Kinderen
alle pijlers
De eerste twaalf weken
woensdag 24 maart 2010 om 19:10
Ik ben nu zes weken zwanger en ik moet zeggen, ergens vind ik het heel heftig. Ik wilde al jaren aan kindjes beginnen, maar mijn vriend wilde nog wachten. Toen hij er ook voor ging was ik eigenlijk meteen zwanger. Ik verwachtte dolgelukkig te zijn, maar ik vind het maar een vreemde situatie. Ik ben vreselijk misselijk, voel me enigszins depri en vind het ook heel lastig dat ik een geheim met me meedraag en smoesjes moet verzinnen voor bepaalde situaties, dat past helemaal niet bij me. Ik wil het gewoon kunnen vertellen!
Het lijkt een beetje alsof ik niet echt bij mijn geluksgevoel kan, ergens vind ik het super maar het is niet de eerste gedacht. Oftewel, waar is mijn roze wolk? Zijn er meer meiden die dit hebben?
Het lijkt een beetje alsof ik niet echt bij mijn geluksgevoel kan, ergens vind ik het super maar het is niet de eerste gedacht. Oftewel, waar is mijn roze wolk? Zijn er meer meiden die dit hebben?
woensdag 24 maart 2010 om 19:17
Joh geef jezelf tijd te wennen aan de veranderingen in je lijf . De hormonen gieren nu door je lijf om te zorgen dat je een negen maanden lang een veilig plekje bent voor je kindje.
Daar reageert iedereen anders op en jij dus zo.
Vooraf bepalen hoe je je denkt je te gan voelen (geluksgevoel) zorgt dus nu voor een soort van "katergevoel " omdat je verwachting niet strookt met de realiteit. Wellicht in het vervolg iets minder bedenken hoe je je zal gaan voelen en alleen bezig te houden met hoe je je voelt op dat moment?
Succes en maak je er niet te druk om. Het is denk ik heel herkenbaar. Jij wordt vast een hele goede moeder hoor , geef jezelf maar de tijd om het moedergevoel te laten groeien.
Het kan zijn dat je het pas krijgt als je kindje (wellicht al even)geboren is. Ook heel herkenbaar . Er is geen eenduidige weg er is alleen jouw weg.
Daar reageert iedereen anders op en jij dus zo.
Vooraf bepalen hoe je je denkt je te gan voelen (geluksgevoel) zorgt dus nu voor een soort van "katergevoel " omdat je verwachting niet strookt met de realiteit. Wellicht in het vervolg iets minder bedenken hoe je je zal gaan voelen en alleen bezig te houden met hoe je je voelt op dat moment?
Succes en maak je er niet te druk om. Het is denk ik heel herkenbaar. Jij wordt vast een hele goede moeder hoor , geef jezelf maar de tijd om het moedergevoel te laten groeien.
Het kan zijn dat je het pas krijgt als je kindje (wellicht al even)geboren is. Ook heel herkenbaar . Er is geen eenduidige weg er is alleen jouw weg.
woensdag 24 maart 2010 om 19:20
Ten eerste: GEFELICITEERD!
To the point:
Ik ben nu 9 weken zwanger en herken het wel een beetje. Ik ben niet echt depri maar durf ook niet echt blij te zijn met mijn zwangerschap.
Ikzelf heb vooral het gevoel, als ik er nu heel blij mee ben gaat er vast iets mis. Belachelijk natuurlijk, want een miskraam gebeurt natuurlijk niet omdat je te happy bent, maar ja dat idee heb ik nu eenmaal. Al begint het nu iets minder te worden en durf ik al een beetje verder te kijken.
Maar ik had nooit gedacht dat deze eerste weken zo onzeker zouden zijn!
To the point:
Ik ben nu 9 weken zwanger en herken het wel een beetje. Ik ben niet echt depri maar durf ook niet echt blij te zijn met mijn zwangerschap.
Ikzelf heb vooral het gevoel, als ik er nu heel blij mee ben gaat er vast iets mis. Belachelijk natuurlijk, want een miskraam gebeurt natuurlijk niet omdat je te happy bent, maar ja dat idee heb ik nu eenmaal. Al begint het nu iets minder te worden en durf ik al een beetje verder te kijken.
