zo moe!!!!

Jee, wat lastig. Ik kan me voorstellen dat je er doorheen zit.

Maar ze zijn bijna acht, kunnen ze dan niet 's ochtends wat in bed lezen of naar muziek luisteren (met koptelefoon op), een dvd bekijken?

Of zijn ze daar te onrustig/onbetrouwbaar voor?

Het is ook zwaar. Hebben je jongens al medicatie? Is er structuur, weten ze wat er gaat gebeuren in de vakantie etc.? Mijn jongens gebruiken allebei Concerta en dat heeft stukken geholpen. Daarnaast weten ze ook in de vakantie wat er gaat gebeuren en wat de planning is. Dat geeft ze duidelijkheid en dat helpt. Afspraken maken over hoe laat ze uit bed mogen. Zet een wekker neer en spreek de tijd af. voor die tijd mogen ze in bed lezen of met hun DS.

Volgens mij is dit het moment om aan iemand te vragen of ze je kunnen helpen( in de zin van oppps). Je hebt er blijkbaar gewoon genoeg van en dat betekent dat jouw grenzen ook onbetrouwbaar worden. Pas op. Je wilt het niet, maar als je "op" bent, is je grens (te) snel bereikt. Geef jezelf een dag om bij te tanken en hou in je achterhoofd: volgende week gaan ze weer naar school.

Spreek s'avonds dan af dat ze de volgende ochtend dan wat mogen doen, dan hebben ze het al gevraagd en kan jij een uurtje langer slapen.

Logisch toch? Dat het energie vreet.

Ik zou me dan ook helemaal niet schamen om af en toe hulp in te schakelen. Je bent ook maar mens en je moet nog lang mee!

En de avond ervoor al toestemming geven om 's ochtends als ze wakker worden in bed te lezen/met de ds spelen/muziek luisteren, tot jij ze komt halen?

Slechte start, het is ook nog eens kutweer (wel balen voor het bruidspaar trouwens)



Geniet van je tijdelijke rust vandaag. Heerlijk!

Wat goed van je dat je weet waar de grenzen zijn. En wat heerlijk dat je het eruit gooit en er niet mee blijft lopen.

Maak er even goed een mooie dag van!

Hermoine..ik weet hoe je je voelt.

En dan heb ik maar 1 adhd-er.En een (normaal) meisje van 7

Maar deze hier pubert (is 13)en dan is het helemaal aaaaarghhh af en toe.Wel een leuke jongen hoor, absoluut!!!

Dat stuiteren idd en dan alle uitspattingen nog.

De mijne heeft ritalin (gewone methylfenidaat want merk is te duur )maar we gaan maar weer over denk ik op Concerta.

Het is wat lastig te regelen want ritalin werkt wat beter maar dat moet op tijd ingenomen want anders erge rebound effect.

Concerta werkt heel iets minder maar werkt wel 12 uur lang.



Ik wil je veeeeel rust en regelmaat wensen want dat is hard nodig.



Veel Groetjes van Drummergirl

Zorg dat ze genoeg energie kwijt kunnen door sport of gezellig met andere kinderen buiten te ravotten.

Las ook een half-uurtje mamma even met rust laten in.

Door duidelijk op de klok aan te geven wanneer ze zich zelf moeten vermaken en jou even de rust te gunnen. Moet kunnen met die leeftijd.

Wat ook helpt; in de ochtend bij het wakker worden met de klok duidelijk maken dat ze bv tot 8 uur op het kamer moeten blijven en bv een boekje lezen of even DS-en en daarna na beneden kunnen komen.



Stel duidelijke richtlijnen en structuur wanneer je wat wil van ze.

Ook een dagplanningsbord is heel prettig, dan kunnen ze zelf erop kijken wanneer wat aan de beurt is.



Goed dat je even steun zoekt!

En natuurlijk belonen als ze zich aan de afspraak houden.

De ballen pot is een goed idee, bij niet eraan houden gaat een balletje eruit. Bij zoveel ballen een traktatie of iets...

hoi Hermoine,



Wil je graag even een hart onder de riem steken, weet nl waar je het over hebt, ik heb nl ook tweeling jongentjes. En die zijn zooo druk. En nu ze 2 weken vakantie hebben valt dit dus weer extra op!

Mijn man werkt ook veel uren, maar is gelukkig wel in de avond op tijd thuis, zodat we het bad/bed ritueel samen doen. Respect voor jou hoor nu dat je er alleen voor staat! En hulde aan alle opa's en oma's die af en toe oppassen, want zonder hun had ik het niet meer geweten soms. Ook ik hou zielsveel van de jongens, en als ze logeren zijn dan mis ik ze echt.

