Kinderen
alle pijlers
Wee opwekkers te hoog?!
vrijdag 23 april 2010 om 13:37
Ik weet het, dit is al het tweede topic dat ik vandaag open, maar ben eindelijk in de gelegenheid om rustig te internetten (heb baby van bijna 3 maanden en 1 van 20 maanden) en de kinderen zijn even weg vandaag.
In mijn vorige topic gaf ik aan nog steeds last te hebben van de bevalling (met name in mijn hoofd) ik citeer even:
'Bevalling was heftig, in 20 minuten van 5 naar 10 cm ontsluiting en de pijn was ondragelijk; ik dacht werkelijk dat ik dood ging en zag ook een tunnel, geen idee wat voor tunnel, maar zag er wel 1. Kindje had navelsteng om zijn nekje en moest er in 1 keer uit, op ctg was te horen dat zijn hartslag bijna weg was...'
Ik lag aan de wee-opwekkers en de stagiair verloskundige gaf aan dat ze deze in de laagste stand had gezet. Nog geen 5 minuten nadat het infuus erin zat kwam ik in deze weeenstorm en ben ik in 20 minuten van bijna 5 naar 10 cm ontsluiting gegaan en de baby eruit heb geperst (dus alles binnen die 20 minuten, de gehele bevalling). Nu begin ik me af te vragen of het infuus niet goed is ingesteld; het kan zijn dat ik in een weeen storm ben beland zonder dat de wee opwekkers zijn werk deden, maar vraag me toch af of en hoe dit kan. Ik merk dat ik zoveel last heb en zoveel vragen. Iemand hier antwoord op/ervaring mee?
In mijn vorige topic gaf ik aan nog steeds last te hebben van de bevalling (met name in mijn hoofd) ik citeer even:
'Bevalling was heftig, in 20 minuten van 5 naar 10 cm ontsluiting en de pijn was ondragelijk; ik dacht werkelijk dat ik dood ging en zag ook een tunnel, geen idee wat voor tunnel, maar zag er wel 1. Kindje had navelsteng om zijn nekje en moest er in 1 keer uit, op ctg was te horen dat zijn hartslag bijna weg was...'
Ik lag aan de wee-opwekkers en de stagiair verloskundige gaf aan dat ze deze in de laagste stand had gezet. Nog geen 5 minuten nadat het infuus erin zat kwam ik in deze weeenstorm en ben ik in 20 minuten van bijna 5 naar 10 cm ontsluiting gegaan en de baby eruit heb geperst (dus alles binnen die 20 minuten, de gehele bevalling). Nu begin ik me af te vragen of het infuus niet goed is ingesteld; het kan zijn dat ik in een weeen storm ben beland zonder dat de wee opwekkers zijn werk deden, maar vraag me toch af of en hoe dit kan. Ik merk dat ik zoveel last heb en zoveel vragen. Iemand hier antwoord op/ervaring mee?
Je zorgen maken, is de verkeerde kant op fantaseren.
vrijdag 23 april 2010 om 14:19
Heel goed dat je naar de ha gaat, ik wilde het je net adviseren.
Wat ik tussen de regels doorlees is dat je gewoon onwijs slecht in je vel zit. Wees eerlijk tegen de ha, probeer je niet beter voor te doen dan je je voelt op dit moment.
Het komt goed, echt!
(en dat weet ik omdat het bij mij uiteindelijk ook allemaal goed gekomen is...
Wat ik tussen de regels doorlees is dat je gewoon onwijs slecht in je vel zit. Wees eerlijk tegen de ha, probeer je niet beter voor te doen dan je je voelt op dit moment.
Het komt goed, echt!
(en dat weet ik omdat het bij mij uiteindelijk ook allemaal goed gekomen is...
vrijdag 23 april 2010 om 14:21
quote:bibaatje schreef op 23 april 2010 @ 14:13:
Hey Dodo
Ik snap heel goed wat je bedoelt, dat je precies wilt weten wat er is gebeurd. Ook al is het gebeurd en kun je er niks meer aan veranderen.
Ik heb een in mijn ogen nare bevalling en kraamtijd gehad. In de laatste fase van mijn zwangerschap pre eclampsie, bevalling ingeleid maar uiteindelijk keizersnee, kindje op high care in kinderziekenhuis, geheugenverlies etc.
