Kinderen
alle pijlers
misselijk = paniek
maandag 3 mei 2010 om 18:38
Vriend en ik zijn afgelopen maand gestopt met voorbehoedsmiddelen. Ik ben deze maand nog niet zwanger, maar hoop het wel snel te worden. Aan de plus kant: we hebben weer een maand een excuus voor heel veel seks
Nu de min kant: ik ben me ineens over van alles zorgen aan het maken. Mijn meest dringende 'zorg' van dit moment is misselijkheid. Een aantal jaar geleden had ik last van paniekaanvallen. Die gingen gepaard met misselijkheid en overgeven, en dus blinde paniek. Ik heb heel wat uurtjes kotsend en jankend onder de douche gestaan (dat meen ik helaas heel letterlijk). Ik ben behandeld en ben over de paniekaanvallen heen. Heb al meer dan een jaar geen paniekaanval meer gehad. Nu had ik vandaag pannenkoeken gegeten waar ik heel misselijk van werd. En heel zenuwachtig. Ik heb een half uurtje kotsend en jankend onder de douche gestaan. Was niet prettig. Ik voelde me paniekerig, gestresst en bang (nog bovenop de enorme misselijkheid en buikpijn )
En nu maak ik me zorgen. In het verleden was misselijkheid voor mij een fysiologische reactie op een psychisch/emotioneel probleem. Nu heb ik blijkbaar de psychische reactie/emotie (blinde paniek) aan het fysiologische probleem gekoppeld. Dat wist ik natuurlijk al wel, maar ik ben niet zo vaak misselijk. En ik heb nog nooit eerder geprobeerd om zwanger te raken. Wat nou als ik zo iemand blijk te zijn die 4 maanden lang continu misselijk is? Ik weet niet of ik dat stress niveau zo lang trek. Zou dat vanzelf wegtrekken? Toch mijn psych maar weer eens bellen? Er is nu alleen echt niets mis met me op psychisch vlak. Gewoon maar op mijn kiezen bijten en doorzetten?
Iemand hier ervaring mee, tips, of gewoon bemoedigende woorden? Voel me nu best naar, op een rare afwezige manier. Ik weet namelijk dat ik nu reageer op de misselijkheid, en dat de misselijkheid geen reactie is op mijn emotie, maar dat maakt de emotie er niet minder naar op, helaas
Nu de min kant: ik ben me ineens over van alles zorgen aan het maken. Mijn meest dringende 'zorg' van dit moment is misselijkheid. Een aantal jaar geleden had ik last van paniekaanvallen. Die gingen gepaard met misselijkheid en overgeven, en dus blinde paniek. Ik heb heel wat uurtjes kotsend en jankend onder de douche gestaan (dat meen ik helaas heel letterlijk). Ik ben behandeld en ben over de paniekaanvallen heen. Heb al meer dan een jaar geen paniekaanval meer gehad. Nu had ik vandaag pannenkoeken gegeten waar ik heel misselijk van werd. En heel zenuwachtig. Ik heb een half uurtje kotsend en jankend onder de douche gestaan. Was niet prettig. Ik voelde me paniekerig, gestresst en bang (nog bovenop de enorme misselijkheid en buikpijn )
En nu maak ik me zorgen. In het verleden was misselijkheid voor mij een fysiologische reactie op een psychisch/emotioneel probleem. Nu heb ik blijkbaar de psychische reactie/emotie (blinde paniek) aan het fysiologische probleem gekoppeld. Dat wist ik natuurlijk al wel, maar ik ben niet zo vaak misselijk. En ik heb nog nooit eerder geprobeerd om zwanger te raken. Wat nou als ik zo iemand blijk te zijn die 4 maanden lang continu misselijk is? Ik weet niet of ik dat stress niveau zo lang trek. Zou dat vanzelf wegtrekken? Toch mijn psych maar weer eens bellen? Er is nu alleen echt niets mis met me op psychisch vlak. Gewoon maar op mijn kiezen bijten en doorzetten?
Iemand hier ervaring mee, tips, of gewoon bemoedigende woorden? Voel me nu best naar, op een rare afwezige manier. Ik weet namelijk dat ik nu reageer op de misselijkheid, en dat de misselijkheid geen reactie is op mijn emotie, maar dat maakt de emotie er niet minder naar op, helaas
maandag 3 mei 2010 om 18:42
maandag 3 mei 2010 om 18:45
maandag 3 mei 2010 om 18:54
@Lotjelove: hm, dat kan natuurlijk. Ik vind het ook wel heel spannend, misschien dat ik er gewoon te veel mee bezig ben.
