Overig
alle pijlers
Van emigrant naar allochtoon.
woensdag 24 maart 2010 om 11:10
Hoi allemaal,
Ik heb hier al een behoorlijk aantal internationale Vivaten zien rond"lopen". Heb getwijfeld of dit de juiste plaats is maar kon ook geen betere vinden om dit topic te openen.
Wat vinden jullie van/hoe ervaren jullie het allochtoon zijn? Want dat zijn wij toch, in ons nieuwe land of voelen wij ons meer immigrant en wat zijn dan de verschillen? Houden jullie ons vast aan onze tradities (ik heb weleens gezien/gelezen dat emigranten van de jaren 50 hun NL tradities erg vasthielden). Heeft het allochtoon zijn jouw denken beinvloedt over de allochtonen hier in NL?
Ikzelf had bijv. niet verwacht dat er een cultuurverschil zou zijn, nou ja wel een beetje natuurlijk maar niet zo dat ik er een kon aanwijzen. Tenslotte emigreerden wij naar een Westers land (Canada). Toch zijn het juist vaak die kleine verschilletjes waar je dan zomaar over struikelt, zoals bijv. de bedrijfscultuur, de medische wereld, etc.
Ben gewoon benieuwd hoe dat met anderen is.
Ik heb hier al een behoorlijk aantal internationale Vivaten zien rond"lopen". Heb getwijfeld of dit de juiste plaats is maar kon ook geen betere vinden om dit topic te openen.
Wat vinden jullie van/hoe ervaren jullie het allochtoon zijn? Want dat zijn wij toch, in ons nieuwe land of voelen wij ons meer immigrant en wat zijn dan de verschillen? Houden jullie ons vast aan onze tradities (ik heb weleens gezien/gelezen dat emigranten van de jaren 50 hun NL tradities erg vasthielden). Heeft het allochtoon zijn jouw denken beinvloedt over de allochtonen hier in NL?
Ikzelf had bijv. niet verwacht dat er een cultuurverschil zou zijn, nou ja wel een beetje natuurlijk maar niet zo dat ik er een kon aanwijzen. Tenslotte emigreerden wij naar een Westers land (Canada). Toch zijn het juist vaak die kleine verschilletjes waar je dan zomaar over struikelt, zoals bijv. de bedrijfscultuur, de medische wereld, etc.
Ben gewoon benieuwd hoe dat met anderen is.
Je moet in feite gewoon niet te diep nadenken en dan klopt alles. (Herman Finkers)
donderdag 25 maart 2010 om 09:33
donderdag 25 maart 2010 om 09:40
Wij willen dit jaar "gaan" voor ons Canadian citizenship. Ik wil er graag helemaal bijhoren en zie niet veel nadelen in het verliezen van mijn NL nationaliteit. Ik woon hier, ik wil hier blijven, mijn kinderen zijn ook allemaal hier dus tja waarom niet. Wij moeten een examen doen en dat vind ik eigenlijk wel grappig. Het schijnt ook best wel een ceremonie te zijn en ik verheug mij om straks met het hele gezin deze stap te nemen.
Je moet in feite gewoon niet te diep nadenken en dan klopt alles. (Herman Finkers)
donderdag 25 maart 2010 om 09:44
Italie is absoluut een mooi land. Prachtige gebouwen en cultuur. Lijkt mij best wel een heel andere cultuur dan de NL'se. Gek is dat voor mijn gevoel is er meer verschil tussen NL en Italie dan tussen NL en Canada qua cultuur, terwijl de afstand tussen NL en Italie veel kleiner is.
Vreemd toch dat je voelt alsof je gediscrimineerd wordt. Ben jij hierdoor anders terug gaan kijken naar de NL allochtonen problematiek bijv.?
Vreemd toch dat je voelt alsof je gediscrimineerd wordt. Ben jij hierdoor anders terug gaan kijken naar de NL allochtonen problematiek bijv.?
Je moet in feite gewoon niet te diep nadenken en dan klopt alles. (Herman Finkers)
donderdag 25 maart 2010 om 10:16
@ Shanon: Leuk om te horen dat je ook in Italie woont, in welke regio woon je? Grappig dat je het blijkbaar zo anders ervaart dan ik dat doe, zoals ik zei voel ik me juist wel buitenlander, maar absoluut geen allochtoon. Ik word eigenlijk alleen positief gediscrimineerd, ook op het gebied van werk, en geloof niet dat ik ooit afgezet ben hier. Dat ligt vast en zeker aan de woonplaats, Firenze toeristisch centrum of Napoli waar sowieso iedereen die niet oplet afgezet wordt, is anders dan gewoon een doorsnee stad, maar zo lang je de taal spreekt en weet wat je hoort te betalen kun je daar wel wat aan doen, toch? Ook in het ziekenhuis/arts voel ik me totaal niet minder serieus genomen, misschien als je een eigen huisarts neemt en altijd laat merken dat je hier woont?
Ik zou de Nederlandse nationaliteit nooit ruilen voor een Italiaanse, maar wel die 2e aannemen als dat zo zou kunnen. Net als Shanon zegt om te kunnen stemmen, en omdat ik dat wel prettig zou vinden als ik hopelijk over een paar jaar half-Italiaanse koters heb.
Annekeg, ben je dan niet bang dat jullie misschien op een dag terug naar Nederland willen, en je dan moeilijkheden kunt krijgen? Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet zo goed weet hoe het zit met dubbele nationaliteiten, waar dat wel en niet kan, en misschien levert het voor jullie alleen maar voordelen op als je er inderdaad voor de rest van je leven wilt wonen. Is zo'n dubbele nationaliteit geen optie?