Ik heb toen ik fysiek redelijk hersteld was een afspraak gemaakt met mijn arts om alles nog eens door te nemen (die vond dit overigens heel normaal, hoort bij nazorg volgens haar) en heb mijn dossier meegekregen. Dit alles heeft me erg geholpen, ook omdat ik hele stukken in mijn geheugen kwijt ben. Ook het dossier was fijn om te hebben, daar stonden ook alle notities van de verpleegkundigen in. Bijv: patient wil graag haar dochter de fles geven, patient geeft zus en zo aan, etc. Dit lijkt vrij triviaal, maar die kleine feitjes waren voor mij belangrijk om weer een beetje grip te krijgen op de werkelijkheid.
In het kort: ik zou dus zeker een afspraak maken met vk of gyn en gewoon aangeven dat je met veel vragen zit.
Veel sterkte, hopelijk voel je je snel beter!
Wow, wat heftig..
Het klinkt idd triviaal maar ik kan me zo goed voorstellen dat dit helpt. Ik heb zelf een foto gemaakt van het bevallingsverslag op de computer (vraag me niet waarom ik hier in godsnaam mee bezig was na de bevalling), maar merk ook dat ik het fijn vindt om door te lezen; al verwonder ik me wel over een aantal zaken (maar dit terzijde. Ik heb dus vanmiddag al een afspraak bij HA. Misschien is een afspraak in het ziekenhuis waar ik ben bevallen ook geen slecht idee; zal het met haar bespreken. Bedankt iig voor je reactie.
Hey Dodo
Ik snap heel goed wat je bedoelt, dat je precies wilt weten wat er is gebeurd. Ook al is het gebeurd en kun je er niks meer aan veranderen.
Ik heb een in mijn ogen nare bevalling en kraamtijd gehad. In de laatste fase van mijn zwangerschap pre eclampsie, bevalling ingeleid maar uiteindelijk keizersnee, kindje op high care in kinderziekenhuis, geheugenverlies etc.
Ik heb toen ik fysiek redelijk hersteld was een afspraak gemaakt met mijn arts om alles nog eens door te nemen (die vond dit overigens heel normaal, hoort bij nazorg volgens haar) en heb mijn dossier meegekregen. Dit alles heeft me erg geholpen, ook omdat ik hele stukken in mijn geheugen kwijt ben. Ook het dossier was fijn om te hebben, daar stonden ook alle notities van de verpleegkundigen in. Bijv: patient wil graag haar dochter de fles geven, patient geeft zus en zo aan, etc. Dit lijkt vrij triviaal, maar die kleine feitjes waren voor mij belangrijk om weer een beetje grip te krijgen op de werkelijkheid.
In het kort: ik zou dus zeker een afspraak maken met vk of gyn en gewoon aangeven dat je met veel vragen zit.
Veel sterkte, hopelijk voel je je snel beter!
Wow, wat heftig..
Het klinkt idd triviaal maar ik kan me zo goed voorstellen dat dit helpt. Ik heb zelf een foto gemaakt van het bevallingsverslag op de computer (vraag me niet waarom ik hier in godsnaam mee bezig was na de bevalling), maar merk ook dat ik het fijn vindt om door te lezen; al verwonder ik me wel over een aantal zaken (maar dit terzijde. Ik heb dus vanmiddag al een afspraak bij HA. Misschien is een afspraak in het ziekenhuis waar ik ben bevallen ook geen slecht idee; zal het met haar bespreken. Bedankt iig voor je reactie.
Je zorgen maken, is de verkeerde kant op fantaseren.
vrijdag 23 april 2010 om 14:24
quote:Tmaar schreef op 23 april 2010 @ 14:17:
Wat misschien ook wel meespeelt, naast het feit dat het infuus wel of niet te hoog stond, is misschien het feit dát het zo snel ging. Ik heb iig echt wel even nodig gehad om alles te kunnen verwerken. Tussen het moment dat ik wist dat er een inleiding nodig was ivm zw vergiftiging en de daadwerkelijke geboorte zat minder dan 24 uur, en ik heb een tijdje het gevoel gehad dat mijn hoofd dat niet zo goed kon bijbenen. Het nieuws was eigenlijk nog niet bezonken, en ineens had ik een kind in mijn armen. De gebeurtenissen hollen dan zeg maar voor mijn hoofd uit.Jouw laatste zin dekt voor mij helemaal de lading; dat is precies het gevoel wat ik over heb gehouden aan de bevalling. Het ene moment lag ik nog grapjes te maken met de VK en het andere moment was mijn kindje er..
