Kinderen
alle pijlers
Wee opwekkers te hoog?!
vrijdag 23 april 2010 om 13:37
Ik weet het, dit is al het tweede topic dat ik vandaag open, maar ben eindelijk in de gelegenheid om rustig te internetten (heb baby van bijna 3 maanden en 1 van 20 maanden) en de kinderen zijn even weg vandaag.
In mijn vorige topic gaf ik aan nog steeds last te hebben van de bevalling (met name in mijn hoofd) ik citeer even:
'Bevalling was heftig, in 20 minuten van 5 naar 10 cm ontsluiting en de pijn was ondragelijk; ik dacht werkelijk dat ik dood ging en zag ook een tunnel, geen idee wat voor tunnel, maar zag er wel 1. Kindje had navelsteng om zijn nekje en moest er in 1 keer uit, op ctg was te horen dat zijn hartslag bijna weg was...'
Ik lag aan de wee-opwekkers en de stagiair verloskundige gaf aan dat ze deze in de laagste stand had gezet. Nog geen 5 minuten nadat het infuus erin zat kwam ik in deze weeenstorm en ben ik in 20 minuten van bijna 5 naar 10 cm ontsluiting gegaan en de baby eruit heb geperst (dus alles binnen die 20 minuten, de gehele bevalling). Nu begin ik me af te vragen of het infuus niet goed is ingesteld; het kan zijn dat ik in een weeen storm ben beland zonder dat de wee opwekkers zijn werk deden, maar vraag me toch af of en hoe dit kan. Ik merk dat ik zoveel last heb en zoveel vragen. Iemand hier antwoord op/ervaring mee?
In mijn vorige topic gaf ik aan nog steeds last te hebben van de bevalling (met name in mijn hoofd) ik citeer even:
'Bevalling was heftig, in 20 minuten van 5 naar 10 cm ontsluiting en de pijn was ondragelijk; ik dacht werkelijk dat ik dood ging en zag ook een tunnel, geen idee wat voor tunnel, maar zag er wel 1. Kindje had navelsteng om zijn nekje en moest er in 1 keer uit, op ctg was te horen dat zijn hartslag bijna weg was...'
Ik lag aan de wee-opwekkers en de stagiair verloskundige gaf aan dat ze deze in de laagste stand had gezet. Nog geen 5 minuten nadat het infuus erin zat kwam ik in deze weeenstorm en ben ik in 20 minuten van bijna 5 naar 10 cm ontsluiting gegaan en de baby eruit heb geperst (dus alles binnen die 20 minuten, de gehele bevalling). Nu begin ik me af te vragen of het infuus niet goed is ingesteld; het kan zijn dat ik in een weeen storm ben beland zonder dat de wee opwekkers zijn werk deden, maar vraag me toch af of en hoe dit kan. Ik merk dat ik zoveel last heb en zoveel vragen. Iemand hier antwoord op/ervaring mee?
Je zorgen maken, is de verkeerde kant op fantaseren.
vrijdag 23 april 2010 om 13:43
Wat naar dat je je bevalling zo ervaren hebt
Volgens mij is dit iets waar je nooit achter zult komen, het zal vast kunnen, maar evengoed kan die weeënstorm vanzelf ook zijn gekomen lijkt me. Soms heeft je lijf ook maar een klein zetje nodig om zelf hard aan de slag te gaan. Of misschien reageer je wel heel heftig op de hormonen, en was die laagste stand al haast teveel voor je.
Is het een idee om er nog eens met de verloskundige over te gaan praten? Of misschien heb je dat al gedaan.
Volgens mij is dit iets waar je nooit achter zult komen, het zal vast kunnen, maar evengoed kan die weeënstorm vanzelf ook zijn gekomen lijkt me. Soms heeft je lijf ook maar een klein zetje nodig om zelf hard aan de slag te gaan. Of misschien reageer je wel heel heftig op de hormonen, en was die laagste stand al haast teveel voor je.
Is het een idee om er nog eens met de verloskundige over te gaan praten? Of misschien heb je dat al gedaan.
vrijdag 23 april 2010 om 13:45
Schrijf al je vragen eens op en ga naar de verloskundige ermee.
