieve compliment
Ik word er helemaal verlegen van...
Maare...door schade en schande wijs geworden hoor hier.
Ook ik was ooit iemand die lang in relaties bleef hangen, dingen goed bleef praten en werkelijke problemen onder het tapijt bleef vegen.
Ook ik heb hier toen een paar ontzettende schoppen onder mijn derrière gehad van een aantal forumsters en ben keihard met mezelf aan de gang gegaan.
Net als Bella, wij kennen elkaar ook uit de periode.
Maar ontzettend bedankt voor je lieve compliment
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
vrijdag 5 maart 2010 om 16:24
Hoi hoi,
ja tuurlijk ergens praat ik hem ook wel goed. Klopt.
Misschien slecht..
Het is niet dat als ik begon over kinderen, dat hij het onderwerp meteen afkapte, hij kon er zeker wel over praten met mij. Ook met gedachte's van, jeetje, hoe zou zij/hij eruit zien..
Helemaal leuk!
Tot ik op een gegeven moment door ging, en door ging en door ging. Tot toch wel vervelend toe, dat vriendinnen ook zeiden joh, doe even rustig. Geniet lekker en dat komt wel.
De situatie waar we in zaten, klein huisje, 1 slaapkamer, was ook niet echt de juiste ruimte om samen een kindje te beginnen. We hadden beide gezegd, nou binnen 2 jaar verhuizen. En daar zien we verder.
Maar ik merk dat mijn geduld opraakte..
Ik een beetje geirriteerd raakt. Ik wilde het soms echt NU meteen. Dat was zo raar. Misschien ook mede omdat mijn vriendin zwanger is en mijn nicht. Dus ja, je maakt het mee.
Ik wel zelf niet dat het wekelijkse drama's worden van mijn kant. Niet dat hij dat zegt, ik zeg dat van mezelf, dat ik niet zo wil worden.
ja tuurlijk ergens praat ik hem ook wel goed. Klopt.
Misschien slecht..
Het is niet dat als ik begon over kinderen, dat hij het onderwerp meteen afkapte, hij kon er zeker wel over praten met mij. Ook met gedachte's van, jeetje, hoe zou zij/hij eruit zien..
Helemaal leuk!
Tot ik op een gegeven moment door ging, en door ging en door ging. Tot toch wel vervelend toe, dat vriendinnen ook zeiden joh, doe even rustig. Geniet lekker en dat komt wel.
De situatie waar we in zaten, klein huisje, 1 slaapkamer, was ook niet echt de juiste ruimte om samen een kindje te beginnen. We hadden beide gezegd, nou binnen 2 jaar verhuizen. En daar zien we verder.
Maar ik merk dat mijn geduld opraakte..
Ik een beetje geirriteerd raakt. Ik wilde het soms echt NU meteen. Dat was zo raar. Misschien ook mede omdat mijn vriendin zwanger is en mijn nicht. Dus ja, je maakt het mee.
Ik wel zelf niet dat het wekelijkse drama's worden van mijn kant. Niet dat hij dat zegt, ik zeg dat van mezelf, dat ik niet zo wil worden.
vrijdag 5 maart 2010 om 16:28
In de OP schrijf je "We hebben veel gepraat de laatste weken. Het toekomstbeeld bij hem, is nu nog een jaartje of 2 genieten en dan als je echt helemaal zeker bent, en verder wil, komt dat dan. Nu is het te vroeg voor hem."
Houdt het genieten op als jullie straks kinderen zouden krijgen? Is hij de man om het willen krijgen van kinderen ooit "echt helemaal zeker" te weten? Gaat hij jou straks opnieuw op het tweede of derde plan zetten als dat even beter uitkomt met zijn werk? Kunnen jullie straks werk en zorg eerlijk verdelen als hij zijn werk zo belangrijk vindt? Waarom noem jij het feit dat jullie een ander toekomstbeeld hebben "geen vreselijk issue"?