Wat misschien ook wel meespeelt, naast het feit dat het infuus wel of niet te hoog stond, is misschien het feit dát het zo snel ging. Ik heb iig echt wel even nodig gehad om alles te kunnen verwerken. Tussen het moment dat ik wist dat er een inleiding nodig was ivm zw vergiftiging en de daadwerkelijke geboorte zat minder dan 24 uur, en ik heb een tijdje het gevoel gehad dat mijn hoofd dat niet zo goed kon bijbenen. Het nieuws was eigenlijk nog niet bezonken, en ineens had ik een kind in mijn armen. De gebeurtenissen hollen dan zeg maar voor mijn hoofd uit.Jouw laatste zin dekt voor mij helemaal de lading; dat is precies het gevoel wat ik over heb gehouden aan de bevalling. Het ene moment lag ik nog grapjes te maken met de VK en het andere moment was mijn kindje er..
Je zorgen maken, is de verkeerde kant op fantaseren.
vrijdag 23 april 2010 om 14:26
Het hoeft niet zo te zijn dat het infuus te hoog stond. Dat gedoe met die hormonen is dat het een heel fijn mechanisme is dat in elkaar moet grijpen, als het ware.
Ik heb ook stimulatie erbij gekregen, vw gebroken vliezen bij 42w en te weinig krachtige weeën. Daarbij lag summini in een aangezichtsligging, dus niet gunstig om ontsluiting van te krijgen maar wel pijnlijk.
Ik herinner me nog dat ik tegen summerman zei dat het infuus van mij wel weer uit mocht, de weeën deden zo'n pijn en zo zonder pauze ging zo snel. Hij moest lachen toen hij op merkte dat het kraantje van het infuus nog dicht zat. Ik bleef al een aantal uur op 4cm "hangen" dus toch maar kraantje open .. dat heb ik nog 2 uur volgehouden, met infuus op laagste stand. Ik herinner het me als heel-heel heftig, die weeen. En dan de domper dat het niks uithaalt.
Wat smollie ook zegt: als je je verhaal kunt doen lucht dat enorm op en kan denk ik een wereld van verschil maken. Ik vond het bv heel fijn dat de vk mij bevestigde dat die weeën met stimulatie en een dergelijke ligging echt gemeen zijn. Dan voelde ik me niet zo'n muts.
Ik krijg het gevoel dat iets soortgelijks bij jou ook mee speelt. Misschien nog wat hormonen, druk met je 2 kleine kindjes, het gevoel dat je je verhaal niet bij je man kwijt kunt.
Misschien een manier vinden om toch nogeens met je man te gaan zitten om te praten en mss ook even wat "dodotijd" in te lassen: kinders naar oma en jij even de sauna in met een vriendin ofzo. Klinkt mss oppervlakkig, maar even wat tijd en aandacht en tlc voor jezelf kan ook heel heilzaam zijn.
Ik heb ook stimulatie erbij gekregen, vw gebroken vliezen bij 42w en te weinig krachtige weeën. Daarbij lag summini in een aangezichtsligging, dus niet gunstig om ontsluiting van te krijgen maar wel pijnlijk.
Ik herinner me nog dat ik tegen summerman zei dat het infuus van mij wel weer uit mocht, de weeën deden zo'n pijn en zo zonder pauze ging zo snel. Hij moest lachen toen hij op merkte dat het kraantje van het infuus nog dicht zat. Ik bleef al een aantal uur op 4cm "hangen" dus toch maar kraantje open .. dat heb ik nog 2 uur volgehouden, met infuus op laagste stand. Ik herinner het me als heel-heel heftig, die weeen. En dan de domper dat het niks uithaalt.
Wat smollie ook zegt: als je je verhaal kunt doen lucht dat enorm op en kan denk ik een wereld van verschil maken. Ik vond het bv heel fijn dat de vk mij bevestigde dat die weeën met stimulatie en een dergelijke ligging echt gemeen zijn. Dan voelde ik me niet zo'n muts.
Ik krijg het gevoel dat iets soortgelijks bij jou ook mee speelt. Misschien nog wat hormonen, druk met je 2 kleine kindjes, het gevoel dat je je verhaal niet bij je man kwijt kunt.
