alles op losse schroeven

Wat wil je dan met dit verhaal, als je nu al zegt: Ik ga niet bij hem weg?



Dit zegt meer over jou: Je hebt blijkbaar helemaal geen eigenwaarde, als je ondanks 12 jaar vreemdgaan bij die man blijft....



Denk je nu echt dat dit ineens zal ophouden, dat vreemdgaan?

Pfoei, moeilijk. Maar wat ik niet zo goed begrijp is wat er nu precies op losse schroeven staat. Dat het verre van goed gaat tussen jullie is duidelijk, maar kennelijk willen jullie allebei schoon schip maken en aan jullie relatie werken. Er is geen wantrouwen, wel woede, maar je bent niet van plan bij je man weg te gaan. Waar komt dat gevoel dan vandaan dat alles op losse schroeven staat?

Na het lezen van je verhaal kan ik me gewoon niet voorstellen dat er van beide kanten nog enige vorm van vertrouwen kan zijn. Ik denk dat je bij jezelf te rade moet gaan waarom je voor jezelf nu zo stellig zegt dat je niet bij hem weg gaat. Wat is dat? Angst? Financiële onzekerheid? Kinderen? Gezichtsverlies?



Is het niet logischer om het einde gewoon te accepteren?

Kan me ook niet voorstellen dat je er op vertrouwt dat hij nooit meer met een ander seks zal hebben. Maar misschien heb je dat ook helemaal niet nodig. Wellicht is een open relatie veel meer iets voor jullie.



Vanmorgen zei ik:"ik mis heel erg jouw respect en bevestiging voor de manier waarop ik dit aanpak. Ik denk dat je in de hele wereld geen andere vrouw zult vinden die het op deze manier kan oppakken". Dat vind ik namelijk wel weer heel lastig.

En het doet ook wel iets met mijn rechtvaardigheidsgevoel. Want hij kan er toch niet zomaar mee wegkomen dat hij me 12 jaar heeft bedrogen?



Je bent vast niet de enige hoor. Als je bij hem wilt blijven he, dan zul je hem moeten vergeven (en jezelf ook). Zowel voor het bedrog als voor zijn houding toen jouw bedrog uitkwam. Iemand vergeven is makkelijker gezegd dan gedaan, maar misschien is het goed om je daarop te richten. Dan merk je vanzelf wel of je dat kan of niet. Ik denk dat wanneer jullie elkaar niet kunnen vergeven dat het einde van de relatie toch in zicht is hoor.



Men, wat hebben jullie het jezelf en elkaar moeilijk gemaakt.

Wat staat er op losse schroeven?

Psychologie van de koude grond: je voelde je schuldig om die affaire en nu hij ook opgebiecht heeft, ben je in eerste instantie wellicht voornamelijk opgelucht dat de boel weer 'in evenwicht' lijkt te zijn.



De woede over zijn laffe houding m.b.t. de vernedering die je is aangedaan doordat hij niets heeft gezegd toen je zijn waarheid wel kon gebruiken - toen je ouders zo woedend waren - komt misschien nog wel tot uiting. En misschien ook niet.



Je hebt al besloten om met hem samen te blijven. Dat is aan jou, zo'n beslissing, wat anderen daar ook over denken of vinden. In dat geval zou ik toch hopen dat jullie in de toekomst er een leukere relatie van maken samen, want blijkbaar is dat tot nu toe niet zo best gelukt.

Er zijn heel veel verschillende manieren van met elkaar omgaan en dit is er één. Er zijn heel veel verschillende manieren van relatie voeren ook en daarin mag iedereen de zijne of de hare kiezen. Als jij het gevoel hebt dat dit voor jou (en jullie) de juiste weg is: dat mag en dat kan. Ik kan me er zelfs iets bij voorstellen dat je hem nu (misschien wel voor het eerst?) vanuit je tenen vertrouwt. Zo kwetsbaar als nu heeft hij zich immers niet eerder opgesteld.



