Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
dinsdag 9 oktober 2007 om 13:53
Mimsey, ik weet niet of je de urn al hebt opgehaald en hebt bedacht wat je er voorlopig mee wilt doen? Mijn moeder is vorig jaar overleden en gecremeerd. Uiteindelijk strooien we haar ook uit, maar daar waren we nu nog niet aan toe. Tot die tijd hebben we een plekje op de begraafplaats gehuurd. De as staat daar in een urn op een steen, we kunnen er plantjes bij zetten etc. Het is niet een urnenmuur, maar meer een soort grafplek (alleen dan kleiner). De muur vond ik zo vreselijk koud en kil, dat wilde ik niet. Nu staat ze buiten, bij planten en bloemen, hupsen er konijntjes rond haar heen en kan de zon haar verwarmen. En als we er aan toe zijn om haar uit te strooien, wordt de urn open gemaakt en krijgen we de strooibus mee. Voor ons voelt dit goed op dit moment, we kunnen allemaal naar haar toe zonder dat dit bij iemand thuis is en je kunt even alleen zijn met je verdriet en de urn.
Vraag anders even aan Hero's familie of zij ergens behoefte aan hebben? Mijn vader wilde de as ook graag thuis hebben tot we haar zouden uitstrooien, maar mijn broers en ik wilden heel graag tot die tijd een plekje waar we alleen met haar konden zijn en dat hebben we nu. Ik ga er ook regelmatig bij zitten en ouwehoeren en ik hoorde vorige week dat mijn oudste broer hetzelfde doet.
Zo'n strooibus ziet er trouwens uit als een RVS thermoskan. In een doos of een mooie tas. Haast niet te geloven dat zo'n bus dan alles is wat er over is... (fysiek dan).
Vraag anders even aan Hero's familie of zij ergens behoefte aan hebben? Mijn vader wilde de as ook graag thuis hebben tot we haar zouden uitstrooien, maar mijn broers en ik wilden heel graag tot die tijd een plekje waar we alleen met haar konden zijn en dat hebben we nu. Ik ga er ook regelmatig bij zitten en ouwehoeren en ik hoorde vorige week dat mijn oudste broer hetzelfde doet.
Zo'n strooibus ziet er trouwens uit als een RVS thermoskan. In een doos of een mooie tas. Haast niet te geloven dat zo'n bus dan alles is wat er over is... (fysiek dan).
dinsdag 9 oktober 2007 om 15:49
Gek idee is dat, hé...Dat dat is wat er fysiek overblijft.
Twee kilo, zoiets schijnt het te wegen. Een beer van een kerel, en dan nog slechts twee kilo. Zijn schoenen wogen zwaarder!
Ik weet nog niet wat we gaan doen met de as, dat moet nog bezinken. Wegens drukte in het crematorium kunnen we "hem" pas eind oktober ophalen. Dan is hij al twee maanden overleden. Het gaat zo snel.
Overmorgen is het 50 dagen. 1200 Uur, als ik nog een beetje kan rekenen. 1200 Uur...het klinkt als niets, en het is zó lang. Iedere dinsdag sta ik weer stil bij het feit dat we die dag, nu 7 weken geleden, hoorden dat ons fundament verbrijzeld zou worden. Iedere woensdag sta ik stil bij het feit dat hij weer een week langer bij ons weg is. En iedere maandag gedenk ik zijn fysieke vertrek van deze aarde. En daar tussendoor leef ik. Sta ik. Richt ik mijn leven opnieuw in, voor zover dat gaat en kan. En laat ik de hoop dat het een fout is, dat hij terugkomt, steeds meer varen.
Deze dagen gaan we de bedankkaartjes schrijven, ik ben al met de enveloppen begonnen. Tweehonderd stuks, zo kom ik mijn avonden wel door! Gisteren heb ik de proefdruk gezien, en ondanks alle gruwelijkheid van de situatie vond ik het een mooi kaartje. Maar we hebben dan ook een geweldige kaartjesmaakster die ons helpt (thanxx Wind en GW!).
Bij de drukker stond naast ons een vrouw, die een laken had laten bedrukken met een foto van haar dochter. Mijn schoonvader en ik keken even op van ons kaartje, en dat zag ze. "Jaaaa", glunderde de vrouw, "dit is een kadootje voor mijn dochter, die wordt komende week veertig". Mijn lieve, dappere schoonvader ging naar de trotse vrouw toe, en hoewel zijn ogen vochtig werden, bewonderde hij het verjaarsgeschenk. Wist die vrouw veel, enthousiast liet ze het hem zien, en charmant feliciteerde mijn schoonvader haar. Daarna kwam hij weer naast me staan, zuchtte, en zei zacht; "Jouw kind dat veertig wordt, dat moet zo'n geluk zijn...". Stille tranen liepen over mijn wangen, voor mijn dappere, charmante, sociale schoonvader. Hero leek op zijn ouders; het extraverte, warme, humoristische van zijn moeder en het stille, charmante, wijze van zijn vader. Wat moet het erg zijn een kind te verliezen!
Twee kilo, zoiets schijnt het te wegen. Een beer van een kerel, en dan nog slechts twee kilo. Zijn schoenen wogen zwaarder!
Ik weet nog niet wat we gaan doen met de as, dat moet nog bezinken. Wegens drukte in het crematorium kunnen we "hem" pas eind oktober ophalen. Dan is hij al twee maanden overleden. Het gaat zo snel.
