moeilijke relatie

Een tijdje meegelezen hier, in het verleden ook wel gepost onder een andere naam (zou niet eens meer weten welke dus een heeeel ver verleden)



Ik heb voor mezelf in de afgelopen dagen een relatie afgesloten die bijna 3 jaar heeft geduurd



ik heb het hier heel erg moeilijk mee en kan niet in eerlijkheid zeggen dat ik die keuze in volle overtuiging heb gemaakt. Ergens hoop ik nog dat hij het initiatief neemt om de relatie te redden. Ik denk dat ik na alle gebeurtenissen van de afgelopen jaren daar geen hoop meer op zou moeten hebben. Mss dat door het hier op te schrijven en door reacties van anderen, ik dingen in het perspectief zou kunnen zien zoals het zou horen..



In de afgelopen jaren zijn er heel wat dingen gebeurd waarbij ik mijn vraagtekens zette.



Hierom zijn we een aantal keer uit elkaar geweest.



De eerste keer was al na een paar maanden. Ik zal hem maar noemen d, had nog regelmatig contact met zijn ex. Tegen mij zei hij dat hij haar absoluut niks meer vond.. Hij had zelfs liever dat ze dood was omdat hij dan hun gezamenlijke huis zou krijgen. Maar als zij belde, dan vroeg hij haar naar hoe het met haar ging en met haar moeder. Het waren gezellige gesprekjes en ik vond het in erg groot contrast staan met hoe hij over haar praatte tegen mij. Ik vond dit vreemd. Maar als hij ophing en we het erover hadden, dan zei hij dat hij haar te vriend moest houden omdat zij hem kon naaien met de verkoop van het huis. Ik vond het alsnog vreemd en heb hem ook verteld dat ik wel verwacht dat hij meer afstand van haar neemt. Maar zij nam geen afstand van hem en belde hem steeds vaker tot het punt dat ze bijna 100 keer op een dag belde en hij haar hier niets over zei. Ik heb hem toen voor de keuze gesteld of zij of ik. Ik kon het niet tolereren dat hij met een ex belde in mijn huis. Het waren ook geen zakelijke gesprekken maar gesprekken over haar gevoel, over hoe eenzaam zij zich voelde nu zij alleen achter bleef en hij verder was gegaan met een nwe vriendin. Het ging steeds verder. Zij huilend aan de telefoon en hij haar troosten. Ik trok dit heel slecht en heb hem gezegd dat hij het gesprek moest beeindigen. Er zijn ook kinderen in het spel en ik wil niet dat zij hier wat van meekrijgen. Hij beeindigde het gesprek niet. Ik ben toen kwaad naar boven gegaan en heb mn spullen gepakt. Ik zou voor een aantal dagen weg gaan.



Hiervoor speelde al meer.. Hij werkte veel en kwam vaak te laat voor afspraken omdat hij overwerkte (zei hij). Ik had in die periode veel dromen over dat hij vreemd ging. Ik had dat nooit eerder meegemaakt, ben ook niet eerder bedrogen (voor zover ik weet). Ik vond dit erg verwarrend, die dromen waren zo levensecht dat ik me ook echt zo voelde alsof hij vreemd was gegaan. Als ik dit met hem besprak had hij hier weinig begrip voor, het was maar een droom zei hij. Hij had me wel verteld dat hij zijn vorige vriendin meerdere malen had bedrogen. Ik dacht dat het mss een projectie was van mijn angsten nav zijn verhalen.