Wat ik het opvallendst vind aan je verhaal, is niet het feit dat hij vreemd ging en dat jij hem vergeeft, maar wel dat je vindt dat je hiervoor geloofd en geprezen dient te worden. Je zegt dat je man geluk met jou heeft om hoe jij je opstelt. Feitelijk zeg je dat hij je dankbaar moet zijn, waarmee je hem wel degelijk in een ondergeschikte positie plaatst.

Ik denk dat als je werkelijk met elkaar in het reine wilt komen, je niet in deze valkuil van ongelijkwaardigheid moet vallen. Nu, om het uit te praten, zal dat wel even moeten. Maar als je blijft vinden dat hij je dankbaar moet zijn omdat je hem vergeeft, dan vraag ik me af hoe oprecht die vergiffenis is (of daar niet toch een spoortje genoegdoening in zit) en dan vraag ik me ook af of je vanuit de brokstukken die er nu liggen van jullie relatie werkelijk een gelijkwaardige relatie op kunt bouwen. Dat is iets waar je zelf denk ik even goed over na moet denken.



Verder vraag ik me af in hoeverre je het zou kunnen accepteren als hij toch nog een keer vreemd gaat. Als hij dit van begin af aan al doet en al jarenlang gedaan heeft, hoe reëel is het dan om te verwachten dat hij vanaf nu monogaam blijft? En als hem dat niet lukt, in hoeverre biedt jouw houding nu (de dankbaarheid verwachten) dan de ruimte voor hem om daar eerlijk en open over te zijn.

Ik kan me voorstellen dat het realistischer is om iets op te bouwen waar dit soort ruimte als vanzelfsprekend gegeven wordt (maar dan in openheid en eerlijkheid), dan van elkaar te verwachten dat je beiden monogaam bent (terwijl je zo'n verleden hebt van bedrog). Ik vraag me af hoe jullie daar zelf tegenover staan. Als je zo relaxt op vreemdgaan kunt reageren, vind je het dan wel een probleem? En als je het geen probleem vindt in het verleden, waarom zou het dan wel een probleem zijn in de toekomst? Waarom zou je niet gewoon concluderen dat monogamie jullie beiden niet op het lijf geschreven is en waarom zou je niet zoeken naar een relatievorm die misschien veel beter bij jullie past? Een open relatie, of misschien juist samen op avontuur? Beschouw je dat ook als optie? Of wil je enkel in het reine komen en van daaruit doorgaan in een monogame relatie?



Ik denk dat het zinvol is, als alle kaarten dan toch open liggen, om dit soort dingen (wensen, verwachtingen, verlangens) ook maar gewoon eens eerlijk en open met elkaar te bespreken.



Durf je dat aan?

quote:wolkenvrouw schreef op 19 april 2010 @ 10:24:

Vanmorgen zei ik:"ik mis heel erg jouw respect en bevestiging voor de manier waarop ik dit aanpak. Ik denk dat je in de hele wereld geen andere vrouw zult vinden die het op deze manier kan oppakken". Dat vind ik namelijk wel weer heel lastig.

En het doet ook wel iets met mijn rechtvaardigheidsgevoel. Want hij kan er toch niet zomaar mee wegkomen dat hij me 12 jaar heeft bedrogen?

Je kan best je ogen sluiten voor die 12 jaar bedrog, maar vraag je bij dit soort mensen/mannen altijd af wat er verder verborgen wordt gehouden. Ook zoals hij jou niet heeft verdedigd naar je ouders toen jou eigen bedrog uitkwam dan denk ik dat hij ontzettend goed kan liegen. En zulke leugenaars laten het soms (/vaak?) echt niet alleen bij leugens over hun affaires.

Hou je eigelijk wel van hem?

Dat je totaal niet boos bent over het feit dat je 12 jaar bedrogen bent...

ik vind het nogal een rommeltje allemaal, maar zolang jullie door de bomen het bos wel zien, is er niks aan de hand toch?

tja..

ik zou eerst maar even naar de huisarts gaan om een soa test te halen en doorverwijzing naar een psycholoog..