Maar ik had nooit gedacht dat deze eerste weken zo onzeker zouden zijn!
woensdag 24 maart 2010 om 19:22
Jij bepaalt toch zelf of je een geheim met je meedraagt of niet?? Het is niet verboden om het nu gewoon te vertellen aan mensen hoor. Die gekke Nederlanders hebben het nou eenmaal in hun hoofd gehaald dat het 'hoort' om je mond te houden tot 12 weken, omdat dan de kans op miskramen het grootst is. En oh jee, je zou maar eerst verteld hebben dat je zwanger bent, en daarna meoten vertellen dat het mis is gegaan zeg. Ik bedoel, het lijkt me alleen maar fijn dat je daarbij ook wat steun hebt, ipv ook dat nog eens helemaal alleen (met partner) te moeten verwerken.
Kortom, jij bepaalt. Als jij het eruit wilt gooien, doe je dat toch lekker? Weet zeker dat die roze wolk dan ook eerder komt.
Overigens heb ik nooit een roze wolk gehad bij beide zwangerschappen, want zwanger zijn is niet echt mijn ding geloof ik. Veel ziek, naar, bekkenpijn, noem maar op. Het is niet altijd alleen maar roze wolk enzo, ook al doen veel vrouwen je dat geloven...
Ohja, vergeten: van harte gefeliciteerd natuurlijk!!
Kortom, jij bepaalt. Als jij het eruit wilt gooien, doe je dat toch lekker? Weet zeker dat die roze wolk dan ook eerder komt.
Overigens heb ik nooit een roze wolk gehad bij beide zwangerschappen, want zwanger zijn is niet echt mijn ding geloof ik. Veel ziek, naar, bekkenpijn, noem maar op. Het is niet altijd alleen maar roze wolk enzo, ook al doen veel vrouwen je dat geloven...
Ohja, vergeten: van harte gefeliciteerd natuurlijk!!
woensdag 24 maart 2010 om 19:24
Het is natuurlijk niet verplicht om pas je zwangerschap te melden na 12 weken. Als je het lastig vindt om het geheim te houden en smoesjes te verzinnen dan vertel je het toch gewoon? Ik vond het begin van de eerste zwangerschap vooral onwerkelijk (zelfs na 4 testen en het meedoen aan moeders voor moeders) en had ook geen roze wolk gevoel hoor.
woensdag 24 maart 2010 om 19:32
gefeliciteerd, ik moet eerlijk bekennen dat ik de eerste 3 maanden het ergste vond , veel erger dan de laatste loodjes, de bevalling en de slapeloze nachten die volgden... dus ik begrijp je gevoel helemaal. ik voelde me top aan het einde, maar de rest van de zwangerschap zou,ik niet graag meer overdoen. succes en neem de tijd om aan je zwangerschap te wennen, want ookal is het soms zwaar, het is de moeite waard
woensdag 24 maart 2010 om 19:41
Dank jullie wel voor de felicitaties! ik vertel het wel hier en daar, komen weekend aan mijn ouders en de week erna aan m'n schoonouders, en dat scheelt denk ik wel. Het is meer dat ik de komende weken wat uitjes heb met groepjes vriendinnen, en groepjes vrienden- die weer allerlei mensen kennen, dus in zo'n groep wil ik het eigenlijk niet gooien. Vooral omdat het dan zo gaat 'buzzen', en ja ook al is het maar 10% kans dat het misgaat, het is een kans!
Het is ook meer dat ik mezelf niet zoveel ruimte gun, ik heb echt zoiets van: je wilde het zo graag, en dan voel je je nu zo!
En tja de angstjes he, ooooh alle forums en boeken en verhalen over lege vruchtzakjes, miskramen, buitenbaarmoederlijke zwangerschappen. Ik wil gewoon dolgraag dat het goedkomt, en zou eigenlijk willen dat ik er daar gewoon vanuit zou gaan- waarom ben ik toch zo'n doemdenker!
Fijn in ieder geval dat het ergens herkenbaar is- moet maar gewoon een beetje geduld hebben denk ik..
Het is ook meer dat ik mezelf niet zoveel ruimte gun, ik heb echt zoiets van: je wilde het zo graag, en dan voel je je nu zo!
En tja de angstjes he, ooooh alle forums en boeken en verhalen over lege vruchtzakjes, miskramen, buitenbaarmoederlijke zwangerschappen. Ik wil gewoon dolgraag dat het goedkomt, en zou eigenlijk willen dat ik er daar gewoon vanuit zou gaan- waarom ben ik toch zo'n doemdenker!