Maar serieus: wat maakt het NU nog uit? Je hebt een een gezond kind erbij. Maakt het werkelijk uit welke stand het infuus stond? Als je zo blijft hangen in je bevalling, weet je zeker dat alles mentaal goed met je gaat?
Maar serieus: wat maakt het NU nog uit? Je hebt een een gezond kind erbij. Maakt het werkelijk uit welke stand het infuus stond? Als je zo blijft hangen in je bevalling, weet je zeker dat alles mentaal goed met je gaat?
We dont make mistakes here, we just have happy accidents. We want happy, happy paintings. If you want sad things, watch the news. Everything is possible here. This is your little universe -Bob Ross
vrijdag 23 april 2010 om 13:47
Jeet Dodo...
Ik ben ook van 3 cm naar 10 gegaan in 11 minuten, erg pijnlijk en lag ook het het lachgas, maar geen weeenopwekkers gehad, dus daar kon het niet aan liggen.
Maar een klein advies naar jou toe, hier ga je volgens mij niet meer achter komen, wat het nou precies was.
Dus ik zou het laten rusten en waarvan je nog last heb (?) zou ik bespreken met de vlos en/of de ha.
Ik ben ook van 3 cm naar 10 gegaan in 11 minuten, erg pijnlijk en lag ook het het lachgas, maar geen weeenopwekkers gehad, dus daar kon het niet aan liggen.
Maar een klein advies naar jou toe, hier ga je volgens mij niet meer achter komen, wat het nou precies was.
Dus ik zou het laten rusten en waarvan je nog last heb (?) zou ik bespreken met de vlos en/of de ha.
vrijdag 23 april 2010 om 13:47
ik zou het ook niet weten of het daardoor gekomen kan zijn.
Ikzelf heb het tegenovergestelde meegemaakt..teveel weeenremmers gehad maar ook hierdoor kwamen de weeen gewoon door.
Neem aan dat ze een stagaire toch nog wel controleren dat zij niet de enige is geweest die hierna gekeken heeft?
Ik ben zelf de tweede bevalling in half uur VO gegaan.
hier 4 dagen gelopen met 4 cm ontsluiting en in half uur ging het ineens keihard ( niet meer op te vangen dus tijdens autorit)
Ik denk dat het belangrijker is dat je de gevoelens die hierbij hebt gaat verwerken op een of andere manier. Denk niet dat je erachter komt of het nou wel of niet aan de medicijnen lag.
Iedere ervaring is toch weer anders.
Sterkte
Ikzelf heb het tegenovergestelde meegemaakt..teveel weeenremmers gehad maar ook hierdoor kwamen de weeen gewoon door.
Neem aan dat ze een stagaire toch nog wel controleren dat zij niet de enige is geweest die hierna gekeken heeft?
Ik ben zelf de tweede bevalling in half uur VO gegaan.
hier 4 dagen gelopen met 4 cm ontsluiting en in half uur ging het ineens keihard ( niet meer op te vangen dus tijdens autorit)
Ik denk dat het belangrijker is dat je de gevoelens die hierbij hebt gaat verwerken op een of andere manier. Denk niet dat je erachter komt of het nou wel of niet aan de medicijnen lag.
Iedere ervaring is toch weer anders.
Sterkte
vrijdag 23 april 2010 om 13:49
quote:singalala schreef op 23 april 2010 @ 13:45:
Schrijf al je vragen eens op en ga naar de verloskundige ermee.
Maar serieus: wat maakt het NU nog uit? Je hebt een een gezond kind erbij. Maakt het werkelijk uit welke stand het infuus stond? Als je zo blijft hangen in je bevalling, weet je zeker dat alles mentaal goed met je gaat?
Nee, mentaal gaat alles niet goed met me, en ik denk dat dit er voor een groot deel mee te maken heeft. Bij de eerste lag ik ook aan het infuus en dit duurde in totaal 4 uur en was goed te overzien; dit ging zo snel en was zo heftig dat ik er 3 maanden later nog last van heb. Ik vind het zo erg dat ik daarom niet optimaal van mijn kinderen kan genieten en ben op zoek naar hoe dit kan en wat ik eraan kan doen..