Hmmm.... in je vorige posts was je pissed op je man omdat hij vreemdging (terwijl je het zelf ook hebt gedaan) Hij ging weg, en jij werd nog bozer omdat jij geen begrip kon opbrengen voor de ruimte die hij nodig had.... Jij kreeg die ruimte toen wel, je verteld zelf hier dat je een maand naar het buitenland bent geweest. Jij mag alles, hij mag niks. Dat is heel erg duidelijk geworden uit je vorige topics. Voor diegene met interesse, zie vorige topics.

Ik vind dat jullie een zieke relatie hebben. Punt.



En daar komt bij dat jij niet alleen wil komen te staan. En jij denkt serieus dat dit gezond is voor jullie kinderen? Dat jij nu goed bezig bent??? Je denkt alleen maar aan jezelf....

quote:wolkenvrouw schreef op 19 april 2010 @ 10:24:

Daar ben ik weer. Mijn verhaal heeft weer een nieuwe wending genomen.

Ik ben wijs geworden door mijn laatste topic dus ik zal proberen om een korte samenvatting te geven van het voorgaande:

- 3 jaar geleden heb ik een affaire gehad. Een hele stevige. Nauwelijks gevoel over voor mijn man

- affaire afgesloten, therapie gehad en flink geinvesteerd in relatie.

- 4 weken geleden vertelde man dat hij al een paar maanden een affaire heeft. Die affaire is afgesloten. Wij weer samen aan het werk aan onze relatie

- Na 2 weken ging mijn man weg, om na te denken en liet mij in verdriet en angst achter. Ik postte hier en kreeg voornamelijk boze reacties in de trend van "de pot verwijt de ketel"

- Man is weer teruggekomen en ik heb me er weer ingestort om te werken aan onze problemen.

- afgelopen vrijdag biechtte mijn man het echte probleem op. Hij gaat al onze hele relatie lang vreemd. Tientallen keren, vooral in het buitenland. De eerste keer toen ons eerste kind nog een babietje was.



Dus...enerzijds schrijf ik dit omdat ik zo ontzettend veel boze reacties heb gekregen hier, en ik toch wil laten zien dat de oorzaak niet alleen bij mij ligt. Anderzijds sta ik versteld van mijn eigen reactie nu. Hij heeft het allemaal uitgelegd. Het is zo ontzettend plat: we hadden niet genoeg sex en ik kan daar erg slecht over praten. Daarom ging hij vreemd. Hij heeft dat nooit aan iemand durven vertellen, maar wil nu schoon schip maken.

En ik? Ik vertrouw hem. Het is zo raar. Ik heb dit weekend in mijn binnenste gezocht naar wantrouwen en woede, maar het is er niet.



Ik ben wel boos over 1 ding: toen mijn affaire uitkwam heb ik vreselijke heibel met mijn ouders gekregen. Echt enorm. Ik ben zelfs een maand in therapie geweest in het buitenland en dat was zeer mens-onterend. Mijn man heeft op geen enkel moment ingegrepen en gezegd dat het allemaal niet zo zwart-wit is. Heeft me op geen enkel moment beschermd tegen de intense woede van mijn ouders. Heeft iedereen gewoon laten zeggen dat hij zo zielig is en dat hij zo geweldig is dat hij er nog altijd voor me is...

Daarover ben ik woest.



Maar over dat vreemdgaan? Gek genoeg niet. En ik geloof hem ook nog als hij zegt dat hij het niet meer zal doen. En geloof me, dat is niet uit angst hem te verliezen, maar ik kan werkelijk geen spoortje wantrouwen vinden in mijn binnenste.



Vanmorgen zei ik:"ik mis heel erg jouw respect en bevestiging voor de manier waarop ik dit aanpak. Ik denk dat je in de hele wereld geen andere vrouw zult vinden die het op deze manier kan oppakken". Dat vind ik namelijk wel weer heel lastig.

En het doet ook wel iets met mijn rechtvaardigheidsgevoel. Want hij kan er toch niet zomaar mee wegkomen dat hij me 12 jaar heeft bedrogen?



Ik ga jullie reacties lezen. Maar 1 ding zeg ik vooraf: ik ga niet bij hem weg. Ik vind dat het nu niet het moment is om zo'n besluit te nemen, want er is nu teveel onrust.