Misschien een manier vinden om toch nogeens met je man te gaan zitten om te praten en mss ook even wat "dodotijd" in te lassen: kinders naar oma en jij even de sauna in met een vriendin ofzo. Klinkt mss oppervlakkig, maar even wat tijd en aandacht en tlc voor jezelf kan ook heel heilzaam zijn.
Computer says nooooo
vrijdag 23 april 2010 om 14:28
Ik denk dat er bij de meeste bevallingen wel iets gebeurd wat achteraf niet zo leuk was of wat iemand liever anders had gezien. Bij mij deed de infuusnaald pijn, mocht ik van de verpleegkundige absoluut niet persen bij 9,5 cm ontsluiting omdat ze bang was dat mijn dochtertje dan geboren zou worden en klopte de overdrachtspapieren niet helemaal. maar wat doe je eraan? Ik heb er ook heel veel moeite mee gehad hoor. tot iemand tegen me zei dat er achteraf toch niets aan te doen is. heb wel tijdens het nagesprek bij de gyn mijn frustraties geuit en dat heeft goed geholpen.
Erger u niet, verwonder u slechts!
vrijdag 23 april 2010 om 14:30
vrijdag 23 april 2010 om 14:33
quote:dodo75 schreef op 23 april 2010 @ 14:24:
[...]
Jouw laatste zin dekt voor mij helemaal de lading; dat is precies het gevoel wat ik over heb gehouden aan de bevalling. Het ene moment lag ik nog grapjes te maken met de VK en het andere moment was mijn kindje er..
Ik hoop dat de huisarts je kan helpen vanmiddag. Geef het tijd. Zoals ik al zei heeft het mij ook best wat tijd gekost, en ik vond het extra moeilijk omdat niemand het leek te begrijpen. Met reacties als 'je kindje is toch gezond, geniet er gewoon van' en 'wees blij dat het lekker snel ging' kon ik niks en voelde ik me stom dat ik kennelijk met iets zat wat onzinnig was. Ik raakte dan ook behoorlijk gefrustreerd als ik zat te huilen om een bevalling die volgens anderen prima was en geweest, dus niet meer relevant. Maar het was mijn nare ervaring, met gevoelens waar ik gewoon recht op had. En anderen hoeven iets niet te begrijpen of het met je eens te zijn om het een gerechtvaardigde nare ervaring te laten zijn.
Sterkte en succes!
[...]
Jouw laatste zin dekt voor mij helemaal de lading; dat is precies het gevoel wat ik over heb gehouden aan de bevalling. Het ene moment lag ik nog grapjes te maken met de VK en het andere moment was mijn kindje er..
Ik hoop dat de huisarts je kan helpen vanmiddag. Geef het tijd. Zoals ik al zei heeft het mij ook best wat tijd gekost, en ik vond het extra moeilijk omdat niemand het leek te begrijpen. Met reacties als 'je kindje is toch gezond, geniet er gewoon van' en 'wees blij dat het lekker snel ging' kon ik niks en voelde ik me stom dat ik kennelijk met iets zat wat onzinnig was. Ik raakte dan ook behoorlijk gefrustreerd als ik zat te huilen om een bevalling die volgens anderen prima was en geweest, dus niet meer relevant. Maar het was mijn nare ervaring, met gevoelens waar ik gewoon recht op had. En anderen hoeven iets niet te begrijpen of het met je eens te zijn om het een gerechtvaardigde nare ervaring te laten zijn.
Sterkte en succes!
vrijdag 23 april 2010 om 14:36
Ik kan me je gevoel heel goed indenken. Mijn bevalling is inmiddels alweer een half jaar geleden, maar ik denk er nog iedere dag aan, echt iedere dag. Ik ben er nog steeds heel boos over. En dan was mijn bevalling nog niet eens pijnlijk of dramatisch.
Wat me nog steeds heel veel frustraties en verdriet bezorgt was de manier waarop de verloskundige me begeleidde tijdens het persen. Ik mocht niet zelf bepalen hoe ik perste, niet zelf bepalen welke houding ik aannam. Vanaf de eerste wee gilde de vk me toe dat ik door de pijn heen moest persen. Ik had niet echt pijn, dus ik perste maar zo hard als ik kon, waardoor ik mijn kind lanceerde en een totaal ruptuur opliep.