Overmorgen is het 50 dagen. 1200 Uur, als ik nog een beetje kan rekenen. 1200 Uur...het klinkt als niets, en het is zó lang. Iedere dinsdag sta ik weer stil bij het feit dat we die dag, nu 7 weken geleden, hoorden dat ons fundament verbrijzeld zou worden. Iedere woensdag sta ik stil bij het feit dat hij weer een week langer bij ons weg is. En iedere maandag gedenk ik zijn fysieke vertrek van deze aarde. En daar tussendoor leef ik. Sta ik. Richt ik mijn leven opnieuw in, voor zover dat gaat en kan. En laat ik de hoop dat het een fout is, dat hij terugkomt, steeds meer varen.
Deze dagen gaan we de bedankkaartjes schrijven, ik ben al met de enveloppen begonnen. Tweehonderd stuks, zo kom ik mijn avonden wel door! Gisteren heb ik de proefdruk gezien, en ondanks alle gruwelijkheid van de situatie vond ik het een mooi kaartje. Maar we hebben dan ook een geweldige kaartjesmaakster die ons helpt (thanxx Wind en GW!).
Bij de drukker stond naast ons een vrouw, die een laken had laten bedrukken met een foto van haar dochter. Mijn schoonvader en ik keken even op van ons kaartje, en dat zag ze. "Jaaaa", glunderde de vrouw, "dit is een kadootje voor mijn dochter, die wordt komende week veertig". Mijn lieve, dappere schoonvader ging naar de trotse vrouw toe, en hoewel zijn ogen vochtig werden, bewonderde hij het verjaarsgeschenk. Wist die vrouw veel, enthousiast liet ze het hem zien, en charmant feliciteerde mijn schoonvader haar. Daarna kwam hij weer naast me staan, zuchtte, en zei zacht; "Jouw kind dat veertig wordt, dat moet zo'n geluk zijn...". Stille tranen liepen over mijn wangen, voor mijn dappere, charmante, sociale schoonvader. Hero leek op zijn ouders; het extraverte, warme, humoristische van zijn moeder en het stille, charmante, wijze van zijn vader. Wat moet het erg zijn een kind te verliezen!
Wat wilde ik nou toch typen?
dinsdag 9 oktober 2007 om 21:59
Mimsey..het is gewoon niet natuurlijk..... een ouder moest zijn kind niet eerst verliesen...een vrouw moet haar partner niet zo vroeg al missen..... het is on natuurlijk en gaat zo tegen het gevoel in...
Trouwens mims, wij hebben een boekje laten drukken,iedereen die het wilde kon een verhaal van mijn vader insturen.....(hij was de plaag geest van hier tot tokio) we hebben de boekjes met foto's laten inbinden totaal 25 boekjes voor zijn kinderen en kleinkinderen en goede vrienden.... het boekje lag tot voor kort dicht in de boeken kast... paar weken geleden open geslagen...lees de belvenissen van andere met mjin vader en een traan en glim lach komen samen... het doet me goed om te lezen hoeveelimpact hij op[ andere heeft gehad ...maar het is en blijft bitter zoet....*hug*
Trouwens mims, wij hebben een boekje laten drukken,iedereen die het wilde kon een verhaal van mijn vader insturen.....(hij was de plaag geest van hier tot tokio) we hebben de boekjes met foto's laten inbinden totaal 25 boekjes voor zijn kinderen en kleinkinderen en goede vrienden.... het boekje lag tot voor kort dicht in de boeken kast... paar weken geleden open geslagen...lees de belvenissen van andere met mjin vader en een traan en glim lach komen samen... het doet me goed om te lezen hoeveelimpact hij op[ andere heeft gehad ...maar het is en blijft bitter zoet....*hug*
dinsdag 9 oktober 2007 om 22:32
Mims, ik heb al lang niks meer van me laten horen hier, maar lees bijna elke dag eventjes hoe het met je gaat. Kut, natuurlijk. Ik vind het knap van je hoe goed je alles beschrijft. Dat is straks denk ik ook heel fijn voor Mopsey om te lezen - als het ooit een keer tijd is daarvoor. En misschien inderdaad een boek. Je hebt absoluut schrijftalent, en jullie verhaal is het waard om verteld en gehoord te worden, nog meer dan hier. Ach, dat is allemaal voor ooit, later, en zeker niet nu.
50 dagen. Zo lang, zo kort. Zo stil.
Vooral dus gewoon een virtuele En een (f) om die 2 kilo Hero wat te verzwaren. 2 kilo, voor zo'n grote vent. Ongelofelijk dat dat alles is wat overblijft.
50 dagen. Zo lang, zo kort. Zo stil.
Vooral dus gewoon een virtuele En een (f) om die 2 kilo Hero wat te verzwaren. 2 kilo, voor zo'n grote vent. Ongelofelijk dat dat alles is wat overblijft.
-
woensdag 10 oktober 2007 om 00:01
woensdag 10 oktober 2007 om 08:18
Tilalia, ik vind m erg mooi...
En mims, nu heb je me weer aan het huilen gemaakt... De ouders van Hero klinken inderdaad als hele mooie, lieve mensen. Niet verwonderlijk dat ze dan zo'n geweldige en mooie zoon hebben gekregen.
Ik hoop dat jullie veel steun aan elkaar hebben.
En 50 dagen... Het lijkt een eeuwigheid, en tegelijk ook zo kort...
En mims, nu heb je me weer aan het huilen gemaakt... De ouders van Hero klinken inderdaad als hele mooie, lieve mensen. Niet verwonderlijk dat ze dan zo'n geweldige en mooie zoon hebben gekregen.
Ik hoop dat jullie veel steun aan elkaar hebben.
En 50 dagen... Het lijkt een eeuwigheid, en tegelijk ook zo kort...
