Relaties
alle pijlers
Couveuse-kind toen, bindingsangst nu?
donderdag 13 mei 2010 om 19:31
Hoi,
Ik ben 2 maanden te vroeg geboren. Mijn moeder had een hele gecompliceerde bevalling waarbij ze zoveel bloed verloor dat ze niet kon en mocht lopen en mij daardoor pas na ruim een week voor het eerst mocht zien. De eerste 9 dagen van mijn leven heb ik dus in mijn eentje doorgebracht, zonder het gevoel dat iemand heel nabij was (fysiek en emotioneel). Mijn vader was er uiteraard wel, maar er was geen lichamelijk contact mogelijk.
Zoiezo heb ik de eerste 2 maanden van mijn leven in een couveuse gelegen en heel hard moeten vechten om uberhaupt te overleven. Het klinkt misschien gek, maar ik heb het gevoel dat de moeite die ik heb met intimiteit en nabijheid hier misschien wel vandaan komt.....?
Binnen vriendschappen kan ik namelijk wel heel open zijn, maar op het moment dat ik iets voor iemand voel of begin te voelen wordt het lastiger. Echt heel dichtbij heb ik een man nog nooit laten komen, ook niet in de relaties die ik heb gehad. Ik vind het eigenlijk gewoon heel erg spannend om me kwetsbaar en open op te stellen, te zeggen wat ik voel en verwacht of nodig heb. Ik heb het verlangen naar een echte verbinding maar durf het tegelijkertijd niet echt aan te gaan.....
Ik ben heel benieuwd naar ervaringen op dit gebied van andere ex- couveuse-kindjes. Is er iemand die dit herkent?
Ik ben 2 maanden te vroeg geboren. Mijn moeder had een hele gecompliceerde bevalling waarbij ze zoveel bloed verloor dat ze niet kon en mocht lopen en mij daardoor pas na ruim een week voor het eerst mocht zien. De eerste 9 dagen van mijn leven heb ik dus in mijn eentje doorgebracht, zonder het gevoel dat iemand heel nabij was (fysiek en emotioneel). Mijn vader was er uiteraard wel, maar er was geen lichamelijk contact mogelijk.
Zoiezo heb ik de eerste 2 maanden van mijn leven in een couveuse gelegen en heel hard moeten vechten om uberhaupt te overleven. Het klinkt misschien gek, maar ik heb het gevoel dat de moeite die ik heb met intimiteit en nabijheid hier misschien wel vandaan komt.....?
Binnen vriendschappen kan ik namelijk wel heel open zijn, maar op het moment dat ik iets voor iemand voel of begin te voelen wordt het lastiger. Echt heel dichtbij heb ik een man nog nooit laten komen, ook niet in de relaties die ik heb gehad. Ik vind het eigenlijk gewoon heel erg spannend om me kwetsbaar en open op te stellen, te zeggen wat ik voel en verwacht of nodig heb. Ik heb het verlangen naar een echte verbinding maar durf het tegelijkertijd niet echt aan te gaan.....
Ik ben heel benieuwd naar ervaringen op dit gebied van andere ex- couveuse-kindjes. Is er iemand die dit herkent?
donderdag 13 mei 2010 om 20:06
quote:toffifee schreef op 13 mei 2010 @ 19:57:
Spannend! Gaat het goed? Krijgen we een live bevalling?
Sorry voor offtopic!Jaa het gaat goed, wordt nu wel spannend. Helaas lukt het me nu niet meer altijd, in tegenstelling tot de afgelopen 7,5 maand, om de gedachten aan bevallen te verdringen
Die live-bevalling kan ik niet beloven
Spannend! Gaat het goed? Krijgen we een live bevalling?
Sorry voor offtopic!Jaa het gaat goed, wordt nu wel spannend. Helaas lukt het me nu niet meer altijd, in tegenstelling tot de afgelopen 7,5 maand, om de gedachten aan bevallen te verdringen
Die live-bevalling kan ik niet beloven
Peas on earth!
donderdag 13 mei 2010 om 20:08
Ben het er mee eens dat je de posting van TO niet af kan doen als onzin. Er zijn diverse onderzoeken uit de laatste 20-30 jaar die uit hebben gewezen dat ouder/kind-contact in de beginperiode cruciaal is. Dertig jaar geleden mochten ouders idd alleen vanachter een raam naar hun kind mochten kijken en meer niet. Na 2 maanden kregen ze het mee naar huis zonder hun kind ook maar te kennen, alstublieft en zoek het maar uit.
