Overig
alle pijlers
Jeugdtrauma's
dinsdag 30 maart 2010 om 14:35
quote:dangeensuus schreef op 30 maart 2010 @ 14:11:
Ik was als kind altijd wagenziek. Erg fijn als je naar zuid-frankrijk gaat met de auto. Zakjes mee en bij Maastricht begon ik om bij aankomst op de camping pas te stoppen.
Da's een leuk begin van de vakantie... dan leefde je vast erg toe naar zo'n vakantie..
Ik was als kind altijd wagenziek. Erg fijn als je naar zuid-frankrijk gaat met de auto. Zakjes mee en bij Maastricht begon ik om bij aankomst op de camping pas te stoppen.
Da's een leuk begin van de vakantie... dan leefde je vast erg toe naar zo'n vakantie..
dinsdag 30 maart 2010 om 14:42
O ja leuk! Ziekenhuizen..... Halverwege het amandelen knippen werd ik wakker.
Toen er een foto gemaakt moest worden van mijn gebroken pols flikkerde dat apparaat op mijn arm. Na het zetten en gipsen hadden ze me even uit laten slapen in een soort gymzaaltje, achter het gordijn, bij allemaal ballen en hoepels en stuff. Vervolgens waren ze me vergeten en daarna kwijt....
Toen het gips eraf mocht knipten ze mijn arm vanaf mijn pols tot mijn elleboog op *zucht*.
Toen er een foto gemaakt moest worden van mijn gebroken pols flikkerde dat apparaat op mijn arm. Na het zetten en gipsen hadden ze me even uit laten slapen in een soort gymzaaltje, achter het gordijn, bij allemaal ballen en hoepels en stuff. Vervolgens waren ze me vergeten en daarna kwijt....
Toen het gips eraf mocht knipten ze mijn arm vanaf mijn pols tot mijn elleboog op *zucht*.
Man, doe niet zo moeilijk, trek gewoon een leuk pak aan.
dinsdag 30 maart 2010 om 14:49
Ik ben als vier of vijfjarige eens tussen de opening van de metro en het perron gevallen. Terwijl de metro er stond en klaar was voor vertrek dus. We zouden met school een uitstapje maken en daarvoor moesten we met de metro. Bij het instappen viel ik dus zo tussen die gleuf. Grote paniek, iedereen gillen en trekken aan me. Helemaal geen beweging zat erin. Dat was wel even een angstig moment.
What if I fall? Oh but my darling, what if you fly?
dinsdag 30 maart 2010 om 14:59
Toen ik 8 (of 9?) jaar was deed ik op 't schoolplein mee met tikkertje en mijn scheenbeen kwam tijdens het rennen in aanraking met 'n voet van iemand die voetbalde. Ik verrekte van de pijn en kon niet meer staan. De les na de pauze was gym en de leraar zei dat ik me niet zo aan moest stellen en gewoon mee moest doen. Maar ik kon écht niet staan. Uiteindelijk droeg ie me naar 'n klas en heb ik daar in m'n eentje moeten zitten tot ze terug kwamen. De pijn werd erger en erger, maar ik kon niet zelf naar iemand toe om hulp te roepen. Uiteindelijk bleek dat ik 'n dubbele scheenbeenbreuk had.
dinsdag 30 maart 2010 om 15:11
In de tijd dat er nog niet verplicht jasbeschermers en voetsteuntjes op een fiest zaten ben ik met mijn voet tussen de spaken van de fiets van mijn moeder terecht gekomen toen ik achterop zat. Door de herrie in de stad hoorde ze mijn gehuil niet.
Resultaat: Een grote open wond, gebroken been en 6 weken ziekenhuis. Eerst gips, maar die wond begon dus te stinken en ik moest alsnog geopereerd worden.
Als ik mijn kinderen jaaaren later achterop de fiets had bleef ik er, ondanks dat ik wel jasbeschermers en voetsteuntjes had, op hameren dat ze op hun voetjes moesten letten.