Bij ons is het probleem dat ze heel de dag aan elkaar gekleefd zitten, en daaruit ontstaat steeds ruzie, en dat hebben ze dus heel de dag door! Uit elkaar halen werkt ook niet want ze kunnen niet zonder elkaar. Ben moe van de discussies heel de dag en het

geknok. Het weer helpt ook niet, want met mooi weer zijn we heerlijk heel de dag op pad en dan gaat het goed, en geniet ik

enorm van de jongens en voel me echt blij en gelukkig dan.

Maar deze vakantie pfffff.

Gelukkig volgende week naar school, erg he!

Ook ik begrijp je gevoel. Mijn jongens zijn zes en vijf. De oudste heeft onlangs de diagnose ADHD (wel vnl. onoplettende type) en Asperger gekregen, de jongste is niet getest, dat zal ongetwijfeld nog een keer komen, die kan enorm druk zijn en vooral claimt hij heel veel aandacht.

Tot voor kort vond ik dat wij thuis geen problemen hadden, daar heb ik veel over nagedacht vanwege de REC 4-aanvraag voor onze oudste, voor het speciaal onderwijs. In ons geval heeft vooral school de problemen en op hun aandringen is er getest. Om een indicatie voor het SO te krijgen, moeten de problemen zich ook buiten school voordoen. En ik vond dus dat we die niet hadden.

Maar nu is de pijp weer even aan het leegraken bij me, en dan denk ik er anders over. Vooral als mijn kinderen samen zijn, kosten ze veel energie. Waarom dan en hoe dan, daar kan ik de vinger niet goed op leggen. Dat is heel lastig uit te leggen. Mijn schoonmoeder bijvoorbeeld begrijpt dat niet, die ziet de jongens altijd hooguit een paar dagen. Dan zijn ze hetzelfde in hun gedrag, maar het is heel anders als je dat een paar dagen meemaakt, of áltijd. Daar zit het verschil, denk ik.

Bij tijden maken ze veel ruzie, maar aan de andere kant spelen ze heerlijk samen. Ze schelen maar anderhalf jaar in leeftijd en zijn echt ook wel elkaars beste vrienden, dat is heel erg fijn. Maar ja, de broedertwisten zijn dus ook niet van de lucht. En als ze een periode van veel ruzie hebben, kosten ze dubbel zoveel energie.

Ook zijn ze allebei erg onhandig. De hele dag door vallen er dingen om, gaan dingen stuk... iedereen met kinderen zal wel zeggen: oh, maar dat is bij ons ook zo. En dat is ook het punt bij uitleggen wat er dan zo zwaar is, het zijn dingen die overal spelen, alleen bij ons een stuk intensiever, of zo.

Mijn oudste kan zich heel goed vermaken en de jongste ook, maar de jongste betrekt je wel voortdurend in zijn spel. Iets doen waar je zelf even je aandacht bij moet/wilt houden kan niet, met hem erbij. Zijn mond staat dan niet stil, hij houdt je voortdurend op de hoogte van wat er in zijn spel allemaal gebeurt. De laatste tijd ontwikkelt hij ook tics en kan drama maken om de kleinste dingen.

Maar aan de andere kant zijn het ook zulke lieve, leuke, aparte, vindingrijke en originele kinderen, ik zou geen andere willen hoor!



Ook mijn man is vaak in het buitenland vanwege zijn werk. Tegenwoordig vind ik dat minder zwaar dan een paar jaar terug, toen de jongens nog niet allebei op de basisschool zaten en de zorg in praktische zin intensiever was.

Sinds kort gaan de jongens eens per week naar de BSO. Dat is niet strikt nodig omdat ik een eigen bedrijf heb en aan huis werk op tijden die ik zelf inplan, maar voor mij is dat wél nodig. Ik heb zelf ADD en dat maakt het er ook niet makkelijker op.

We hebben ook nog een oppas aan huis, maar sinds de nieuwe regeling voor opvangtoeslag krijgen we voor haar de toeslag niet meer. Voor de BSO dus wel, maar ik houd de oppas ernaast aan voor de weken dat mijn man avonddienst heeft of weg is. Dan is het zooooo heerlijk dat zij in zo'n week dan een avond met de jongens eet en ze naar bed brengt. Daar betaal ik dus inmiddels vet voor, maar dat heb ik er voor over.

Ook gaan de kinderen altijd nog eens per week 's middags naar mijn ouders en eten daar dan ook.

Best ruime opvang dus, maar dat hebben we echt nodig.

Morgen heb ik een afspraak bij MEE, om eens te informeren wat er zoal mogelijk is qua regelingen, en wat hier in de buurt georganiseerd wordt etc. Ik heb er even over gedaan de diagnose Asperger bij mijn oudste te accepteren, en nu ik dat gedaan heb ga ik verder informeren.

Misschien voor jou, Hermoine, ook een idee? Het is niet raar om hulp of ondersteuning te vragen, het is gewoon echt een handvol, twee kinderen met 'iets', je bent er zelf ook nog, met al je eigen kwaliteiten en beperkingen.



Zo, lange lap, maar lucht ook even op, haha.

xYella.