Ik las trouwens ergens anders dat het medisch gezien niet mogelijk is om 5 cm ontsluiting te hebben in 15 minuten en dat was bij mij toch echt het geval..
Schrijf al je vragen eens op en ga naar de verloskundige ermee.
Maar serieus: wat maakt het NU nog uit? Je hebt een een gezond kind erbij. Maakt het werkelijk uit welke stand het infuus stond? Als je zo blijft hangen in je bevalling, weet je zeker dat alles mentaal goed met je gaat?
Nee, mentaal gaat alles niet goed met me, en ik denk dat dit er voor een groot deel mee te maken heeft. Bij de eerste lag ik ook aan het infuus en dit duurde in totaal 4 uur en was goed te overzien; dit ging zo snel en was zo heftig dat ik er 3 maanden later nog last van heb. Ik vind het zo erg dat ik daarom niet optimaal van mijn kinderen kan genieten en ben op zoek naar hoe dit kan en wat ik eraan kan doen..
Ik las trouwens ergens anders dat het medisch gezien niet mogelijk is om 5 cm ontsluiting te hebben in 15 minuten en dat was bij mij toch echt het geval..
Je zorgen maken, is de verkeerde kant op fantaseren.
vrijdag 23 april 2010 om 13:51
Dodo, het klinkt alsof je op zoek bent naar een "schuldige" en die is er niet. Bevallingen lopen allemaal anders en zijn niet te vergelijken en al helemaal niet te voorspellen.
Tijdens mijn bevalling, zonder infuus of wat dan ook, ging ik ook in no-time van niks naar alles. Een stortbevalling, noemde de verloskundige het. Het was zeker pijnlijk, maar achteraf was ik alleen maar blij dat die pijn geen 24 duurde (had altijd gehoord dat eerste bevallingen wel 24 uur kunnen duren).
Probeer het verleden te laten rusten, je hebt het achter de rug, klaar! Alleen als dit je belemmert om eventueel een derde te willen, zou ik je aanraden om een afspraak met je vk te maken, anders: laat gaan!
Tijdens mijn bevalling, zonder infuus of wat dan ook, ging ik ook in no-time van niks naar alles. Een stortbevalling, noemde de verloskundige het. Het was zeker pijnlijk, maar achteraf was ik alleen maar blij dat die pijn geen 24 duurde (had altijd gehoord dat eerste bevallingen wel 24 uur kunnen duren).
Probeer het verleden te laten rusten, je hebt het achter de rug, klaar! Alleen als dit je belemmert om eventueel een derde te willen, zou ik je aanraden om een afspraak met je vk te maken, anders: laat gaan!
vrijdag 23 april 2010 om 13:53
quote:zusenzo schreef op 23 april 2010 @ 13:47:
Jeet Dodo...
Ik ben ook van 3 cm naar 10 gegaan in 11 minuten, erg pijnlijk en lag ook het het lachgas, maar geen weeenopwekkers gehad, dus daar kon het niet aan liggen.
Maar een klein advies naar jou toe, hier ga je volgens mij niet meer achter komen, wat het nou precies was.
Dus ik zou het laten rusten en waarvan je nog last heb (?) zou ik bespreken met de vlos en/of de ha.Dank je wel.. Misschien zoek ik ook gewoon een verklaring/zondebok voor mijn gevoel. Ik heb zo genoten van mijn eerste kindje; zelfs van de bevalling, dat dit gewoon zo'n tegenvaller is. Als ik naar mijn kindje kijk voel ik me ook heel erg schuldig dat ik me zo voel; het is echt een heerlijk kindje, misschien dat ik ook daarom probeer de 'schuld' buiten mijzelf te zoeken...
Jeet Dodo...
Ik ben ook van 3 cm naar 10 gegaan in 11 minuten, erg pijnlijk en lag ook het het lachgas, maar geen weeenopwekkers gehad, dus daar kon het niet aan liggen.
