Relaties
alle pijlers
Soms vind ik het zwaar
donderdag 29 april 2010 om 21:19
Hallo, ik plaats dit topic bij 'relaties' i.p.v. 'kinderen', omdat ik weet dat hier meer vrouwen zijn die, net als ik, alleenstaande moeder zijn.
Hoewel mijn zoontje elke 2 weken een paar dagen naar zijn vader gaat, heb ik toch het idee dat de zorg, verantwoordelijkheid en opvoeding bij mij liggen. Ik vind dat niet erg (ben dol op mijn zoon en heb hem graag om me heen ) , maar ik moet wel zeggen dat ik het af en toe heel zwaar vind om het allemaal alleen te moeten doen. Het gaat me allemaal heel goed af, als ik mezelf een pluimpje mag geven. Het gaat goed, we hebben alles, voldoende geld om leuke dingen te doen, veel lol samen, een leuk huisje. Niets aan de hand verder, het gaat met ons allebei heel goed.
Maar heel soms betrap ik mezelf erop dat ik merk dat ik het ook zwaar vind. Soms de gebondenheid aan huis, de aandacht die ik hem moet geven, terwijl ik zelf bv. moe ben, weinig tijd voor mezelf hebben. Ik voel me dan zo egoïstisch.
Zijn hier alleenstaande moeders die dit gevoel ook wel eens hebben? Dat het allemaal even teveel wordt? Of is dat heel normaal? Ik weet het soms even niet.
Hoewel mijn zoontje elke 2 weken een paar dagen naar zijn vader gaat, heb ik toch het idee dat de zorg, verantwoordelijkheid en opvoeding bij mij liggen. Ik vind dat niet erg (ben dol op mijn zoon en heb hem graag om me heen ) , maar ik moet wel zeggen dat ik het af en toe heel zwaar vind om het allemaal alleen te moeten doen. Het gaat me allemaal heel goed af, als ik mezelf een pluimpje mag geven. Het gaat goed, we hebben alles, voldoende geld om leuke dingen te doen, veel lol samen, een leuk huisje. Niets aan de hand verder, het gaat met ons allebei heel goed.
Maar heel soms betrap ik mezelf erop dat ik merk dat ik het ook zwaar vind. Soms de gebondenheid aan huis, de aandacht die ik hem moet geven, terwijl ik zelf bv. moe ben, weinig tijd voor mezelf hebben. Ik voel me dan zo egoïstisch.
Zijn hier alleenstaande moeders die dit gevoel ook wel eens hebben? Dat het allemaal even teveel wordt? Of is dat heel normaal? Ik weet het soms even niet.
donderdag 29 april 2010 om 21:29
Ik ben een tijd alleen geweest. Inmiddels nieuwe partner en baby erbij Maar die tijd alleen.. Het ging wel heel goed en het was ook gewoon leuk want mijn dochter is de liefste van de wereld, maar ook wel eens zwaar ja. Vooral als ze bijvoorbeeld ziek was of ik me dingen af vroeg over opvoeding, gezondheid etc en dat met niemand kon delen. De nachten wakker met ziek meisje. Nu merk ik hoe fijn het is de zorgen te delen. Zo lekker om iemand te hebben waar je altijd op kunt terugvallen. Dat was met ex ook niet zo en alleenstaand worden was juist minder zorg dan met hem leven
Je kan het. iedereen kan het. Leuk is het niet altijd, maar vaak ook wel.
Een voor jou.
Ik dacht trouwens dat je een nieuwe relatie had, was laatst topic over toch? Benieuwd hoe dat nu is. Ik zal eens zoeken.
Je kan het. iedereen kan het. Leuk is het niet altijd, maar vaak ook wel.
Een voor jou.
Ik dacht trouwens dat je een nieuwe relatie had, was laatst topic over toch? Benieuwd hoe dat nu is. Ik zal eens zoeken.