@Stukjecake: wat je nu zegt over jouw zwangerschap is anders wel heel bemoedigend hoor. Ik heb het juist niet bij psyche gezet, omdat ik het idee heb dat dit gewoon hersenspinsels zijn die bij zwanger (willen) worden horen? In het rijtje; wat nou als ik een slechte moeder word/popje op haar hoofd laat vallen/het misgaat in de zwangerschap. Ik hoor juist graag dat anderen ook vn dt soort rare hersenspinsels hadden, of dat anderen niet misselijk waren toen ze zwanger waren, dat geeft de burger moed
Het helpt trouwens al om het opgeschreven te hebben, dat plaatst het in perspectief.
@Stukjecake: wat je nu zegt over jouw zwangerschap is anders wel heel bemoedigend hoor. Ik heb het juist niet bij psyche gezet, omdat ik het idee heb dat dit gewoon hersenspinsels zijn die bij zwanger (willen) worden horen? In het rijtje; wat nou als ik een slechte moeder word/popje op haar hoofd laat vallen/het misgaat in de zwangerschap. Ik hoor juist graag dat anderen ook vn dt soort rare hersenspinsels hadden, of dat anderen niet misselijk waren toen ze zwanger waren, dat geeft de burger moed
Het helpt trouwens al om het opgeschreven te hebben, dat plaatst het in perspectief.
maandag 3 mei 2010 om 18:55
Ik ben totaal niet misselijk geweest tijdens mijn zwangerschap. Ik heb bovendien nagenoeg geen paniekaanvallen gehad terwijl ik extreem stressvolle omstandigheden had (moeder terminaal & overleden). En ik heb extreem last gehad van paniekaanvallen voor mijn zwangerschap. Kortom: je weet niet hoe het gaat. Als je rust vindt in een gesprek met je psych: vooral doen! Kan alleen maar goed zijn. Het feit dat je je er nu druk om maakt zou het namelijk juist id hand kunnen werken.
Je kan ook kiezen voor 'wie dan leeft, wie dan zorgt'. Wie weet heb je nergens last van!
Sterkte en succes!
Je kan ook kiezen voor 'wie dan leeft, wie dan zorgt'. Wie weet heb je nergens last van!
Sterkte en succes!
maandag 3 mei 2010 om 18:55
Misschien geen echte oppepper, misschien ook wel. Ik heb ook ooit een enorme angst voor overgeven ontwikkeld en was ook doodsbang dat ik tijdens een zwangerschap erg misselijk zou zijn. Toen het eenmaal zo ver was, was de angst al minder geworden. Maar ik was misselijk, niet normaal. Ik ben 7 maanden dag én nacht kotsmisselijk geweest. De laatste 2 maanden was ik niet erg misselijk, maar kon ik niet goed meer eten en had ik veel maagzuur.
En? Ik heb het overleefd.... Hoe? Weet ik niet eigenlijk. Het was er gewoon en het went, hoe raar dat ook klinkt. Ik ging nooit de deur uit zonder plastic zakjes, veel eten en drinken (lijkt gek, maar eten hielp mij) en een flesje water en zakdoekjes. Uiteindelijk heb ik nooit in het openbaar hoeven overgeven. Ik kon niet echt goed genieten van de zwangerschap, maar was wel dolgelukkig, dat hielp. Vanaf de geboorte was de misselijkheid acuut over trouwens. Ik hoor nu steeds verhalen van zwangeren die 'alleen maar' moe zijn (ik bagatelliseer niks hoor), dat vind ik dan zo oneerlijk .
Ik zou zeggen:
- probeer iets aan je angst te doen met een psycholoog (emdr?);
- probeer realistisch te blijven. Het is maar overgeven, het gaat over (dit is het moeilijkste waarschijnlijk);
- mijn misselijkheid was extreem en het kan nog veel en veel erger (in ziekenhuis belanden bijv.) dta komt maar weinig voor;
- houd je doel voor ogen: je krijgt een kind, dat gaat niet zonder hormonenstorm;
- als je erg misselijk bent, is er soms iets aan te doen mbv medicijnen.
Sterkte!!