Met oud en nieuw zouden we naar zijn huis gaan en het daar vieren. Ik keek daar heel erg naar uit. Liever vierde ik oud en nieuw niet in mijn eigen huis omdat ik een hele nare ervaring had gehad met een ex-partner een aantal jaren daarvoor. Deze had mij met oud en nieuw verlaten en ik heb mn verdriet weggehuild die hele nacht in mijn huis. Ik heb de daarop volgende jaren steeds oud en nieuw ergens anders gevierd. D zou die avond voor het eten zorgen had hij gezegd maar hij belde me laat in de middag om te vragen of ik boodschappen doe omdat hij moest overwerken. Ik baalde hier ontzettend van, er was bijna niets meer in de supermarkt en ik vermoedde dat we niet meer naar zijn huis zouden gaan. Dat was ook zo. D kwam zo laat thuis dat het nog maar een paar uur voor 12 uur was. Omdat hij een heel stuk verder woonde zouden we niet meer op tijd zijn. Hoewel ik oprecht heb geprobeerd om er die avond het beste van te maken, bleef die donkere wolk uit het verleden boven de avond hangen. D werd daar geirriteerd door. 's Avonds in bed hem ik hem proberen uit te leggen waarom ik zo verdrietig/afwezig was en heb ik hem verteld waarom ik die avond liever niet thuis had doorgebracht. Onvermijdelijk kwam zo ook mijn ex ter sprake. D stond woedend op en vond dat ik hem op een avond als deze niet moest lastig vallen met verhalen over mijn ex. Hij had er totaal geen boodschap aan en vroeg van mij om zijn spullen te zoeken zodat hij weg kon gaan. Ik was geschokt en moest heel erg huilen. Hij trapte tegen het bed aan en bleef zeggen dat ik zijn spullen moest helpen zoeken. Hij bleef zo wel een kwartier tegen me doorgaan. Op een gegeven moment knapte er iets in me en werd ik heel erg kwaad. Ik stond op en liep op hem af en sloeg hem meerdere keren op zn borst. Ik had dit nooit eerder gedaan en wist niet eens dat ik het kon. Omdat ik zag dat er niets gebeurde (hij sloeg me niet terug) ging ik ermee door en stopte pas toen hij zei dat ik rustig moest worden. Hij hield me vast en kalmeerde me. Ik weet niet meer hoe het die avond verder was gegaan. Ik weet wel dat hij niet meer weg is gegaan, de rest is een beetje een zwarte vlek in mijn geheugen.



Daarna hadden we nog meer dingen meegemaakt. D had mij verteld dat hij een keer heel erg depressief was geweest nadat een relatie met een meisje niets was geworden. Hij had daarna een overdosis medicijnen ingenomen. Uiteindelijk had hij het niet doorgezet en weer uitgespuugd. Ik vond het wel heel zorgelijk. Want ook bij mij heeft hij op een avond een overdosis medicijnen ingenomen. Ik heb toen meteen zijn ouders gebeld. Mss wisten zij er meer van en mss wilden ze langs komen om hem te steunen. Maar toen ik zijn moeder sprak deed zij heel lacherig. Volgens haar had haar man ook regelmatig gezegd dat hij dood wilde. Het was volgens haar allemaal niet zo zwaar. Als er wat is mocht ik altijd bellen. Daarna was het gesprek ten einde. Ik stond dus alleen met deze situatie. Later die avond belde D zijn moeder alsnog naar D. D had wel door dat ik haar had gesproken omdat zn moeder normaal gesproken niet belt. Hij was boos dat ik andere mensen hierover had benaderd.



Later heb ik hierover nog gepraat met D zijn ouders. Ik heb hen verteld dat hij erg depressief kan zijn soms. Volgens hen was dat allemaal niet zo, zij geloofden daar niet zo in. We moesten maar gewoon met elkaar praten.



Er waren nog een aantal situaties met heel vaak de uitkomst dat D kwaad zijn spullen pakte en weg wilde gaan. Terwijl ik dan huilde nam hij afscheid van me door te zeggen hoe leuk hij het heeft gehad met me en dat dit nu definitief het einde was. Later bleef hij alsnog (ik weet niet meer hoe dat dan ging, ook weer een zwarte vlek in mijn geheugen). Ik had wel door dat dit geen gezonde situatie was en heb hem gezegd dat hij hulp moet zoeken of relatietherapie moet regelen. Hij vond dat niet nodig. Volgens hem moesten we er samen uit komen. Liefde zou alles overwinnen en als we er samen niet uit zouden komen dan zou het niet meant to be zijn.



Uiteindelijk heb ik hem een deadline gegeven. Hij moest binnen 2 weken relatietherapie geregeld hebben, anders zou ik niet verder gaan met de relatie. Die 2 weken waren voorbij gegaan en hij had niets geregeld. Ik heb hier niet met een stopwatch bij gezeten. Ongeveer een week later was dat bewuste telefoongesprek (de zoveelste) met zijn ex.