Houdt het genieten op als jullie straks kinderen zouden krijgen? Is hij de man om het willen krijgen van kinderen ooit "echt helemaal zeker" te weten? Gaat hij jou straks opnieuw op het tweede of derde plan zetten als dat even beter uitkomt met zijn werk? Kunnen jullie straks werk en zorg eerlijk verdelen als hij zijn werk zo belangrijk vindt? Waarom noem jij het feit dat jullie een ander toekomstbeeld hebben "geen vreselijk issue"?
vrijdag 5 maart 2010 om 16:34
Hoe oud zijn jullie? Want als jullie onder de 30 zijn, vind ik het op zich allemaal logisch klinken. Ook dat hij nog tijd met jullie 2-en door wil brengen. Een kind verandert natuurlijk heel veel, ook in de relatie.
Kun je anders niet tot een compromis zien te komen? Of het een half jaar laten rusten (afhankelijk van je leeftijd), want inderdaad met drammen zul je niet verder komen.
Ik snap wel dat je geirriteerd raakt, kan me goed voorstellen dat je een duidelijke uitspraak wilt, Maar in principe heeft hij die gegeven: dat hij het NU nog niet voelt, maar wel in de toekomst wil. En je zult toch echt met zijn 2-en moeten willen. Geef het de tijd (als je die hebt).
Kun je anders niet tot een compromis zien te komen? Of het een half jaar laten rusten (afhankelijk van je leeftijd), want inderdaad met drammen zul je niet verder komen.
Ik snap wel dat je geirriteerd raakt, kan me goed voorstellen dat je een duidelijke uitspraak wilt, Maar in principe heeft hij die gegeven: dat hij het NU nog niet voelt, maar wel in de toekomst wil. En je zult toch echt met zijn 2-en moeten willen. Geef het de tijd (als je die hebt).
vrijdag 5 maart 2010 om 16:45
@ Wuiles, ja je verhaal klinkt heel logisch.
Als je dit zo leest....
Je ziet natuurlijk om je heen, dat je vrienden ook kindjes krijgen, en tuurlijk veranderen er een hoop dingen. Dat denk ik wel. Maar het is niet, bij hem zo, dat hij alleen maar wil genieten omdat het daarna stopt als er kinderen komen. Hij is er dol op, maar je moet wat dingen opgeven.
Dat ik het geen vreselijk isseu noem, is omdat ik echt geloof dat het goed zit.. Dat denk ik.
Nou ja, twijfel er eigenlijk niet aan.
Mijn leeftijd is 26 hij is 30.
Nou die compromis, komt hij nu dus mee.
Het project voor zijn werk wat nu loopt, eerst even bekijken hoe dat dat gaat, en dan kijken ofdat we een huisje kunnen kopen, en dan zien ofdat we beide graag verder willen.
Ik denk gewoon dat het een beetje angst is, voor het onbekende. Zijn beste vriend, heeft nu net een dochtertje van een half jaar oud nu, maar hij vond het vreselijk dat ze zo weinig nog dingen konden doen. Want dat deden ze daarvoor ontzettend veel. Toch wel 1x in de week weg samen. En nu was hij wel moe, en bleef hij vaker thuis.
Denk dat hij daar ook wel van is geschrokken ergens..
Ja de zekerheid heeft hij in principe gegeven, want toen ik duidelijk zei, denk heel goed na als je verder wil met mij, dat je weet dat ik dit wil. Ik was zijn alles, en wilde voor altijd met mij samen zijn, en was er zeker van, dat hij het ook wilt...
Ja ik zal het dan maar de tijd moeten geven denk ik....
Als je dit zo leest....
Je ziet natuurlijk om je heen, dat je vrienden ook kindjes krijgen, en tuurlijk veranderen er een hoop dingen. Dat denk ik wel. Maar het is niet, bij hem zo, dat hij alleen maar wil genieten omdat het daarna stopt als er kinderen komen. Hij is er dol op, maar je moet wat dingen opgeven.
Dat ik het geen vreselijk isseu noem, is omdat ik echt geloof dat het goed zit.. Dat denk ik.
Nou ja, twijfel er eigenlijk niet aan.
Mijn leeftijd is 26 hij is 30.
Nou die compromis, komt hij nu dus mee.
Het project voor zijn werk wat nu loopt, eerst even bekijken hoe dat dat gaat, en dan kijken ofdat we een huisje kunnen kopen, en dan zien ofdat we beide graag verder willen.
