Overig
alle pijlers
Jeugdtrauma's
dinsdag 30 maart 2010 om 13:15
quote:Maleficent schreef op 30 maart 2010 @ 13:13:
Sopsie, ik herken dat wel hoor. Mijn vader deed werk in die sector en dan kwam ik wel eens bij mijn vader op het werk overblijven als mijn moeder niet thuis was, en dan wilden ze altijd mij knuffelen enzo. Maar sommigen die wilden me dan niet meer loslaten en dat werd dan een enorm drama (begeleiders erbij, schreeuwen, slaan etc). Dus ik ben daar ook heel lang bang voor geweest.
Mijn moeder zegt wel eens; waarom ben je bang voor deze mensen? Je hebt jááááren dichtbij ze gewoond enzo.
Ja mam, dat is denk ik ook het probleem geweest.. haha
Sopsie, ik herken dat wel hoor. Mijn vader deed werk in die sector en dan kwam ik wel eens bij mijn vader op het werk overblijven als mijn moeder niet thuis was, en dan wilden ze altijd mij knuffelen enzo. Maar sommigen die wilden me dan niet meer loslaten en dat werd dan een enorm drama (begeleiders erbij, schreeuwen, slaan etc). Dus ik ben daar ook heel lang bang voor geweest.
Mijn moeder zegt wel eens; waarom ben je bang voor deze mensen? Je hebt jááááren dichtbij ze gewoond enzo.
Ja mam, dat is denk ik ook het probleem geweest.. haha
dinsdag 30 maart 2010 om 13:16
Ik heb ooit (als 8 jarig meisje ofzo) iets verschrikkelijks gedaan toen we op de camping stonden bij de boer, ik weet niet meer wat maar mijn vader schoot enorm uit zijn slof. Ik rende uit pure paniek weg. Hij rende mij achterna en we renden langs een greppel die vol stond met brandnetels (daar was ik al de hele vakantie voor gewaarschuwd om daar niet te gaan spelen). Het was kiezen tussen twee kwaden, of gepakt worden door mijn vader, of in de brandnetels springen. Ik heb voor het laatste gekozen. Achteraf gezien had ik me beter door mijn vader kunnen laten pakken want ik ben nog nooit door hem geslagen ofzo en brandnetels over je hele lichaam is niet bepaald prettig.
dinsdag 30 maart 2010 om 13:16
Over badmeesters gesproken, die waren vroeger ook niet zo lief en geduldig hoor. Ik was echt bang voor de badmeester. Als het zwemmen dan niet zo goed ging, dan kwam hij eraan met De Haak. En soms moesten we verplicht van de hoge duikplank springen (en die was Heel Erg Hoog) en stond de helft van de kindjes te huilen, maar daar had de badmeester maling aan, je moest eraf. En dan kletste je keihard op je buik ofzo en had je een knalrode buik. Dat was dan bedoeld om je van je hoogtevrees af te helpen, maar dat heb ik 30 jaar later nog steeds
Stressed is just desserts spelled backwards
dinsdag 30 maart 2010 om 13:20
Ook hier een trauma...