Maar een klein advies naar jou toe, hier ga je volgens mij niet meer achter komen, wat het nou precies was.
Dus ik zou het laten rusten en waarvan je nog last heb (?) zou ik bespreken met de vlos en/of de ha.Dank je wel.. Misschien zoek ik ook gewoon een verklaring/zondebok voor mijn gevoel. Ik heb zo genoten van mijn eerste kindje; zelfs van de bevalling, dat dit gewoon zo'n tegenvaller is. Als ik naar mijn kindje kijk voel ik me ook heel erg schuldig dat ik me zo voel; het is echt een heerlijk kindje, misschien dat ik ook daarom probeer de 'schuld' buiten mijzelf te zoeken...
Je zorgen maken, is de verkeerde kant op fantaseren.
vrijdag 23 april 2010 om 13:53
Ik denk dat je nooit antwoord op je vraag gaat krijgen, maar dat maakt toch ook niet uit? Je hebt gewoon een snelle bevalling gehad, tja heeft voor en nadelen.
Ik had ook graag gehad dat dingen anders waren gelopen in mijn zwangerschap, maar dat is gewoon niet zo. Dus accepteer het zou ik je willen adviseren.
Ik had ook graag gehad dat dingen anders waren gelopen in mijn zwangerschap, maar dat is gewoon niet zo. Dus accepteer het zou ik je willen adviseren.
vrijdag 23 april 2010 om 13:54
quote:sassafras schreef op 23 april 2010 @ 13:51:
Dodo, het klinkt alsof je op zoek bent naar een "schuldige" en die is er niet. Bevallingen lopen allemaal anders en zijn niet te vergelijken en al helemaal niet te voorspellen.
Tijdens mijn bevalling, zonder infuus of wat dan ook, ging ik ook in no-time van niks naar alles. Een stortbevalling, noemde de verloskundige het. Het was zeker pijnlijk, maar achteraf was ik alleen maar blij dat die pijn geen 24 duurde (had altijd gehoord dat eerste bevallingen wel 24 uur kunnen duren).
Probeer het verleden te laten rusten, je hebt het achter de rug, klaar! Alleen als dit je belemmert om eventueel een derde te willen, zou ik je aanraden om een afspraak met je vk te maken, anders: laat gaan!
Hebben langs elkaar heen geschreven..
Mijn eerste bevalling duurde 19 uur en zou 'm zo weer over doen; gaat dus niet altijd op. Wat betreft de schuldige zoeken heb je misschien wel gelijk..
Dodo, het klinkt alsof je op zoek bent naar een "schuldige" en die is er niet. Bevallingen lopen allemaal anders en zijn niet te vergelijken en al helemaal niet te voorspellen.
Tijdens mijn bevalling, zonder infuus of wat dan ook, ging ik ook in no-time van niks naar alles. Een stortbevalling, noemde de verloskundige het. Het was zeker pijnlijk, maar achteraf was ik alleen maar blij dat die pijn geen 24 duurde (had altijd gehoord dat eerste bevallingen wel 24 uur kunnen duren).
Probeer het verleden te laten rusten, je hebt het achter de rug, klaar! Alleen als dit je belemmert om eventueel een derde te willen, zou ik je aanraden om een afspraak met je vk te maken, anders: laat gaan!
Hebben langs elkaar heen geschreven..
Mijn eerste bevalling duurde 19 uur en zou 'm zo weer over doen; gaat dus niet altijd op. Wat betreft de schuldige zoeken heb je misschien wel gelijk..
Je zorgen maken, is de verkeerde kant op fantaseren.
vrijdag 23 april 2010 om 13:56
quote:germanwings schreef op 23 april 2010 @ 13:53:
Ik denk dat je nooit antwoord op je vraag gaat krijgen, maar dat maakt toch ook niet uit? Je hebt gewoon een snelle bevalling gehad, tja heeft voor en nadelen.