Dit is niet het hele verhaal, dit is maar het begin. Maar ik denk dat ik hier al redelijk kritische reacties op zal krijgen en ben benieuwd hoe andere mensen hier tegen aan kijken. Had ik er eerder een punt achter moeten zetten? Hoe had ik in bepaalde situaties moeten reageren? Heb ik hem ten onrechte zoveel kansen gegeven? Wat vinden andere mensen van de reactie van zijn ouders? Wat zegt het over mij dat ik in zo'n relatie zit?

Okay bedankt voor deze reacties. Mss een rare vraag maar wat schiet ik er mee op als ik erover ga praten? Ik vind dat zo'n vaag begrip. Ik heb wel eens eerder met een psycholoog gepraat. Ik had heel erg het gevoel dat deze persoon mij helemaal niet begreep omdat hij/zij niet had doorgemaakt wat ik heb doorgemaakt. Ik zou niet weten met wat voor verwachtingen ik dan naar zo'n gesprek ga.

Okay ook weer bedankt voor de reacties.. Ik ga daarover nadenken want een doel moet ik dan wel eerst zelf vaststellen.



Wilde eigenlijk nog meer kwijt over het verhaal.. Ik heb tegen D gezegd dat ik niet verder met hem ga als hij geen hulp zoekt voor zijn woede-aanvallen, stemmingswisselingen. Toen we uit elkaar waren, zei D dat hij therapie heeft gehad. Na een paar maanden waarbij hij steeds had verteld hoe het ging bij de therapeut, geloofde ik dat het beter met hem ging en zijn we verder gegaan met de relatie. Achteraf kwam ik erachter dat hij helemaal geen therapie had gehad maar dat hij de vrouw zo noemde met wie hij op dat moment was.. Volgens hemzelf kon hij met haar goed praten. Hier kwam ik pas veel later achter. Ik voel(de) me zo ontzettend belazerd. Hij is dus inderdaad vreemd gegaan en later kwam ik erachter zelfs met nog een andere vrouw.



Waarom ik moeite heb met mijn beslissing. Omdat we ook hele goede momenten hebben gehad samen. Omdat hij lief is met de kinderen. Omdat hij wel enigszins veranderd is. Uiteindelijk is hij alsnog aangemeld bij de ggz. Hij had ook weer suicidale periodes. Aan de ene kant wil(de) ik hem tot steun zijn. Aan de andere kant gaat/ging dat ten koste van mijzelf. Hij was/is de liefde van mijn leven, had met hem willen trouwen (we zijn zelfs verloofd geweest). Dat is een gevoel, ik begrijp dat zelf ook niet. Op de goede momenten deed hij bijna alles voor me. Maar die goede momenten konden zo omslaan. En dan stond/sta ik er weer alleen voor met de kinderen.



Ik ben nu op zoek naar andere woonruimte. Hij is niet bereid ons gezamenlijke huis te verlaten. Ik vind het erg moeilijk om hem los te laten. We zijn uiteindelijk wel 3 jaar samen geweest en ook voor de kinderen is dit een grote teleurstelling. Ik heb het gevoel dat ik heb gedaan wat in mijn macht lag en dat hij zelf moet inzien dat en wat er moet veranderen. Hij zou wel samen in therapie willen maar hij heeft me wel het huis uitgezet zodat ik 200 km zou moeten reizen voor die sessies. Vraag me af of ik dat ervoor over moet hebben..? Zijn huisarts, zijn behandelaar, mensen om me heen zeggen allemaal dat ik voor mezelf en de kinderen moet kiezen. Kan ik hem wel loslaten als ik met hem naar therapie zou gaan?



Wat betreft het verleden over oud+nieuw, dat was 2 jaar daarvoor gebeurd. Het is toch iets wat je bijblijft. Voor de rest heb ik dat hoofdstuk afgesloten en heb ik helemaal nooit meer op teruggekeken, maar uit elkaar gaan op oud en nieuw vond ik toch wel wrang en dat is dan het enige moment in het jaar dat ik aan die relatie herinnerd word.