De boel is redelijk genezen, wat kleine klachten nog, maar die machteloosheid die ik voelde tijdens het laatste stuk, die maakt me zo boos, nog steeds. Ik wilde het niet doen zoals de vk zei, maar duf als ik was deed ik het gewoon, met alle ellende van dien.
Mijn advies: ga praten met iedereen die erbij was. Probeer alles voor jezelf duidelijk te krijgen, misschien helpt je dat.bij het verwerken. Sterkte
Wat me nog steeds heel veel frustraties en verdriet bezorgt was de manier waarop de verloskundige me begeleidde tijdens het persen. Ik mocht niet zelf bepalen hoe ik perste, niet zelf bepalen welke houding ik aannam. Vanaf de eerste wee gilde de vk me toe dat ik door de pijn heen moest persen. Ik had niet echt pijn, dus ik perste maar zo hard als ik kon, waardoor ik mijn kind lanceerde en een totaal ruptuur opliep.
De boel is redelijk genezen, wat kleine klachten nog, maar die machteloosheid die ik voelde tijdens het laatste stuk, die maakt me zo boos, nog steeds. Ik wilde het niet doen zoals de vk zei, maar duf als ik was deed ik het gewoon, met alle ellende van dien.
Mijn advies: ga praten met iedereen die erbij was. Probeer alles voor jezelf duidelijk te krijgen, misschien helpt je dat.bij het verwerken. Sterkte
vrijdag 23 april 2010 om 14:48
quote:Tmaar schreef op 23 april 2010 @ 14:17:
ik heb een tijdje het gevoel gehad dat mijn hoofd dat niet zo goed kon bijbenen. Het nieuws was eigenlijk nog niet bezonken, en ineens had ik een kind in mijn armen. De gebeurtenissen hollen dan zeg maar voor mijn hoofd uit.
Dat had ik ook heel erg en het hielp er met mijn vriend en de vk over te praten. Ik durfde er namelijk tegen anderen niet echt over te beginnen, want kreeg steevast opmerkingen als "wat een relaxte bevalling, was je liever in 24 bevallen ofzo" te horen en wilde niet zeuren.
EIgenlijk vond ik mijn eerste bevalling een stuk prettiger. Daar ging ik langzaam naar de geboorte toe en had ik het zo geloofd als iemand had gezegd dat ik nog niet was bevallen.
ik heb een tijdje het gevoel gehad dat mijn hoofd dat niet zo goed kon bijbenen. Het nieuws was eigenlijk nog niet bezonken, en ineens had ik een kind in mijn armen. De gebeurtenissen hollen dan zeg maar voor mijn hoofd uit.
Dat had ik ook heel erg en het hielp er met mijn vriend en de vk over te praten. Ik durfde er namelijk tegen anderen niet echt over te beginnen, want kreeg steevast opmerkingen als "wat een relaxte bevalling, was je liever in 24 bevallen ofzo" te horen en wilde niet zeuren.
EIgenlijk vond ik mijn eerste bevalling een stuk prettiger. Daar ging ik langzaam naar de geboorte toe en had ik het zo geloofd als iemand had gezegd dat ik nog niet was bevallen.
vrijdag 23 april 2010 om 14:51
Oh wat herkenbaar zeg ....
De bevallingen van de eerste 2 waren 'gewoon' met aanloop, veel voorweeen, daarna toen het serieus werd, ging het met een cm per uur ongeveer.
Uiteraard ook pijnlijk, met alleen rug weeen, maar het ging geleidelijk, en ik wist zelf dat ik lag te bevallen, ik kon er naar toe leven, het bewust meemaken, en in een roes komen tijdens de weeen.
Bevalling nummer 3 was dus ook zo'n stortbevalling.
Werd midden in de nacht wakker in een weeen storm, vk komt kijken, maar alles zit potdicht.
Ze gaat beneden papieren invullen, kraamhulp bellen enz enz...
Toen ze boven kwam even aangekeken, maar ik wist echt niet meer waar ik het zoeken moest.
En jawel, volledige ontsluiting. Dus ook met een uur van pot-dicht naar persen!
En 11 minuten later lag baby 3 op mijn buik.
Het was zó onwerkelijk, ik lag echt diep te slapen toen die stortbevalling begon, dus ik kon niet beseffen wat er aan de hand was, niet eens dat ik aan het bevallen was, en dat even later de baby op mijn buik lag.