Ik had ook graag gehad dat dingen anders waren gelopen in mijn zwangerschap, maar dat is gewoon niet zo. Dus accepteer het zou ik je willen adviseren.Ik wil niets liever dan accepteren, maar zo werkt het nu blijkbaar niet in mijn hoofd. Ik probeer al 3 maanden het te laten rusten maar merk dat het gaat broeien, wellicht onder invloed van hormonen, maar moet er echt iets mee gaan doen; het is zo zonde van mijn kraamtijd..
Ik denk dat je nooit antwoord op je vraag gaat krijgen, maar dat maakt toch ook niet uit? Je hebt gewoon een snelle bevalling gehad, tja heeft voor en nadelen.
Ik had ook graag gehad dat dingen anders waren gelopen in mijn zwangerschap, maar dat is gewoon niet zo. Dus accepteer het zou ik je willen adviseren.Ik wil niets liever dan accepteren, maar zo werkt het nu blijkbaar niet in mijn hoofd. Ik probeer al 3 maanden het te laten rusten maar merk dat het gaat broeien, wellicht onder invloed van hormonen, maar moet er echt iets mee gaan doen; het is zo zonde van mijn kraamtijd..
Je zorgen maken, is de verkeerde kant op fantaseren.
vrijdag 23 april 2010 om 13:56
quote:zusenzo schreef op 23 april 2010 @ 13:54:
Was trouwens ook mijn tweede!
Eerste was een 24 uurs bevalling waardoor de pijn langzaam omhoog ging zeg maar, maar als ik nu kon kiezen zou ik de 24 uurs bevalling kiezen tegenover de tweede.Ik ook, zonder enige twijfel.
Was trouwens ook mijn tweede!
Eerste was een 24 uurs bevalling waardoor de pijn langzaam omhoog ging zeg maar, maar als ik nu kon kiezen zou ik de 24 uurs bevalling kiezen tegenover de tweede.Ik ook, zonder enige twijfel.
Je zorgen maken, is de verkeerde kant op fantaseren.
vrijdag 23 april 2010 om 13:57
vrijdag 23 april 2010 om 13:58
Heb je al een soort nacontrole gehad? Misschien kun je de bevalling nog eens doorspreken met de vk.
Ik ben ook snel bevallen (1 3/4e uur) en ik had het echt nodig de bevalling nog even te bespreken om het los te kunnen laten. Ik weet niet waarom het zo was, maar daarna voelde het pas goed. Dat had ik bij mijn eerste niet, maar dat duurde ook een stuk langer.
Ik ben ook snel bevallen (1 3/4e uur) en ik had het echt nodig de bevalling nog even te bespreken om het los te kunnen laten. Ik weet niet waarom het zo was, maar daarna voelde het pas goed. Dat had ik bij mijn eerste niet, maar dat duurde ook een stuk langer.
vrijdag 23 april 2010 om 14:01
Hoi..
Elke bevalling is anders..en elke kraamtijd ook!
En een 1e kindje is ook anders dan het 2e kind krijgen..
Voel je niet schuldig...je kind merkt daar vast niets van...wees blij dat je kinderen gezond zijn..
Geniet daarvan..en leef met de dag..
En voel niet schuldig dat je niet superhappy bent,dat geromsntiseer..de meeste vrouwen vinden de eerste maanden meer een donkere wolk dan een roze wolk...
Ik heb ook aan weeënopweekerinfuus gelegen en ben in 15 min. van 3cm naar 10 gegaan...
snapte er toen al niks van,want dacht toen nog uren te moeten gaan,en ineens was ons kindje er!
Maar weet je,zulke dingen gebeuren..of het nou het infuus is,je hormonen,je overgave(ik krijg een infuus)enz,enz...
Het is niet erg,het gebeurt bij duizenden vrouwen zo snel...
Laat het los...
En kijk vooruit!!!
Sterkte
Elke bevalling is anders..en elke kraamtijd ook!
En een 1e kindje is ook anders dan het 2e kind krijgen..
Voel je niet schuldig...je kind merkt daar vast niets van...wees blij dat je kinderen gezond zijn..
Geniet daarvan..en leef met de dag..
En voel niet schuldig dat je niet superhappy bent,dat geromsntiseer..de meeste vrouwen vinden de eerste maanden meer een donkere wolk dan een roze wolk...