En? Ik heb het overleefd.... Hoe? Weet ik niet eigenlijk. Het was er gewoon en het went, hoe raar dat ook klinkt. Ik ging nooit de deur uit zonder plastic zakjes, veel eten en drinken (lijkt gek, maar eten hielp mij) en een flesje water en zakdoekjes. Uiteindelijk heb ik nooit in het openbaar hoeven overgeven. Ik kon niet echt goed genieten van de zwangerschap, maar was wel dolgelukkig, dat hielp. Vanaf de geboorte was de misselijkheid acuut over trouwens. Ik hoor nu steeds verhalen van zwangeren die 'alleen maar' moe zijn (ik bagatelliseer niks hoor), dat vind ik dan zo oneerlijk .
Ik zou zeggen:
- probeer iets aan je angst te doen met een psycholoog (emdr?);
- probeer realistisch te blijven. Het is maar overgeven, het gaat over (dit is het moeilijkste waarschijnlijk);
- mijn misselijkheid was extreem en het kan nog veel en veel erger (in ziekenhuis belanden bijv.) dta komt maar weinig voor;
- houd je doel voor ogen: je krijgt een kind, dat gaat niet zonder hormonenstorm;
- als je erg misselijk bent, is er soms iets aan te doen mbv medicijnen.
Sterkte!!
maandag 3 mei 2010 om 19:03
Ik ben vier maanden misselijk geweest. Dat klinkt vast heel afschrikwekkend voor je, maar: de misselijkheid die ik voelde tijdens mijn zwangerschap was zó anders dan andere vormen van misselijkheid. Ik vond het niet te vergelijken. Ik voelde me niet ziek en niet ellendig, in tegendeel. Ik voelde me heel goed, alleen mijn smaak was zo veranderd, mijn hele lichaam was zo veranderd dat ik heel sterk reageerde op smaken en luchtjes. Het was geen ziek- of ellendig-zijn misselijkheid, het was veranderingsmisselijkheid.
Het is moeilijk te omschrijven als je het zelf nog niet mee hebt gemaakt, maar ik denk serieus dat je je niet zoveel zorgen hoeft te maken. Als je al misselijk wordt, zul je merken dat de ene misselijkheid absoluut niet te vergelijken is met de andere misselijkheid.
Heel veel sterkte. Het komt goed!
Het is moeilijk te omschrijven als je het zelf nog niet mee hebt gemaakt, maar ik denk serieus dat je je niet zoveel zorgen hoeft te maken. Als je al misselijk wordt, zul je merken dat de ene misselijkheid absoluut niet te vergelijken is met de andere misselijkheid.
Heel veel sterkte. Het komt goed!
maandag 3 mei 2010 om 19:04
Ben 2 keer zwanger geweest en heb me nog nooit zo goed gevoeld als die 18 maanden.
Geen koude voeten,anderhalfjaar lang..heerlijk!
Geen gekots,geen misselijk,niks nada noppes,...hoeft dus helemaal niet...
Enige waar ik een beetje niet lekker van werd was koffie,dus dat dronk ik bij allebei maar niet..
Maar als je er al vanuit gaat,zal je het wel krijgen ook denk ik....
Geen koude voeten,anderhalfjaar lang..heerlijk!
Geen gekots,geen misselijk,niks nada noppes,...hoeft dus helemaal niet...
Enige waar ik een beetje niet lekker van werd was koffie,dus dat dronk ik bij allebei maar niet..
Maar als je er al vanuit gaat,zal je het wel krijgen ook denk ik....
maandag 3 mei 2010 om 19:19
Bedankt allemaal voor jullie reacties, dat helpt in ieder geval om er anders naar te kijken. Juist wel de verhalen van Aletta en Sterre helpen me enorm: zelfs als ik de hele tijd misselijk blijk te zijn dan zal ik dat wel overleven. En aan het einde hou ik er wel mooi een kindje aan over! Ik voel me nu al weer een stuk rustiger!
Raar, dat ik me hier ineens zo'n zorgen om kon maken. Ik weet natuurlijk ook wel dat het alle kanten op kan gaan. Ik ben in ieder geval blij dat anderen die wel misselijk zijn geweest er doorheen zijn gekomen. En dat het het blijkbaar waard is geweest.