Ik zou de Nederlandse nationaliteit nooit ruilen voor een Italiaanse, maar wel die 2e aannemen als dat zo zou kunnen. Net als Shanon zegt om te kunnen stemmen, en omdat ik dat wel prettig zou vinden als ik hopelijk over een paar jaar half-Italiaanse koters heb.
Annekeg, ben je dan niet bang dat jullie misschien op een dag terug naar Nederland willen, en je dan moeilijkheden kunt krijgen? Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet zo goed weet hoe het zit met dubbele nationaliteiten, waar dat wel en niet kan, en misschien levert het voor jullie alleen maar voordelen op als je er inderdaad voor de rest van je leven wilt wonen. Is zo'n dubbele nationaliteit geen optie?
donderdag 25 maart 2010 om 12:04
@ Maia: Nee, nooit gehad, komt ook dat ik in NL geen ouders meer heb en mijn eigen gezin om mij heen heb. Onze kids waren al niet meer zo piep toen wij overvlogen, de oudste was al bijna 15 en ze hebben het allemaal heel bewust meegemaakt en willen ook echt niet meer weg. Ik geloof wel dat alles anders was geweest als mijn ouders nog geleefd hadden.
Je moet in feite gewoon niet te diep nadenken en dan klopt alles. (Herman Finkers)
donderdag 25 maart 2010 om 14:00
quote:annekeg schreef op 25 maart 2010 @ 07:09:
Trouwens zijn jullie van plan om de nationaliteit van je nieuwe land aan te nemen?Nee, want ik woon hier tijdelijk en wil me hier niet settelen. Ik wil hierna teug naar Noord-West Europa, en dan ben je 'gewoon' EU, dus daar zou ik ook niet zo snel mijn Nederlanderschap voor opgeven.
Trouwens zijn jullie van plan om de nationaliteit van je nieuwe land aan te nemen?Nee, want ik woon hier tijdelijk en wil me hier niet settelen. Ik wil hierna teug naar Noord-West Europa, en dan ben je 'gewoon' EU, dus daar zou ik ook niet zo snel mijn Nederlanderschap voor opgeven.
donderdag 25 maart 2010 om 14:06
Volgens mij kun je als Nederlandse geen tweede nationaliteit aannemen, toch? Verlies je dan je Nederlandse niet?
Dus nee. Ik ga de nationaliteit hier niet aannemen. (Sowieso verwacht ik binnen een paar jaar te verhuizen en ws ook weer van land te wisselen. Heel erg handig zou dat dus niet zijn.)
Edit: in mijn geval kon het geloof ik niet. Neemt niet weg dat er misschien andere omstandigheden zijn waarbij het wel kan.
Dus nee. Ik ga de nationaliteit hier niet aannemen. (Sowieso verwacht ik binnen een paar jaar te verhuizen en ws ook weer van land te wisselen. Heel erg handig zou dat dus niet zijn.)
Edit: in mijn geval kon het geloof ik niet. Neemt niet weg dat er misschien andere omstandigheden zijn waarbij het wel kan.
If at first you don’t succeed, call it version 1.0
donderdag 25 maart 2010 om 14:26
donderdag 25 maart 2010 om 15:45
quote:annekeg schreef op 25 maart 2010 @ 14:26:
Wij verliezen ook onze NL nationaliteit. Maar wij hebben deze keuze na jaren nadenken genomen en wonen hier nu dik 6 jaar met z'n allen en ik zie mijzelf echt niet meer terug gaan. Ik ben hier (eindelijk) thuis.
Kan me voorstellen dat het in jullie situatie inderdaad wat duidelijker 'voor altijd' is, en er zo alleen maar voordelen aanzitten.
Klinkt mooi, eindelijk thuis!
Wij verliezen ook onze NL nationaliteit. Maar wij hebben deze keuze na jaren nadenken genomen en wonen hier nu dik 6 jaar met z'n allen en ik zie mijzelf echt niet meer terug gaan. Ik ben hier (eindelijk) thuis.
Kan me voorstellen dat het in jullie situatie inderdaad wat duidelijker 'voor altijd' is, en er zo alleen maar voordelen aanzitten.
Klinkt mooi, eindelijk thuis!
donderdag 25 maart 2010 om 16:39
Voordat ik naar Italie verhuisde had ik geen idee dat de verschillen toch wel groot zouden kunnen zijn. Wat anderen hier ook zeggen: Het is toch Europa, en toch Westers, maar soms zijn de verschillen tussen de twee culturen best groot, maar meestal vind ik dat alleen maar leuk en interessant! En wat ik zei, dingen als discriminatie waren vooral de orde toen ik hier nog maar net woonde, en de taal nog niet sprak. Ik ben niet echt anders tegen buitenlanders in Nederland aan gaan kijken, maar ik zie wel de problemen waar 'men' tegen aan kan lopen beter. Maar nu ik hier in Italie inmiddels goed mezelf kan redden, en me thuis voel merk ik dat het me bijvoorbeeld ook hier stoort dat er emigranten zijn, die het vertikken om de taal te leren. Dit is iets waar ik me in Nederland al aan stoorde, en nu dus in Italie stoor ik me er weer aan.
@ Maia, Ik woon in regio Emilia Romagna. En inderdaad, dingen zoals wanneer iemand probeert om me af te zetten, dat gebeurt gewoon niet meer. Ik kan me inmiddels gelukkig goed genoeg redden in het Italiaans. Het is voorgekomen dat ze me voor de limoncello (na het eten in restaurant) wilden laten betalen, dat heb ik geweigerd, en uitgelegd, en ik kreeg mijn gelijk. Om die dingen maakte ik me eerst vooral boos, maar inmiddels kan ik er om lachen.