Wat er goed aan hem is is de afgelopen maanden heel snel minder geworden. De afgelopen weken werd het steeds erger. Hij negeerde me helemaal en begon (naar mijn mening) teveel te drinken. Hij nam grote beslissingen zonder mij erbij te betrekken. Voor mijn gevoel had hij zich al losgemaakt van mij. Dit is dan ook de reden voor mijn beslissing om niet verder te willen gaan, iig zeker niet op deze manier. Ik voel het ook niet als stabiele factor en dat hij geen respect voor mij toont is een veelbesproken onderwerp geweest binnen onze relatie. We hebben samen een kind en ik heb een kind uit mijn vorige relatie. Dat we samen een kind hebben is voor mij extra reden geweest om te blijven geloven in hem. Er zijn momenten geweest dat ik bij hem wegwilde maar dat ik ben gebleven vanwege de kinderen.



Er zijn plussen en minnen. Hij is lief met de kinderen, maar hij zet ze niet voorop. Zijn eigen behoeften en verlangens kwamen steeds voorop. Maargoed hij ging naar de ggz, had daar gesprekken. Ik hoopte dat dat verbetering zou brengen. Zn behandelaar was erg lang ziek dus er is ruim een maand voorbij gegaan. De spanningen liepen in die periode enorm op omdat ik vond dat hij toch moest regelen eerder een gesprek te kunnen hebben daar. Het eindigde ermee dat hij vond dat ik een probleem heb en niet hij. Vervolgens deelde hij mee er klaar mee te zijn. Ik heb hem gevraagd mij en de kinderen in het huis te laten, maar hij wilde niet weggaan. Hierop heb ik het besluit genomen om weg te gaan. Er is sprake geweest dat hij een vers training zou volgen. Ik heb verschillende dingen voorbij horen komen, manisch depressief, gewoon depressief, overspannen, ers. Andere mensen noemen hem gewoon egoistisch, maar ja ik kom ook alleen vertellen als het misgaat, de goede momenten horen ze weinig van. Het is heel erg wisselend. Hij kan heel lief zijn, hij kan alles voor ons doen. Maar hij verwachtte er meestal wel wat voor terug. Als we niet reageerden hoe hij zich dat gewenst had, sloeg de stemming weer om. Dit kon direct zijn of een paar dagen later.



In reactie op pooky: wanneer en waarom we zijn gaan samenwonen. Dat was nadat ik dacht dat hij naar therapie was gegaan en dat het beter met hem ging.

quote:julymoon1 schreef op 11 mei 2010 @ 14:41:

Alias7 ik geef jou geen kritische reactie want dat vedien je niet, echt niet.



Ik heb in precies zo'n zelfde situatie gezeten ( 7 jaar!!)

en iedere keer dacht ik ( lees.. hoopte ik) dat het wel beter zou worden en veranderen.

Maar het veanderd echt nooit, zeker niet als het veranderen en aanpassen telkens van 1 kant komt.



Bij mij is het pas 2 maanden geleden en ik heb er veel verdriet van, en in het begin ook getwijfeld of het misschien toch nog goed kon komen, maar nu wil ik niet meer dat het goed komt.



Mijn oogkleppen zijn eindelijk afgevallen maar het maakt het niet minder pijnlijk of verdrietig



Kies voor jezelf



ik wens je heel veel sterkteDank je mss kunnen we een keer mailen, zou ik wel wat aan hebben om te horen hoe een ander zoiets ervaren heeft..

Ja.. Ik dacht dat het beter ging en een tijdlang was dat ook zo. Ik vind het ook niet fair naar de kinderen toe dat ze dit meemaken. Ik kan de tijd niet terugdraaien.

Ik zou graag van jullie horen wat jullie ervan denken om naar relatietherapie te gaan als dat voor mij zover weg is? Het kost me dan ook veel geld voor reiskosten. Maar ik vraag me ook af of dan niet teveel de hoop blijft bestaan dat het weer goed komt. Dat ik dat hoofdstuk dan moeilijker kan afsluiten..