Relaties
alle pijlers
alles op losse schroeven
maandag 19 april 2010 om 10:24
Daar ben ik weer. Mijn verhaal heeft weer een nieuwe wending genomen.
Ik ben wijs geworden door mijn laatste topic dus ik zal proberen om een korte samenvatting te geven van het voorgaande:
- 3 jaar geleden heb ik een affaire gehad. Een hele stevige. Nauwelijks gevoel over voor mijn man
- affaire afgesloten, therapie gehad en flink geinvesteerd in relatie.
- 4 weken geleden vertelde man dat hij al een paar maanden een affaire heeft. Die affaire is afgesloten. Wij weer samen aan het werk aan onze relatie
- Na 2 weken ging mijn man weg, om na te denken en liet mij in verdriet en angst achter. Ik postte hier en kreeg voornamelijk boze reacties in de trend van "de pot verwijt de ketel"
- Man is weer teruggekomen en ik heb me er weer ingestort om te werken aan onze problemen.
- afgelopen vrijdag biechtte mijn man het echte probleem op. Hij gaat al onze hele relatie lang vreemd. Tientallen keren, vooral in het buitenland. De eerste keer toen ons eerste kind nog een babietje was.
Dus...enerzijds schrijf ik dit omdat ik zo ontzettend veel boze reacties heb gekregen hier, en ik toch wil laten zien dat de oorzaak niet alleen bij mij ligt. Anderzijds sta ik versteld van mijn eigen reactie nu. Hij heeft het allemaal uitgelegd. Het is zo ontzettend plat: we hadden niet genoeg sex en ik kan daar erg slecht over praten. Daarom ging hij vreemd. Hij heeft dat nooit aan iemand durven vertellen, maar wil nu schoon schip maken.
En ik? Ik vertrouw hem. Het is zo raar. Ik heb dit weekend in mijn binnenste gezocht naar wantrouwen en woede, maar het is er niet.
Ik ben wel boos over 1 ding: toen mijn affaire uitkwam heb ik vreselijke heibel met mijn ouders gekregen. Echt enorm. Ik ben zelfs een maand in therapie geweest in het buitenland en dat was zeer mens-onterend. Mijn man heeft op geen enkel moment ingegrepen en gezegd dat het allemaal niet zo zwart-wit is. Heeft me op geen enkel moment beschermd tegen de intense woede van mijn ouders. Heeft iedereen gewoon laten zeggen dat hij zo zielig is en dat hij zo geweldig is dat hij er nog altijd voor me is...
Daarover ben ik woest.
Maar over dat vreemdgaan? Gek genoeg niet. En ik geloof hem ook nog als hij zegt dat hij het niet meer zal doen. En geloof me, dat is niet uit angst hem te verliezen, maar ik kan werkelijk geen spoortje wantrouwen vinden in mijn binnenste.
Vanmorgen zei ik:"ik mis heel erg jouw respect en bevestiging voor de manier waarop ik dit aanpak. Ik denk dat je in de hele wereld geen andere vrouw zult vinden die het op deze manier kan oppakken". Dat vind ik namelijk wel weer heel lastig.
En het doet ook wel iets met mijn rechtvaardigheidsgevoel. Want hij kan er toch niet zomaar mee wegkomen dat hij me 12 jaar heeft bedrogen?
Ik ga jullie reacties lezen. Maar 1 ding zeg ik vooraf: ik ga niet bij hem weg. Ik vind dat het nu niet het moment is om zo'n besluit te nemen, want er is nu teveel onrust.
Dit is meteen de reden waarom ik het moeilijk vind om mijn verhaal aan vriendinnen te vertellen. Ik vrees dat ze me allemaal zullen adviseren bij hem weg te gaan. Aangezien ik dat niet van plan ben, ben ik bang dat ik daarmee hun steun zal verspelen.
Enfin. We zullen zien.
Ik zou heel graag willen horen of er andere vrouwen zijn die iets hebben meegemaakt dat op mijn verhaal lijkt en die er uit zijn gekomen met hun man.
Ik ben wijs geworden door mijn laatste topic dus ik zal proberen om een korte samenvatting te geven van het voorgaande:
- 3 jaar geleden heb ik een affaire gehad. Een hele stevige. Nauwelijks gevoel over voor mijn man
- affaire afgesloten, therapie gehad en flink geinvesteerd in relatie.
- 4 weken geleden vertelde man dat hij al een paar maanden een affaire heeft. Die affaire is afgesloten. Wij weer samen aan het werk aan onze relatie
- Na 2 weken ging mijn man weg, om na te denken en liet mij in verdriet en angst achter. Ik postte hier en kreeg voornamelijk boze reacties in de trend van "de pot verwijt de ketel"
- Man is weer teruggekomen en ik heb me er weer ingestort om te werken aan onze problemen.
- afgelopen vrijdag biechtte mijn man het echte probleem op. Hij gaat al onze hele relatie lang vreemd. Tientallen keren, vooral in het buitenland. De eerste keer toen ons eerste kind nog een babietje was.
Dus...enerzijds schrijf ik dit omdat ik zo ontzettend veel boze reacties heb gekregen hier, en ik toch wil laten zien dat de oorzaak niet alleen bij mij ligt. Anderzijds sta ik versteld van mijn eigen reactie nu. Hij heeft het allemaal uitgelegd. Het is zo ontzettend plat: we hadden niet genoeg sex en ik kan daar erg slecht over praten. Daarom ging hij vreemd. Hij heeft dat nooit aan iemand durven vertellen, maar wil nu schoon schip maken.
En ik? Ik vertrouw hem. Het is zo raar. Ik heb dit weekend in mijn binnenste gezocht naar wantrouwen en woede, maar het is er niet.
Ik ben wel boos over 1 ding: toen mijn affaire uitkwam heb ik vreselijke heibel met mijn ouders gekregen. Echt enorm. Ik ben zelfs een maand in therapie geweest in het buitenland en dat was zeer mens-onterend. Mijn man heeft op geen enkel moment ingegrepen en gezegd dat het allemaal niet zo zwart-wit is. Heeft me op geen enkel moment beschermd tegen de intense woede van mijn ouders. Heeft iedereen gewoon laten zeggen dat hij zo zielig is en dat hij zo geweldig is dat hij er nog altijd voor me is...
Daarover ben ik woest.