Dit is meteen de reden waarom ik het moeilijk vind om mijn verhaal aan vriendinnen te vertellen. Ik vrees dat ze me allemaal zullen adviseren bij hem weg te gaan. Aangezien ik dat niet van plan ben, ben ik bang dat ik daarmee hun steun zal verspelen.



Enfin. We zullen zien.



Ik zou heel graag willen horen of er andere vrouwen zijn die iets hebben meegemaakt dat op mijn verhaal lijkt en die er uit zijn gekomen met hun man.



Ik begrijp hier helemaal niks van, hoe kan je nou niet boos zijn op je man en op jezelf???

Wat een apart iets dit !

quote:wolkenvrouw schreef op 19 april 2010 @ 10:51:

Waarom ik niet weg wil? We hebben 2 kinderen. Ik kom zelf uit een gebroken gezin en gun mijn kinderen iets anders. Daarnaast ben ik bang. Bang om alleen te zijn. Bang om er als vrouw van 44 alleen voor te staan.



Financieel is het geen probleem, maar het is wel duidelijk dat het er allemaal in elk geval financieel niet op vooruit zal gaan.

Als dit de enige redenen zijn om bij hem te blijven, zou ik eens goed naar jezelf in de spiegel kijken en je afvragen of je dit echt wilt. Je geeft mij het gevoel dat je amper nog om hem geeft en dat het je eigenlijk ook niet heel veel doet dat hij je langdurig heeft bedrogen.

En vind je het eigenlijk wel een probleem als hij in de toekomst wel weer zou vreemdgaan?

Wolkenvrouw welk voorbeeld denk je ook dat je hiermee je kinderen geeft? Kinderen hebben veel meer door dan ouders denken en het wereldbeeld dat je krijgt van een relatie waarin zoveel bedrog speelt is toch wel enigszins verdraait.



Daarbij kan ik als kind van een moeder die haar ogen sloot voor het bedrog van mijn vader alleen maar zeggen dat ondanks dat ik zielsveel van haar houdt ik vooral heel veel medelijden met mijn moeder heb. Ze is een lieve moeder, maar als mens mist ze elke vorm van zelfrespect dat ze zo over zich heeft laten lopen. Door haar gedrag (het de andere kant op kijken) heeft ze ook alle andere leugens van mijn vader niet kunnen/willen zien en daarmee heeft ze mij indirect ook heel ernstig beschadigd.

quote:wolkenvrouw schreef op 19 april 2010 @ 10:51:

Waarom ik niet weg wil? We hebben 2 kinderen. Ik kom zelf uit een gebroken gezin en gun mijn kinderen iets anders. Daarnaast ben ik bang. Bang om alleen te zijn. Bang om er als vrouw van 44 alleen voor te staan.



En dit is denk ik het hele eieren eten. De belangrijkste reden waarom (meestal) vrouwen in de meest verrotte situatie blijven zitten. Simpelweg niet genoeg ruggegraat hebben om het leven ook alleen aan te kunnen.

Ik vind het nobel dat je ook denkt aan je kinderen en ze geen gebroken gezin gunt. Aan de andere kant zullen ze van de situatie nu ook genoeg meekrijgen. En dan geef je ze ook geen goed beeld van relaties mee.

Maar dat je verdorie als volwassen vrouw van ruim in de 40 niet in staat bent om op eigen benen te staan en onafhankelijk te zijn en daardoor kiest voor deze situatie vind ik alleen maar heel erg zwak. En bovendien steek je je kop in het zand.

Ik heb vorig jaar mijn relatie verbroken. De liefde was toen (en nu nog steeds) van beide kanten (wederzijds dus) niet weg. We willen het liefst samen met elkaar verder, maar er zijn issues. Ik heb besloten de relatie te verbreken. En ik ben er trots op hoe ik in het leven sta. Ik weet van mijn liefde voor hem. Ik weet van zijn liefde voor mij. Maar ik weet ook dat het leven waardevol is op de manier hoe ik die nu leef.