@ Maia, Ik woon in regio Emilia Romagna. En inderdaad, dingen zoals wanneer iemand probeert om me af te zetten, dat gebeurt gewoon niet meer. Ik kan me inmiddels gelukkig goed genoeg redden in het Italiaans. Het is voorgekomen dat ze me voor de limoncello (na het eten in restaurant) wilden laten betalen, dat heb ik geweigerd, en uitgelegd, en ik kreeg mijn gelijk. Om die dingen maakte ik me eerst vooral boos, maar inmiddels kan ik er om lachen.
Count your blessings...
donderdag 25 maart 2010 om 16:45
@ Annekeg, het lijkt me vreemd om je Nederlandse nationaliteit op te geven. Misschien komt het omdat ik pas een paar jaar uit NEderland weg ben, maar toch.
Gaan jullie nog regelmatig terug naar Nederland? Ik merk zelf dat ik steeds minder terug ga (1 keer per jaar nog wel), maar ik voel me in Nederland steeds minder thuis, dat verbaasdeme wel! Toen ik oktober vorig jaar in de stad liep, was er van alles veranderd, winkels/restaurants enz. en het voelde maar weinig vertrouwd...
Gaan jullie nog regelmatig terug naar Nederland? Ik merk zelf dat ik steeds minder terug ga (1 keer per jaar nog wel), maar ik voel me in Nederland steeds minder thuis, dat verbaasdeme wel! Toen ik oktober vorig jaar in de stad liep, was er van alles veranderd, winkels/restaurants enz. en het voelde maar weinig vertrouwd...
Count your blessings...
donderdag 25 maart 2010 om 22:52
Ik woon nu 7 jaar in Turkije en voel me nog steeds Nederlandse, maar wel een goed geïntegreerde Nederlandse. Ik denk dat ik mij nooit écht Turkse zal voelen, omdat ik het gewoon niet ben.
Binnenshuis en met mijn Nederlandse vriendinnen ben ik 'gewoon' NLse, maar buiten op straat, in de winkel en op de markt zien de mensen mij als buitenlander (letterlijk vertaald 'vreemdeling'). Als ik begin te praten snappen ze wel gelijk dat ik 'een van hen' ben en wordt ik vervolgens ook zo behandeld. Bij mijn schoonfamilie ben ik helemaal als Turkse ingelijfd waarbij mijn NLse roots wel gerespecteerd worden, gelukkig.
Hier wordt wel een groot onderscheid gemaakt tussen waar je vandaan komt: west-Europeanen zijn populair, Oostblokkers/Russen niet. Heeft alles te maken met de dikte van de portemonnee natuurlijk.
Ik heb bij mijn huwelijk gouden slavenarmbanden gekregen die bekend staan als huwelijksarmbanden. Die worden in de praktijk niet dagelijks gedragen, maar ik draag ze altijd. In de eerste plaats omdat ik ze erg mooi vind, maar zeker ook omdat het een zichtbaar etiket is voor de mannelijke buitenwereld dat ik getrouwd ben met een Turkse man, en dus 'één van hen' ben.
Ik ben net de procedure begonnen om mijn Turkse paspoort aan te vragen. Die kan ik hebben naast mijn Nederlandse, die laatste zou ik nooit opgeven. De Turkse is alleen voor mij met name voordelig omdat ik daarmee niet meer jaarlijks mijn verblijfsvergunning hoef te kopen a ¤450.
Ik ga gemiddeld 3 keer per jaar naar NL, vroeger ging ik 4 keer, maar nu met een dreumes en volgend jaar met 2 kleine kinderen zal het niet zo makkelijk zijn om in mijn eentje met 2kids te vliegen. Dus zal ik niet zo vaak meer kunnen gaan ben ik bang. Ik heb nooit heimwee, maar ik vind het wel heerlijk om een week of 2 even naar NL te gaan, even NL tanken zeg ik altijd.
Leuk topic!
Binnenshuis en met mijn Nederlandse vriendinnen ben ik 'gewoon' NLse, maar buiten op straat, in de winkel en op de markt zien de mensen mij als buitenlander (letterlijk vertaald 'vreemdeling'). Als ik begin te praten snappen ze wel gelijk dat ik 'een van hen' ben en wordt ik vervolgens ook zo behandeld. Bij mijn schoonfamilie ben ik helemaal als Turkse ingelijfd waarbij mijn NLse roots wel gerespecteerd worden, gelukkig.
Hier wordt wel een groot onderscheid gemaakt tussen waar je vandaan komt: west-Europeanen zijn populair, Oostblokkers/Russen niet. Heeft alles te maken met de dikte van de portemonnee natuurlijk.
Ik heb bij mijn huwelijk gouden slavenarmbanden gekregen die bekend staan als huwelijksarmbanden. Die worden in de praktijk niet dagelijks gedragen, maar ik draag ze altijd. In de eerste plaats omdat ik ze erg mooi vind, maar zeker ook omdat het een zichtbaar etiket is voor de mannelijke buitenwereld dat ik getrouwd ben met een Turkse man, en dus 'één van hen' ben.
Ik ben net de procedure begonnen om mijn Turkse paspoort aan te vragen. Die kan ik hebben naast mijn Nederlandse, die laatste zou ik nooit opgeven. De Turkse is alleen voor mij met name voordelig omdat ik daarmee niet meer jaarlijks mijn verblijfsvergunning hoef te kopen a ¤450.
Ik ga gemiddeld 3 keer per jaar naar NL, vroeger ging ik 4 keer, maar nu met een dreumes en volgend jaar met 2 kleine kinderen zal het niet zo makkelijk zijn om in mijn eentje met 2kids te vliegen. Dus zal ik niet zo vaak meer kunnen gaan ben ik bang. Ik heb nooit heimwee, maar ik vind het wel heerlijk om een week of 2 even naar NL te gaan, even NL tanken zeg ik altijd.