Fijn in ieder geval dat het ergens herkenbaar is- moet maar gewoon een beetje geduld hebben denk ik..
woensdag 24 maart 2010 om 19:48
Ik denk dat het ook iets hormonaals is, Nanna. Ik ben zelf negen weken zwanger, en ook super onzeker. En dat terwijl ik normaal een niet kapot te krijgen optimist ben. Ik ken mezelf niet meer terug, wie is dat angstige mens? Dus ik wijt het maar aan de hormonen. En ik moet zeggen: met het verstrijken van de weken word ik minder onzeker en neemt het geluksgevoel toe. Dus gewoon nog even wachten! Oh, en gefeliciteerd natuurlijk!!
woensdag 24 maart 2010 om 19:52
Ik heb voor de 'buitenwereld' ook gewacht tot 12 weken. Gewoon omdat de kans op een miskraam dan grotendeels geweken is. En ik geen zin had om iedereen mee te laten delen, mocht het misgaan. Dat hoefde van mij niet iedereen te weten.
Maar wat een rotweken! Ik was best onzeker, omdat ik helemaal geen klachten had, en me niet zwanger voelde. Ook al had ik geen idee hoe dat zou moeten voelen.
Pas toen ik het 'mocht' vertellen, en de 1e echo had gezien, begon de euforie, en wilde ik wel van de daken schreeuwen dat ik zwanger was
Oja, gefeliciteerd he....
Maar wat een rotweken! Ik was best onzeker, omdat ik helemaal geen klachten had, en me niet zwanger voelde. Ook al had ik geen idee hoe dat zou moeten voelen.
Pas toen ik het 'mocht' vertellen, en de 1e echo had gezien, begon de euforie, en wilde ik wel van de daken schreeuwen dat ik zwanger was
Oja, gefeliciteerd he....
woensdag 24 maart 2010 om 20:22
Gefeliciteerd.
Ik ben nu zelf negen weken zwanger van de tweede.
Toen wij een test hadden gedaan.Heb na een half uur mijn moeder gebeld dus die wist het gelijk.Toen mijn schoonmoeder.Beste vriendinnen wist het een dag later.Goeie vrienden 3 dagen of zo geloof ik.En vorige week heb ik het hyves gezet dus nu weet iedereen het.
Je moet doen wat je het beste lijkt.
En ja die kwaaltjes horen erbij.Ik heb er zelf niet zo heel veel last van.Alleen maar moe,misselijk maar niet elke dag en onwijs zere tieten.Komt allemaal goed meis.
Ik ben nu zelf negen weken zwanger van de tweede.
Toen wij een test hadden gedaan.Heb na een half uur mijn moeder gebeld dus die wist het gelijk.Toen mijn schoonmoeder.Beste vriendinnen wist het een dag later.Goeie vrienden 3 dagen of zo geloof ik.En vorige week heb ik het hyves gezet dus nu weet iedereen het.
Je moet doen wat je het beste lijkt.
En ja die kwaaltjes horen erbij.Ik heb er zelf niet zo heel veel last van.Alleen maar moe,misselijk maar niet elke dag en onwijs zere tieten.Komt allemaal goed meis.
woensdag 24 maart 2010 om 20:22
Vervelend die kwaaltjes Nanna! Trek je het wel op je werk?
Maarre, waarom niet gewoon alvast vertellen tegen een paar dierbaren en bv iemand op je werk? Als je erover praat wordt het vast een stuk echter.
Maarre, hier ook geen roze wolk hoor... helemaal niet gehad eigenlijk. Ik was wel blij, maar ook beroerd zeg.
Dat je geen roze wolk hebt, wil niet zeggen dat je niet blij bent met je zwangerschap. Voel je niet schuldig, je bent zwanger!
Maarre, waarom niet gewoon alvast vertellen tegen een paar dierbaren en bv iemand op je werk? Als je erover praat wordt het vast een stuk echter.
Maarre, hier ook geen roze wolk hoor... helemaal niet gehad eigenlijk. Ik was wel blij, maar ook beroerd zeg.
Dat je geen roze wolk hebt, wil niet zeggen dat je niet blij bent met je zwangerschap. Voel je niet schuldig, je bent zwanger!
donderdag 25 maart 2010 om 00:24
nanna wat verschrikkelijk herkenbaar is je verhaal.
Voel me net zo.. Ben zelf ruim 5 weken zwanger en weet precies wat je bedoelt..