Ik heb ook aan weeënopweekerinfuus gelegen en ben in 15 min. van 3cm naar 10 gegaan...
snapte er toen al niks van,want dacht toen nog uren te moeten gaan,en ineens was ons kindje er!
Maar weet je,zulke dingen gebeuren..of het nou het infuus is,je hormonen,je overgave(ik krijg een infuus)enz,enz...
Het is niet erg,het gebeurt bij duizenden vrouwen zo snel...
Laat het los...
En kijk vooruit!!!
Sterkte
vrijdag 23 april 2010 om 14:02
Ik zou met je verloskundige gaan praten. Gewoon een afspraak maken en uitleggen dat je er zo mee zit en dat je graag wil weten hoe het zo heeft kunnen gaan. Toch kan het ook gewoon de natuur zijn, bij mijn derde bevalling ging het ook ineens zo hard. na drie uur weeën 3 cm ontsluiting, en toen in 45 min van 3 cm naar een geboren baby.
Sterkte ermee, als ik je twee topics zo lees zou ik wel iets 'doen'. Naar je huisarts of verloskundige, want het klinkt alsof je een beetje hulp nodig hebt bij het weer op de rit krijgen van je gevoelens.
Sterkte ermee, als ik je twee topics zo lees zou ik wel iets 'doen'. Naar je huisarts of verloskundige, want het klinkt alsof je een beetje hulp nodig hebt bij het weer op de rit krijgen van je gevoelens.
vrijdag 23 april 2010 om 14:06
Hier ook na afloop van mijn bevalling hele gemengde gevoelens de eerste keer (in mijn geval over het feit dat ik uberhaupt pijnstilling nodig had gehad en halverwege wilde stoppen met die hele bevalling, voelde me zo schuldig!). Het helpt echt om, zoals anderen je ook al adviseren, het achteraf met een verloskundige te bespreken, zelfs eentje die er zelf niet bij was, om het verhaal weer in perspectief te kunnen zien en het dan los te kunnen laten is mijn ervaring... Sowieso voelt alles zoveel heftiger in die eerste maanden door je constante energie/slaap gebrek dat het ook moeilijk is om dingen een plekje te geven. Ik kan me nu , 2,5 jaar later helemaal niets meer voorstellen bij de gevoelens die ik toen had, maar weet wel dat ik het echt heel heftig vond allemaal!
Hoe dan ook: sterkte! Hoop dat je iemand vindt die je kan helpen om je weer beter te voelen en te genieten van je kinderen en de prestatie die je hebt neergezet!
Hoe dan ook: sterkte! Hoop dat je iemand vindt die je kan helpen om je weer beter te voelen en te genieten van je kinderen en de prestatie die je hebt neergezet!
vrijdag 23 april 2010 om 14:09
Ik ben 4,5 maand geleden ook bevallen dmv een inleiding, en dat ging ook heel erg snel. Niet zo snel als bij jou, maar toch van 3 naar 10 cm in minder dan een uur. Kwam dus ook in een gigantische storm terecht, en werd door de verpleegkundige die af en toe kwam kijken niet serieus genomen (hoor haar nog tegen manlief zeggen 'dat voor ontsluiting toch echt goede weeen nodig zijn' terwijl ik voor mijn gevoel echt niet meer kon, en wanhopig werd bij de gedachte dat ik dit nog uren zou moeten doorstaan).
Er is bij mij nooit leterlijk toegegeven dat het infuus te hoog stond, maar dit schemerde wel overal in door. De verloskundige was zeer verontwaardigd over hoe het gegaan was, en ook de huisarts vond dat er geen goed werk geleverd was (was ook nog veel te strak en onhandig gehecht, overdrachtpapieren van zh klopten niet, volgens zh had dochterlief een onschuldige maar zichtbare aanwezige afwijking, wat niet het geval was). Dus ik heb wel mijn conclusies getrokken uit de diverse reacties, en ben ook wel even boos geweest dat mijn bevalling onnodig een nare ervaring is geworden. Maar uiteindelijk schiet je niks op met boos zijn en de wetenschap dat het anders had gekund. Het is nu eenmaal zo gegaan, en ik denk niet dat het zinnig is om te blijven hangen in dat negatieve gevoel en 'wat als' theorieen. Ik zie het nu maar als een gebeurtenis waar ik lering uit heb kunnen trekken. Ik laat nooit mee zo over me heen lopen, en zal veel meer op mijn strepen gaan staan, mocht dat nodig zijn.