Leuk topic!
donderdag 25 maart 2010 om 22:58
Ik heb trouwens in al die jaren geen échte Turkse vriendinnen gekregen. Wel vrouwen ontmoet, maar daar krijg ik toch niet die klik mee wat tot een diepe contact leidt dan een kennis. Het blijft oppervlakkig. Dat vind ik wel jammer, maar ik heb hier wel een uitgebreide NLvriendinnenkring en daarmee is de noodzaak tot zoeken naar TRcontacten verminderd. Mijn NLvriendinnen zitten allemaal in hetzelfde schuitje, je hebt maar een half woord nodig om bepaalde dingen/voorvallen/irritaties/etc uit te leggen; dat schept een enorme band.
Mijn ervaring met de Turkse vrouwen met name is dat ze geen flauw benul hebben van de wereld buiten Turkije, laat staan cultuurverschillen. Ik kan dan wel veel vertellen en uitleggen, maar als er geen basis van 'wereldsheid'(?) is, houdt dieper contact op bij mij.
Hoe is jullie sociale vriendenkring opgebouwd? Locals of mede-buitenlanders?
Mijn ervaring met de Turkse vrouwen met name is dat ze geen flauw benul hebben van de wereld buiten Turkije, laat staan cultuurverschillen. Ik kan dan wel veel vertellen en uitleggen, maar als er geen basis van 'wereldsheid'(?) is, houdt dieper contact op bij mij.
Hoe is jullie sociale vriendenkring opgebouwd? Locals of mede-buitenlanders?
vrijdag 26 maart 2010 om 15:45
Mijn oudste dochter was 15 toen wij emigreerden en had hiervoor op een school gezeten met veel buitenlandse kinderen. Zij vond het afschuwelijk wanneer deze kinderen onderling (waar zij bij zat) in hun eigen taal gingen praten. Ik weet nog goed dat zij toen al thuis kwam een keer en zei dat ga ik niet doen wanneer wij in Canada wonen. Haar broer is maar ietsjes ouder (minder dan een jaar) en ze zitten vaak in dezelfde "kringetjes"(hoewel nu niet meer nu ze "ouder" zijn).
Wij zijn inderdaad met zijn allen heel tevreden hier, het voelt gewoon goed en eigen en dat ik mijn NL nationaliteit opgeef betekent voor mij niet dat ik Nederland uit mijn leven ban, dat kan ook helemaal niet NL blijft mijn land van herkomst, het land waar ik ben opgegroeid, mijn man heb leren kennen, kinderen heb gekregen, vrienden heb, etc.
Ik kom niet vaak meer in NL, ik ben zelf 1 keer terug geweest om op de Vakantiebeurs te staan als een soort ambassadrice voor Alberta. Hopelijk gaan we dit jaar met de hele bubs.
Leuk om jullie verhalen te lezen!
Wij zijn inderdaad met zijn allen heel tevreden hier, het voelt gewoon goed en eigen en dat ik mijn NL nationaliteit opgeef betekent voor mij niet dat ik Nederland uit mijn leven ban, dat kan ook helemaal niet NL blijft mijn land van herkomst, het land waar ik ben opgegroeid, mijn man heb leren kennen, kinderen heb gekregen, vrienden heb, etc.
Ik kom niet vaak meer in NL, ik ben zelf 1 keer terug geweest om op de Vakantiebeurs te staan als een soort ambassadrice voor Alberta. Hopelijk gaan we dit jaar met de hele bubs.
Leuk om jullie verhalen te lezen!
Je moet in feite gewoon niet te diep nadenken en dan klopt alles. (Herman Finkers)
zaterdag 27 maart 2010 om 00:02
Mijn vrienden/kennissenkring is gemengd: enkele andere buitenlanders, en een clubje Italiaanse, maar mijn beste vriendin is Nederlands. Met de Italiaanse meiden heb ik toch een ander contact. Vriendschappen moeten natuurlijk ook groeien, maar toch gaat het contact makkelijker met Nederlandse vrouwen. Ook hecht ik nog veel waarde aan enkele vriendschappen uit Nederland. Ik hoop wel dat de contacten met de Italianen in de toekomst diepgaander zullen worden, want ik vind het belangrijk om te kunnen discussieren over Italiaanse actualiten enz...
Count your blessings...
donderdag 1 april 2010 om 14:51
Woon in dezelfde stad als Superletje in het zuiden van Turkije. Ik zeg altijd tegen Turken dat ik me Turks voel, maar dan wel een Turk uit Istanbul. Het land is groot en er zijn nogal wat verschillen tussen de regio's.
Ik word hier inderdaad aangeduid als 'vreemdeling', maar mijn Turkse man ook, omdat hij niet uit de stad zelf komt.
Ik zou graag dubbele nationaliteit willen, vooral omdat ik dan gewoon zou kunnen werken. De Nederlandse opgeven zou ik niet doen, mijn familie woont in Nederland en dan wordt het erg omslachtig om even een bezoekje te brengen.
Ik heb voornamelijk Turkse vrienden, maar het is erg lastig om hier een vriendenkring op te bouwen. In de zomer is iedereen te druk aan het werk voor een sociaal leven en in de winter onderhouden ze voornamelijk contacten met de familie.
Het was voor mij voordat ik samen was met mijn man lastig om vriendschappen op te bouwen. Een vrouw die alleen woont, dat vinden ze toch een beetje raar, en door vrouwen werd ik vaak toch een beetje als bedreiging gezien. Onzin uiteraard, maar ja. Ben nu zwanger van eerste kind en merk dat vrouwen dan een stuk makkelijker contact zoeken.
ps Superletje, ook zwanger? Heb weer geprobeerd een bericht te sturen, heb je 'm ontvangen?
