Kinderen
alle pijlers
De eerste twaalf weken
woensdag 24 maart 2010 om 19:10
Ik ben nu zes weken zwanger en ik moet zeggen, ergens vind ik het heel heftig. Ik wilde al jaren aan kindjes beginnen, maar mijn vriend wilde nog wachten. Toen hij er ook voor ging was ik eigenlijk meteen zwanger. Ik verwachtte dolgelukkig te zijn, maar ik vind het maar een vreemde situatie. Ik ben vreselijk misselijk, voel me enigszins depri en vind het ook heel lastig dat ik een geheim met me meedraag en smoesjes moet verzinnen voor bepaalde situaties, dat past helemaal niet bij me. Ik wil het gewoon kunnen vertellen!
Het lijkt een beetje alsof ik niet echt bij mijn geluksgevoel kan, ergens vind ik het super maar het is niet de eerste gedacht. Oftewel, waar is mijn roze wolk? Zijn er meer meiden die dit hebben?
Het lijkt een beetje alsof ik niet echt bij mijn geluksgevoel kan, ergens vind ik het super maar het is niet de eerste gedacht. Oftewel, waar is mijn roze wolk? Zijn er meer meiden die dit hebben?
maandag 29 maart 2010 om 17:50
Nanna, ik herken het ook enorm. Voelde me de eerste weken enorm labiel en ben van week 7 tot 16 misselijk geweest. Nu zit ik bijna op de 20 en begin ik me steeds beter te voelen. Mijn buik groeit, ik ben niet meer zo moe en ik voel het kindje al een tijdje heel goed bewegen. Hou vol, het wordt beter maar de eerste maanden zijn gewoon een beetje afzien. Stel niet te hoge eisen aan jezelf een laat je lekker verzorgen door je partner. Sterkte! En natuurlijk gefeliciteerd!
maandag 29 maart 2010 om 18:46
ooh ja dat laten verzorgen lukt ff niet. Mijn vriend is steeds naar het buitenland voor zijn werk, of op wintersport. Hij is nu ook weer voor vier dagen weg, en de 11e en 12e week zit ie in de USA.
Daarna vlieg ik 'm achterna, ook dat wordt even spannend. En ondertussen zijn we nog even een huis aan het kopen woehaa.
Ben wel blij met alle bemoedigende woorden hier, ik kan me er soms echt een beetje eenzaam in voelen...
Daarna vlieg ik 'm achterna, ook dat wordt even spannend. En ondertussen zijn we nog even een huis aan het kopen woehaa.
Ben wel blij met alle bemoedigende woorden hier, ik kan me er soms echt een beetje eenzaam in voelen...
zondag 4 april 2010 om 17:30
Zo herkenbaar!
Ik ben nu 13 weken zwanger en ik vind er ook geen reet aan.
Iedereen weet het, echo's zijn goed, we hebben er 5 jaar over gedaan om zwanger te worden, maar ow ik vind het vreselijk.
Het lijkt wel of het met de week alleen maar erger word.
De misselijkheid is gelukkig over, ben nu alleen nog maar moe moe moe.
Ik ben nu 13 weken zwanger en ik vind er ook geen reet aan.
Iedereen weet het, echo's zijn goed, we hebben er 5 jaar over gedaan om zwanger te worden, maar ow ik vind het vreselijk.
Het lijkt wel of het met de week alleen maar erger word.
De misselijkheid is gelukkig over, ben nu alleen nog maar moe moe moe.
zondag 4 april 2010 om 19:04
zondag 4 april 2010 om 19:10
quote:sadie schreef op 04 april 2010 @ 17:30:
Zo herkenbaar!
Ik ben nu 13 weken zwanger en ik vind er ook geen reet aan.
Iedereen weet het, echo's zijn goed, we hebben er 5 jaar over gedaan om zwanger te worden, maar ow ik vind het vreselijk.
Het lijkt wel of het met de week alleen maar erger word.
De misselijkheid is gelukkig over, ben nu alleen nog maar moe moe moe.
*uit ervaring!*
Opletten dat dit gevoel niet op een depressie uitdraait
Zo herkenbaar!
Ik ben nu 13 weken zwanger en ik vind er ook geen reet aan.
Iedereen weet het, echo's zijn goed, we hebben er 5 jaar over gedaan om zwanger te worden, maar ow ik vind het vreselijk.
Het lijkt wel of het met de week alleen maar erger word.
De misselijkheid is gelukkig over, ben nu alleen nog maar moe moe moe.
*uit ervaring!*
Opletten dat dit gevoel niet op een depressie uitdraait
Frankly my dear, I don"t give a damn
zondag 4 april 2010 om 20:36
@ nanna heel herkenbaar! Ik ben nu 12 weken zwanger en pas nu durf ik een beetje te genieten. Ik heb de laatste weken veel thuis gezeten omdat ik het niet op kon brengen om heel de avond het niet te vertellen. Ik had mezelf ook de 12 weken grens gesteld maar waarom denk ik nu? Ik had me veel beter gevoeld als ik het wel verteld had!! De roze wolk is er nog niet maar ik begin het nu wel leuk te vinden!
@ melodie zo herkenbaar! Waarom zwelt alles zo op? Mijn platte buikje komt opeens een stuk naar voren neeeee! (en dit zijn nog maar mijn darmen) even wennen denk ik.
@ melodie zo herkenbaar! Waarom zwelt alles zo op? Mijn platte buikje komt opeens een stuk naar voren neeeee! (en dit zijn nog maar mijn darmen) even wennen denk ik.
Life is like a box of chocolates. You never know what you\'re gonna get
maandag 5 april 2010 om 11:27
maandag 5 april 2010 om 17:44
quote:sadie schreef op 05 april 2010 @ 11:27:
[...]