Ik was 7 jaar oud, ik was aan het spelen bij mijn buurmeisje, toen haar vader thuis kwam, had hij een soort nootjes bij zich, ik kende het niet en gaf mijn buurmeisje en mij een paar nootjes, na al 1 nootje werd ik niet lekker, iets in mijn keel en opeens heel ziek, ik zei: gauw dat ik naar huis toe moest. Thuis gekomen, ging ik peperemuntjes eten om van dat vervelende gevoel af te komen, wat niet lukte, dus ik naar mama en zeggen van: ik ben zo ziek, mijn moeder had mij op de bank gezet met een dekentje erbij en een aai over mijn bol en gerustellend toespreken, zelf ging ze terug naar de keuken, ze was macaroni aan het maken, want we kregen eters, affijn, mijn broer, mijn moeder, stiefvader en collega van mijn stiefvader aan de tafel, mijn moeder zet de pan met macaroni op tafel, schept op we zitten net 1 hap naar binnen te werken en ik kots de hele boel zo over het bord uit, iederen schoot meters naar achter, mijn broer stond op rende naar zijn syntersyser om keihard muziek te maken en gilde keihard blabla ! Mijn moeder en stiefvader brachten mij zo snel mogelijk naar de wc, maar ik kotste wel 3 keer nog in de gang en de laatste grote golf vlak voor het toilet, eenmaal op het toilet hoefde ik niet meer daarna bulten over mijn lijfje, en naar het ziekenhuis voor tegengif, allergie voor noten. Tot op de dag eet ik geen macaroni elleboogjes, wel pennen, en spaghettie, maar die maden(macaroni) hoef ik niet meer, ook heb ik door dit gedoe er een emotofobfobie aan over gehouden waardoor ik naar het GGZ moest, gelukkig wel genezen verklaard, maar zodar ik misselijk ben komt de angst voor spugen.
Ik was 7 jaar oud, ik was aan het spelen bij mijn buurmeisje, toen haar vader thuis kwam, had hij een soort nootjes bij zich, ik kende het niet en gaf mijn buurmeisje en mij een paar nootjes, na al 1 nootje werd ik niet lekker, iets in mijn keel en opeens heel ziek, ik zei: gauw dat ik naar huis toe moest. Thuis gekomen, ging ik peperemuntjes eten om van dat vervelende gevoel af te komen, wat niet lukte, dus ik naar mama en zeggen van: ik ben zo ziek, mijn moeder had mij op de bank gezet met een dekentje erbij en een aai over mijn bol en gerustellend toespreken, zelf ging ze terug naar de keuken, ze was macaroni aan het maken, want we kregen eters, affijn, mijn broer, mijn moeder, stiefvader en collega van mijn stiefvader aan de tafel, mijn moeder zet de pan met macaroni op tafel, schept op we zitten net 1 hap naar binnen te werken en ik kots de hele boel zo over het bord uit, iederen schoot meters naar achter, mijn broer stond op rende naar zijn syntersyser om keihard muziek te maken en gilde keihard blabla ! Mijn moeder en stiefvader brachten mij zo snel mogelijk naar de wc, maar ik kotste wel 3 keer nog in de gang en de laatste grote golf vlak voor het toilet, eenmaal op het toilet hoefde ik niet meer daarna bulten over mijn lijfje, en naar het ziekenhuis voor tegengif, allergie voor noten. Tot op de dag eet ik geen macaroni elleboogjes, wel pennen, en spaghettie, maar die maden(macaroni) hoef ik niet meer, ook heb ik door dit gedoe er een emotofobfobie aan over gehouden waardoor ik naar het GGZ moest, gelukkig wel genezen verklaard, maar zodar ik misselijk ben komt de angst voor spugen.
dinsdag 30 maart 2010 om 13:20
Ik zat eens op de bank een sinaasappel te eten en slikte per ongeluk het pitje door. 2 seconden later lag het dus allemaal op mijn schoot. Ik heb sindsdien (ik was 6) nooit meer sinaasappels of manderijnen gegeten. Ik eet sowieso niks met pitten er in, hoe groot of klein ze ook zijn. Geen druiven, pruimen, perziken (daar zitten toch ook pitten in), etc. Laatst dronk ik Ice-Tea met een schijfje citroen, en ik slikte per ongeluk het pitje door. Ik heb trillend op de stoel gezeten.
Mijn moeder was altijd heel makkelijk met eten als ik iets niet luste, ik kreeg gewoon wat anders. Maar niet bij de spinazie. Ik brulde het uit en ik zat te kokhalzen aan tafel, zo vies vond ik het. Ik heb het later nog eens geprobeerd...nog steeds kokhalzen.