En even los van of het infuus nou wel of niet te hoog stond; Elk lichaam is natuurlijk anders, en reageert anders op wee opwekkers. Hoe precies, is iets wat medici ook niet altijd kunnen voorspellen.
Er is bij mij nooit leterlijk toegegeven dat het infuus te hoog stond, maar dit schemerde wel overal in door. De verloskundige was zeer verontwaardigd over hoe het gegaan was, en ook de huisarts vond dat er geen goed werk geleverd was (was ook nog veel te strak en onhandig gehecht, overdrachtpapieren van zh klopten niet, volgens zh had dochterlief een onschuldige maar zichtbare aanwezige afwijking, wat niet het geval was). Dus ik heb wel mijn conclusies getrokken uit de diverse reacties, en ben ook wel even boos geweest dat mijn bevalling onnodig een nare ervaring is geworden. Maar uiteindelijk schiet je niks op met boos zijn en de wetenschap dat het anders had gekund. Het is nu eenmaal zo gegaan, en ik denk niet dat het zinnig is om te blijven hangen in dat negatieve gevoel en 'wat als' theorieen. Ik zie het nu maar als een gebeurtenis waar ik lering uit heb kunnen trekken. Ik laat nooit mee zo over me heen lopen, en zal veel meer op mijn strepen gaan staan, mocht dat nodig zijn.
En even los van of het infuus nou wel of niet te hoog stond; Elk lichaam is natuurlijk anders, en reageert anders op wee opwekkers. Hoe precies, is iets wat medici ook niet altijd kunnen voorspellen.
vrijdag 23 april 2010 om 14:10
Het klinkt als een stortbevalling en ik heb begrepen dat het best nog wel eens lastig kan zijn om dat te verwerken. Ik heb je andere topic vaag voorbij zien komen, maar ik denk dat het goed zou zijn voor je om iets te gaan doen. Napraten met de mensen die je tijdens de bevalling hebben begeleid, gynaecoloog, verloskundige, verpleegkundige. Veel napraten met je man (neem aan dat die er gewoon bij was). Misschien psychische hulp zoeken.
Ik sta aan de vooravond van mijn tweede bevalling en ik ben de laatste tijd veel bezig geweest met mijn eerste bevalling. Op dat moment was het zoals het was, maar nu achteraf merk ik dat er toch wel veel dingen waren die ik als heel onprettig heb ervaren. Inmiddels heb ik mijn verhaal een keer of wat kunnen doen, aan de verloskundigen, aan mijn omgeving, hier op het forum en dat werkt voor mij goed om het beter te accepteren.
Ik sta aan de vooravond van mijn tweede bevalling en ik ben de laatste tijd veel bezig geweest met mijn eerste bevalling. Op dat moment was het zoals het was, maar nu achteraf merk ik dat er toch wel veel dingen waren die ik als heel onprettig heb ervaren. Inmiddels heb ik mijn verhaal een keer of wat kunnen doen, aan de verloskundigen, aan mijn omgeving, hier op het forum en dat werkt voor mij goed om het beter te accepteren.
Inad en ik zijn echt twee verschillende personen.
vrijdag 23 april 2010 om 14:13
Hey Dodo
Ik snap heel goed wat je bedoelt, dat je precies wilt weten wat er is gebeurd. Ook al is het gebeurd en kun je er niks meer aan veranderen.
Ik heb een in mijn ogen nare bevalling en kraamtijd gehad. In de laatste fase van mijn zwangerschap pre eclampsie, bevalling ingeleid maar uiteindelijk keizersnee, kindje op high care in kinderziekenhuis, geheugenverlies etc.