Maar over dat vreemdgaan? Gek genoeg niet. En ik geloof hem ook nog als hij zegt dat hij het niet meer zal doen. En geloof me, dat is niet uit angst hem te verliezen, maar ik kan werkelijk geen spoortje wantrouwen vinden in mijn binnenste.
Vanmorgen zei ik:"ik mis heel erg jouw respect en bevestiging voor de manier waarop ik dit aanpak. Ik denk dat je in de hele wereld geen andere vrouw zult vinden die het op deze manier kan oppakken". Dat vind ik namelijk wel weer heel lastig.
En het doet ook wel iets met mijn rechtvaardigheidsgevoel. Want hij kan er toch niet zomaar mee wegkomen dat hij me 12 jaar heeft bedrogen?
Ik ga jullie reacties lezen. Maar 1 ding zeg ik vooraf: ik ga niet bij hem weg. Ik vind dat het nu niet het moment is om zo'n besluit te nemen, want er is nu teveel onrust.
Dit is meteen de reden waarom ik het moeilijk vind om mijn verhaal aan vriendinnen te vertellen. Ik vrees dat ze me allemaal zullen adviseren bij hem weg te gaan. Aangezien ik dat niet van plan ben, ben ik bang dat ik daarmee hun steun zal verspelen.
Enfin. We zullen zien.
Ik zou heel graag willen horen of er andere vrouwen zijn die iets hebben meegemaakt dat op mijn verhaal lijkt en die er uit zijn gekomen met hun man.
maandag 19 april 2010 om 11:10
quote:wolkenvrouw schreef op 19 april 2010 @ 11:06:
nathaniel ik heb nog nauwelijks de tijd gehad om daar over na te denken. De afspraak met de sexuoloog heeft daar ook mee te maken. De schokken van de afgelopen weken, de schrik, de angst en de boosheid, maken het voor mij erg lastig om bij mijzelf te rade te gaan.
Daarom is mijn besluit vooral een besluit voor nu: Nu weggaan is niet goed, denk ik.Je hoeft ook nog niet een definitieve beslissing te maken, maar misschien is het heel verhelderend om een paar dagen alleen te zijn. Zonder meningen van allemaal andere mensen gewoon voor jezelf alles op een rijtje zetten en alle indrukken van de afgelopen weken laten bezinken. Dat kan heel verfrissend werken.
nathaniel ik heb nog nauwelijks de tijd gehad om daar over na te denken. De afspraak met de sexuoloog heeft daar ook mee te maken. De schokken van de afgelopen weken, de schrik, de angst en de boosheid, maken het voor mij erg lastig om bij mijzelf te rade te gaan.
Daarom is mijn besluit vooral een besluit voor nu: Nu weggaan is niet goed, denk ik.Je hoeft ook nog niet een definitieve beslissing te maken, maar misschien is het heel verhelderend om een paar dagen alleen te zijn. Zonder meningen van allemaal andere mensen gewoon voor jezelf alles op een rijtje zetten en alle indrukken van de afgelopen weken laten bezinken. Dat kan heel verfrissend werken.
maandag 19 april 2010 om 11:11
Als ik een pechartikel koop en ik zeg tegen mezelf: dit artikel houd ik, ik ga niet meer met dat ding retour, dan kan je er donder op zeggen dat het ding binnen een maand bij de vuilnisbak ligt. Omdat, liefde, bewondering of whatever zich niet houdt aan de restricties die je jezelf oplegt.
Dus ja, ik zie deze relatie eindigen en doe het "the hard way", cold turkey dus.
Dus ja, ik zie deze relatie eindigen en doe het "the hard way", cold turkey dus.
maandag 19 april 2010 om 11:14
quote:wolkenvrouw schreef op 19 april 2010 @ 11:08:
Sunemom, ik kijk zeer zeker niet de andere kant op. Ik kijk dit monster recht in de ogen op het moment en probeer het monster te doorgronden.
Mijn moeder heeft altijd gedacht, nee zeker geweten dat het enige dat ze niet wilde zien mijn vaders overige vrouwen waren. Met mijn vader was niets mis, behalve dat hij niet monogaam kon blijven. Dat dacht mijn moeder tot mijn vader veel beter bleek te kunnen liegen dan zij ooit voor mogelijk had gehouden en mijn moeder in de rechtszaal moest aanhoren met wat voor monster ze daadwerkelijk getrouwd was.
Inmiddels zijn wij 10 jaar verder, mijn ouders zijn nog altijd bij elkaar en mijn moeder zegt nog altijd dat ze gelukkig zijn samen. In werkelijkheid leeft ze samen met een pathologische leugenaar die veel en veel meer op zijn kerfstok heeft dan zijn buitenechtelijke relaties, maar waarvan de waarheid door mijn moeder nog altijd niet gezien wordt. Zij kan het leven alleen niet aan en zal zolang mijn vader leeft in haar wereld blijven geloven.
Sunemom, ik kijk zeer zeker niet de andere kant op. Ik kijk dit monster recht in de ogen op het moment en probeer het monster te doorgronden.
Mijn moeder heeft altijd gedacht, nee zeker geweten dat het enige dat ze niet wilde zien mijn vaders overige vrouwen waren. Met mijn vader was niets mis, behalve dat hij niet monogaam kon blijven. Dat dacht mijn moeder tot mijn vader veel beter bleek te kunnen liegen dan zij ooit voor mogelijk had gehouden en mijn moeder in de rechtszaal moest aanhoren met wat voor monster ze daadwerkelijk getrouwd was.
Inmiddels zijn wij 10 jaar verder, mijn ouders zijn nog altijd bij elkaar en mijn moeder zegt nog altijd dat ze gelukkig zijn samen. In werkelijkheid leeft ze samen met een pathologische leugenaar die veel en veel meer op zijn kerfstok heeft dan zijn buitenechtelijke relaties, maar waarvan de waarheid door mijn moeder nog altijd niet gezien wordt. Zij kan het leven alleen niet aan en zal zolang mijn vader leeft in haar wereld blijven geloven.
maandag 19 april 2010 om 11:14
quote:wolkenvrouw schreef op 19 april 2010 @ 10:51:
Waarom ik niet weg wil? We hebben 2 kinderen. Ik kom zelf uit een gebroken gezin en gun mijn kinderen iets anders.
Denk je dat je kinderen gelukkig zullen worden met ouders die niet meer met elkaar kunnen?
Ik kom zelf ook uit een gebroken gezin maar NO WAY dat ik er gelukkiger mee was geweest als ze bij elkaar waren gebleven hoor.