Mijn moeder was altijd heel makkelijk met eten als ik iets niet luste, ik kreeg gewoon wat anders. Maar niet bij de spinazie. Ik brulde het uit en ik zat te kokhalzen aan tafel, zo vies vond ik het. Ik heb het later nog eens geprobeerd...nog steeds kokhalzen.
dinsdag 30 maart 2010 om 13:22
Ik heb er ook een. Als vierjarige zijn mijn amandelen geknipt, thuis in bed kreeg ik een nabloeding. In het ziekenhuis is mijn maag leeggepompt. Ik heb later het slangetje nog eens gezien en is toch ietsiepietsie kleiner dan ik in mijn herinnering had. Ik herinnerde mij een slang a la tuinslang. Ik begin nu nog spontaan te kokhalzen als er iemand in mijn mond moet zijn, beroepsmatig dan.
Je moet in feite gewoon niet te diep nadenken en dan klopt alles. (Herman Finkers)
dinsdag 30 maart 2010 om 13:23
Mijn ouders hadden ook wel slimme opvoedtechnieken hoor. We waren op vakantie en tussen de middag warm eten. Maar dat was eten wat ik niet zo lekker vond dus ik zei dat ik buikpijn had. Nou prima, dan eet je niks. Gingen we 's middags wat leuks doen en ik had natuurlijk onwijze honger. Kregen mijn zussen allebei een lekkere sorbet, en ik niks, want ik had toch buikpijn? O, wat een spijt heb je dan.
Stressed is just desserts spelled backwards
dinsdag 30 maart 2010 om 13:23
best een heel fijne jeugd gehad, veilig gezin enzo.
Maar hier schieten de tranen soms nog van in mijn ogen.
Ik was een jaar of 6 toen we met ons gezin en het gezin van mijn oom en tante op vakantie waren in Oostenrijk.
Onderweg hadden we overnacht in een pension. 's Ochtends mochten we nog even spelen in de speeltuin ernaast, toen ik opeens de 2 auto (van ouders en familie) weg zag rijden. Ik was moederziel alleen in een vreemd land, achtergelaten.
Ik heb ontzettend hard gebruld en weet nog dat er een oud vrouwtje uit een huis kwam en ik dacht "da's een heks, daar wil ik niet bij wonen".
Gelukkig kwamen zo'n 5 minuten later mijn ouders weer terug.\
Bleek er een misverstand te zijn, zij dachten dat ik bij mijn famile in de auto zat en andersom...
pfff....
Maar hier schieten de tranen soms nog van in mijn ogen.
Ik was een jaar of 6 toen we met ons gezin en het gezin van mijn oom en tante op vakantie waren in Oostenrijk.
Onderweg hadden we overnacht in een pension. 's Ochtends mochten we nog even spelen in de speeltuin ernaast, toen ik opeens de 2 auto (van ouders en familie) weg zag rijden. Ik was moederziel alleen in een vreemd land, achtergelaten.
Ik heb ontzettend hard gebruld en weet nog dat er een oud vrouwtje uit een huis kwam en ik dacht "da's een heks, daar wil ik niet bij wonen".
Gelukkig kwamen zo'n 5 minuten later mijn ouders weer terug.\
Bleek er een misverstand te zijn, zij dachten dat ik bij mijn famile in de auto zat en andersom...
pfff....
dinsdag 30 maart 2010 om 13:24
dinsdag 30 maart 2010 om 13:25
We waren op bezoek bij mijn oma in het bejaardentehuis (dat heette toen nog zo). Ik was een jaar of 9, mijn broertje 3. Ik besloot op pad te gaan met broerlief en nam de lift. En ja raadt het al, die bleef halverwege hangen. Vre-se-lijk. We hebben een uur vast gezeten, maar uiteindelijk zijn we gered.
Tot de dag van vandaag breekt het zweet me uit als ik in een lift sta.
Tot de dag van vandaag breekt het zweet me uit als ik in een lift sta.
dinsdag 30 maart 2010 om 13:27
Ik kwam tijdens het amandelen knippen bij uit de narcose. Ik heb het hele ziekenhuis bij elkaar gebruld (was een jaar of drie denk ik). Mijn moeder zat een aantal gangen verderop en die hoorde me gillen. Ik kan het beeld tot in detail voor de geest halen. En heb vier weken geen stem gehad door mijn gebrul. Brrrr.