Wat Supersmollie zegt vind ik ook 
donderdag 29 april 2010 om 21:31
donderdag 29 april 2010 om 21:31
donderdag 29 april 2010 om 21:33
Nu de kinderen wat groter worden vraag ik trouwens wel steeds meer dat ze meehelpen. Dat verlicht voor mij de last, het geeft me het gevoel dat ik niet alles alleen hoef te doen en de kinderen leren verantwoordelijkheid te nemen. En als ik eens erg moe ben, dan vraag ik of ze mij een beetje in de watten leggen en dat doen ze dan ook
Ga in therapie!
donderdag 29 april 2010 om 21:34
quote:dubiootje schreef op 29 april 2010 @ 21:33:
Nu de kinderen wat groter worden vraag ik trouwens wel steeds meer dat ze meehelpen. Dat verlicht voor mij de last, het geeft me het gevoel dat ik niet alles alleen hoef te doen en de kinderen leren verantwoordelijkheid te nemen. En als ik eens erg moe ben, dan vraag ik of ze mij een beetje in de watten leggen en dat doen ze dan ook Liefffff!
Nu de kinderen wat groter worden vraag ik trouwens wel steeds meer dat ze meehelpen. Dat verlicht voor mij de last, het geeft me het gevoel dat ik niet alles alleen hoef te doen en de kinderen leren verantwoordelijkheid te nemen. En als ik eens erg moe ben, dan vraag ik of ze mij een beetje in de watten leggen en dat doen ze dan ook Liefffff!
Frankly my dear, I don"t give a damn
donderdag 29 april 2010 om 21:38
Dat doe ik ook hoor, Dubiootje. Als ik heel moe ben, zeg ik dat ook gewoon. Of hij dan even op zichzelf wil gaan zitten en even alleen gaat spelen of gewoon z'n pyama gaat aantrekken als ik dat zeg. Hij wordt ook ouder en begint meer dingen te snappen.
Inad vroeg net of het klopte dat ik een nieuwe relatie heb en ja, dat klopt ook. Mijn vriend heeft echter geen kinderen en ik heb het idee dat ik niet altijd alles bij hem kwijt kan. Hij luistert wel en probeert op zijn manier ook tips te geven, maar zich helemaal inleven kan hij niet. Begrijpelijk natuurlijk, maar hiermee blijft het kunnen delen met iemand wel een beetje gemis.
Inad vroeg net of het klopte dat ik een nieuwe relatie heb en ja, dat klopt ook. Mijn vriend heeft echter geen kinderen en ik heb het idee dat ik niet altijd alles bij hem kwijt kan. Hij luistert wel en probeert op zijn manier ook tips te geven, maar zich helemaal inleven kan hij niet. Begrijpelijk natuurlijk, maar hiermee blijft het kunnen delen met iemand wel een beetje gemis.
donderdag 29 april 2010 om 21:42
Wat lief Dubio
Leuk, Stien. Dus grote kans dat alleenstaande in de zin van voor de zorg van tijdelijke aard is, nu je dus niet single meer bent
Ja, nooit geweten hoe dat is, kinderen hebben met iemand die zo lief en zorgzaam is en waarmee je de zorg voor de kinderen zo kunt delen. Toen jongste net geboren was moest ik echt wennen aan feit dat ik niet zoals bij dochter alles alleen moest doen. Ex en ik gingen uit elkaar toen ze ongeveer half jaar was, maar ook voor die tijd deed ik alle zorg voor haar en bracht hij alleen maar meer zorgen. Zo fijn, iemand die snachts zegt: zal ik die luier verschonen. JAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
[/table]
Leuk, Stien. Dus grote kans dat alleenstaande in de zin van voor de zorg van tijdelijke aard is, nu je dus niet single meer bent
Ja, nooit geweten hoe dat is, kinderen hebben met iemand die zo lief en zorgzaam is en waarmee je de zorg voor de kinderen zo kunt delen. Toen jongste net geboren was moest ik echt wennen aan feit dat ik niet zoals bij dochter alles alleen moest doen. Ex en ik gingen uit elkaar toen ze ongeveer half jaar was, maar ook voor die tijd deed ik alle zorg voor haar en bracht hij alleen maar meer zorgen. Zo fijn, iemand die snachts zegt: zal ik die luier verschonen. JAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
[/table]
Wat Supersmollie zegt vind ik ook
donderdag 29 april 2010 om 21:44
quote:Stien schreef op 29 april 2010 @ 21:38:
Dat doe ik ook hoor, Dubiootje. Als ik heel moe ben, zeg ik dat ook gewoon. Of hij dan even op zichzelf wil gaan zitten en even alleen gaat spelen of gewoon z'n pyama gaat aantrekken als ik dat zeg. Hij wordt ook ouder en begint meer dingen te snappen.