Kinderen voelen het net zo goed aan.. en daarbij, wat voor voorbeeld geef je je kinderen?
Je wilt het niet horen, sorry.. maar ik snap niet dat jullie nog bij elkaar zijn.
Jullie zijn alle 2 fout geweest en aan iedere relatie moet gewerkt worden, maar moet het allemaal zó moeilijk zijn?
Het antwoord is nee, dat vind ik niet!
Waarom ik niet weg wil? We hebben 2 kinderen. Ik kom zelf uit een gebroken gezin en gun mijn kinderen iets anders.
Denk je dat je kinderen gelukkig zullen worden met ouders die niet meer met elkaar kunnen?
Ik kom zelf ook uit een gebroken gezin maar NO WAY dat ik er gelukkiger mee was geweest als ze bij elkaar waren gebleven hoor.
Kinderen voelen het net zo goed aan.. en daarbij, wat voor voorbeeld geef je je kinderen?
Je wilt het niet horen, sorry.. maar ik snap niet dat jullie nog bij elkaar zijn.
Jullie zijn alle 2 fout geweest en aan iedere relatie moet gewerkt worden, maar moet het allemaal zó moeilijk zijn?
Het antwoord is nee, dat vind ik niet!
anoniem_82643 wijzigde dit bericht op 19-04-2010 11:16
Reden: spelling
Reden: spelling
% gewijzigd
maandag 19 april 2010 om 11:15
Je hebt meerdere topics gehad, en ook hier heb je weer tegenstrijdigheden.
Ik ben ook besodemieterd door mijn man, en nee, ik zie jou niet als Loeder, monster, mannenafpakster of whatever....
Ik vind dit hele verhaal niet kloppen. Dit hoort niet!
Ik en mijn partner zijn weer bij elkaar, nadat ik anderhalf (en nu nog!) alleen woon met onze dochter. Ik ben natuurlijk ook bang geweest om er ineens alleen voor te staan. Maar hé.... that's life! Je hebt het soms niet voor het kiezen!
En als je de keuze hebt (net als jij nu) maak dan de juiste.... En denk eerst aan je kinderen. Er is al een hele lange tijd spanning in huis, en je kinderen zijn daar de dupe van.
Enne; gedwongen om een maand naar het buitenland te gaan??? Excuse me???
Nogmaals..... zieke relatie!
Ik ben ook besodemieterd door mijn man, en nee, ik zie jou niet als Loeder, monster, mannenafpakster of whatever....
Ik vind dit hele verhaal niet kloppen. Dit hoort niet!
Ik en mijn partner zijn weer bij elkaar, nadat ik anderhalf (en nu nog!) alleen woon met onze dochter. Ik ben natuurlijk ook bang geweest om er ineens alleen voor te staan. Maar hé.... that's life! Je hebt het soms niet voor het kiezen!
En als je de keuze hebt (net als jij nu) maak dan de juiste.... En denk eerst aan je kinderen. Er is al een hele lange tijd spanning in huis, en je kinderen zijn daar de dupe van.
Enne; gedwongen om een maand naar het buitenland te gaan??? Excuse me???
Nogmaals..... zieke relatie!
maandag 19 april 2010 om 11:16
Ik vind je helemaal niet ruggegraatloos.
Omdat het voor Christiane04 werkt om haar relatie te verbreken, hoeft dit voor jou nog niet de beste oplossing te zijn.
Ik vind het heel knap dat je deze relatie nog een kans wil geven.
Het lijkt me, na alles wat er gebeurd is, heel hard werken.
Wat ik moeilijk te verteren zou vinden, is dat hij jou die therapie liet volgen en zichzelf zielig vond, maar jou al die tijd ook al bedonderde.
Wat is zijn uitleg daarover?
Omdat het voor Christiane04 werkt om haar relatie te verbreken, hoeft dit voor jou nog niet de beste oplossing te zijn.
Ik vind het heel knap dat je deze relatie nog een kans wil geven.
Het lijkt me, na alles wat er gebeurd is, heel hard werken.
Wat ik moeilijk te verteren zou vinden, is dat hij jou die therapie liet volgen en zichzelf zielig vond, maar jou al die tijd ook al bedonderde.
Wat is zijn uitleg daarover?
maandag 19 april 2010 om 11:16
maandag 19 april 2010 om 11:30
quote:wolkenvrouw schreef op 19 april 2010 @ 11:24:
tja...
ruggegraatloos als ik ben het volgende:
Ik merk dat het openen van dit topic me op dit moment meer verdriet geeft dan steun.
Ik laat het hier maar even bij
Met het risico dat ik heel hard gevonden wordt... Ik denk dat de situatie waarin jullie nu zitten an sich niet beschadigend hoeft te zijn voor een kind mits vreselijk goed begeleid, maar jou houding hierin (voor zover je dat via een scherm kunt beoordelen) zal zeker wel zijn sporen nalaten.
Veel sterkte in dit hele proces, vooral ook juist voor je kinderen.
tja...
ruggegraatloos als ik ben het volgende:
Ik merk dat het openen van dit topic me op dit moment meer verdriet geeft dan steun.
Ik laat het hier maar even bij
Met het risico dat ik heel hard gevonden wordt... Ik denk dat de situatie waarin jullie nu zitten an sich niet beschadigend hoeft te zijn voor een kind mits vreselijk goed begeleid, maar jou houding hierin (voor zover je dat via een scherm kunt beoordelen) zal zeker wel zijn sporen nalaten.
Veel sterkte in dit hele proces, vooral ook juist voor je kinderen.
maandag 19 april 2010 om 11:38
quote:Sunemom schreef op 19 april 2010 @ 11:30:
[...]
Met het risico dat ik heel hard gevonden wordt... Ik denk dat de situatie waarin jullie nu zitten an sich niet beschadigend hoeft te zijn voor een kind mits vreselijk goed begeleid, maar jou houding hierin (voor zover je dat via een scherm kunt beoordelen) zal zeker wel zijn sporen nalaten.
Veel sterkte in dit hele proces, vooral ook juist voor je kinderen.
De houding van Wolkenvrouw of de houding van jouw moeder die je op haar projecteert?
Ik heb van huis uit een ander voorbeeld meegekregen en vanuit mijn projectie doet ze het zo slecht nog niet.