MILF in the making 
dinsdag 30 maart 2010 om 13:28
Ik ben opgegroeid op het Friese platteland en op mijn 6e vond mijn vader het hoog tijd dat ik ook leerde polsstokspringen. Maar ik was niet zo'n handig kind. Mijn vader had daar maling aan, liet me in die stok klimmen en duwde me naar de overkant. Maar halverwege bleef de stok rechtop in de sloot staan en gleed ik zo de plomp in. Ik was heel erg kwaad op hem kan ik me nog herinneren. En fierljeppen kan ik nog steeds niet.
dinsdag 30 maart 2010 om 13:28
quote:Maleficent schreef op 30 maart 2010 @ 13:16:
En soms moesten we verplicht van de hoge duikplank springen
Op de lagere school ook een keer van een hele hoge duikplank gesprongen; gewoon 'staand' naar beneden gesprongen met m'n voeten als eerste in het water..
Kennelijk heb ik echter m'n benen uit elkaar gedaan of zo, want ik klapte met m'n zak nogal hard op het water... .. heb maar net de kant gehaald en wat moeilijk naar huis gelopen..
En soms moesten we verplicht van de hoge duikplank springen
Op de lagere school ook een keer van een hele hoge duikplank gesprongen; gewoon 'staand' naar beneden gesprongen met m'n voeten als eerste in het water..
Kennelijk heb ik echter m'n benen uit elkaar gedaan of zo, want ik klapte met m'n zak nogal hard op het water... .. heb maar net de kant gehaald en wat moeilijk naar huis gelopen..
dinsdag 30 maart 2010 om 13:31
Toen ik een jaar of 3/4 was ging met m'n moeder en m'n broertje met de bus naar een naburige stad. Ik mocht altijd als eerste instappen om een mooi plekje te zoeken (ikke bij het raam) Alleen die keer, stopte er een bus en ik vlieg naar binnen, om een mooi plekje te zoeken. M'n moeder blijft staan, de busdeuren sluiten, rijd weg en m'n moeder wuift me mooi na......Ik werd volgens mij lichtelijk hysterisch want na een paar meter stopte de bus weer en kon ik uitstappen. Het was de verkeerde bus.
Geen idee hoe het verder is gegaan, maar ik ben nog altijd een beetje huiverig voor het openbaar vervoer, vooral om de verkeerde bus te pakken en ergens uit te komen waar ik helemaal niet wil zijn. (check de busnummers meestal 3 keer)
Geen idee hoe het verder is gegaan, maar ik ben nog altijd een beetje huiverig voor het openbaar vervoer, vooral om de verkeerde bus te pakken en ergens uit te komen waar ik helemaal niet wil zijn. (check de busnummers meestal 3 keer)
dinsdag 30 maart 2010 om 13:31
Toen ik 4 of 5 was heb ik mijn amandelen laten knippen en ik moest geopereerd worden omdat ik loensde. Als ik er aan terug denk weet ik nog precies hoe dat kapje rook wat je op kreeg om in slaap te komen. Bah wat stonk dat.
Toen ik 11 was had ik heel bloedneuzen. In het ziekenhuis zouden ze dat dicht schroeien. Ik ben toen flauw gevallen en heb niks van hele gebeuren meegekregen, daar ben ik tot op de dag van vandaag dankbaar voor. Ik weet hiervan dus ook nog hoe dat rook.
Toen ik 11 was had ik heel bloedneuzen. In het ziekenhuis zouden ze dat dicht schroeien. Ik ben toen flauw gevallen en heb niks van hele gebeuren meegekregen, daar ben ik tot op de dag van vandaag dankbaar voor. Ik weet hiervan dus ook nog hoe dat rook.
dinsdag 30 maart 2010 om 13:31
quote:yasmijn schreef op 30 maart 2010 @ 12:52:
Arme jongen
Ik moest altijd iets van een papsoort eten, ik weet niet meer welke, maar er zaten klonters in.