Nog een trauma:
Het verplicht eten van amandelpudding.
Ik ga heden ten dage nog steeds braken als ik nog maar amandelen proef en van de geur krijg ik braakneigingen.
En bedankt moeder...
Mijn andere trauma's zijn echt niet lollig en dus minder geschikt voor dit topic.
De dag dat mijn moeder al mijn dagboeken voor mijn ogen verscheurde bijvoorbeeld.
Resultaat: Een grote open wond, gebroken been en 6 weken ziekenhuis. Eerst gips, maar die wond begon dus te stinken en ik moest alsnog geopereerd worden.
Als ik mijn kinderen jaaaren later achterop de fiets had bleef ik er, ondanks dat ik wel jasbeschermers en voetsteuntjes had, op hameren dat ze op hun voetjes moesten letten.
Nog een trauma:
Het verplicht eten van amandelpudding.
Ik ga heden ten dage nog steeds braken als ik nog maar amandelen proef en van de geur krijg ik braakneigingen.
En bedankt moeder...
Mijn andere trauma's zijn echt niet lollig en dus minder geschikt voor dit topic.
De dag dat mijn moeder al mijn dagboeken voor mijn ogen verscheurde bijvoorbeeld.
dinsdag 30 maart 2010 om 15:31
Vroeger had je op Teletekst een pagina met oproepjes voor penvrienden en -vriendinnen. Mijn zusje, toen 8, had daar een oproepje geplaatst in de hoop vriendinnetje uit den lande te treffen.
In de zomervakantie logeerde mijn zusje een nachtje bij mij (toen 13) op de kamer, dat was altijd groot feest. We waren daar aan het spelen met de nintendo :p
De post kwam, een envelop voor mijn zusje. Ze opende de brief maar kon het handschrift niet goed lezen en vroeg of ik het wilde voorlezen. Prima, daar zijn grote zussen voor.
Ik ben blij dat ze de brief nooit echt onder ogen heeft gehad en heeft gelezen. Ook ik heb m niet uitgelezen, ik ging halverwege over mijn nek. Laten we het erop houden dat het geen schattig ander meisje uit een dorpje in den lande was dat had gereageerd.
De brief incl. afzender en adres hebben mijn ouders naar de politie gebracht en die hebben de beste meneer een bezoekje gebracht. En zijn videocollectie in beslag genomen.
Misschien niet echt een trauma, maar wel dikke schrik.
in de categorie ziekenhuis: gebroken voet, erge zwelling. Maar voor gips moet je voet in hoek van 90 graden tov het been. Dus dan duw je toch door de zwelling heen in 90 graden? En dan is er nieuw gips waar de gipskamerdokter niet goed nog mee om kan gaan. Dus dan nog een paar keer duwen.
@goldie, je dagboeken verscheuren?!
In de zomervakantie logeerde mijn zusje een nachtje bij mij (toen 13) op de kamer, dat was altijd groot feest. We waren daar aan het spelen met de nintendo :p
De post kwam, een envelop voor mijn zusje. Ze opende de brief maar kon het handschrift niet goed lezen en vroeg of ik het wilde voorlezen. Prima, daar zijn grote zussen voor.
Ik ben blij dat ze de brief nooit echt onder ogen heeft gehad en heeft gelezen. Ook ik heb m niet uitgelezen, ik ging halverwege over mijn nek. Laten we het erop houden dat het geen schattig ander meisje uit een dorpje in den lande was dat had gereageerd.
De brief incl. afzender en adres hebben mijn ouders naar de politie gebracht en die hebben de beste meneer een bezoekje gebracht. En zijn videocollectie in beslag genomen.
Misschien niet echt een trauma, maar wel dikke schrik.
in de categorie ziekenhuis: gebroken voet, erge zwelling. Maar voor gips moet je voet in hoek van 90 graden tov het been. Dus dan duw je toch door de zwelling heen in 90 graden? En dan is er nieuw gips waar de gipskamerdokter niet goed nog mee om kan gaan. Dus dan nog een paar keer duwen.