Conclusie? We kunnen er misschien gewoon niets over zeggen. Of hooguit kanttekeningen bieden bij dingen die we lezen, met de vraag of Wolkenvrouw aan bepaalde dingen wel gedacht heeft en of ze bij bepaalde dingen wel stilgestaan heeft.
[...]
Met het risico dat ik heel hard gevonden wordt... Ik denk dat de situatie waarin jullie nu zitten an sich niet beschadigend hoeft te zijn voor een kind mits vreselijk goed begeleid, maar jou houding hierin (voor zover je dat via een scherm kunt beoordelen) zal zeker wel zijn sporen nalaten.
Veel sterkte in dit hele proces, vooral ook juist voor je kinderen.
De houding van Wolkenvrouw of de houding van jouw moeder die je op haar projecteert?
Ik heb van huis uit een ander voorbeeld meegekregen en vanuit mijn projectie doet ze het zo slecht nog niet.
Conclusie? We kunnen er misschien gewoon niets over zeggen. Of hooguit kanttekeningen bieden bij dingen die we lezen, met de vraag of Wolkenvrouw aan bepaalde dingen wel gedacht heeft en of ze bij bepaalde dingen wel stilgestaan heeft.
maandag 19 april 2010 om 11:39
quote:wolkenvrouw schreef op 19 april 2010 @ 10:24:
Daar ben ik weer. Mijn verhaal heeft weer een nieuwe wending genomen.
Ik ben wijs geworden door mijn laatste topic dus ik zal proberen om een korte samenvatting te geven van het voorgaande:
- 3 jaar geleden heb ik een affaire gehad. Een hele stevige. Nauwelijks gevoel over voor mijn man
- affaire afgesloten, therapie gehad en flink geinvesteerd in relatie.
- 4 weken geleden vertelde man dat hij al een paar maanden een affaire heeft. Die affaire is afgesloten. Wij weer samen aan het werk aan onze relatie
- Na 2 weken ging mijn man weg, om na te denken en liet mij in verdriet en angst achter. Ik postte hier en kreeg voornamelijk boze reacties in de trend van "de pot verwijt de ketel"
- Man is weer teruggekomen en ik heb me er weer ingestort om te werken aan onze problemen.
- afgelopen vrijdag biechtte mijn man het echte probleem op. Hij gaat al onze hele relatie lang vreemd. Tientallen keren, vooral in het buitenland. De eerste keer toen ons eerste kind nog een babietje was.
Dus...enerzijds schrijf ik dit omdat ik zo ontzettend veel boze reacties heb gekregen hier, en ik toch wil laten zien dat de oorzaak niet alleen bij mij ligt. Anderzijds sta ik versteld van mijn eigen reactie nu. Hij heeft het allemaal uitgelegd. Het is zo ontzettend plat: we hadden niet genoeg sex en ik kan daar erg slecht over praten. Daarom ging hij vreemd. Hij heeft dat nooit aan iemand durven vertellen, maar wil nu schoon schip maken.
En ik? Ik vertrouw hem. Het is zo raar. Ik heb dit weekend in mijn binnenste gezocht naar wantrouwen en woede, maar het is er niet.
Ik ben wel boos over 1 ding: toen mijn affaire uitkwam heb ik vreselijke heibel met mijn ouders gekregen. Echt enorm. Ik ben zelfs een maand in therapie geweest in het buitenland en dat was zeer mens-onterend. Mijn man heeft op geen enkel moment ingegrepen en gezegd dat het allemaal niet zo zwart-wit is. Heeft me op geen enkel moment beschermd tegen de intense woede van mijn ouders. Heeft iedereen gewoon laten zeggen dat hij zo zielig is en dat hij zo geweldig is dat hij er nog altijd voor me is...
Daarover ben ik woest.
Maar over dat vreemdgaan? Gek genoeg niet. En ik geloof hem ook nog als hij zegt dat hij het niet meer zal doen. En geloof me, dat is niet uit angst hem te verliezen, maar ik kan werkelijk geen spoortje wantrouwen vinden in mijn binnenste.
Vanmorgen zei ik:"ik mis heel erg jouw respect en bevestiging voor de manier waarop ik dit aanpak. Ik denk dat je in de hele wereld geen andere vrouw zult vinden die het op deze manier kan oppakken". Dat vind ik namelijk wel weer heel lastig.
En het doet ook wel iets met mijn rechtvaardigheidsgevoel. Want hij kan er toch niet zomaar mee wegkomen dat hij me 12 jaar heeft bedrogen?
Ik ga jullie reacties lezen. Maar 1 ding zeg ik vooraf: ik ga niet bij hem weg. Ik vind dat het nu niet het moment is om zo'n besluit te nemen, want er is nu teveel onrust.
Dit is meteen de reden waarom ik het moeilijk vind om mijn verhaal aan vriendinnen te vertellen. Ik vrees dat ze me allemaal zullen adviseren bij hem weg te gaan. Aangezien ik dat niet van plan ben, ben ik bang dat ik daarmee hun steun zal verspelen.
Enfin. We zullen zien.
Ik zou heel graag willen horen of er andere vrouwen zijn die iets hebben meegemaakt dat op mijn verhaal lijkt en die er uit zijn gekomen met hun man.
Daar ben ik weer. Mijn verhaal heeft weer een nieuwe wending genomen.
Ik ben wijs geworden door mijn laatste topic dus ik zal proberen om een korte samenvatting te geven van het voorgaande:
- 3 jaar geleden heb ik een affaire gehad. Een hele stevige. Nauwelijks gevoel over voor mijn man
- affaire afgesloten, therapie gehad en flink geinvesteerd in relatie.
- 4 weken geleden vertelde man dat hij al een paar maanden een affaire heeft. Die affaire is afgesloten. Wij weer samen aan het werk aan onze relatie
- Na 2 weken ging mijn man weg, om na te denken en liet mij in verdriet en angst achter. Ik postte hier en kreeg voornamelijk boze reacties in de trend van "de pot verwijt de ketel"
- Man is weer teruggekomen en ik heb me er weer ingestort om te werken aan onze problemen.
- afgelopen vrijdag biechtte mijn man het echte probleem op. Hij gaat al onze hele relatie lang vreemd. Tientallen keren, vooral in het buitenland. De eerste keer toen ons eerste kind nog een babietje was.