Ik wil er wel op letten, maar wat doe ik eraan?
Ik huil al om een poep en een scheet en s'avonds lig ik al om 7 uur op bed omdat ik helemaal kapot ben. Hormonen?
Hormonen waarschijnlijk, maar toch met je vlos en ha bespreken.
Ik heb tijdens en na mijn zwangerschap bizar veel gehuild (om alles en niets) en uiteindelijk gediagnostiseerd met een prè-natale depressie.
De weg omhoog is (nog steeds) lang en slik sinds maart vorig jaar AD. Sindsdien gaat het beter, helaas heb ik de eerste 5 à 6 maanden van mijn zoon nauwelijks bewust meegemaakt.
Dat gun ik niemand, dus geef het aan, kunnen ze het in de gaten houden.
Succes en gefeliciteerd met je zwangerschap!!
[...]
Ik wil er wel op letten, maar wat doe ik eraan?
Ik huil al om een poep en een scheet en s'avonds lig ik al om 7 uur op bed omdat ik helemaal kapot ben. Hormonen?
Hormonen waarschijnlijk, maar toch met je vlos en ha bespreken.
Ik heb tijdens en na mijn zwangerschap bizar veel gehuild (om alles en niets) en uiteindelijk gediagnostiseerd met een prè-natale depressie.
De weg omhoog is (nog steeds) lang en slik sinds maart vorig jaar AD. Sindsdien gaat het beter, helaas heb ik de eerste 5 à 6 maanden van mijn zoon nauwelijks bewust meegemaakt.
Dat gun ik niemand, dus geef het aan, kunnen ze het in de gaten houden.
Succes en gefeliciteerd met je zwangerschap!!
Frankly my dear, I don"t give a damn
maandag 5 april 2010 om 18:37
Herkenbaar hoor. Ik ben zoooooo ziek geweest de eerste maanden van de zwangerschap, dat ik regelmatig wenste dat ik er niet aan begonnen was. En het duurde best even voor ik zwanger raakte, dus van 'wennen' was geen sprake.
Nee, dat overgeven steeds, altijd maar misselijk zijn. Gatver!
Maar ik ben het weer vergeten. Tenminste: ik weet nog dat het zo was, verstandelijk, maar het gevoel dat ik er toen bij had kan ik me niet meer voor de geest halen, terwijl ik nog wel weet dat ik het heel heftig vond.
Meestal gaat het vanzelf weer over als die eerste weken voorbij zijn, sterkte!
Nee, dat overgeven steeds, altijd maar misselijk zijn. Gatver!
Maar ik ben het weer vergeten. Tenminste: ik weet nog dat het zo was, verstandelijk, maar het gevoel dat ik er toen bij had kan ik me niet meer voor de geest halen, terwijl ik nog wel weet dat ik het heel heftig vond.
Meestal gaat het vanzelf weer over als die eerste weken voorbij zijn, sterkte!
maandag 5 april 2010 om 18:57
Hoi!
Daar ben ik weer even. Inmiddels bijna acht weken. Meer mensen weten het al, dat scheelt alweer een beetje. Verder voel ik me erg belabberd. Ik geef iedere ochtend over, en ben gedurende de dag echt kotsmisselijk.
Daarnaast werd afgelopen week mijn moeder in het ziekenhuis opgenomen, hebben we een huis gekocht en moeten we straks verhuizen en zat mijn vriend voor zijn werk in het buitenland. Man, wat was dat zwaar!
Vooral dat huis is ergens leuk, maar ik loop echt als een gek te piekeren over alles. Nu ben ik nogal een piekerkont, dus ik heb besloten maar weer eens een haptonoom op te zoeken, om even te praten tijdens de periode.
Acht jaar geleden heb ik best wel een flinke depressie gehad, en toen was ik altijd heel misselijk van alle angst. Ik moet zeggen dat het nu weer misselijk voelen best wel veel associaties met die tijd oproept, en ook de angst dat ik weer in een depressie verval. Daarom dus maar met iemand gaan praten, want daar heb ik niet zo'n trek in!
Ik heb nu maar bedacht echt dag voor dag te leven, en erop vertrouwen dat het goed komt maar ik vind het lastig hoor!
Vandaag heb ik bijna alleen maar geslapen, dat is voor mij ook nieuw. Ik zie er best tegenop morgen weer te moeten werken....
Daar ben ik weer even. Inmiddels bijna acht weken. Meer mensen weten het al, dat scheelt alweer een beetje. Verder voel ik me erg belabberd. Ik geef iedere ochtend over, en ben gedurende de dag echt kotsmisselijk.
Daarnaast werd afgelopen week mijn moeder in het ziekenhuis opgenomen, hebben we een huis gekocht en moeten we straks verhuizen en zat mijn vriend voor zijn werk in het buitenland. Man, wat was dat zwaar!
Vooral dat huis is ergens leuk, maar ik loop echt als een gek te piekeren over alles. Nu ben ik nogal een piekerkont, dus ik heb besloten maar weer eens een haptonoom op te zoeken, om even te praten tijdens de periode.
Acht jaar geleden heb ik best wel een flinke depressie gehad, en toen was ik altijd heel misselijk van alle angst. Ik moet zeggen dat het nu weer misselijk voelen best wel veel associaties met die tijd oproept, en ook de angst dat ik weer in een depressie verval. Daarom dus maar met iemand gaan praten, want daar heb ik niet zo'n trek in!
Ik heb nu maar bedacht echt dag voor dag te leven, en erop vertrouwen dat het goed komt maar ik vind het lastig hoor!
Vandaag heb ik bijna alleen maar geslapen, dat is voor mij ook nieuw. Ik zie er best tegenop morgen weer te moeten werken....