Ik heb toen ik fysiek redelijk hersteld was een afspraak gemaakt met mijn arts om alles nog eens door te nemen (die vond dit overigens heel normaal, hoort bij nazorg volgens haar) en heb mijn dossier meegekregen. Dit alles heeft me erg geholpen, ook omdat ik hele stukken in mijn geheugen kwijt ben. Ook het dossier was fijn om te hebben, daar stonden ook alle notities van de verpleegkundigen in. Bijv: patient wil graag haar dochter de fles geven, patient geeft zus en zo aan, etc. Dit lijkt vrij triviaal, maar die kleine feitjes waren voor mij belangrijk om weer een beetje grip te krijgen op de werkelijkheid.
In het kort: ik zou dus zeker een afspraak maken met vk of gyn en gewoon aangeven dat je met veel vragen zit.
Veel sterkte, hopelijk voel je je snel beter!
Ik snap heel goed wat je bedoelt, dat je precies wilt weten wat er is gebeurd. Ook al is het gebeurd en kun je er niks meer aan veranderen.
Ik heb een in mijn ogen nare bevalling en kraamtijd gehad. In de laatste fase van mijn zwangerschap pre eclampsie, bevalling ingeleid maar uiteindelijk keizersnee, kindje op high care in kinderziekenhuis, geheugenverlies etc.
Ik heb toen ik fysiek redelijk hersteld was een afspraak gemaakt met mijn arts om alles nog eens door te nemen (die vond dit overigens heel normaal, hoort bij nazorg volgens haar) en heb mijn dossier meegekregen. Dit alles heeft me erg geholpen, ook omdat ik hele stukken in mijn geheugen kwijt ben. Ook het dossier was fijn om te hebben, daar stonden ook alle notities van de verpleegkundigen in. Bijv: patient wil graag haar dochter de fles geven, patient geeft zus en zo aan, etc. Dit lijkt vrij triviaal, maar die kleine feitjes waren voor mij belangrijk om weer een beetje grip te krijgen op de werkelijkheid.
In het kort: ik zou dus zeker een afspraak maken met vk of gyn en gewoon aangeven dat je met veel vragen zit.
Veel sterkte, hopelijk voel je je snel beter!
vrijdag 23 april 2010 om 14:15
Jeetje wat een lieve reacties allemaal. Ik heb een afspraak gemaakt bij de HA en kan daar vanmiddag al terecht; moet ook hulp bij het op de rit krijgen van gevoelens, want zo gaat het niet goed. Moet eerlijk zeggen dat het me best een beetje goed doet om te lezen dat er meer mensen achteraf nog last hebben van de bevalling en alles erom heen (eromheen?), al klinkt dat zo een beetje gemeen. @ HannaB: fijn om te lezen dat je je er nu niks meer bij voor kan stellen; het gaat dus over 
.
Eva32: je hebt gelijk, ik moet ook genieten en leven bij de dag, maar op het moment dat ik dit hier neerzet voel ik me alweer schuldig over het feit dat dat niet lukt; heb dus echt een beetje hulp hierbij nodig..
.Eva32: je hebt gelijk, ik moet ook genieten en leven bij de dag, maar op het moment dat ik dit hier neerzet voel ik me alweer schuldig over het feit dat dat niet lukt; heb dus echt een beetje hulp hierbij nodig..
Je zorgen maken, is de verkeerde kant op fantaseren.
vrijdag 23 april 2010 om 14:17
Wat misschien ook wel meespeelt, naast het feit dat het infuus wel of niet te hoog stond, is misschien het feit dát het zo snel ging. Ik heb iig echt wel even nodig gehad om alles te kunnen verwerken. Tussen het moment dat ik wist dat er een inleiding nodig was ivm zw vergiftiging en de daadwerkelijke geboorte zat minder dan 24 uur, en ik heb een tijdje het gevoel gehad dat mijn hoofd dat niet zo goed kon bijbenen. Het nieuws was eigenlijk nog niet bezonken, en ineens had ik een kind in mijn armen. De gebeurtenissen hollen dan zeg maar voor mijn hoofd uit.