Probeer het stil te houden, maar heb het toch her en der al verteld.. Ben het ene moment heel blij en zit me een half uur later zorgen te maken dat er mss iets mis gaat.. Ook lijkt de tijd te kruipen..
Van harte gefeliciteerd en op naar de 12 weken
liefs
Voel me net zo.. Ben zelf ruim 5 weken zwanger en weet precies wat je bedoelt..
Probeer het stil te houden, maar heb het toch her en der al verteld.. Ben het ene moment heel blij en zit me een half uur later zorgen te maken dat er mss iets mis gaat.. Ook lijkt de tijd te kruipen..
Van harte gefeliciteerd en op naar de 12 weken
liefs
donderdag 25 maart 2010 om 10:33
Hoi nanna,
heel herkenbaar hoor. Ik ben nu bijna 15 weken zwanger en die roze wolk zie ik nergens.....maar ben inmiddels ook niet meer op zoek
Ik wilde ook al heel lang zwanger worden en mijn vriend nog niet. Ook ik was in één keer zwanger toen vriend eenmaal wilde en ben in een soort van gat gevallen. Ik had me altijd voorgesteld dat ik heel gezond zou gaan leven als ik zwanger was...nou....ik kan je verklappen dat ik de eerste weken walgde van groenten en opknapte van vet en ongezond. Ook had ik noooooit verwacht dat ik alcohol best wel erg zou missen en daardoor feestjes niks meer aan vindt. Tel daarbij op dat ik nu door het ongezonde eten al best veel ben aangekomen en weg is de wolk. Ik voel me dik, mag niks en blijf daardoor maar thuis.
Gelukkig wordt door het mooie weer mijn humeur ook steeds beter en voel ik me steeds lekkerder in mijn vel. Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik er niks aan vind om zwanger te zijn....des te meer zin heb ik in september om het kindje vast te mogen houden en weer lekker mijn eigen ding te kunnen doen!!!! Het zijn maar negen maanden en het is voor een verschrikkelijk goed doel.
Sterkte!! Boef
heel herkenbaar hoor. Ik ben nu bijna 15 weken zwanger en die roze wolk zie ik nergens.....maar ben inmiddels ook niet meer op zoek
Ik wilde ook al heel lang zwanger worden en mijn vriend nog niet. Ook ik was in één keer zwanger toen vriend eenmaal wilde en ben in een soort van gat gevallen. Ik had me altijd voorgesteld dat ik heel gezond zou gaan leven als ik zwanger was...nou....ik kan je verklappen dat ik de eerste weken walgde van groenten en opknapte van vet en ongezond. Ook had ik noooooit verwacht dat ik alcohol best wel erg zou missen en daardoor feestjes niks meer aan vindt. Tel daarbij op dat ik nu door het ongezonde eten al best veel ben aangekomen en weg is de wolk. Ik voel me dik, mag niks en blijf daardoor maar thuis.
Gelukkig wordt door het mooie weer mijn humeur ook steeds beter en voel ik me steeds lekkerder in mijn vel. Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik er niks aan vind om zwanger te zijn....des te meer zin heb ik in september om het kindje vast te mogen houden en weer lekker mijn eigen ding te kunnen doen!!!! Het zijn maar negen maanden en het is voor een verschrikkelijk goed doel.
Sterkte!! Boef
donderdag 25 maart 2010 om 11:03
Gefeliciteerd Nanna!
Voor zover ik zie heeft niemand die roze wolk gehad , ik ook niet..
Ik ben nu 10 weken zwanger en ik hang in zo'n gat tussen de positieve test en de eerste echo/ eerste keer dat we het hartje mogen horen (2 april).
Eigenlijk ben ik zo druk bezig met hopen dat het goed is, dat er weinig ruimte is voor een roze wolk.
Wij hebben al vrij snel iedereen laten weten dat ik zwanger ben, alsof ik dat voor me zou kunnen houden haha..
Mijn zusje wist het al vrij snel (zeg 10 min na de 3e positieve test), zij is ook zwanger en kan elk moment bevallen.
De rest van de (schoon)familie wist het na 2 weken ook.
Mijn idee was dat als ik een miskraam zou krijgen, ik het ook niet verborgen zou kunnen houden en ik heb liever eerst felicitaties dan alleen maar meelevende blikken.
Op mijn werk heb ik het alleen maar verteld omdat ik wel erg misselijk werd, dan kon iemand mijn groep kinderen in de gaten houden, mocht ik ineens naar de wc moeten rennen (werk in de kinderopvang).