Ik word hier inderdaad aangeduid als 'vreemdeling', maar mijn Turkse man ook, omdat hij niet uit de stad zelf komt.
Ik zou graag dubbele nationaliteit willen, vooral omdat ik dan gewoon zou kunnen werken. De Nederlandse opgeven zou ik niet doen, mijn familie woont in Nederland en dan wordt het erg omslachtig om even een bezoekje te brengen.
Ik heb voornamelijk Turkse vrienden, maar het is erg lastig om hier een vriendenkring op te bouwen. In de zomer is iedereen te druk aan het werk voor een sociaal leven en in de winter onderhouden ze voornamelijk contacten met de familie.
Het was voor mij voordat ik samen was met mijn man lastig om vriendschappen op te bouwen. Een vrouw die alleen woont, dat vinden ze toch een beetje raar, en door vrouwen werd ik vaak toch een beetje als bedreiging gezien. Onzin uiteraard, maar ja. Ben nu zwanger van eerste kind en merk dat vrouwen dan een stuk makkelijker contact zoeken.
ps Superletje, ook zwanger? Heb weer geprobeerd een bericht te sturen, heb je 'm ontvangen?
vrijdag 2 april 2010 om 05:29
quote:Sanne1985 schreef op 24 maart 2010 @ 13:16:
Oh trouwens....nog even dit...
Op sommige punten heb ik wel meer begrip gekregen voor allochtonen. In Nederland vond ik het vaak vervelend wanneer mensen in de bus of tram Marokkaans/Turks/Antilliaans/vul maar in spraken. Nu merk ik dat ik precies hetzelfde doe. Mijn vriend en ik spreken op straat en in de bus ook gewoon Nederlands, simpelweg omdat dat onze moedertaal is.
Dit is geen onaangepastheid van onze kant, maar het zou gewoon heel raar zijn als we ineens engels tegen elkaar gaan spreken. Is er iemand in ons gezelschap die geen Nederlands spreekt, dan spreken we natuurlijk wel gewoon engels.
Wij doen dat dus niet. Ik praat thuis Nederlands met mijn kinderen maar op het schoolplein en in het winkelcentrum Engels. Mijn man vrijwel alleen Nederlands, maar hij is het wel met me eens dat het niet altijd even leuk klinkt met die harde 'g''s.
Ik ben wel van plan om de nationaliteit aan te nemen.
Oh trouwens....nog even dit...
Op sommige punten heb ik wel meer begrip gekregen voor allochtonen. In Nederland vond ik het vaak vervelend wanneer mensen in de bus of tram Marokkaans/Turks/Antilliaans/vul maar in spraken. Nu merk ik dat ik precies hetzelfde doe. Mijn vriend en ik spreken op straat en in de bus ook gewoon Nederlands, simpelweg omdat dat onze moedertaal is.
Dit is geen onaangepastheid van onze kant, maar het zou gewoon heel raar zijn als we ineens engels tegen elkaar gaan spreken. Is er iemand in ons gezelschap die geen Nederlands spreekt, dan spreken we natuurlijk wel gewoon engels.
Wij doen dat dus niet. Ik praat thuis Nederlands met mijn kinderen maar op het schoolplein en in het winkelcentrum Engels. Mijn man vrijwel alleen Nederlands, maar hij is het wel met me eens dat het niet altijd even leuk klinkt met die harde 'g''s.
Ik ben wel van plan om de nationaliteit aan te nemen.
vrijdag 2 april 2010 om 06:27
quote:Daffodil schreef op 25 maart 2010 @ 04:56:
Ik voel me immigrant hier. Mensen zien me ook wel als "Dutchie" vermoed ik.
Het zijn de kleine dingen. Niet mee kunnen praten over tv-series van vroeger, want die hadden we in NL niet destijds. Grappen die niet helemaal overkomen. Referenties die niet werken (niemand die hier ooit van Kinderen voor kinderen gehoord heeft). Elkaar net iets minder goed kunnen verstaan in een bar. Dat soort dingen.
Bijna al mijn vrienden hier komen hier vandaan. Ik ben over het algemeen als we elkaar zien dus de enige buitenlandse. En pas nu, na meer dan twee jaar, merk ik dat het begint te komen. Dat ik me minder afvraag wáár ze het in hemelsnaam over hebben.
Aan NLse tradities hou ik me over het algemeen niet zo vast. Het enige wat ik écht mis (MIS!) is carnaval. En misschien de sinterklaassurprises.
Dit is inderdaad herkenbaar. Nu woon ik vlakbij de NL grens in Duitsland, en woon ik ondertussen al weer jaren in het buitenland, toch zal ik altijd "de Nederlander" blijven. Dat zit hem in kleine dingen als inderdaad humor (altijd lastig in een ander land), TV series van vroeger, het feit dat je vroeger in een ander land op school hebt gezeten enzovoorts. Ik spreek de taal aardig goed, maar niet feilloos (mijn kinderen beginnen nu commentaar op mijn Duits te krijgen ). Ook is er gewoon een enorm cultuurverschil. Op sommige gebieden pas ik me aan, op andere gebieden niet (zo zal ik me niet snel op een Schutzenfest vertonen, ik heb daar gewoon he-le-maal niets mee). Ik pas me dus goed aan, maar er zijn grenzen.
Sinds ik in het buitenland woon heb ik wel veel meer begrip voor allochtonen en integratieproblematiek. Ik ben zelf een hoogopgeleide westerling, maar loop nog regelmatig tegen onduidelijkheden aan of tegen het feit dat ik sommige dingen gewoon niet wéét. En dat zijn dan hele triviale dingen, bijvoorbeeld hoe dingen op school van mijn kinderen geregeld zijn en dingen die voor de autochtonen zo triviaal zijn dat ze niet gemeld worden aan buitenstaanders.