@goldie, je dagboeken verscheuren?!
dinsdag 30 maart 2010 om 17:12
ik weet nog wel dat ik op de basisschool zat en we voetje-van-de-vloer gingen spelen. We hadden een klimtoestel. Het waren 2 delen en die delen waren verbonden door een hoog rek waar je met je armen op moet slingeren (snapen jullie hem) maar ik had een vrij stevig vriendinnetje en die ging inplaats van er onderdoor slingeren er overheen kruipen. Ze gleed weg en kwam tussen 2 stangen vast te zitten. Ik zei met me domme kop trek je buik in waardoor ze dus los kwam ongeveer 2 m naar beneden viel en met haar hoofd op een stalen stang terecht kwam. En daar lag ze stil op de grond, zat geen beweging in. Ik snel naar de juf, die geloofde me eerst niet totdat de andere kinderen begonnen te gillen en schreeuwen. Dat vriendinnetje heeft nooit meer op dat rek gezeten.
dinsdag 30 maart 2010 om 17:40
Mijn moeder is een keer tijdens de les de klas binnen komen vallen, met een zakje boterhammetjes, scháát je bent je boterhammen vergeten!
Dat is niet erg als je op de kleuterschool zit, maar ik zat in havo 3(!) en was nou net die dag tegenover de leukste jongen van de school beland...
Ze begrijpt overigens tot op de dag van vandaag niet wat ze fout heeft gedaan...
Dat is niet erg als je op de kleuterschool zit, maar ik zat in havo 3(!) en was nou net die dag tegenover de leukste jongen van de school beland...
Ze begrijpt overigens tot op de dag van vandaag niet wat ze fout heeft gedaan...
dinsdag 30 maart 2010 om 17:58
Warme melk. Dat herinner ik me nog van mijn babytijd. Ranzig rotspul.
Ananas. Kotsen met tuiten.
Kotsen. Ik hoestte zo hard altijd dat ik erbij ging kotsen.
Ik kwam uit zwemles, ging bij mijn moeder achterop de fiets, die begon te rijden en jahoor, voet tussen de spaken. Enkel in gips en een stuk eraf gesliced, ik was als de dood voor bloed en ik bloedde bijna leeg natuurlijk. De korsten werden er elke keer afgetrokken als het schoongemaakt moest worden. Jippie.
Neusamandelen eruit gehaald, hadden ze ook eventjes mijn trommelvliezen doorgeprikt. Bloedde uit mijn oren en was al zo bang voor bloed. Was ook wagenziek dus ik heb de taxi ondergekotst, zat allemaal bloed van de operatie in.
Mijn pa sneed takken af voor de konijnen met een achterlijk groot mes, sneed dus ook z'n vinger er bijna af. Bloedde ook enorm hard, de hele weg terug liep ik in een spoor van bloed.
Verder allerlei gestoorde zaken op hogere leeftijd.
Ananas. Kotsen met tuiten.
Kotsen. Ik hoestte zo hard altijd dat ik erbij ging kotsen.
Ik kwam uit zwemles, ging bij mijn moeder achterop de fiets, die begon te rijden en jahoor, voet tussen de spaken. Enkel in gips en een stuk eraf gesliced, ik was als de dood voor bloed en ik bloedde bijna leeg natuurlijk. De korsten werden er elke keer afgetrokken als het schoongemaakt moest worden. Jippie.
Neusamandelen eruit gehaald, hadden ze ook eventjes mijn trommelvliezen doorgeprikt. Bloedde uit mijn oren en was al zo bang voor bloed. Was ook wagenziek dus ik heb de taxi ondergekotst, zat allemaal bloed van de operatie in.
Mijn pa sneed takken af voor de konijnen met een achterlijk groot mes, sneed dus ook z'n vinger er bijna af. Bloedde ook enorm hard, de hele weg terug liep ik in een spoor van bloed.