Dus...enerzijds schrijf ik dit omdat ik zo ontzettend veel boze reacties heb gekregen hier, en ik toch wil laten zien dat de oorzaak niet alleen bij mij ligt. Anderzijds sta ik versteld van mijn eigen reactie nu. Hij heeft het allemaal uitgelegd. Het is zo ontzettend plat: we hadden niet genoeg sex en ik kan daar erg slecht over praten. Daarom ging hij vreemd. Hij heeft dat nooit aan iemand durven vertellen, maar wil nu schoon schip maken.
En ik? Ik vertrouw hem. Het is zo raar. Ik heb dit weekend in mijn binnenste gezocht naar wantrouwen en woede, maar het is er niet.
Ik ben wel boos over 1 ding: toen mijn affaire uitkwam heb ik vreselijke heibel met mijn ouders gekregen. Echt enorm. Ik ben zelfs een maand in therapie geweest in het buitenland en dat was zeer mens-onterend. Mijn man heeft op geen enkel moment ingegrepen en gezegd dat het allemaal niet zo zwart-wit is. Heeft me op geen enkel moment beschermd tegen de intense woede van mijn ouders. Heeft iedereen gewoon laten zeggen dat hij zo zielig is en dat hij zo geweldig is dat hij er nog altijd voor me is...
Daarover ben ik woest.
Maar over dat vreemdgaan? Gek genoeg niet. En ik geloof hem ook nog als hij zegt dat hij het niet meer zal doen. En geloof me, dat is niet uit angst hem te verliezen, maar ik kan werkelijk geen spoortje wantrouwen vinden in mijn binnenste.
Vanmorgen zei ik:"ik mis heel erg jouw respect en bevestiging voor de manier waarop ik dit aanpak. Ik denk dat je in de hele wereld geen andere vrouw zult vinden die het op deze manier kan oppakken". Dat vind ik namelijk wel weer heel lastig.
En het doet ook wel iets met mijn rechtvaardigheidsgevoel. Want hij kan er toch niet zomaar mee wegkomen dat hij me 12 jaar heeft bedrogen?
Ik ga jullie reacties lezen. Maar 1 ding zeg ik vooraf: ik ga niet bij hem weg. Ik vind dat het nu niet het moment is om zo'n besluit te nemen, want er is nu teveel onrust.
Dit is meteen de reden waarom ik het moeilijk vind om mijn verhaal aan vriendinnen te vertellen. Ik vrees dat ze me allemaal zullen adviseren bij hem weg te gaan. Aangezien ik dat niet van plan ben, ben ik bang dat ik daarmee hun steun zal verspelen.
Enfin. We zullen zien.
Ik zou heel graag willen horen of er andere vrouwen zijn die iets hebben meegemaakt dat op mijn verhaal lijkt en die er uit zijn gekomen met hun man.
maandag 19 april 2010 om 11:42
quote:qwertu schreef op 19 april 2010 @ 11:38:
[...]
De houding van Wolkenvrouw of de houding van jouw moeder die je op haar projecteert?
Ik heb van huis uit een ander voorbeeld meegekregen en vanuit mijn projectie doet ze het zo slecht nog niet.
Conclusie? We kunnen er misschien gewoon niets over zeggen. Of hooguit kanttekeningen bieden bij dingen die we lezen, met de vraag of Wolkenvrouw aan bepaalde dingen wel gedacht heeft en of ze bij bepaalde dingen wel stilgestaan heeft.De houding van elke vrouw die zo over zich laat lopen dat een vent d'r 12 jaar kan bedonderen zonder duidelijke consequenties.
[...]
De houding van Wolkenvrouw of de houding van jouw moeder die je op haar projecteert?
Ik heb van huis uit een ander voorbeeld meegekregen en vanuit mijn projectie doet ze het zo slecht nog niet.
Conclusie? We kunnen er misschien gewoon niets over zeggen. Of hooguit kanttekeningen bieden bij dingen die we lezen, met de vraag of Wolkenvrouw aan bepaalde dingen wel gedacht heeft en of ze bij bepaalde dingen wel stilgestaan heeft.De houding van elke vrouw die zo over zich laat lopen dat een vent d'r 12 jaar kan bedonderen zonder duidelijke consequenties.
maandag 19 april 2010 om 11:52
Wat het financieële aspect betreft, en het feit dat je niet op eigen benen wilt/kunt staan, is iets wat je man natuurlijk ook haarfijn aanvoelt.
Je bent voor de rest van je huwelijk, zo een makkelijke prooi voor hem.
Hij kan liegen/ bedriegen wat hij wil.
Jij durft toch niet op te stappen.
Sterkte.
Je bent voor de rest van je huwelijk, zo een makkelijke prooi voor hem.
Hij kan liegen/ bedriegen wat hij wil.
Jij durft toch niet op te stappen.
Sterkte.
Age is mind over matter, if you don\'t mind is doesn\'t matter
maandag 19 april 2010 om 11:52
Ik denk dat het een goede keus is om nog geen beslissingen te maken WV. Je hebt het net pas gehoord, het duurt even voor het inzinkt en je conclusies kunt gaan trekken. En ik kan me voorstellen dat er een eind is gekomen aan een jarenlange "onhelderheid" en dat je daardoor juist meer rust ervaart.
Jij kunt het best beoordelen of je redenen om te blijven alleen uit angst voortkomen of dat er nog wel degelijk een wederzijds gevoel van liefde is. Als dat er nog is heb je in ieder geval een soort basis van waaruit je verder kunt gaan nadenken en weer opbouwen als blijkt dat jullie dat willen op de langere termijn.
Ik weet niet of je na zoveel jaar van affaires erop kunt vertrouwen dat je man daar nu in een keer mee ophoudt. Ik zou voorzichtig zijn met dat vertrouwen. Maar misschien kunnen jullie nu wel meer duidelijkheid krijgen in wat jullie beiden gemist hebben, daaraan werken en op die manier een andere relatie opbouwen waarin die affaires tot het verleden kunnen gaan behoren. Geen idee. En ik denk dat jij dat nu ook niet kunt overzien, dat hoeft ook niet.
Probeer helder te krijgen wat je wil en waarom. En wat daarvoor nodig is. In ieder geval sterkte gewenst, lijkt me een moeilijke en pijnlijke situatie van alle kanten.
Jij kunt het best beoordelen of je redenen om te blijven alleen uit angst voortkomen of dat er nog wel degelijk een wederzijds gevoel van liefde is. Als dat er nog is heb je in ieder geval een soort basis van waaruit je verder kunt gaan nadenken en weer opbouwen als blijkt dat jullie dat willen op de langere termijn.