Ik denk gewoon dat het een beetje angst is, voor het onbekende. Zijn beste vriend, heeft nu net een dochtertje van een half jaar oud nu, maar hij vond het vreselijk dat ze zo weinig nog dingen konden doen. Want dat deden ze daarvoor ontzettend veel. Toch wel 1x in de week weg samen. En nu was hij wel moe, en bleef hij vaker thuis.
Denk dat hij daar ook wel van is geschrokken ergens..
Ja de zekerheid heeft hij in principe gegeven, want toen ik duidelijk zei, denk heel goed na als je verder wil met mij, dat je weet dat ik dit wil. Ik was zijn alles, en wilde voor altijd met mij samen zijn, en was er zeker van, dat hij het ook wilt...
Ja ik zal het dan maar de tijd moeten geven denk ik....
vrijdag 5 maart 2010 om 17:01
Ik wens je succes met het tijd geven Siempie, echt!
Want als ik heel eerlijk ben denk ik dat het tussen jullie in blijft staan
Gewoon omdat het nu al ontzettend zwaar beladen is allemaal.
Want als je zegt dat hij zeker kinderen wil, dat het over twee jaar allemaal gaat gebeuren....waarom open je dan dit topic?
Dan is alles toch uitgepraat?
Ik denk (als ik heel eerlijk ben) dat je het niet helemaal vertrouwd
En das een hele verkeerde basis.
Ik ben het trouwens eens met Wuiles, als je beide een ander toekomst beeld hebt vind ik dat wel degelijk een heel groot issue.
Sann, ik wil hier niet te ver off topic gaan.
Dit topic gaat namelijk niet over jezelf veranderen
Want als ik heel eerlijk ben denk ik dat het tussen jullie in blijft staan
Gewoon omdat het nu al ontzettend zwaar beladen is allemaal.
Want als je zegt dat hij zeker kinderen wil, dat het over twee jaar allemaal gaat gebeuren....waarom open je dan dit topic?
Dan is alles toch uitgepraat?
Ik denk (als ik heel eerlijk ben) dat je het niet helemaal vertrouwd
En das een hele verkeerde basis.
Ik ben het trouwens eens met Wuiles, als je beide een ander toekomst beeld hebt vind ik dat wel degelijk een heel groot issue.
Sann, ik wil hier niet te ver off topic gaan.
Dit topic gaat namelijk niet over jezelf veranderen
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
vrijdag 5 maart 2010 om 17:07
Dankjewel Summerdance.
Ergens twijfel ik, ofdat ik die rust kan hebben, en weet ook bijna wel zeker dat het allemaal goed komt.
Maar het is meer dat ik het graag allemaal nu al zal willen hebben, bij wijze van spreken..
Snap je dat?
Is dat raar dan?
Je hoort toch vaker, in mijn omgeving dan, dat de vrouw wat eerder klaar is voor zo'n toekomst dan de man.
Een vriendin van mij, heeft zelfs op het punt van scheiden gestaan, omdat ze letterlijk al een jaar aan het 'wachten' was. Dat is dan toch ook niet fair?
Mag er niet over oordelen, maar uiteindelijk heeft ze haar zin gekregen, omdat ze anders helemaal wilde stoppen met hem.
Maar zo kan je toch geen kind afdwingen van je partner?
Als ik het echt graag wil, en ik wil graag een toekomst met hem, moet IK dan degene zijn, die dan maar het geduld heeft.
En het voor lief neemt?
Of is dat niet eerlijk?
Het is ook een soort van concenssie's maken..
Ik cijfer me zelf even weg, en hij krijgt zijn 'zin' of mag ik het niet zo zien?
Ergens twijfel ik, ofdat ik die rust kan hebben, en weet ook bijna wel zeker dat het allemaal goed komt.
Maar het is meer dat ik het graag allemaal nu al zal willen hebben, bij wijze van spreken..
Snap je dat?
Is dat raar dan?
Je hoort toch vaker, in mijn omgeving dan, dat de vrouw wat eerder klaar is voor zo'n toekomst dan de man.