Onderzoeken tonen aan dat veel (fysiek) contact goed is voor beide partijen. Zowel voor het kind dat zich hierdoor beter ontwikkelt, als de ouders die hierdoor groeien in hun rol als ouder. Het is niet voor niets dat tegenwoordig juist dit contact zo ontzettend gestimuleerd wordt op NICU's en het een landelijk beleid is.
Natuurlijk kan TO het verleden niet veranderen en zal ze hiermee aan de slag moeten. Maar dat af doen als onzin , dat is pas onzin.
Dat het ene couveusekind zich hier in niet herkent en het andere weer wel doet daar niets aan af. Misschien hebben de ouders van TO destijds ook na thuiskomst nog een tijd moeite gehad met het hechten aan hun kind uit angst, verdriet of wat dan ook. Of omdat ze gewoon een soort van vreemden voor elkaar waren (geworden). Je kind in de couveuse is heftig en voor sommige ouders zelfs traumatisch. Men vergeet ook vaak dat als de couveusetijd voorbij is, voor de ouders het verwerken nog moet beginnen. Het ene ouderstel is het andere niet, de een gaat er makkelijker mee om en zal makkelijker die hechting alsnog kunnen bewerkstelligen, en verliep dat bij de ouders van TO moeizamer. Wie zal het zeggen.
Daarnaast heb je ook te maken met karakter en persoonlijke eigenschappen. Ik ben moeder van 2 couveuse-kinderen en bij beiden verliep de hechting en het opbouwen van kind-ouderband heel verschillend.
Maar hoe dan ook, als je merkt dat je hiervan last hebt zul je hulp moeten zoeken zodat je dit probleem kan aanpakken.
Sterkte er mee.
Onderzoeken tonen aan dat veel (fysiek) contact goed is voor beide partijen. Zowel voor het kind dat zich hierdoor beter ontwikkelt, als de ouders die hierdoor groeien in hun rol als ouder. Het is niet voor niets dat tegenwoordig juist dit contact zo ontzettend gestimuleerd wordt op NICU's en het een landelijk beleid is.
Natuurlijk kan TO het verleden niet veranderen en zal ze hiermee aan de slag moeten. Maar dat af doen als onzin , dat is pas onzin.
Dat het ene couveusekind zich hier in niet herkent en het andere weer wel doet daar niets aan af. Misschien hebben de ouders van TO destijds ook na thuiskomst nog een tijd moeite gehad met het hechten aan hun kind uit angst, verdriet of wat dan ook. Of omdat ze gewoon een soort van vreemden voor elkaar waren (geworden). Je kind in de couveuse is heftig en voor sommige ouders zelfs traumatisch. Men vergeet ook vaak dat als de couveusetijd voorbij is, voor de ouders het verwerken nog moet beginnen. Het ene ouderstel is het andere niet, de een gaat er makkelijker mee om en zal makkelijker die hechting alsnog kunnen bewerkstelligen, en verliep dat bij de ouders van TO moeizamer. Wie zal het zeggen.
Daarnaast heb je ook te maken met karakter en persoonlijke eigenschappen. Ik ben moeder van 2 couveuse-kinderen en bij beiden verliep de hechting en het opbouwen van kind-ouderband heel verschillend.
Maar hoe dan ook, als je merkt dat je hiervan last hebt zul je hulp moeten zoeken zodat je dit probleem kan aanpakken.
Sterkte er mee.
donderdag 13 mei 2010 om 20:08
quote:PrinsesOpDeErwt schreef op 13 mei 2010 @ 20:05:
MiNoutje, TO vraagt volgens mij gewoon of forummers haar verhaal herkennen, niets meer en niets minder. Wie zegt dat ze 'altijd de oorzaak buiten zichzelf zoekt'? Ik vind dat nogal kort door de bocht. Er ís onderzoek gedaan en er ís een verband aangetoond tussen couveusekinderen en hechtingsproblematiek. Dat zegt niet dat alle couveusekinderen hechtingsproblematiek ervaren of dat alle hechtinsproblematiek alleen maar voortkomt uit verblijf in een couveuse, maar het toont wel aan dat er een verband is en dat de kans op hechtingsproblematiek groter is bij couveusekinderen dan bij kinderen die niet in een couveuse hebben gelegen.Dan zeg ik bij deze: nee ik herken het niet. En blijf bij mijn betoog.