Verder allerlei gestoorde zaken op hogere leeftijd.
dinsdag 30 maart 2010 om 18:13
dinsdag 30 maart 2010 om 18:24
Ik was vroeger eens met mijn ouders en broertje ergens waar een man als straatartiest optrad. Als een soort robot wat 'liep' op geld. Gooide je geld in z'n bakkie dan deed hij wat.
Op een gegeven moment kwam hij naar mij toe, pakte me op en deed toen net alsof ie uitgewerkt was...
Ik weet niet meer hoe ik heb gereageerd.
Maar ben sindsdien wel op mijn hoede voor straatartiesten.
En ik vind poppetjes aan een touwtje eng. (Soms hebben straatartiesten die ook.)
Op een gegeven moment kwam hij naar mij toe, pakte me op en deed toen net alsof ie uitgewerkt was...
Ik weet niet meer hoe ik heb gereageerd.
Maar ben sindsdien wel op mijn hoede voor straatartiesten.
En ik vind poppetjes aan een touwtje eng. (Soms hebben straatartiesten die ook.)
dinsdag 30 maart 2010 om 19:29
Echt vrij traumatisch: Vader (gescheiden) wil op mijn verjaardag komen en slaat ruit in. Moeder neemt me kwalijk, ik was vijf, dat ik graag mijn vader en zijn kadootje op mijn verjaardag had.
Minder:
Moeder wordt boos als ik boekentaal gebruik in plaats van de gewone taal die ze op dat moment van me verwachtte.
Weer lopen nadat mijn been uit het gips gehaald was.
Betrapt worden tijdens stelen in de winkel en wachten op de politie (ik vermoed dat mijn moeder is geroepen).
Minder:
Moeder wordt boos als ik boekentaal gebruik in plaats van de gewone taal die ze op dat moment van me verwachtte.
Weer lopen nadat mijn been uit het gips gehaald was.
Betrapt worden tijdens stelen in de winkel en wachten op de politie (ik vermoed dat mijn moeder is geroepen).
dinsdag 30 maart 2010 om 20:11
dinsdag 30 maart 2010 om 20:11
quote:elninjoo schreef op 30 maart 2010 @ 14:59:
Toen ik 8 (of 9?) jaar was deed ik op 't schoolplein mee met tikkertje en mijn scheenbeen kwam tijdens het rennen in aanraking met 'n voet van iemand die voetbalde. Ik verrekte van de pijn en kon niet meer staan. De les na de pauze was gym en de leraar zei dat ik me niet zo aan moest stellen en gewoon mee moest doen. Maar ik kon écht niet staan. Uiteindelijk droeg ie me naar 'n klas en heb ik daar in m'n eentje moeten zitten tot ze terug kwamen. De pijn werd erger en erger, maar ik kon niet zelf naar iemand toe om hulp te roepen. Uiteindelijk bleek dat ik 'n dubbele scheenbeenbreuk had.
Zoiets heb ik ook gehad tijdens de gymles.
Ik moet over de bok springen, ga er heel raar overheen en de gymleraar, die er naast staat, kan me niet goed opvangen en ik val dus, mijn val proberen te breken, hard op mijn handen, polsen. Ik krijg een enorme pijnscheut in mijn arm en gil het uit.
Het doet écht heel erg pijn maar de leraar zegt: "Ga maar even aan de kant zitten, het is zo wel over" Dan word ik niet goed en al lopend richting de kleedkamer ga ik out.
2 klasgenoten brengen me thuis omdat ik dat wil, mijn gymleraar vindt het onzin! Met mijn moeder ga ik naar de dokter, die ons direct naar het ziekenhuis stuurt. Daar blijkt mijn elleboog gebroken. Het heeft heel lang geduurd voor ik mijn arm weer normaal kon gebruiken. Van de leraar heb ik nooit een excuus gehad, hij heeft ook nooit gevraagd hoe het met me ging.
Ligt het aan mij of waren de leraren niet zo begaan met de leerlingen vroeger....