Ik heb daar ook heel lang last van gehad hoor, dat was met 39 weken precies, dus ik heb voor mijn gevoel niet 'afscheid' kunnen nemen van de zwangerschap, van mijn buik, en mijn lichaam heet natuurlijk niet die natuurlijke roes kunnen aanmaken.
Inmiddels is de jongste 20 maanden dus nu is het al erg gezakt allemaal, maar ik heb nog lang details aan mijn man gevraagd, want ik heb het idee dat ik (behalve de pijn!!) de hele bevalling heb moeten missen oid.... Heel gek.
Ik doe ook liever een bevalling met een aanloop hoor
De bevallingen van de eerste 2 waren 'gewoon' met aanloop, veel voorweeen, daarna toen het serieus werd, ging het met een cm per uur ongeveer.
Uiteraard ook pijnlijk, met alleen rug weeen, maar het ging geleidelijk, en ik wist zelf dat ik lag te bevallen, ik kon er naar toe leven, het bewust meemaken, en in een roes komen tijdens de weeen.
Bevalling nummer 3 was dus ook zo'n stortbevalling.
Werd midden in de nacht wakker in een weeen storm, vk komt kijken, maar alles zit potdicht.
Ze gaat beneden papieren invullen, kraamhulp bellen enz enz...
Toen ze boven kwam even aangekeken, maar ik wist echt niet meer waar ik het zoeken moest.
En jawel, volledige ontsluiting. Dus ook met een uur van pot-dicht naar persen!
En 11 minuten later lag baby 3 op mijn buik.
Het was zó onwerkelijk, ik lag echt diep te slapen toen die stortbevalling begon, dus ik kon niet beseffen wat er aan de hand was, niet eens dat ik aan het bevallen was, en dat even later de baby op mijn buik lag.
Ik heb daar ook heel lang last van gehad hoor, dat was met 39 weken precies, dus ik heb voor mijn gevoel niet 'afscheid' kunnen nemen van de zwangerschap, van mijn buik, en mijn lichaam heet natuurlijk niet die natuurlijke roes kunnen aanmaken.
Inmiddels is de jongste 20 maanden dus nu is het al erg gezakt allemaal, maar ik heb nog lang details aan mijn man gevraagd, want ik heb het idee dat ik (behalve de pijn!!) de hele bevalling heb moeten missen oid.... Heel gek.
Ik doe ook liever een bevalling met een aanloop hoor
Op het dak zie je kleine musjes,
je weet; ze krijgen wormen ... maar het lijken kusjes!
je weet; ze krijgen wormen ... maar het lijken kusjes!
vrijdag 23 april 2010 om 15:02
Wat fijn al die herkenning! Heb nog niet alles kunnen lezen, dus reageer zodadelijk iets persoonlijker. Vooral het niet meer willen 'zeuren' raakt mij enorm. Gsis wat heftig, en herkenbaar. Ik heb ook zo het gevoel dat ik er niet bij ben geweest; alsof het iets is geweest wat volledig buiten mij om is gebeurd, zo onwerkelijk.
Kom zo nog even terug.
Kom zo nog even terug.
Je zorgen maken, is de verkeerde kant op fantaseren.
vrijdag 23 april 2010 om 15:05
quote:dodo75 schreef op 23 april 2010 @ 15:02:
Wat fijn al die herkenning! Heb nog niet alles kunnen lezen, dus reageer zodadelijk iets persoonlijker. Vooral het niet meer willen 'zeuren' raakt mij enorm. Gsis wat heftig, en herkenbaar. Ik heb ook zo het gevoel dat ik er niet bij ben geweest; alsof het iets is geweest wat volledig buiten mij om is gebeurd, zo onwerkelijk.
Kom zo nog even terug.Dat heb ik ook. Ben dan ook best jaloers op vrouwen die zich hun hele bevalling kunnen herinneren. Ik ben zo veel kwijt.
Wat fijn al die herkenning! Heb nog niet alles kunnen lezen, dus reageer zodadelijk iets persoonlijker. Vooral het niet meer willen 'zeuren' raakt mij enorm. Gsis wat heftig, en herkenbaar. Ik heb ook zo het gevoel dat ik er niet bij ben geweest; alsof het iets is geweest wat volledig buiten mij om is gebeurd, zo onwerkelijk.