MiNoutje, TO vraagt volgens mij gewoon of forummers haar verhaal herkennen, niets meer en niets minder. Wie zegt dat ze 'altijd de oorzaak buiten zichzelf zoekt'? Ik vind dat nogal kort door de bocht. Er ís onderzoek gedaan en er ís een verband aangetoond tussen couveusekinderen en hechtingsproblematiek. Dat zegt niet dat alle couveusekinderen hechtingsproblematiek ervaren of dat alle hechtinsproblematiek alleen maar voortkomt uit verblijf in een couveuse, maar het toont wel aan dat er een verband is en dat de kans op hechtingsproblematiek groter is bij couveusekinderen dan bij kinderen die niet in een couveuse hebben gelegen.Dan zeg ik bij deze: nee ik herken het niet. En blijf bij mijn betoog.
donderdag 13 mei 2010 om 20:13
quote:MiNouTje schreef op 13 mei 2010 @ 19:59:
[...]
Omdat er zó véél mensen zijn die géén couveusekinderen waren die ook niet zo makkelijk contact kunnen maken?
Jeetje, waarom toch altijd een oorzaak buiten jezelf zoeken (wat natuurlijk wel invloed kan hebben). Verander je daar iets aan? Nee. Je kunt alleen het heden veranderen, daarom oordelen sommige mensen. Ik oordeel niet over het feit dat dit hier zo besproken wordt, wel dat er altijd naar een oorzaak gezocht moet worden terwijl dat naar mijn idee niet altijd nodig is...
omdat een hechtingsstoornis verschillende oorzaken kan hebben, denk aan adoptie, verwaarlozing in de jeugd, mishandeling. En natuurlijk zit het in jezelf, maar het is toch wel verdomd prettig om te weten hoe het daar gekomen is. Niet iedereen heeft een perfecte jeugd gehad met liefdevolle en warme ouders waar het ergste was dat je een gat in je broek viel of een arm brak.
Die oorzaak is ook handig voor de behandeling ervan en om jezelf te begrijpen. Gedrag en gevoelens te kunnen plaatsen. Snappen waarom je anders reageert dan een ander.
[...]
Omdat er zó véél mensen zijn die géén couveusekinderen waren die ook niet zo makkelijk contact kunnen maken?
Jeetje, waarom toch altijd een oorzaak buiten jezelf zoeken (wat natuurlijk wel invloed kan hebben). Verander je daar iets aan? Nee. Je kunt alleen het heden veranderen, daarom oordelen sommige mensen. Ik oordeel niet over het feit dat dit hier zo besproken wordt, wel dat er altijd naar een oorzaak gezocht moet worden terwijl dat naar mijn idee niet altijd nodig is...
omdat een hechtingsstoornis verschillende oorzaken kan hebben, denk aan adoptie, verwaarlozing in de jeugd, mishandeling. En natuurlijk zit het in jezelf, maar het is toch wel verdomd prettig om te weten hoe het daar gekomen is. Niet iedereen heeft een perfecte jeugd gehad met liefdevolle en warme ouders waar het ergste was dat je een gat in je broek viel of een arm brak.
Die oorzaak is ook handig voor de behandeling ervan en om jezelf te begrijpen. Gedrag en gevoelens te kunnen plaatsen. Snappen waarom je anders reageert dan een ander.
donderdag 13 mei 2010 om 20:15
Ik wil hier nu niet de aandacht trekken hoor, maar geloof me, ik heb niet zo'n perfecte jeugd gehad als dat jij nu beschrijft Marahbloem. Was het maar zo. Ook in therapie geweest. En uit eigen ervaring geleerd dat therapie waar je aan het heden werkt veel effectiever is dan te gaan zeveren over wat fout ging. Maar goed, dat is persoonlijk. Ik geef hier alleen een mening en als dat niet gewaardeerd wordt, dan is het jammer.
donderdag 13 mei 2010 om 20:17
Er is allerlei wetenschappelijk onderzoek gedaan naar prematuur geboren worden en hechtingsproblematiek. Op basis van al die onderzoeken is (gelukkig) het beleid op couveuse-afdelingen enorm veranderd de laatste dertig jaar. Er is steeds meer aandacht voor het comfort en de geborgenheid, de situatie in de baarmoeder wordt steeds beter nagebootst. Geen harde geluiden, de baby zoveel mogelijk met rust laten, niet 24 uur per dag in het felle licht, ouders betrekken bij de verzorging, kangaroeën enz.