Toen ik 8 (of 9?) jaar was deed ik op 't schoolplein mee met tikkertje en mijn scheenbeen kwam tijdens het rennen in aanraking met 'n voet van iemand die voetbalde. Ik verrekte van de pijn en kon niet meer staan. De les na de pauze was gym en de leraar zei dat ik me niet zo aan moest stellen en gewoon mee moest doen. Maar ik kon écht niet staan. Uiteindelijk droeg ie me naar 'n klas en heb ik daar in m'n eentje moeten zitten tot ze terug kwamen. De pijn werd erger en erger, maar ik kon niet zelf naar iemand toe om hulp te roepen. Uiteindelijk bleek dat ik 'n dubbele scheenbeenbreuk had.
Zoiets heb ik ook gehad tijdens de gymles.
Ik moet over de bok springen, ga er heel raar overheen en de gymleraar, die er naast staat, kan me niet goed opvangen en ik val dus, mijn val proberen te breken, hard op mijn handen, polsen. Ik krijg een enorme pijnscheut in mijn arm en gil het uit.
Het doet écht heel erg pijn maar de leraar zegt: "Ga maar even aan de kant zitten, het is zo wel over" Dan word ik niet goed en al lopend richting de kleedkamer ga ik out.
2 klasgenoten brengen me thuis omdat ik dat wil, mijn gymleraar vindt het onzin! Met mijn moeder ga ik naar de dokter, die ons direct naar het ziekenhuis stuurt. Daar blijkt mijn elleboog gebroken. Het heeft heel lang geduurd voor ik mijn arm weer normaal kon gebruiken. Van de leraar heb ik nooit een excuus gehad, hij heeft ook nooit gevraagd hoe het met me ging.
Ligt het aan mij of waren de leraren niet zo begaan met de leerlingen vroeger....
dinsdag 30 maart 2010 om 21:05
quote:zusenzo schreef op 30 maart 2010 @ 13:07:
Als er boodschappen werd gedaan moest ik altijd alleen in de auto blijven (was meestal strontvervelend) en zus mocht wel mee.
Vond ik altijd dooderg eng.
Ik had erg dik haar, maar vaders vond dat klittende haar zo vervelend dat hij ieder weekend dat ik daar was hij mijn haar uitdunde.... ik zag er niet uit.
Ik had eens diarree, mocht van mijn vader op de wc blijven zitten 's avonds omdat ik toch bleef gaan, dat werd 's nachts en ochtend. Dus nu heb ik nog steeds de wc deur open staan.
Ik ben ook een keer weggelopen tijdens zo een weekend, maar dat besloot ik te doen bij oma in Nijmegen.......(wij woonden daar 70 km vandaan)
Toen ze mij gevonden hadden mocht ik de rest van het weekend in de auto verblijven.
Ik zag dus veel dingen bij vaders, behalve mijn bed Zusenzo, ik krijg echt rillingen als ik dit lees. dat volwassenen dit met kinderen doen. Hoe is het afgelopen met jou en je vader toen je volwassen was?
Als er boodschappen werd gedaan moest ik altijd alleen in de auto blijven (was meestal strontvervelend) en zus mocht wel mee.
Vond ik altijd dooderg eng.
Ik had erg dik haar, maar vaders vond dat klittende haar zo vervelend dat hij ieder weekend dat ik daar was hij mijn haar uitdunde.... ik zag er niet uit.
Ik had eens diarree, mocht van mijn vader op de wc blijven zitten 's avonds omdat ik toch bleef gaan, dat werd 's nachts en ochtend. Dus nu heb ik nog steeds de wc deur open staan.
Ik ben ook een keer weggelopen tijdens zo een weekend, maar dat besloot ik te doen bij oma in Nijmegen.......(wij woonden daar 70 km vandaan)
Toen ze mij gevonden hadden mocht ik de rest van het weekend in de auto verblijven.
Ik zag dus veel dingen bij vaders, behalve mijn bed Zusenzo, ik krijg echt rillingen als ik dit lees. dat volwassenen dit met kinderen doen. Hoe is het afgelopen met jou en je vader toen je volwassen was?