Raar, dat ik me hier ineens zo'n zorgen om kon maken. Ik weet natuurlijk ook wel dat het alle kanten op kan gaan. Ik ben in ieder geval blij dat anderen die wel misselijk zijn geweest er doorheen zijn gekomen. En dat het het blijkbaar waard is geweest.
maandag 3 mei 2010 om 19:48
Wat vervelend voor je dat je je zo druk maakt hierover. Ik hoop je een beetje gerust te kunnen stellen: ik ben bij beide zwangerschappen erg misselijk geweest. Bij de eerste heb ik het maar gedragen omdat ik niet echt op de hoogte was van de mogelijkheden. Bij de tweede voelde ik me zo zo zo rot dat ik meteen al besloot dat ik dit niet weer wilde. Bovendien had ik al een peuter rondlopen en als mama als een vaatdoek op de bank lag te vegeteren was het alleen maar moeilijker. Ik heb toen een receptje voor Emefasene gekregen en dat hielp binnen 2 dagen!
Mocht je dus het geluk hebben snel zwanger te worden, en de pech dat je kotsmisselijk wordt: er is een medicijn tegen wat echt helpt!
Mocht je dus het geluk hebben snel zwanger te worden, en de pech dat je kotsmisselijk wordt: er is een medicijn tegen wat echt helpt!
maandag 3 mei 2010 om 19:51
Ik raakte in paniek bij de gedachte een kind te baren.een doos met een gat van 10cm,dat wil je toch niet weten?
........totdat ik een gesprek met mijn tante had,die 4 kinderen had gehad.Ze zei:als het echt zo erg was,nam toch niemand een tweede......
Dat hielp mij........
Goede raad>de angst vooraf is erger als de pijn(wijze woorden maar oooooooh zo waar!)
........totdat ik een gesprek met mijn tante had,die 4 kinderen had gehad.Ze zei:als het echt zo erg was,nam toch niemand een tweede......
Dat hielp mij........
Goede raad>de angst vooraf is erger als de pijn(wijze woorden maar oooooooh zo waar!)
maandag 3 mei 2010 om 19:51
Madieken, juist als je tijdens je zwangerschap misselijk bent, probeer iets te eten. Iets dat niet zwaar op de maag ligt en niet te veel moeite is om te pakken vanuit bed (ik had voor de zekerheid droge crackers naast mijn bed liggen, niet hoeven gebruiken).
Ik werd juist misselijk als mijn maag leeg was. Zorg dat je altijd iets bij je hebt om te eten, stop iets in je tas.
Je zorgen maken hoort bij de zwangerschap en daarna bij het ouderschap. Eerst of het wel zal lukken, daarna of het zal blijven/goed is en daarna vraag je je vaak af of je het wel goed doet/ of je kind niets overkomt.
Misschien vind je het fijn om er iets over te lezen:
klik
Dat is een stukje over zwangerschapsmisselijkheid en wat je zou kunnen proberen te doen.
Ik werd juist misselijk als mijn maag leeg was. Zorg dat je altijd iets bij je hebt om te eten, stop iets in je tas.
Je zorgen maken hoort bij de zwangerschap en daarna bij het ouderschap. Eerst of het wel zal lukken, daarna of het zal blijven/goed is en daarna vraag je je vaak af of je het wel goed doet/ of je kind niets overkomt.
Misschien vind je het fijn om er iets over te lezen:
klik
Dat is een stukje over zwangerschapsmisselijkheid en wat je zou kunnen proberen te doen.
maandag 3 mei 2010 om 19:56
. Wat ben ik gelukkig met die meid. Ik zou de rest van mijn leven misselijk willen zijn voor haar (nou jaaaaaa). Sterker nog, we gaan binnenkort voor een tweede. En ja, ik ben bang dat ik weer zo misselijk ben, dat geef ik toe. Maar ja...
maandag 3 mei 2010 om 20:05
@Daffyduck: haha, dat is natuurlijk ook weer waar. Mijn oma heeft 11 kinderen gebaard. Dat zegt toch ook wel wat inderdaad
@tinus en stukjecake: bedankt voor de info en de link. Het helpt idd om er gewoon meer van te weten. Hoe gaat dat spreekwoord ook al weer: men lijdt het meest aan het lijden dat zij vreest?
@aletta: fijn om te horen dat je meisje het waard was. Ze klinkt superlief, en zoals jij er over praat geeft me een warm gevoel van binnen . Ik begin zowaar te geloven dat het allemaal wel goed komt.
@tinus en stukjecake: bedankt voor de info en de link. Het helpt idd om er gewoon meer van te weten. Hoe gaat dat spreekwoord ook al weer: men lijdt het meest aan het lijden dat zij vreest?