Een vriendin van mij, heeft zelfs op het punt van scheiden gestaan, omdat ze letterlijk al een jaar aan het 'wachten' was. Dat is dan toch ook niet fair?
Mag er niet over oordelen, maar uiteindelijk heeft ze haar zin gekregen, omdat ze anders helemaal wilde stoppen met hem.
Maar zo kan je toch geen kind afdwingen van je partner?
Als ik het echt graag wil, en ik wil graag een toekomst met hem, moet IK dan degene zijn, die dan maar het geduld heeft.
En het voor lief neemt?
Of is dat niet eerlijk?
Het is ook een soort van concenssie's maken..
Ik cijfer me zelf even weg, en hij krijgt zijn 'zin' of mag ik het niet zo zien?
vrijdag 5 maart 2010 om 17:30
quote:siempie1321 schreef op 05 maart 2010 @ 17:07:
Dankjewel Summerdance.
Ergens twijfel ik, ofdat ik die rust kan hebben, en weet ook bijna wel zeker dat het allemaal goed komt.
Maar het is meer dat ik het graag allemaal nu al zal willen hebben, bij wijze van spreken..
Snap je dat?
Is dat raar dan?
Je hoort toch vaker, in mijn omgeving dan, dat de vrouw wat eerder klaar is voor zo'n toekomst dan de man.
Een vriendin van mij, heeft zelfs op het punt van scheiden gestaan, omdat ze letterlijk al een jaar aan het 'wachten' was. Dat is dan toch ook niet fair?
Mag er niet over oordelen, maar uiteindelijk heeft ze haar zin gekregen, omdat ze anders helemaal wilde stoppen met hem.
Maar zo kan je toch geen kind afdwingen van je partner?
Als ik het echt graag wil, en ik wil graag een toekomst met hem, moet IK dan degene zijn, die dan maar het geduld heeft.
En het voor lief neemt?
Of is dat niet eerlijk?
Het is ook een soort van concenssie's maken..
Ik cijfer me zelf even weg, en hij krijgt zijn 'zin' of mag ik het niet zo zien?
Ik schrik een beetje van die zin.
Zo wil je toch geen kindje krijgen....
Een kindje is toch iets wat je samen 100% moet willen=
NEE, ik vind juist niet dat jij degene moet zijn die maar geduld heeft.
Ik vind dat jij heel duidelijk voor ogen moet houden wat JIJ wilt en hoe JIJ er de komende twee jaar in zal staan...
Twee jaar wachten op iets waar je het eigenlijk niet over mag hebben is lang hoor!
Ik vind dat je het over zulke belangrijke dingen samen eens bent moet zijn
Jij wilt nu, hij wil minimaal nog twee (misschien meer) jaar wachten (de situatie dan nogmaals bekijken)
Want stel, ik zeg stel hè, dat hij zich er over twee jaar nog niet klaar voor acht.
Wat dan?
Ga je hem dan verwijten dat hij dat niet twee jaar eerder gezegd heeft?
Daarmee bedoel ik te zeggen
Als jij in volle overtuiging kan zeggen, ok we zetten de kinderwens voorlopig on hold want we zijn er op dit moment gewoon nog niet aan toe kan je hem dat over twee jaar eigenlijk niet verwijten.
Als je bang bent dat je kinderwens aan je blijft knagen de komende twee jaar dan denk ik dat je dat voor je weer in deze relatie stapt wel heel duidelijk naar hem mag communiceren.
Dankjewel Summerdance.
Ergens twijfel ik, ofdat ik die rust kan hebben, en weet ook bijna wel zeker dat het allemaal goed komt.
Maar het is meer dat ik het graag allemaal nu al zal willen hebben, bij wijze van spreken..
Snap je dat?
Is dat raar dan?
Je hoort toch vaker, in mijn omgeving dan, dat de vrouw wat eerder klaar is voor zo'n toekomst dan de man.
Een vriendin van mij, heeft zelfs op het punt van scheiden gestaan, omdat ze letterlijk al een jaar aan het 'wachten' was. Dat is dan toch ook niet fair?
Mag er niet over oordelen, maar uiteindelijk heeft ze haar zin gekregen, omdat ze anders helemaal wilde stoppen met hem.