Maar goed, dat maakt het soms ook wel weer leuk en spannend. En ach, een hollander zal ik altijd blijven, al raak je ook heel snel gewend aan gewoontes in een ander land (en zijn sommige dingen hier echt beter....en sommige dingen heel veel slechter).
Ik voel me immigrant hier. Mensen zien me ook wel als "Dutchie" vermoed ik.
Het zijn de kleine dingen. Niet mee kunnen praten over tv-series van vroeger, want die hadden we in NL niet destijds. Grappen die niet helemaal overkomen. Referenties die niet werken (niemand die hier ooit van Kinderen voor kinderen gehoord heeft). Elkaar net iets minder goed kunnen verstaan in een bar. Dat soort dingen.
Bijna al mijn vrienden hier komen hier vandaan. Ik ben over het algemeen als we elkaar zien dus de enige buitenlandse. En pas nu, na meer dan twee jaar, merk ik dat het begint te komen. Dat ik me minder afvraag wáár ze het in hemelsnaam over hebben.
Aan NLse tradities hou ik me over het algemeen niet zo vast. Het enige wat ik écht mis (MIS!) is carnaval. En misschien de sinterklaassurprises.
Dit is inderdaad herkenbaar. Nu woon ik vlakbij de NL grens in Duitsland, en woon ik ondertussen al weer jaren in het buitenland, toch zal ik altijd "de Nederlander" blijven. Dat zit hem in kleine dingen als inderdaad humor (altijd lastig in een ander land), TV series van vroeger, het feit dat je vroeger in een ander land op school hebt gezeten enzovoorts. Ik spreek de taal aardig goed, maar niet feilloos (mijn kinderen beginnen nu commentaar op mijn Duits te krijgen ). Ook is er gewoon een enorm cultuurverschil. Op sommige gebieden pas ik me aan, op andere gebieden niet (zo zal ik me niet snel op een Schutzenfest vertonen, ik heb daar gewoon he-le-maal niets mee). Ik pas me dus goed aan, maar er zijn grenzen.
Sinds ik in het buitenland woon heb ik wel veel meer begrip voor allochtonen en integratieproblematiek. Ik ben zelf een hoogopgeleide westerling, maar loop nog regelmatig tegen onduidelijkheden aan of tegen het feit dat ik sommige dingen gewoon niet wéét. En dat zijn dan hele triviale dingen, bijvoorbeeld hoe dingen op school van mijn kinderen geregeld zijn en dingen die voor de autochtonen zo triviaal zijn dat ze niet gemeld worden aan buitenstaanders.
Maar goed, dat maakt het soms ook wel weer leuk en spannend. En ach, een hollander zal ik altijd blijven, al raak je ook heel snel gewend aan gewoontes in een ander land (en zijn sommige dingen hier echt beter....en sommige dingen heel veel slechter).
vrijdag 2 april 2010 om 06:35
quote:superletje schreef op 25 maart 2010 @ 22:58:
Ik heb trouwens in al die jaren geen échte Turkse vriendinnen gekregen. Wel vrouwen ontmoet, maar daar krijg ik toch niet die klik mee wat tot een diepe contact leidt dan een kennis. Het blijft oppervlakkig. Dat vind ik wel jammer, maar ik heb hier wel een uitgebreide NLvriendinnenkring en daarmee is de noodzaak tot zoeken naar TRcontacten verminderd. Mijn NLvriendinnen zitten allemaal in hetzelfde schuitje, je hebt maar een half woord nodig om bepaalde dingen/voorvallen/irritaties/etc uit te leggen; dat schept een enorme band.
Mijn ervaring met de Turkse vrouwen met name is dat ze geen flauw benul hebben van de wereld buiten Turkije, laat staan cultuurverschillen. Ik kan dan wel veel vertellen en uitleggen, maar als er geen basis van 'wereldsheid'(?) is, houdt dieper contact op bij mij.
Hoe is jullie sociale vriendenkring opgebouwd? Locals of mede-buitenlanders?Ook herkenbaar. Ik heb veel contacten hier, maar echte vriendschappen heb ik niet met Duitsers. Het is meer dat ik koffie kom drinken, op verjaardagen kom en op straat een praatje maak. Maar geen diepgaande vriendschappen. Ik heb ook het gevoel dat mijn leven te veel verschilt van het leven van de vrouwen hier. Klinkt een beetje idioot als ik dat zo zeg, maar ik werk meer, ben hoger opgeleid, heb andere interesses enzovoort. Vriendschappen met NL vriendinnen zijn gewoon anders, je hebt inderdaad aan een half woord genoeg. In Duitsland heb ik vooral kennissen (behalve als ik heel erg veel gedronken heb ).
Ik heb trouwens in al die jaren geen échte Turkse vriendinnen gekregen. Wel vrouwen ontmoet, maar daar krijg ik toch niet die klik mee wat tot een diepe contact leidt dan een kennis. Het blijft oppervlakkig. Dat vind ik wel jammer, maar ik heb hier wel een uitgebreide NLvriendinnenkring en daarmee is de noodzaak tot zoeken naar TRcontacten verminderd. Mijn NLvriendinnen zitten allemaal in hetzelfde schuitje, je hebt maar een half woord nodig om bepaalde dingen/voorvallen/irritaties/etc uit te leggen; dat schept een enorme band.