Inad vroeg net of het klopte dat ik een nieuwe relatie heb en ja, dat klopt ook. Mijn vriend heeft echter geen kinderen en ik heb het idee dat ik niet altijd alles bij hem kwijt kan. Hij luistert wel en probeert op zijn manier ook tips te geven, maar zich helemaal inleven kan hij niet. Begrijpelijk natuurlijk, maar hiermee blijft het kunnen delen met iemand wel een beetje gemis.Had mijn partner ook voor we samen kind kregen. Al was hij toen we langer bij elkaar waren ook echt een geweldige stiefvader voor dochter en heb ik in de opvoeding van haar heel veel van hem geleerd. Hij is wat consequenter dan ik en dat heeft zij, vrij wild kind , juist nodig.
Dat doe ik ook hoor, Dubiootje. Als ik heel moe ben, zeg ik dat ook gewoon. Of hij dan even op zichzelf wil gaan zitten en even alleen gaat spelen of gewoon z'n pyama gaat aantrekken als ik dat zeg. Hij wordt ook ouder en begint meer dingen te snappen.
Inad vroeg net of het klopte dat ik een nieuwe relatie heb en ja, dat klopt ook. Mijn vriend heeft echter geen kinderen en ik heb het idee dat ik niet altijd alles bij hem kwijt kan. Hij luistert wel en probeert op zijn manier ook tips te geven, maar zich helemaal inleven kan hij niet. Begrijpelijk natuurlijk, maar hiermee blijft het kunnen delen met iemand wel een beetje gemis.Had mijn partner ook voor we samen kind kregen. Al was hij toen we langer bij elkaar waren ook echt een geweldige stiefvader voor dochter en heb ik in de opvoeding van haar heel veel van hem geleerd. Hij is wat consequenter dan ik en dat heeft zij, vrij wild kind , juist nodig.
Wat Supersmollie zegt vind ik ook
donderdag 29 april 2010 om 21:48
Dat herken ik wel, Inad, hoewel mijn ex in de babyfase wel behoorlijk betrokken was (later minder). Maar het gevoel dat je er alleen voorstaat is eigenlijk veel eenzamer als je met zijn tweeën bent dan als je alleen bent. Ook ik had het gevoel dat mijn ex meer een extra belasting was - wat zeg ik, dat was hij ook Ik kan me voorstellen dat je soms verbaasd staat te kijken als je merkt dat je niet alles alleen hoeft te doen
Lief hè, mijn meiskes! En als ik dan zeg hoe lief ik het vind dat ze zo goed voor me zorgen, zeggen ze: "maar jij zorgt ook altijd goed voor ons!" *smelt*
Ik weet niet hoe oud je zoontje is, Stien, maar ik merk wel dat het een verschil maakt nu ze wat groter worden (7 en 9). Ik kan al veel meer aan ze overlaten en dat scheelt gewoon in wat ik praktisch allemaal moet doen. Een hulp in de huishouding is trouwens ook een uitkomst
Leuk dat je een nieuwe vriend hebt
Lief hè, mijn meiskes! En als ik dan zeg hoe lief ik het vind dat ze zo goed voor me zorgen, zeggen ze: "maar jij zorgt ook altijd goed voor ons!" *smelt*
Ik weet niet hoe oud je zoontje is, Stien, maar ik merk wel dat het een verschil maakt nu ze wat groter worden (7 en 9). Ik kan al veel meer aan ze overlaten en dat scheelt gewoon in wat ik praktisch allemaal moet doen. Een hulp in de huishouding is trouwens ook een uitkomst
Leuk dat je een nieuwe vriend hebt
Ga in therapie!
donderdag 29 april 2010 om 21:57
herkenning hier!,
Ik heb 2 dochtertjes, 2 en 4 jaar. Echt lood en loodzwaar vind ik het. De dagen thuis zijn soms niet door te komen en de avonden aan huis gebonden zijn vind ik ook wel heel beklemmend soms.