Het vertellen maakte het voor mij wel meer werkelijkheid, nu ook nog, ik heb bijna geen kwaaltjes, ben alleen nog zo moe en heb soms, na een dag werken, wat buikpijn onder in mijn buik.
Voor zover ik zie heeft niemand die roze wolk gehad , ik ook niet..
Ik ben nu 10 weken zwanger en ik hang in zo'n gat tussen de positieve test en de eerste echo/ eerste keer dat we het hartje mogen horen (2 april).
Eigenlijk ben ik zo druk bezig met hopen dat het goed is, dat er weinig ruimte is voor een roze wolk.
Wij hebben al vrij snel iedereen laten weten dat ik zwanger ben, alsof ik dat voor me zou kunnen houden haha..
Mijn zusje wist het al vrij snel (zeg 10 min na de 3e positieve test), zij is ook zwanger en kan elk moment bevallen.
De rest van de (schoon)familie wist het na 2 weken ook.
Mijn idee was dat als ik een miskraam zou krijgen, ik het ook niet verborgen zou kunnen houden en ik heb liever eerst felicitaties dan alleen maar meelevende blikken.
Op mijn werk heb ik het alleen maar verteld omdat ik wel erg misselijk werd, dan kon iemand mijn groep kinderen in de gaten houden, mocht ik ineens naar de wc moeten rennen (werk in de kinderopvang).
Het vertellen maakte het voor mij wel meer werkelijkheid, nu ook nog, ik heb bijna geen kwaaltjes, ben alleen nog zo moe en heb soms, na een dag werken, wat buikpijn onder in mijn buik.
donderdag 25 maart 2010 om 11:43
Hier ook nog geen roze wolk hoor. Ben nu bijna 6 weken zwanger van mijn 3e en zit - net als de andere keren - toch weer in de onzekerheid of het allemaal wel goed is etc. Had vorige week onwijze last van mijn borsten, maar dat is nu zo goed als over, dus maak me daar onbewust toch weer zorgen over, terwijl ik wel last heb van mijn buik en verstopping...toch ook echte kwaaltjes. Angst overheerst en ik ben geneigd om bij alles doem te denken ipv te focussen op de dingen die wel goed gaan. Ik wijt het idd maar aan de hormonen 
Maar uit ervaring weet ik ook, dat het beter gaat zodra ik de bevestiging heb dat het goed is en dan ga je toch wel meer en meer genieten. Ook kan ik nu al uitkijken naar die baby periode, in mijn geval ws de laatste keer. Dus, ik denk dat het idd wel goed komt, maar je moet even door die eerste 12 weken heen.
Oh ja, wel of niet vertellen is natuurlijk iets heel persoonlijks. Dit is mijn 4e zwangerschap, heb 4,5 jaar geleden een miskraam gehad na 6,5 week en had toen tegen niemand iets gezegd. Maar wilde vervolgens wel tegen een aantal mensen vertellen dat ik een miskraam had gehad, zoals mijn ouders en een aantal goede vrienden. Vond het erg vervelend om te zeggen: ik WAS zwanger, maar heb helaas een miskraam gehad. Toen ik de 2e keer zwanger was (van mijn zoon) heb ik het daarom meteen verteld aan mijn ouders en die goede vrienden, zodat ze met me mee konden leefden en ik tegen heb kon 'klagen' over mijn onzekerheden. Dat heb ik dus de 3e keer bij mijn dochter en nu de 4e keer ook gedaan, omdat het beter voelt.
Sterkte de komende weken en hopelijk is die roze wolk snel in zicht!
Maar uit ervaring weet ik ook, dat het beter gaat zodra ik de bevestiging heb dat het goed is en dan ga je toch wel meer en meer genieten. Ook kan ik nu al uitkijken naar die baby periode, in mijn geval ws de laatste keer. Dus, ik denk dat het idd wel goed komt, maar je moet even door die eerste 12 weken heen.
Oh ja, wel of niet vertellen is natuurlijk iets heel persoonlijks. Dit is mijn 4e zwangerschap, heb 4,5 jaar geleden een miskraam gehad na 6,5 week en had toen tegen niemand iets gezegd. Maar wilde vervolgens wel tegen een aantal mensen vertellen dat ik een miskraam had gehad, zoals mijn ouders en een aantal goede vrienden. Vond het erg vervelend om te zeggen: ik WAS zwanger, maar heb helaas een miskraam gehad. Toen ik de 2e keer zwanger was (van mijn zoon) heb ik het daarom meteen verteld aan mijn ouders en die goede vrienden, zodat ze met me mee konden leefden en ik tegen heb kon 'klagen' over mijn onzekerheden. Dat heb ik dus de 3e keer bij mijn dochter en nu de 4e keer ook gedaan, omdat het beter voelt.