Mijn ervaring met de Turkse vrouwen met name is dat ze geen flauw benul hebben van de wereld buiten Turkije, laat staan cultuurverschillen. Ik kan dan wel veel vertellen en uitleggen, maar als er geen basis van 'wereldsheid'(?) is, houdt dieper contact op bij mij.
Hoe is jullie sociale vriendenkring opgebouwd? Locals of mede-buitenlanders?Ook herkenbaar. Ik heb veel contacten hier, maar echte vriendschappen heb ik niet met Duitsers. Het is meer dat ik koffie kom drinken, op verjaardagen kom en op straat een praatje maak. Maar geen diepgaande vriendschappen. Ik heb ook het gevoel dat mijn leven te veel verschilt van het leven van de vrouwen hier. Klinkt een beetje idioot als ik dat zo zeg, maar ik werk meer, ben hoger opgeleid, heb andere interesses enzovoort. Vriendschappen met NL vriendinnen zijn gewoon anders, je hebt inderdaad aan een half woord genoeg. In Duitsland heb ik vooral kennissen (behalve als ik heel erg veel gedronken heb ).
dinsdag 6 april 2010 om 01:02
Maar Anky, zou je als je in Nederland zou wonen nog wel diepe vriendschappen opbouwen? Ik heb het idee dat dit bij een bepaalde leeftijdsgroep past. In mijn studietijd spraken we af tijdens het eten en hadden we daarna uren om bij te praten voordat we gingen stappen. Nu is het toch dat we bij moeten praten tijdens het stappen en dan eigenlijk alleen maar kletsen om het bij te houden.
Ik mis Nederland helemaal niet. Ik zou wel een keer willen afspreken met vrienden, maar het land mis ik nog niet. Ik vind Nederland helemaal geen rotland hoor. Ik heb het hier gewoon erg naar mijn zin. Misschien stom maar in Nederland vond ik zondag altijd zo'n slome dag. Winkels dicht, etc. Hier heb je geen winkelsluiting op zondag (behalve kappers dan) en ik vind het heerlijk om spontaan even boodschappen te kunnen doen.
Ik mis Nederland helemaal niet. Ik zou wel een keer willen afspreken met vrienden, maar het land mis ik nog niet. Ik vind Nederland helemaal geen rotland hoor. Ik heb het hier gewoon erg naar mijn zin. Misschien stom maar in Nederland vond ik zondag altijd zo'n slome dag. Winkels dicht, etc. Hier heb je geen winkelsluiting op zondag (behalve kappers dan) en ik vind het heerlijk om spontaan even boodschappen te kunnen doen.
dinsdag 6 april 2010 om 12:45
Ik hoop in deecember mijn maltese nationaliteit te bezitten. De nederlandse mogen ze van mij houden, ik ga toch nooit meer terug!
Vrienden snappen dat niet, dat ik de nl nationaliteit kwijt wil. Ik heb er gewoon niks mee. Ze zorgen niet voor me( al wil de belastingdienst heel graag dat ik belasting blijf betalen, ja doeiiii), ik heb er behalve familie en eten niks te zoeken en als ik zo de kranten lees is er ook niks meer zoals t was. dan blijf ik liever hier, op mijn "achtergebleven" eiland waar alles nog zo simpel is.
Vrienden snappen dat niet, dat ik de nl nationaliteit kwijt wil. Ik heb er gewoon niks mee. Ze zorgen niet voor me( al wil de belastingdienst heel graag dat ik belasting blijf betalen, ja doeiiii), ik heb er behalve familie en eten niks te zoeken en als ik zo de kranten lees is er ook niks meer zoals t was. dan blijf ik liever hier, op mijn "achtergebleven" eiland waar alles nog zo simpel is.
Mijn mening, mijn keuze.
donderdag 8 april 2010 om 06:16
quote:casinosammie schreef op 06 april 2010 @ 12:45:
Ik hoop in deecember mijn maltese nationaliteit te bezitten. De nederlandse mogen ze van mij houden, ik ga toch nooit meer terug!
Vrienden snappen dat niet, dat ik de nl nationaliteit kwijt wil. Ik heb er gewoon niks mee. Ze zorgen niet voor me( al wil de belastingdienst heel graag dat ik belasting blijf betalen, ja doeiiii), ik heb er behalve familie en eten niks te zoeken en als ik zo de kranten lees is er ook niks meer zoals t was. dan blijf ik liever hier, op mijn "achtergebleven" eiland waar alles nog zo simpel is.Waarom willen ze belasting van je? Alleen toch als je inkomen of vermogen in NL hebt gaat dat op?
Ik hoop in deecember mijn maltese nationaliteit te bezitten. De nederlandse mogen ze van mij houden, ik ga toch nooit meer terug!
Vrienden snappen dat niet, dat ik de nl nationaliteit kwijt wil. Ik heb er gewoon niks mee. Ze zorgen niet voor me( al wil de belastingdienst heel graag dat ik belasting blijf betalen, ja doeiiii), ik heb er behalve familie en eten niks te zoeken en als ik zo de kranten lees is er ook niks meer zoals t was. dan blijf ik liever hier, op mijn "achtergebleven" eiland waar alles nog zo simpel is.Waarom willen ze belasting van je? Alleen toch als je inkomen of vermogen in NL hebt gaat dat op?
donderdag 8 april 2010 om 13:10
quote:superletje schreef op 25 maart 2010 @ 22:52:
Ik woon nu 7 jaar in Turkije en voel me nog steeds Nederlandse, maar wel een goed geïntegreerde Nederlandse. Ik denk dat ik mij nooit écht Turkse zal voelen, omdat ik het gewoon niet ben.