Ik weet niet of je na zoveel jaar van affaires erop kunt vertrouwen dat je man daar nu in een keer mee ophoudt. Ik zou voorzichtig zijn met dat vertrouwen. Maar misschien kunnen jullie nu wel meer duidelijkheid krijgen in wat jullie beiden gemist hebben, daaraan werken en op die manier een andere relatie opbouwen waarin die affaires tot het verleden kunnen gaan behoren. Geen idee. En ik denk dat jij dat nu ook niet kunt overzien, dat hoeft ook niet.
Probeer helder te krijgen wat je wil en waarom. En wat daarvoor nodig is. In ieder geval sterkte gewenst, lijkt me een moeilijke en pijnlijke situatie van alle kanten.
maandag 19 april 2010 om 11:53
quote:wolkenvrouw schreef op 19 april 2010 @ 10:51:
Waarom ik niet weg wil? We hebben 2 kinderen. Ik kom zelf uit een gebroken gezin en gun mijn kinderen iets anders. Daarnaast ben ik bang. Bang om alleen te zijn. Bang om er als vrouw van 44 alleen voor te staan.
Dat zijn geen redenen om te blijven bij iemand.
Je gaat het echt goed redden in je eentje met je kids, maak je daar geen zorgen om. En liever twee gelukkige ouders die uit elkaar zijn dan twee die bij elkaar blijven "voor de kinderen". Kinderen weten dat...echt.
Kies voor jezelf en ga beide een nieuw leven in..doe jezelf en de kinderen dat plezier.
Waarom ik niet weg wil? We hebben 2 kinderen. Ik kom zelf uit een gebroken gezin en gun mijn kinderen iets anders. Daarnaast ben ik bang. Bang om alleen te zijn. Bang om er als vrouw van 44 alleen voor te staan.
Dat zijn geen redenen om te blijven bij iemand.
Je gaat het echt goed redden in je eentje met je kids, maak je daar geen zorgen om. En liever twee gelukkige ouders die uit elkaar zijn dan twee die bij elkaar blijven "voor de kinderen". Kinderen weten dat...echt.
Kies voor jezelf en ga beide een nieuw leven in..doe jezelf en de kinderen dat plezier.
maandag 19 april 2010 om 12:31
quote:Pannetje schreef op 19 april 2010 @ 11:53:
[...]
Dat zijn geen redenen om te blijven bij iemand.
Je gaat het echt goed redden in je eentje met je kids, maak je daar geen zorgen om. En liever twee gelukkige ouders die uit elkaar zijn dan twee die bij elkaar blijven "voor de kinderen". Kinderen weten dat...echt.
Kies voor jezelf en ga beide een nieuw leven in..doe jezelf en de kinderen dat plezier.Zo vreemd om een ander te vertellen wat zij moet doen. Iedereen beslist zelf of je bij iemand blijft of niet. En dat mag jij een waardeloze keuze vinden. Het is wel een eigen keuze. Juist voor haar en dit moment. Misschien denkt ze er morgen al heel anders over maar dat wordt niet bereikt door iemand te vertellen wat ze moet doen.
[...]
Dat zijn geen redenen om te blijven bij iemand.
Je gaat het echt goed redden in je eentje met je kids, maak je daar geen zorgen om. En liever twee gelukkige ouders die uit elkaar zijn dan twee die bij elkaar blijven "voor de kinderen". Kinderen weten dat...echt.
Kies voor jezelf en ga beide een nieuw leven in..doe jezelf en de kinderen dat plezier.Zo vreemd om een ander te vertellen wat zij moet doen. Iedereen beslist zelf of je bij iemand blijft of niet. En dat mag jij een waardeloze keuze vinden. Het is wel een eigen keuze. Juist voor haar en dit moment. Misschien denkt ze er morgen al heel anders over maar dat wordt niet bereikt door iemand te vertellen wat ze moet doen.
maandag 19 april 2010 om 17:24
Tjongejonge wat een gezeik. Iedere vrouw wiens man niet trouw is, en toch in de relatie blijft is meteen een ruggegraatloze, zonder zelfvertrouwen?
Waarom is seksuele trouw zo belangrijk? En hoezo raken de kinderen daardoor beschadigd? Ze staan dr toch niet naast, het gaat ze niks aan. Heb je als ouders dan helemaal geen eigen leven? Natuurlijk wel.
Potdorie het lijkt de jaren 50 wel. Qua moraal hoor, al ging men toen net zo goed vreemd.
Een huwelijk is meer dan exclusief met elkaar neuken lijkt me.
Waarom is seksuele trouw zo belangrijk? En hoezo raken de kinderen daardoor beschadigd? Ze staan dr toch niet naast, het gaat ze niks aan. Heb je als ouders dan helemaal geen eigen leven? Natuurlijk wel.
Potdorie het lijkt de jaren 50 wel. Qua moraal hoor, al ging men toen net zo goed vreemd.
Een huwelijk is meer dan exclusief met elkaar neuken lijkt me.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
maandag 19 april 2010 om 19:59
quote:wolkenvrouw schreef op 19 april 2010 @ 10:58:
Qwertu, wat een zinvolle reactie. Dank je wel.
Je hebt wel gelijk dat ik ook wel iets heb met dat thema 'genoegdoening'. Ik dacht eigenlijk dat ik helemaal in mijn recht stond door te denken dat hij mij dankbaar moet zijn voor mijn reactie nu.
Het is overigens niet zozeer een kwestie van vergeven. Het is meer een verbazingwekkende afwezigheid van vertrouwen.
iemand schrijft dat het niet zo vreemd is dat ik hem nu tot in zijn tenen vertrouw. Inderdaad. Die redenering kan ik volgen. Zo voelt het precies. Hij is nog nooit eerder zo eerlijk geweest!
Over een open relatie: ik denk niet dat ik dat wil maar natuurlijk is die optie door mijn hoofd gegaan. Mijn man is ontzettend ruimdenkend (niet alleen voor zichzelf maar zeer zeker ook voor mij). Hij zou daar totaal geen moeite mee hebben, maar de grens ligt voor hem wel bij het krijgen van gevoelens voor die ander.
Ik heb zojuist een sexuoloog/relatietherpeut gebeld. Dat hadden we afgesproken. Als het in onze agenda's te passen is gaan we daar deze week of uiterlijk maandag naar toe.