Kom zo nog even terug.Dat heb ik ook. Ben dan ook best jaloers op vrouwen die zich hun hele bevalling kunnen herinneren. Ik ben zo veel kwijt.
vrijdag 23 april 2010 om 15:24
Ik heb mijn eerste (ook opgewekt met infuus en vacuumpomp) pas eigenlijk opnieuw herbeleefd/verwerkt tijdens zwangerschap van de tweede. En het er best vaak met de vk nog over gehad. Blijkbaar had ik dat nodig.
Hoe je het ook went of keert, je verandert het niet hoe het is gegaan. Maar beter weten waarom er bepaalde keuzes zijn gemaakt en hoe het gelopen is helpt wel,. Dus hup, bél de vk. Die weet het vast nog wel.
Hoe je het ook went of keert, je verandert het niet hoe het is gegaan. Maar beter weten waarom er bepaalde keuzes zijn gemaakt en hoe het gelopen is helpt wel,. Dus hup, bél de vk. Die weet het vast nog wel.
vrijdag 23 april 2010 om 15:51
Wat naar dat je de bevalling zo heftig hebt ervaren en onrustig bent door onbeantwoorde vragen.
Het hoeft echt niet dat het komt doordat de stagiair het infuus per ongeluk toch hoger had gezet. Soms is een heel klein zetje van het infuus al voldoende om je lichaam in gang te zetten en bij een tweede kan dat inderdaad erg snel gaan.
Ik ben bij m'n jongste ook ingeleid en daar werd het infuus heel geleidelijk hoger gezet om een storm te voorkomen. Bij stand 5 (hoogste stand) voelde ik nog nauwelijks iets, terwijl ik had verwacht tegen die tijd al vergevorderd te zijn. Heb zelfs gevraagd of ze wilden kijken of het infuus wel goed zat. Ik had het nog niet gezegd of kwam toch in die beruchte weeënstorm terecht en 45 minuten later was mijn zoon er. Heftig, we moesten er echt even van bijkomen (1e reactie van mijn vriend en mij was dat we onbedaarlijke de slappe lach kregen en maar bleven herhalen 'hè, wat gebeurde hier, is ie er al?) maar ik was er ook wel blij om. Natuurlijk doet het godsgruwelijk veel pijn om in drie kwartier van bijna niks naar volledige ontsluiting te gaan, maar liever dat dan uren weeën vond ik. Heb er in de kraamweek nog veel over gepraat en nu kijk ik er met een prima gevoel op terug. En wat ook scheelt denk ik is dat ik me echt nog alles kan herinneren van die drie kwartier, ik was superhelder en geconcentreerd.
Er nog eens over praten met de verloskundige lijkt me een goed plan. En wellicht helpt het je ook iets om los te laten dat het iemands schuld was. Het is jouw eigen lichaam dat in recordtijd een kind heeft gebaard. Succes!
Het hoeft echt niet dat het komt doordat de stagiair het infuus per ongeluk toch hoger had gezet. Soms is een heel klein zetje van het infuus al voldoende om je lichaam in gang te zetten en bij een tweede kan dat inderdaad erg snel gaan.
Ik ben bij m'n jongste ook ingeleid en daar werd het infuus heel geleidelijk hoger gezet om een storm te voorkomen. Bij stand 5 (hoogste stand) voelde ik nog nauwelijks iets, terwijl ik had verwacht tegen die tijd al vergevorderd te zijn. Heb zelfs gevraagd of ze wilden kijken of het infuus wel goed zat. Ik had het nog niet gezegd of kwam toch in die beruchte weeënstorm terecht en 45 minuten later was mijn zoon er. Heftig, we moesten er echt even van bijkomen (1e reactie van mijn vriend en mij was dat we onbedaarlijke de slappe lach kregen en maar bleven herhalen 'hè, wat gebeurde hier, is ie er al?) maar ik was er ook wel blij om. Natuurlijk doet het godsgruwelijk veel pijn om in drie kwartier van bijna niks naar volledige ontsluiting te gaan, maar liever dat dan uren weeën vond ik. Heb er in de kraamweek nog veel over gepraat en nu kijk ik er met een prima gevoel op terug. En wat ook scheelt denk ik is dat ik me echt nog alles kan herinneren van die drie kwartier, ik was superhelder en geconcentreerd.
Er nog eens over praten met de verloskundige lijkt me een goed plan. En wellicht helpt het je ook iets om los te laten dat het iemands schuld was. Het is jouw eigen lichaam dat in recordtijd een kind heeft gebaard. Succes!