Sterkte de komende weken en hopelijk is die roze wolk snel in zicht!
donderdag 25 maart 2010 om 11:43
Fijn, die herkenning!Ik heb het aan twee goede collega's verteld omdat ik vaak niet fit ben en loop te duizelen achter m'n computer. Verder weet mijn beste vriendin het, zij is ook zwanger dus we kunnen goed bij elkaar ventileren. Morgen vertel ik het mijn ouders, kan ik eindelijk een beetje tegen m'n mams aanklagen
Vandaag is de mevrouw van Moeders voor Moeders geweest, dan toch wel erg leuk om erover te praten.
Ik heb alleen vreselijke buikpijn sinds gisteravond- dus toch lichte stress of het mis zou kunnen gaan.
En bij mijn kruipen de weken ook! Poeh poeh.
Vandaag is de mevrouw van Moeders voor Moeders geweest, dan toch wel erg leuk om erover te praten.
Ik heb alleen vreselijke buikpijn sinds gisteravond- dus toch lichte stress of het mis zou kunnen gaan.
En bij mijn kruipen de weken ook! Poeh poeh.
donderdag 25 maart 2010 om 11:55
In het begin.... Als ik maar een positieve test heb, als de 1e echo goed is, als ik de 12 weken maar haal, als die 12weken echo maar goed is, als de 20weken echo maar goed is, als ik de 27 weken maar haal want dan is het levensvatbaar, als ik de 37 weken maar haal want dan mag ik thuisbevallen, als het langer zit is het goed voor het kindje, als ik de bevalling maar overleef..., als mijn kindje de bevalling overleeft, oh mijn god het kruipt opletten!. nu loopt ze weer opletten etc etc etc en dan zijn ze 18 en kun je weer opgelucht ademhalen, je hebt het overleefd
Hahaha Nanna alle gekheid op een stokje, volgens mij herkent iedere zwangere vrouw jouw gevoelens, en laat je nog even weten hoe je ouders reageerden, leuk!
Hahaha Nanna alle gekheid op een stokje, volgens mij herkent iedere zwangere vrouw jouw gevoelens, en laat je nog even weten hoe je ouders reageerden, leuk!
donderdag 25 maart 2010 om 12:38
Ik vond de eerste 3 maanden ook geen bal aan.
Het is nog zo onwerkelijk allemaal. Je ziet nog niks maar je voelt je des te beroerder.
Heel normaal hoor!
Straks krijg je een heerlijke periode en daarna komen de laatste loodjes, en daar zit ik nu in en die zijn ook geen pretje kan ik je alvast vertellen;-)
Gefeliciteerd met je zwangerschap!
Het is nog zo onwerkelijk allemaal. Je ziet nog niks maar je voelt je des te beroerder.
Heel normaal hoor!
Straks krijg je een heerlijke periode en daarna komen de laatste loodjes, en daar zit ik nu in en die zijn ook geen pretje kan ik je alvast vertellen;-)
Gefeliciteerd met je zwangerschap!
donderdag 25 maart 2010 om 13:40
gefeliciteerd! je bent zwanger. vanaf nu maak je je altijd zorgen.
Dat is een citaat dat ik ooit ergens las en hemel wat is die waar! van eerste keer hartje naar echo, van echo naar echo. van echo naar zorgen over bevalling. Ben nu zelf dertig weken en nu heb ik zon grote roze wolk! Heeft een week of 28 geduurd maar dan heb je ook wat.