Ik zat te kokhalzen maar eten moest ik het.
Ik zat zo de hele dag achter dat bord pap. No mercy, ik moest blijven zitten tot ik het ophad.
En daar zat ik dan de hele dag Oh wat erg. Waar is dat nou goed voor. Maar ja vroeger dacht men wat anders over opvoeden...
Arme jongen
Ik moest altijd iets van een papsoort eten, ik weet niet meer welke, maar er zaten klonters in.
Ik zat te kokhalzen maar eten moest ik het.
Ik zat zo de hele dag achter dat bord pap. No mercy, ik moest blijven zitten tot ik het ophad.
En daar zat ik dan de hele dag Oh wat erg. Waar is dat nou goed voor. Maar ja vroeger dacht men wat anders over opvoeden...
dinsdag 30 maart 2010 om 13:32
Ik nam een keer een slokje uit een blikje sinas. Daar zat een wesp of een bij in.
Ik heb hem ingeslikt en hij heeft me gestoken in mijn keel. Net niet fataal. Ik zat binnen no time op de eerste hulp.
Nooit heb ik meer vergeten om blikjes buiten af te dekken in de zomer.
Ik drink liever helemaal geen blikjes meer.
Ik heb hem ingeslikt en hij heeft me gestoken in mijn keel. Net niet fataal. Ik zat binnen no time op de eerste hulp.
Nooit heb ik meer vergeten om blikjes buiten af te dekken in de zomer.
Ik drink liever helemaal geen blikjes meer.
dinsdag 30 maart 2010 om 13:32
Oh en Boogje; van jouw verhaal krijg ik het dus echt direct Spaans benauwd. Brr.. doe dan maar die lift!
Oh en om al die zwembadtaferelen heb ik het maar alleen bij het A diploma gehouden. Zeven meter onder water zwemmen lukte me niet en toen ik boven kwam had de zwemjuf zo'n mat boven me geplaatst.
Oh en om al die zwembadtaferelen heb ik het maar alleen bij het A diploma gehouden. Zeven meter onder water zwemmen lukte me niet en toen ik boven kwam had de zwemjuf zo'n mat boven me geplaatst.
dinsdag 30 maart 2010 om 13:34
Ik ben ooit bijna meegenomen door zo'n "kindervriend".
Ik had samen met vriendinnetjes lekker in het bos gespeeld en liep toen naar het huis van opa en oma waar ik logeerde. Toen kwam er een man op mij af en hij vroeg of ik even mee wilde lopen naar zijn auto, want hij had toch zulke mooie poppen.
Pffff heb nog nooit zo hard gerend. Ben er wel een tijdje behoorlijk van overstuur geweest.
Ik had samen met vriendinnetjes lekker in het bos gespeeld en liep toen naar het huis van opa en oma waar ik logeerde. Toen kwam er een man op mij af en hij vroeg of ik even mee wilde lopen naar zijn auto, want hij had toch zulke mooie poppen.
Pffff heb nog nooit zo hard gerend. Ben er wel een tijdje behoorlijk van overstuur geweest.
dinsdag 30 maart 2010 om 13:34
quote:ringelding schreef op 30 maart 2010 @ 13:31:
Geen idee hoe het verder is gegaan, maar ik ben nog altijd een beetje huiverig voor het openbaar vervoer, vooral om de verkeerde Heel typisch deze verhalen.... hoe 1 enkele gebeurtenis zo'n invloed kan hebben over gedrag van jezelf gedurende je leven..
Geen idee hoe het verder is gegaan, maar ik ben nog altijd een beetje huiverig voor het openbaar vervoer, vooral om de verkeerde Heel typisch deze verhalen.... hoe 1 enkele gebeurtenis zo'n invloed kan hebben over gedrag van jezelf gedurende je leven..