Mijn eigen zoon heeft 11 jaar geleden de eerste 9 weken van zijn leven in de couveuse gelegen. Toen waren ze nog niet zo ver als nu, hij lag dus in het volle licht, dag en nacht en ik heb ruzie moeten maken met de verpleging om ze te overtuigen om hem rustig, beheerst en liefdevol te benaderen. Er was er bijvoorbeeld eentje die elke keer die luikjes van de couv keihard dicht smeet.
We hebben met hem kunnen kanagaroeën vanaf dat hij een week oud was, maar de mogelijkheden waren in het begin nog heel beperkt (was nog in het oude wkz, door ruimtegebrek waren ouders maximaal 1 uur per dag welkom). Pas later, in het streekziekenhuis, kon ik echt rustig voor langere tijd bij hem zijn.
Of dit invloed heeft gehad op zijn ontwikkeling, weet ik niet. Feit is dat hij heel "stug" is als je hem knuffelt, en dat hij zelf nooit lekker tegen je aan komt hangen, in tegenstelling tot zijn kleine broertje, waarbij alles "normaal" verlopen is, dat is een echte knuffelkont. En als hij al zo is door zijn couveusetijd, dan weet ik nog niet of dat komt doordat ik hem niet vast kon houden. Misschien zijn het de prikkels, de stress die alle behandelingen opleveren, of de onrijpheid bij zijn geboorte.
Ik ben het met andere schrijvers eens, dat het niet helpt om je druk te maken over hoe het gekomen is, antwoord daarop zul je toch nooit met zekerheid krijgen. Beter is om je te richten op de toekomst. Succes!
Mijn eigen zoon heeft 11 jaar geleden de eerste 9 weken van zijn leven in de couveuse gelegen. Toen waren ze nog niet zo ver als nu, hij lag dus in het volle licht, dag en nacht en ik heb ruzie moeten maken met de verpleging om ze te overtuigen om hem rustig, beheerst en liefdevol te benaderen. Er was er bijvoorbeeld eentje die elke keer die luikjes van de couv keihard dicht smeet.
We hebben met hem kunnen kanagaroeën vanaf dat hij een week oud was, maar de mogelijkheden waren in het begin nog heel beperkt (was nog in het oude wkz, door ruimtegebrek waren ouders maximaal 1 uur per dag welkom). Pas later, in het streekziekenhuis, kon ik echt rustig voor langere tijd bij hem zijn.
Of dit invloed heeft gehad op zijn ontwikkeling, weet ik niet. Feit is dat hij heel "stug" is als je hem knuffelt, en dat hij zelf nooit lekker tegen je aan komt hangen, in tegenstelling tot zijn kleine broertje, waarbij alles "normaal" verlopen is, dat is een echte knuffelkont. En als hij al zo is door zijn couveusetijd, dan weet ik nog niet of dat komt doordat ik hem niet vast kon houden. Misschien zijn het de prikkels, de stress die alle behandelingen opleveren, of de onrijpheid bij zijn geboorte.
Ik ben het met andere schrijvers eens, dat het niet helpt om je druk te maken over hoe het gekomen is, antwoord daarop zul je toch nooit met zekerheid krijgen. Beter is om je te richten op de toekomst. Succes!
donderdag 13 mei 2010 om 20:21
quote:MiNouTje schreef op 13 mei 2010 @ 20:15:
Ik wil hier nu niet de aandacht trekken hoor, maar geloof me, ik heb niet zo'n perfecte jeugd gehad als dat jij nu beschrijft Marahbloem. Was het maar zo. Ook in therapie geweest. En uit eigen ervaring geleerd dat therapie waar je aan het heden werkt veel effectiever is dan te gaan zeveren over wat fout ging. Maar goed, dat is persoonlijk. Ik geef hier alleen een mening en als dat niet gewaardeerd wordt, dan is het jammer.Dat dóet TO toch ook helemaal niet? Die vraagt alleen of er mensen zijn die dit herkennen en hetzelfde verband zien. Dat blijkt zo te zijn, en dat is logisch, want er ís ook wel een verband aangetoond. Het feit dat jij geen perfecte jeugd hebt gehad en in therapie bent geweest, betekent toch niet dat jóuw therapievorm ook dé aangewezen therapie is voor TO?
