Overig
alle pijlers
3000+ DEEL 50!
woensdag 5 mei 2010 om 00:37
Een geintje op 14 oktober 2009 is volledig uit de hand gelopen!
Lief, leed, verdriet, ergernis, zo nu en dan een 'bekijk het maar, ik kom hier nooit meer terug!', maar vooral heel veel lol is hier gedeeld.
Laten we koesteren wat hier bestaat!
Dank allen: voor de lach, de traan, het luisterend oor en het inzicht op zijn tijd.
zondag 9 mei 2010 om 14:51
Ahw,...Freak
Herkenbare praktijken ook voor mij net na de scheiding met zoon.
Die huilde als hij weer naar mij moest en ook als hij weer naar zijn vader moest.
De verandering en het loslaten iedere keer vond hij in het begin heel moeilijk.
Ik weet niet waar je goed aan doet.
Ik kan je wel vertellen hoe wij het toen aanpakte.
Wij kozen er toch voor om de regeling consequent uit te blijven voeren in het begin zodat de duidelijkheid hopelijk snel een gewoonte werd.
En ook om zo niet evt. emotionele "chantage" in de hand te werken.
Uiteraard gaven we wel de ruimte verdriet te mogen hebben en was troost en begrip iets wat we wel gaven.
Daarnaast proberen met afleiding thuis het tij te keren.
Eigenlijk lukte dat altijd wel en was het zodra hij weer in het andere huis was snel over.
Het was echt meer het moment van wisselen wat even moelijk was.
Wel is het dan belangrijk denk ik dat je beide achter deze aanpak staat en dus dezelfde signalen afgeeft.
Het heeft uiteindelijk een aantal weken geduurd (wat wel heel naar was, ik herken ook mijn eigen tranen)
Of dat een goede aanpak was?
Dat weet ik niet, het is wel zoals wij dachten dat het het beste was om duidelijkheid te scheppen en daarmee snellere gewenning en vertrouwen.
Herkenbare praktijken ook voor mij net na de scheiding met zoon.
Die huilde als hij weer naar mij moest en ook als hij weer naar zijn vader moest.
De verandering en het loslaten iedere keer vond hij in het begin heel moeilijk.
Ik weet niet waar je goed aan doet.
Ik kan je wel vertellen hoe wij het toen aanpakte.
Wij kozen er toch voor om de regeling consequent uit te blijven voeren in het begin zodat de duidelijkheid hopelijk snel een gewoonte werd.
En ook om zo niet evt. emotionele "chantage" in de hand te werken.
Uiteraard gaven we wel de ruimte verdriet te mogen hebben en was troost en begrip iets wat we wel gaven.
Daarnaast proberen met afleiding thuis het tij te keren.
Eigenlijk lukte dat altijd wel en was het zodra hij weer in het andere huis was snel over.
Het was echt meer het moment van wisselen wat even moelijk was.
Wel is het dan belangrijk denk ik dat je beide achter deze aanpak staat en dus dezelfde signalen afgeeft.
Het heeft uiteindelijk een aantal weken geduurd (wat wel heel naar was, ik herken ook mijn eigen tranen)
Of dat een goede aanpak was?
Dat weet ik niet, het is wel zoals wij dachten dat het het beste was om duidelijkheid te scheppen en daarmee snellere gewenning en vertrouwen.
zondag 9 mei 2010 om 14:54
Nou ik ben weer veel te veel verwend vandaag.
Vriend weet nooit wat een "kleinigheidje" is kennelijk
Maar wel super wat hij bedacht heeft.
Frummel had natuurlijk weer iets geweldigs geknutseld op school.
En de oudste kids hadden ook zelf wat gekocht, helemaal leuk!
Al ben ik gewoon al heel blij met het ontbijtje en de gezelligheid samen
Vriend weet nooit wat een "kleinigheidje" is kennelijk
Maar wel super wat hij bedacht heeft.
Frummel had natuurlijk weer iets geweldigs geknutseld op school.
En de oudste kids hadden ook zelf wat gekocht, helemaal leuk!
Al ben ik gewoon al heel blij met het ontbijtje en de gezelligheid samen
zondag 9 mei 2010 om 15:02
zondag 9 mei 2010 om 15:19
zondag 9 mei 2010 om 15:59
Kut en Cool Freak.
Rot dat het zo gelopen is met mini. En cool dat je het schilderij te pakken hebt.
Het is moederdag en je hebt laten zien dat jij de titel moeder echt waard bent. Maar wat zal het even pijn doen, omdat je je erop verheugd had en om je kindje zo'n verdriet te zien hebben.
Rot dat het zo gelopen is met mini. En cool dat je het schilderij te pakken hebt.
Het is moederdag en je hebt laten zien dat jij de titel moeder echt waard bent. Maar wat zal het even pijn doen, omdat je je erop verheugd had en om je kindje zo'n verdriet te zien hebben.
Er zijn momenten waar je intens van geniet, tel die momenten en je leeft!