Ik heb gelukkig wel makkelijke slapers dus de avonden heb ik oha wel rust in huis.
Bij mijn kinderen is het ook wel de leeftijds/karakter combinatie wat het extra zwaar maakt. En dan nooit eens het stokje over kunnen dragen is heel moeilijk.
Nu de oudste uit de peutertijd komt wordt het wel iets beter te behappen. Er valt nu een heel klein beetje mee te praten iig.
Voordeel van alleen zijn is dat je alles op je eigen manier kunt doen in hoe je de kinderen opvoedt. Geen discussies en gezagsondermijning, geen gesteggel over hoe laat naar bed, wat wel/niet mag etc. Ook een voordeel is dat ik eens in de 2 weken een weekend helemaal vrij ben wat mijn vriendinnen met partner niet hebben. Nadeel is dat ik in dat ene weekend zo ongeveer mijn hele leven moet proppen voor mijn gevoel.
Ik heb 2 dochtertjes, 2 en 4 jaar. Echt lood en loodzwaar vind ik het. De dagen thuis zijn soms niet door te komen en de avonden aan huis gebonden zijn vind ik ook wel heel beklemmend soms.
Ik heb gelukkig wel makkelijke slapers dus de avonden heb ik oha wel rust in huis.
Bij mijn kinderen is het ook wel de leeftijds/karakter combinatie wat het extra zwaar maakt. En dan nooit eens het stokje over kunnen dragen is heel moeilijk.
Nu de oudste uit de peutertijd komt wordt het wel iets beter te behappen. Er valt nu een heel klein beetje mee te praten iig.
Voordeel van alleen zijn is dat je alles op je eigen manier kunt doen in hoe je de kinderen opvoedt. Geen discussies en gezagsondermijning, geen gesteggel over hoe laat naar bed, wat wel/niet mag etc. Ook een voordeel is dat ik eens in de 2 weken een weekend helemaal vrij ben wat mijn vriendinnen met partner niet hebben. Nadeel is dat ik in dat ene weekend zo ongeveer mijn hele leven moet proppen voor mijn gevoel.
donderdag 29 april 2010 om 21:59
Ik ben ook alleenstaande moeder, heb wel een vriend, maar wij wonen niet samen. De grootste zorg van de kinderen komt ook op mijn schouders terecht.
Daarom vind ik het stiekem ook wel erg fijn als de jongens het weekend bij papa zijn. Heb ik ook eindelijk tijd voor mezelf! De eerste periode toen we net uit elkaar waren, zat ik het hele weekend in mijn pyjama op de bak, gewoon omdat het kon en ik me geen zorgen hoefde te maken om de jongens. Toen ik nog bij ex was kwam de zorg ook altijd op mijn schouders terecht, dus ik was het wel gewend. En dan in 1x een weekend voor mezelf te hebben. Heerlijk!
Ik heb gelukkig wel veel steun van mijn moeder en zus, mocht 1 van de twee ziek worden en ik moet werken en ik kan geen vrij krijgen dan kan ik altijd op hen terug vallen. Ik heb daar zo'n mazzel mee gehad! Ben ze daar ook erg dankbaar voor!
En ze zijn nu al ietsjes ouder(8 en 4) en als ik zelf niet lekker in mijn vel zit of ik ben ziekjes dan zijn ze vaak ook erg lief voor me. Vooral de oudste heeft dat helemaal door en kan me dan op zijn manier lekker vertroetelen(drinken voor me pakken enz.) De jongste ook, als hij dan naar bed moet zegt hij: Geen boekje lezen mam? Je hebt pijn in je buikje he?
Soms kan het inderdaad erg zwaar zijn, maar omdat ik er eigenlijk altijd alleen voor heb gestaan is het gewoon geworden. Ik weet niet beter.
Heb juist medelijden met mijn ex(niet dat hij er zich druk om maakt) maar die kleine momenten zoals opblijven, gezellig een spelletje doen, filmpje kijken en popcorn eten, gezellig knuffelen. Echt heerlijk! Niet alleen zij kijken daar naar uit maar ik ook!