@aletta: fijn om te horen dat je meisje het waard was. Ze klinkt superlief, en zoals jij er over praat geeft me een warm gevoel van binnen . Ik begin zowaar te geloven dat het allemaal wel goed komt.
maandag 3 mei 2010 om 22:33
Hier nog iemand die ooit last had van extreme angst voor overgeven (andersom dan bij jou het geval was als ik het goed begrijp). Toen maakte ik me veel zorgen over een zwangerschap en bijbehorende misselijkheid. Gelukkig was ik er vanaf voor ik zwanger werd, voor zover mogelijk. Want er zit nog steeds een randje, al probeer ik dat niet toe te geven aan mezelf. Tijdens mijn zwangerschap ben ik amper misselijk geweest en al helemaal niet hoeven overgeven, bij lange na niet. Ik was nog wel wat bang voor de bevalling omdat sommige mensen dan ook gaan overgeven (dan weet je dat vast... ), maar ook toen nergens last van gehad.
(en nu ruim ik zelfs - zij het niet enthousiast - kots van mijn kind op... dat had ik tien jaar geleden écht niet gedacht)
Misschien ook goed om je te realiseren dat je bij overgeven sowieso wat bang kunt worden, omdat het zo'n tegennatuurlijke reactie van je lichaam is.
(en nu ruim ik zelfs - zij het niet enthousiast - kots van mijn kind op... dat had ik tien jaar geleden écht niet gedacht)
Misschien ook goed om je te realiseren dat je bij overgeven sowieso wat bang kunt worden, omdat het zo'n tegennatuurlijke reactie van je lichaam is.
maandag 3 mei 2010 om 22:46
Overgeven is juist een hele natuurlijke reactie van je lichaam, er zit iets in je lijf wat er uit moet.
Ik heb emetofobie, en moet zeggen dat het het laatste jaar stukken beter gaat ( andere nare dingen meegemaakt die vele malen erger zijn)
Ik heb vier kinderen en heb mijn zwangerschapsmisselijkheid niet als heel erg ervaren. Het is precies zoals Aletta zegt, het is geen gewone buikgriepmisselijkheid maar totaal anders.
Ik kon bij wijze van spreke ineens ontzettend misselijk worden van de lucht van een volle vuilnisbak in de zon, mijn maaginhoud eruit gooien en vervolgens bij de snackbar een frikandel speciaal naar binnen werken.
Ik heb emetofobie, en moet zeggen dat het het laatste jaar stukken beter gaat ( andere nare dingen meegemaakt die vele malen erger zijn)
Ik heb vier kinderen en heb mijn zwangerschapsmisselijkheid niet als heel erg ervaren. Het is precies zoals Aletta zegt, het is geen gewone buikgriepmisselijkheid maar totaal anders.
Ik kon bij wijze van spreke ineens ontzettend misselijk worden van de lucht van een volle vuilnisbak in de zon, mijn maaginhoud eruit gooien en vervolgens bij de snackbar een frikandel speciaal naar binnen werken.
dinsdag 4 mei 2010 om 08:25
Hier ook iemand die niet tegen misselijkheid kan.....fobie ervoor ontwikkeld en nog in therapie geweest voor ik zwanger ging worden ( combi exposer en EMDR)zodat t wel minder was.
Ik heb me er niet door laten weerhouden om zwanger te worden al bekroop me de angst soms van te voren ook wel.
Ik ben bijna niet misselijk geweest, maar zon 2 weken en die misselijk kon ik goed hebben....geen moment in paniek geweest. Was er juist rustiger onder. Heb dat al van meer emetofobie mensen gehoord.
Mijn hielp t toen ook om bij zuurte slikken, dat is eigenlijk voor maagzuur maar dan 100 % natuurlijk en dus bij de zwangerschap te gebruiken. Hielp bij mij vrij goed.
Ben ondertussen 29 weken zwanger en nog steeds geen last van misselijkheid paniek gehad.
Ik heb me er niet door laten weerhouden om zwanger te worden al bekroop me de angst soms van te voren ook wel.
Ik ben bijna niet misselijk geweest, maar zon 2 weken en die misselijk kon ik goed hebben....geen moment in paniek geweest. Was er juist rustiger onder. Heb dat al van meer emetofobie mensen gehoord.
Mijn hielp t toen ook om bij zuurte slikken, dat is eigenlijk voor maagzuur maar dan 100 % natuurlijk en dus bij de zwangerschap te gebruiken. Hielp bij mij vrij goed.
Ben ondertussen 29 weken zwanger en nog steeds geen last van misselijkheid paniek gehad.