Dat is een citaat dat ik ooit ergens las en hemel wat is die waar! van eerste keer hartje naar echo, van echo naar echo. van echo naar zorgen over bevalling. Ben nu zelf dertig weken en nu heb ik zon grote roze wolk! Heeft een week of 28 geduurd maar dan heb je ook wat.
donderdag 25 maart 2010 om 15:03
Hier zelfde gevoel ondanks mijn gewenste (en ditmaal geplande!) tweede zwangerschap. Maar toen ik eenmaal een positieve 12 weken echo had gehad sloeg dat gevoel om als een blad aan een boom. Toen was het ineens 'echt' en durfde ik erop te gaan vertrouwen. Moet wel zeggen dat ik mijn eerste zwangerschap veel abstracter en afstandelijker heb ervaren, gewoon omdat je er nog zo weinig bij kunt voorstellen. Maar echt, dat zegt allemaal niets over straks als het kind er is. Want dat kind, ondanks dat je elkaar eigenlijk nog niet kent (en soms best moet wennen misschien) is vanaf dag 1: JOUW KIND. Wat ik heel leuk vond was om na de 12 weken echo (maar eerder kan natuurlijk ook!) een winkel in te stappen, al is het maar de Zeeman en 'iets' ieniemienigs te kopen en in de woon- of slaapkamer op te hangen en daar dan zo nu en dan even naar te kijken... Hou je taai en hoop dat je je snel fysiek beter gaat voelen!!!!
donderdag 25 maart 2010 om 21:51
Zo, net een avondje met vrienden erop zitten, ik ben blij dat ze weg zijn want man wat voel ik me beroerd. Bah! Ik heb vandaag ook voor het eerst op mijn werk staan overgeven, dat was wel wat minder. Zometeen maar proberen te slapen, morgen weer een dag! Ik zit op de helft zullen we maar zeggen, moet het maar gewoon day by day doen. Of iets dergelijks
vrijdag 26 maart 2010 om 08:36
Heel herkenbaar hoor! Voelde me ook totaal niet fijn, heel misselijk en ik miste het eiforische gevoel dat ik zou hebben. Ik was bij de eerste ronde al zwanger en dat was zo snel daar moest ik wel aan wennen.
Ik heb wel vrij snel besloten het op mijn werk te vertellen. Dat scheelde een hoop! Ik was heel erg misselijk en zo kon iedereen er 'rekening'mee houden. En ja het kan mis gaan..... Máár dan zouden ze het toch ook te horen krijgen dus... Mijn ouders wisten het al heel snel.
Voor de rest heb ik een aantal afspraken ook afgezegd, wel met een smoesje maar ik kon het niet opbrengen. Was moe en misselijk maar zag er ook tegenop de hele avond het onderwerp 'zwanger' te moeten vermijden. Achteraf nam niemand het me kwalijk!
Tis gewoon even doorbijten, er komt echt een tijd dat je enorm kunt genieten van een steeds dikker wordende buik. Heb ik te weinig gedaan, vind ik nu wel jammer want hoe liche ook: het is echt een wonder!
Sterkte!
Ik heb wel vrij snel besloten het op mijn werk te vertellen. Dat scheelde een hoop! Ik was heel erg misselijk en zo kon iedereen er 'rekening'mee houden. En ja het kan mis gaan..... Máár dan zouden ze het toch ook te horen krijgen dus... Mijn ouders wisten het al heel snel.
Voor de rest heb ik een aantal afspraken ook afgezegd, wel met een smoesje maar ik kon het niet opbrengen. Was moe en misselijk maar zag er ook tegenop de hele avond het onderwerp 'zwanger' te moeten vermijden. Achteraf nam niemand het me kwalijk!
Tis gewoon even doorbijten, er komt echt een tijd dat je enorm kunt genieten van een steeds dikker wordende buik. Heb ik te weinig gedaan, vind ik nu wel jammer want hoe liche ook: het is echt een wonder!
Sterkte!
maandag 29 maart 2010 om 13:20
Man ik heb het even zwaar vandaag hoor! Voel me er bijna depressief onder, ik ben zó vreselijk beroerd en gaar, ik zou willen dat ik even een dagje niet hoefde!
Dit weekend hebben we het aan ouders en broer verteld, waardoor het een weekend werd dat alleen maar over baby's ging, dus zondagavond had ik het daarmee ook wel een beetje gehad.
Bleeeeeeeeeeeeegh
(ff zeuren hoor!)
Natuurlijk reageerde iedereen geweldig, en toen vond ik het ook heel leuk, maar de heftigheid van alles overheerst wel hoor!
Dit weekend hebben we het aan ouders en broer verteld, waardoor het een weekend werd dat alleen maar over baby's ging, dus zondagavond had ik het daarmee ook wel een beetje gehad.
Bleeeeeeeeeeeeegh
(ff zeuren hoor!)
Natuurlijk reageerde iedereen geweldig, en toen vond ik het ook heel leuk, maar de heftigheid van alles overheerst wel hoor!