Daarom vind ik het stiekem ook wel erg fijn als de jongens het weekend bij papa zijn. Heb ik ook eindelijk tijd voor mezelf! De eerste periode toen we net uit elkaar waren, zat ik het hele weekend in mijn pyjama op de bak, gewoon omdat het kon en ik me geen zorgen hoefde te maken om de jongens. Toen ik nog bij ex was kwam de zorg ook altijd op mijn schouders terecht, dus ik was het wel gewend. En dan in 1x een weekend voor mezelf te hebben. Heerlijk!
Ik heb gelukkig wel veel steun van mijn moeder en zus, mocht 1 van de twee ziek worden en ik moet werken en ik kan geen vrij krijgen dan kan ik altijd op hen terug vallen. Ik heb daar zo'n mazzel mee gehad! Ben ze daar ook erg dankbaar voor!
En ze zijn nu al ietsjes ouder(8 en 4) en als ik zelf niet lekker in mijn vel zit of ik ben ziekjes dan zijn ze vaak ook erg lief voor me. Vooral de oudste heeft dat helemaal door en kan me dan op zijn manier lekker vertroetelen(drinken voor me pakken enz.) De jongste ook, als hij dan naar bed moet zegt hij: Geen boekje lezen mam? Je hebt pijn in je buikje he?
Soms kan het inderdaad erg zwaar zijn, maar omdat ik er eigenlijk altijd alleen voor heb gestaan is het gewoon geworden. Ik weet niet beter.
Heb juist medelijden met mijn ex(niet dat hij er zich druk om maakt) maar die kleine momenten zoals opblijven, gezellig een spelletje doen, filmpje kijken en popcorn eten, gezellig knuffelen. Echt heerlijk! Niet alleen zij kijken daar naar uit maar ik ook!
donderdag 29 april 2010 om 22:02
Ik ervaar mijn leven wel al rustiger alleen. ik kan me er nu goed bij neerleggen dat ik alles alleen doe. Toen ik nog getrouwd was was ik wel samen maar toch alleen. Ik deed het feitelijk toch allemaal alleen maar had wel constant die verwachting naar hem toe dat hij meer bij zou springen. Die frustratie is nu weg. Dat is wel lekker. En in de weekenden bij hem kan hij ook niet om de zorg voor de meiden heen dus wat dat betreft is hij misschien wel een leukere vader voor ze als toen wij nog samen waren.
donderdag 29 april 2010 om 22:10
@hangmat: Ik herken dat ook wel, met ex was ik eigenlijk ook nog alleen en zonder ex geeft dat zoveel meer rust. Ook die verwachting dat hij toch wel een keer bij ging springen zo frustrerend. Heb hem toen al een keer in een ru zie gezegd: de enige manier voor jou om met die jongens een band te krijgen is als wij uit elkaar gaan, dan moet je wel! Laatst hadden ik en ex het daar weer over en beaamde dat hij nu meer een band heeft als toen, omdat hij idd nu moet..
donderdag 29 april 2010 om 22:10
Ben ook niet alleenstaand, maar ik vind het soms ook aardig zwaar. De nachten zijn zo onzeker (er word er eentje wakker vanwege nachtmerrie en de baby wil dan om 5 uur al de fles) en ook heb ik nu altijd mensen om me heen. Mijn kinderen zijn altijd in de woonkamer en keuken.
Na de komst van de tweede had ik het echt heel moeilijk. Soms zo erg dat ik direct weg ging als mijn man thuis kwam. Even lopen, winkelen of even ergens zitten. Als hij 5 minuutjes te laat thuis was... oei, dan was ik echt een bitch!
Respect dat je dit zo kunt.
Na de komst van de tweede had ik het echt heel moeilijk. Soms zo erg dat ik direct weg ging als mijn man thuis kwam. Even lopen, winkelen of even ergens zitten. Als hij 5 minuutjes te laat thuis was... oei, dan was ik echt een bitch!
Respect dat je dit zo kunt.
donderdag 29 april 2010 om 22:11
Toch wel opvallend hoeveel van ons er ook tijdens het huwelijk al grotendeels alleen voorstonden... Ik zie dat om me heen ook bij stellen en verzucht wel eens in stilte opgelucht dat ik dat niet meer heb. Dan inderdaad veel liever alleen en ook mijn eigen plan kunnen trekken, mijn regels kunnen maken enz.!