Waar is dat op gebaseerd? Omdat hij nu oude en nieuwe misstappen heeft opgebiecht is hij ineens betrouwbaar? Het lijkt me eerder een bewijs dat hij onbetrouwbaar is. Helemaal gezien het hoge kul-gehalte van zijn verklaring. De enige reden die maakt dat mensen vreemdgaan is namelijk dat zij te laf zijn om op te bespreken wat zij graag willen en desondanks niet nalaten te doen wat zij zo graag willen.
Het zou mijn kopje thee niet zijn. Enfin, als het voor jou werkt, prima toch? Blijven jullie elkaar gewoon in het ootje nemen. Lijkt me niks mis mee te zijn.
Qwertu, wat een zinvolle reactie. Dank je wel.
Je hebt wel gelijk dat ik ook wel iets heb met dat thema 'genoegdoening'. Ik dacht eigenlijk dat ik helemaal in mijn recht stond door te denken dat hij mij dankbaar moet zijn voor mijn reactie nu.
Het is overigens niet zozeer een kwestie van vergeven. Het is meer een verbazingwekkende afwezigheid van vertrouwen.
iemand schrijft dat het niet zo vreemd is dat ik hem nu tot in zijn tenen vertrouw. Inderdaad. Die redenering kan ik volgen. Zo voelt het precies. Hij is nog nooit eerder zo eerlijk geweest!
Over een open relatie: ik denk niet dat ik dat wil maar natuurlijk is die optie door mijn hoofd gegaan. Mijn man is ontzettend ruimdenkend (niet alleen voor zichzelf maar zeer zeker ook voor mij). Hij zou daar totaal geen moeite mee hebben, maar de grens ligt voor hem wel bij het krijgen van gevoelens voor die ander.
Ik heb zojuist een sexuoloog/relatietherpeut gebeld. Dat hadden we afgesproken. Als het in onze agenda's te passen is gaan we daar deze week of uiterlijk maandag naar toe.
Waar is dat op gebaseerd? Omdat hij nu oude en nieuwe misstappen heeft opgebiecht is hij ineens betrouwbaar? Het lijkt me eerder een bewijs dat hij onbetrouwbaar is. Helemaal gezien het hoge kul-gehalte van zijn verklaring. De enige reden die maakt dat mensen vreemdgaan is namelijk dat zij te laf zijn om op te bespreken wat zij graag willen en desondanks niet nalaten te doen wat zij zo graag willen.
Het zou mijn kopje thee niet zijn. Enfin, als het voor jou werkt, prima toch? Blijven jullie elkaar gewoon in het ootje nemen. Lijkt me niks mis mee te zijn.
maandag 19 april 2010 om 20:06
quote:lolapaloeza schreef op 19 april 2010 @ 17:24:
Tjongejonge wat een gezeik. Iedere vrouw wiens man niet trouw is, en toch in de relatie blijft is meteen een ruggegraatloze, zonder zelfvertrouwen?
Waarom is seksuele trouw zo belangrijk? En hoezo raken de kinderen daardoor beschadigd? Ze staan dr toch niet naast, het gaat ze niks aan. Heb je als ouders dan helemaal geen eigen leven? Natuurlijk wel.
Potdorie het lijkt de jaren 50 wel. Qua moraal hoor, al ging men toen net zo goed vreemd.
Een huwelijk is meer dan exclusief met elkaar neuken lijkt me.
Wat wie met wie uitspookt doet wat mij betreft niet terzake. Niet de daad an sich maar de leugens er om heen kunnen de relatie en de ander beschadigen. Laat iedereen die dat graag wil vooral een open relatie beginnen. Daar lijkt me niks mis mee te zijn.
Maar wanneer twee mensen elkaar beduvelen en als gevolg daarvan ook nog eens maandenlang met elkaar in de clinch liggen dan zal niet onopgemerkt voorbij gaan aan de kinderen.
Tjongejonge wat een gezeik. Iedere vrouw wiens man niet trouw is, en toch in de relatie blijft is meteen een ruggegraatloze, zonder zelfvertrouwen?
Waarom is seksuele trouw zo belangrijk? En hoezo raken de kinderen daardoor beschadigd? Ze staan dr toch niet naast, het gaat ze niks aan. Heb je als ouders dan helemaal geen eigen leven? Natuurlijk wel.
Potdorie het lijkt de jaren 50 wel. Qua moraal hoor, al ging men toen net zo goed vreemd.
Een huwelijk is meer dan exclusief met elkaar neuken lijkt me.
Wat wie met wie uitspookt doet wat mij betreft niet terzake. Niet de daad an sich maar de leugens er om heen kunnen de relatie en de ander beschadigen. Laat iedereen die dat graag wil vooral een open relatie beginnen. Daar lijkt me niks mis mee te zijn.
Maar wanneer twee mensen elkaar beduvelen en als gevolg daarvan ook nog eens maandenlang met elkaar in de clinch liggen dan zal niet onopgemerkt voorbij gaan aan de kinderen.
maandag 19 april 2010 om 20:41
quote:wolkenvrouw schreef op 19 april 2010 @ 10:51:
Wat ik wil met dit verhaal? Een beetje steun, een beetje aandacht voor mijn kant. Een beetje hoop dat het misschien wel mogelijk is.
Waarom ik niet weg wil? We hebben 2 kinderen. Ik kom zelf uit een gebroken gezin en gun mijn kinderen iets anders. Daarnaast ben ik bang. Bang om alleen te zijn. Bang om er als vrouw van 44 alleen voor te staan.
Financieel is het geen probleem, maar het is wel duidelijk dat het er allemaal in elk geval financieel niet op vooruit zal gaan.
1) En hoe leuk is het voor die kinderen om op te groeien in een thuis waar wederzijds bedrog kennelijk schering en inslag is? Geef je hiermee het goede voorbeeld? wat wil jij dat ze hiervan leren en meenemen naar hun eigen volwassen leven?
2) Angst is een lekker solide raadgever. Mensen die niet alleen kunnen zijn, houden over het algemeen niet erg van zichzelf. Als je niet van jezelf houdt, mag je niet verwachten dat een ander dat wel zal doen. Maar jij hebt 2 kinderen, je bent dus niet alleen. En een tijdje zonder partner kan heel gezond en leerzaam zijn.
3) Neem het aan van iemand die ooit dakloos en berooid op straat heeft gestaan: financiën zijn belangrijk, maar verre van je grootste zorg. waar een wil is, is een weg.