Binnenshuis en met mijn Nederlandse vriendinnen ben ik 'gewoon' NLse, maar buiten op straat, in de winkel en op de markt zien de mensen mij als buitenlander (letterlijk vertaald 'vreemdeling'). Als ik begin te praten snappen ze wel gelijk dat ik 'een van hen' ben en wordt ik vervolgens ook zo behandeld. Bij mijn schoonfamilie ben ik helemaal als Turkse ingelijfd waarbij mijn NLse roots wel gerespecteerd worden, gelukkig.
Hier wordt wel een groot onderscheid gemaakt tussen waar je vandaan komt: west-Europeanen zijn populair, Oostblokkers/Russen niet. Heeft alles te maken met de dikte van de portemonnee natuurlijk.
Dan zou het andersom moeten zijn.
Ik heb bij mijn huwelijk gouden slavenarmbanden gekregen die bekend staan als huwelijksarmbanden. Die worden in de praktijk niet dagelijks gedragen, maar ik draag ze altijd. In de eerste plaats omdat ik ze erg mooi vind, maar zeker ook omdat het een zichtbaar etiket is voor de mannelijke buitenwereld dat ik getrouwd ben met een Turkse man, en dus 'één van hen' ben.
Ik ben net de procedure begonnen om mijn Turkse paspoort aan te vragen. Die kan ik hebben naast mijn Nederlandse, die laatste zou ik nooit opgeven. De Turkse is alleen voor mij met name voordelig omdat ik daarmee niet meer jaarlijks mijn verblijfsvergunning hoef te kopen a ¤450.
Ik ga gemiddeld 3 keer per jaar naar NL, vroeger ging ik 4 keer, maar nu met een dreumes en volgend jaar met 2 kleine kinderen zal het niet zo makkelijk zijn om in mijn eentje met 2kids te vliegen. Dus zal ik niet zo vaak meer kunnen gaan ben ik bang. Ik heb nooit heimwee, maar ik vind het wel heerlijk om een week of 2 even naar NL te gaan, even NL tanken zeg ik altijd.
Leuk topic!
Ik woon nu 7 jaar in Turkije en voel me nog steeds Nederlandse, maar wel een goed geïntegreerde Nederlandse. Ik denk dat ik mij nooit écht Turkse zal voelen, omdat ik het gewoon niet ben.
Binnenshuis en met mijn Nederlandse vriendinnen ben ik 'gewoon' NLse, maar buiten op straat, in de winkel en op de markt zien de mensen mij als buitenlander (letterlijk vertaald 'vreemdeling'). Als ik begin te praten snappen ze wel gelijk dat ik 'een van hen' ben en wordt ik vervolgens ook zo behandeld. Bij mijn schoonfamilie ben ik helemaal als Turkse ingelijfd waarbij mijn NLse roots wel gerespecteerd worden, gelukkig.
Hier wordt wel een groot onderscheid gemaakt tussen waar je vandaan komt: west-Europeanen zijn populair, Oostblokkers/Russen niet. Heeft alles te maken met de dikte van de portemonnee natuurlijk.
Dan zou het andersom moeten zijn.
Ik heb bij mijn huwelijk gouden slavenarmbanden gekregen die bekend staan als huwelijksarmbanden. Die worden in de praktijk niet dagelijks gedragen, maar ik draag ze altijd. In de eerste plaats omdat ik ze erg mooi vind, maar zeker ook omdat het een zichtbaar etiket is voor de mannelijke buitenwereld dat ik getrouwd ben met een Turkse man, en dus 'één van hen' ben.
Ik ben net de procedure begonnen om mijn Turkse paspoort aan te vragen. Die kan ik hebben naast mijn Nederlandse, die laatste zou ik nooit opgeven. De Turkse is alleen voor mij met name voordelig omdat ik daarmee niet meer jaarlijks mijn verblijfsvergunning hoef te kopen a ¤450.
Ik ga gemiddeld 3 keer per jaar naar NL, vroeger ging ik 4 keer, maar nu met een dreumes en volgend jaar met 2 kleine kinderen zal het niet zo makkelijk zijn om in mijn eentje met 2kids te vliegen. Dus zal ik niet zo vaak meer kunnen gaan ben ik bang. Ik heb nooit heimwee, maar ik vind het wel heerlijk om een week of 2 even naar NL te gaan, even NL tanken zeg ik altijd.
Leuk topic!
donderdag 8 april 2010 om 14:04
Ik woon ook in het buitenland (FR, niet in stad) en in tegenstelling tot de mensen hier voel ik me niet thuis en ook niet geintegreerd. Wat mij het meeste tegen staat:
1. Verschil in humor (met stip op 1)
2. Alles dicht op zondag.
3. Alles moet met de auto, niks kan met fiets.
4. Geen 'uitgaanscultuur' en weinig te doen
5. Werk mentaliteit (uitkering trekken is sociaal geaccepteerd)
6. Die gore manier van biefstuk bakken (rauw vlees met bijna verbrand korstje)
Natuurlijk zijn er ook voordelen:
1. Betere en goedkopere sociale voorzieningen (medisch, onderwijs, kinderopvang)
2. Een goede bakker op elke hoek van de straat
3. Heel erg veilig (er gebeurt hier nooit wat)
1. Verschil in humor (met stip op 1)
2. Alles dicht op zondag.
3. Alles moet met de auto, niks kan met fiets.
4. Geen 'uitgaanscultuur' en weinig te doen
5. Werk mentaliteit (uitkering trekken is sociaal geaccepteerd)
6. Die gore manier van biefstuk bakken (rauw vlees met bijna verbrand korstje)
Natuurlijk zijn er ook voordelen:
1. Betere en goedkopere sociale voorzieningen (medisch, onderwijs, kinderopvang)
2. Een goede bakker op elke hoek van de straat
3. Heel erg veilig (er gebeurt hier nooit wat)