Ga in therapie!
donderdag 29 april 2010 om 22:20
@dubiootje: Klopt!!! Ik heb dat ook, blij dat ik het nu gewoon alleen doe! Dan weet je tenminste waar je aan toen bent. En het is al eerder gezegd, maar met ex had ik ook het gevoel dat hij mij meer tot last was, of beter, dat ik een derde kind had, dan dat hij hielp.
Een tijd geleden kwam mijn oudste naar me toe, hij was moe en chagerijnig(dat zegt hij dan ook gewoon hihi) En hij miste papa heel erg. Hij zei zelf ook, papa was er nooit, maar ik kon dan 's ochtends toch meteen naar hem toe. Hij heeft heel hard liggen huilen op mijn schoot en gaf aan dat hij eigenlijk papa wel veel vaker zou willen zien. Mijn hart brak echt in duizend stukjes, zo naar als je kind verdriet heeft en je kan dat niet verhelpen. Ik ex gebeld en verteld wat er aan de hand was, zegt hij: Oh dan doe ik toch nog wat goeds, anders mist hij me niet zo!
Heel fijn dat hij het voor zichzelf zo positief in kon zien, maar ik zo me doodschamen. Dus gezegd, joh hij mist je, misschien moet je toch meer aandacht aan die jongen schenk. Ja dat was wel zo, nou hij zou voortaan elke avond bellen en hem wat meer 1 op 1 aandacht geven. Het moet nog gebeuren....
Een tijd geleden kwam mijn oudste naar me toe, hij was moe en chagerijnig(dat zegt hij dan ook gewoon hihi) En hij miste papa heel erg. Hij zei zelf ook, papa was er nooit, maar ik kon dan 's ochtends toch meteen naar hem toe. Hij heeft heel hard liggen huilen op mijn schoot en gaf aan dat hij eigenlijk papa wel veel vaker zou willen zien. Mijn hart brak echt in duizend stukjes, zo naar als je kind verdriet heeft en je kan dat niet verhelpen. Ik ex gebeld en verteld wat er aan de hand was, zegt hij: Oh dan doe ik toch nog wat goeds, anders mist hij me niet zo!
Heel fijn dat hij het voor zichzelf zo positief in kon zien, maar ik zo me doodschamen. Dus gezegd, joh hij mist je, misschien moet je toch meer aandacht aan die jongen schenk. Ja dat was wel zo, nou hij zou voortaan elke avond bellen en hem wat meer 1 op 1 aandacht geven. Het moet nog gebeuren....
donderdag 29 april 2010 om 22:21
quote:dubiootje schreef op 29 april 2010 @ 22:11:
Toch wel opvallend hoeveel van ons er ook tijdens het huwelijk al grotendeels alleen voorstonden... Ik zie dat om me heen ook bij stellen en verzucht wel eens in stilte opgelucht dat ik dat niet meer heb. Dan inderdaad veel liever alleen en ook mijn eigen plan kunnen trekken, mijn regels kunnen maken enz.!Haha, dit herken ik ook wel. Laatst ging ik met een (getrouwde) vriendin uit eten. Bij weggaan wilde hij al precies weten hoe laat ze thuis zou komen, en vervolgens belt hij een half uur voor de "afgesproken" tijd al op of ze al onderweg is want baby huilt. Dan ben ik zó happy met mijn ongebonden ouderschap.
Toch wel opvallend hoeveel van ons er ook tijdens het huwelijk al grotendeels alleen voorstonden... Ik zie dat om me heen ook bij stellen en verzucht wel eens in stilte opgelucht dat ik dat niet meer heb. Dan inderdaad veel liever alleen en ook mijn eigen plan kunnen trekken, mijn regels kunnen maken enz.!Haha, dit herken ik ook wel. Laatst ging ik met een (getrouwde) vriendin uit eten. Bij weggaan wilde hij al precies weten hoe laat ze thuis zou komen, en vervolgens belt hij een half uur voor de "afgesproken" tijd al op of ze al onderweg is want baby huilt. Dan ben ik zó happy met mijn ongebonden ouderschap.