Maar zo kan je toch geen kind afdwingen van je partner?
Als ik het echt graag wil, en ik wil graag een toekomst met hem, moet IK dan degene zijn, die dan maar het geduld heeft.
En het voor lief neemt?
Of is dat niet eerlijk?
Het is ook een soort van concenssie's maken..
Ik cijfer me zelf even weg, en hij krijgt zijn 'zin' of mag ik het niet zo zien?
Ik schrik een beetje van die zin.
Zo wil je toch geen kindje krijgen....
Een kindje is toch iets wat je samen 100% moet willen=
NEE, ik vind juist niet dat jij degene moet zijn die maar geduld heeft.
Ik vind dat jij heel duidelijk voor ogen moet houden wat JIJ wilt en hoe JIJ er de komende twee jaar in zal staan...
Twee jaar wachten op iets waar je het eigenlijk niet over mag hebben is lang hoor!
Ik vind dat je het over zulke belangrijke dingen samen eens bent moet zijn
Jij wilt nu, hij wil minimaal nog twee (misschien meer) jaar wachten (de situatie dan nogmaals bekijken)
Want stel, ik zeg stel hè, dat hij zich er over twee jaar nog niet klaar voor acht.
Wat dan?
Ga je hem dan verwijten dat hij dat niet twee jaar eerder gezegd heeft?
Daarmee bedoel ik te zeggen
Als jij in volle overtuiging kan zeggen, ok we zetten de kinderwens voorlopig on hold want we zijn er op dit moment gewoon nog niet aan toe kan je hem dat over twee jaar eigenlijk niet verwijten.
Als je bang bent dat je kinderwens aan je blijft knagen de komende twee jaar dan denk ik dat je dat voor je weer in deze relatie stapt wel heel duidelijk naar hem mag communiceren.
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
vrijdag 5 maart 2010 om 17:47
Ja ik schrok daar ook van..
Die vriendin heeft toen ook letterlijk gezegd, als het dit jaar niet gebeurt dan stop ik met hem.
waarop ik weer antwoorden, maar je mag niet afdwingen!
Je wilt zoiets samen. En niet alleen.
Daarom, zeg ik, je moet er samen klaar voor zijn. Je moet het beide willen, en het moet een verrijking zijn van je relatie.
Ik zal het geduld zeker kunnen opbrengen, en dat het dan over een tijdje wel komt. Maar net wat je zegt, summerdance, wat als, stel, dat hij dus over die 2 jaar, niet wil...
Ik kan hem dan ergens ook niet de schuld geven, want ben er zelf in gestapt.
Ik denk niet dat dit zal gebeuren, hij is een heel eerlijk persoon, en als hij iets echt niet wilt, dan zal hij ook nooit van zijn voetstuk af stappen! Dus hij zegt dit niet, als 'zoethoudertje' zeg maar.
Hij wil graag een gezin, dus ja, dan moet ik er ook niet verder aan twijfelen denk ik..
Gewoon het geduld hebben dan maar....
Die vriendin heeft toen ook letterlijk gezegd, als het dit jaar niet gebeurt dan stop ik met hem.
waarop ik weer antwoorden, maar je mag niet afdwingen!
Je wilt zoiets samen. En niet alleen.
Daarom, zeg ik, je moet er samen klaar voor zijn. Je moet het beide willen, en het moet een verrijking zijn van je relatie.
Ik zal het geduld zeker kunnen opbrengen, en dat het dan over een tijdje wel komt. Maar net wat je zegt, summerdance, wat als, stel, dat hij dus over die 2 jaar, niet wil...
Ik kan hem dan ergens ook niet de schuld geven, want ben er zelf in gestapt.
Ik denk niet dat dit zal gebeuren, hij is een heel eerlijk persoon, en als hij iets echt niet wilt, dan zal hij ook nooit van zijn voetstuk af stappen! Dus hij zegt dit niet, als 'zoethoudertje' zeg maar.
Hij wil graag een gezin, dus ja, dan moet ik er ook niet verder aan twijfelen denk ik..
Gewoon het geduld hebben dan maar....