Als iemand zijn of haar redenen om bij de partner te blijven, aan mij gaat beschrijven, dan verwacht ik ergens in die riedel te zien staan 'ik houd van hem en hij houdt van mij'. Hoezeer imperfect de rest ook moge zijn, dit is een grondbeginsel en wat mij betreft de enige goede reden om er aan te willen werken. Dit mis ik in jouw bericht en dat is wat mij betreft veelzeggend.
Verder dan het gequote bericht ben ik nog niet gekomen, ik ga dus nu maar de rest van het topic lezen
Wat ik wil met dit verhaal? Een beetje steun, een beetje aandacht voor mijn kant. Een beetje hoop dat het misschien wel mogelijk is.
Waarom ik niet weg wil? We hebben 2 kinderen. Ik kom zelf uit een gebroken gezin en gun mijn kinderen iets anders. Daarnaast ben ik bang. Bang om alleen te zijn. Bang om er als vrouw van 44 alleen voor te staan.
Financieel is het geen probleem, maar het is wel duidelijk dat het er allemaal in elk geval financieel niet op vooruit zal gaan.
1) En hoe leuk is het voor die kinderen om op te groeien in een thuis waar wederzijds bedrog kennelijk schering en inslag is? Geef je hiermee het goede voorbeeld? wat wil jij dat ze hiervan leren en meenemen naar hun eigen volwassen leven?
2) Angst is een lekker solide raadgever. Mensen die niet alleen kunnen zijn, houden over het algemeen niet erg van zichzelf. Als je niet van jezelf houdt, mag je niet verwachten dat een ander dat wel zal doen. Maar jij hebt 2 kinderen, je bent dus niet alleen. En een tijdje zonder partner kan heel gezond en leerzaam zijn.
3) Neem het aan van iemand die ooit dakloos en berooid op straat heeft gestaan: financiën zijn belangrijk, maar verre van je grootste zorg. waar een wil is, is een weg.
Als iemand zijn of haar redenen om bij de partner te blijven, aan mij gaat beschrijven, dan verwacht ik ergens in die riedel te zien staan 'ik houd van hem en hij houdt van mij'. Hoezeer imperfect de rest ook moge zijn, dit is een grondbeginsel en wat mij betreft de enige goede reden om er aan te willen werken. Dit mis ik in jouw bericht en dat is wat mij betreft veelzeggend.
Verder dan het gequote bericht ben ik nog niet gekomen, ik ga dus nu maar de rest van het topic lezen
maandag 19 april 2010 om 22:36
quote:wolkenvrouw schreef op 19 april 2010 @ 10:24:
Want hij kan er toch niet zomaar mee wegkomen dat hij me 12 jaar heeft bedrogen?
Ik ga jullie reacties lezen. Maar 1 ding zeg ik vooraf: ik ga niet bij hem weg. .
Hij komt er gewoon mee weg!!
Je blijft toch.
Maar goed, sterkte de komende 12 jaar, ben bang
voor je dat hij nog wel eens schoon schip moet maken.
Laat het ons weten.
Want hij kan er toch niet zomaar mee wegkomen dat hij me 12 jaar heeft bedrogen?
Ik ga jullie reacties lezen. Maar 1 ding zeg ik vooraf: ik ga niet bij hem weg. .
Hij komt er gewoon mee weg!!
Je blijft toch.
Maar goed, sterkte de komende 12 jaar, ben bang
voor je dat hij nog wel eens schoon schip moet maken.
Laat het ons weten.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
dinsdag 20 april 2010 om 15:36
quote:wuiles schreef op 19 april 2010 @ 20:06:
[...]
Wat wie met wie uitspookt doet wat mij betreft niet terzake. Niet de daad an sich maar de leugens er om heen kunnen de relatie en de ander beschadigen. Laat iedereen die dat graag wil vooral een open relatie beginnen. Daar lijkt me niks mis mee te zijn.
Maar wanneer twee mensen elkaar beduvelen en als gevolg daarvan ook nog eens maandenlang met elkaar in de clinch liggen dan zal niet onopgemerkt voorbij gaan aan de kinderen.
Als de relatie tussen ouders niet lekker loopt, is dat meestal heel vervelend voor de kinderen. Dat ben ik met je eens.
Het lijkt me alleen helemaal niet perse een oplossing om uit elkaar te gaan.
Dat iemand niet betrouwbaar blijkt omdat hij over zijn vreemdgaan heeft gelogen maakt iemand in mij ogen niet meteen op alle punten een onbetrouwbare figuur. Maar TO weet zelf prima of hij op andere terreinen in het leven voor haar betrouwbaar en de moeite waard is gebleken. Mocht dat zo zijn lijkt me dat je prima bij elkaar kunt blijven. Afhankelijk van de waarde die ze hecht aan seksuele trouw. Als dat een strijdpunt blijft kan ze misschien inderdaad beter stoppen.
Er zijn weinig voorspellingen zo betrouwbaar als die, die gemaakt zijn op basis van ervaringen in het verleden.
[...]
Wat wie met wie uitspookt doet wat mij betreft niet terzake. Niet de daad an sich maar de leugens er om heen kunnen de relatie en de ander beschadigen. Laat iedereen die dat graag wil vooral een open relatie beginnen. Daar lijkt me niks mis mee te zijn.
Maar wanneer twee mensen elkaar beduvelen en als gevolg daarvan ook nog eens maandenlang met elkaar in de clinch liggen dan zal niet onopgemerkt voorbij gaan aan de kinderen.
Als de relatie tussen ouders niet lekker loopt, is dat meestal heel vervelend voor de kinderen. Dat ben ik met je eens.
Het lijkt me alleen helemaal niet perse een oplossing om uit elkaar te gaan.
Dat iemand niet betrouwbaar blijkt omdat hij over zijn vreemdgaan heeft gelogen maakt iemand in mij ogen niet meteen op alle punten een onbetrouwbare figuur. Maar TO weet zelf prima of hij op andere terreinen in het leven voor haar betrouwbaar en de moeite waard is gebleken. Mocht dat zo zijn lijkt me dat je prima bij elkaar kunt blijven. Afhankelijk van de waarde die ze hecht aan seksuele trouw. Als dat een strijdpunt blijft kan ze misschien inderdaad beter stoppen.
Er zijn weinig voorspellingen zo betrouwbaar als die, die gemaakt zijn op basis van ervaringen in het verleden.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