Ik wil hier nu niet de aandacht trekken hoor, maar geloof me, ik heb niet zo'n perfecte jeugd gehad als dat jij nu beschrijft Marahbloem. Was het maar zo. Ook in therapie geweest. En uit eigen ervaring geleerd dat therapie waar je aan het heden werkt veel effectiever is dan te gaan zeveren over wat fout ging. Maar goed, dat is persoonlijk. Ik geef hier alleen een mening en als dat niet gewaardeerd wordt, dan is het jammer.Dat dóet TO toch ook helemaal niet? Die vraagt alleen of er mensen zijn die dit herkennen en hetzelfde verband zien. Dat blijkt zo te zijn, en dat is logisch, want er ís ook wel een verband aangetoond. Het feit dat jij geen perfecte jeugd hebt gehad en in therapie bent geweest, betekent toch niet dat jóuw therapievorm ook dé aangewezen therapie is voor TO?
Peas on earth!
donderdag 13 mei 2010 om 20:21
quote:MiNouTje schreef op 13 mei 2010 @ 20:15:
Ik wil hier nu niet de aandacht trekken hoor, maar geloof me, ik heb niet zo'n perfecte jeugd gehad als dat jij nu beschrijft Marahbloem. Was het maar zo. Ook in therapie geweest. En uit eigen ervaring geleerd dat therapie waar je aan het heden werkt veel effectiever is dan te gaan zeveren over wat fout ging. Maar goed, dat is persoonlijk. Ik geef hier alleen een mening en als dat niet gewaardeerd wordt, dan is het jammer.
MiNouTje, ik denk niet dat je mening niet gewaardeerd wordt. Wel denk ik dat geprobeerd wordt het e.e.a. wat genuanceerder te zien. Iedere situatie is anders en in jouw geval is het alleen maar heel goed dat je gemerkt hebt dat werken aan het heden en het hier en nu je zo goed geholpen heeft.
Ik denk echter dat het voor sommige mensen erg van belang kan zijn te weten of beter te begrijpen waar de oorzaak of basis ligt van bepaalde problemen. Dat betekent niet dat er dan alleen maar naar het verleden gekeken zou moeten worden maar je zou wel kunnen kijken wat uit het verleden van invloed is op het hier en nu en daaraan gaan werken.
Ik wil hier nu niet de aandacht trekken hoor, maar geloof me, ik heb niet zo'n perfecte jeugd gehad als dat jij nu beschrijft Marahbloem. Was het maar zo. Ook in therapie geweest. En uit eigen ervaring geleerd dat therapie waar je aan het heden werkt veel effectiever is dan te gaan zeveren over wat fout ging. Maar goed, dat is persoonlijk. Ik geef hier alleen een mening en als dat niet gewaardeerd wordt, dan is het jammer.
MiNouTje, ik denk niet dat je mening niet gewaardeerd wordt. Wel denk ik dat geprobeerd wordt het e.e.a. wat genuanceerder te zien. Iedere situatie is anders en in jouw geval is het alleen maar heel goed dat je gemerkt hebt dat werken aan het heden en het hier en nu je zo goed geholpen heeft.
Ik denk echter dat het voor sommige mensen erg van belang kan zijn te weten of beter te begrijpen waar de oorzaak of basis ligt van bepaalde problemen. Dat betekent niet dat er dan alleen maar naar het verleden gekeken zou moeten worden maar je zou wel kunnen kijken wat uit het verleden van invloed is op het hier en nu en daaraan gaan werken.
donderdag 13 mei 2010 om 20:23
Als er iets belangrijk is voor een pasgeboren baby is het lichamelijk contact. Zeker van de moeder. Je eerste dagen in een couveuse doorbrengen is vreselijk en onnatuurlijk. Vreselijk voor moeder en vreselijk voor kind. En die couveuskindjes die daar geen blijvende schade van ondervinden mogen daar heel blij mee zijn, maar dat betekent niet dat het voor TO geen gevolgen kan hebben.
Sterkte TO!
Sterkte TO!
donderdag 13 mei 2010 om 20:23
quote:PrinsesOpDeErwt schreef op 13 mei 2010 @ 20:21:
[...]
Dat dóet TO toch ook helemaal niet? Die vraagt alleen of er mensen zijn die dit herkennen en hetzelfde verband zien. Dat blijkt zo te zijn, en dat is logisch, want er ís ook wel een verband aangetoond. Het feit dat jij geen perfecte jeugd hebt gehad en in therapie bent geweest, betekent toch niet dat jóuw therapievorm ook dé aangewezen therapie is voor TO?
Waar zie je mij dat zeggen? Ik trek zelfs niet eens in twijfel dat er een verband staat. Ik vertel hier alleen wat ik vind over terugkijken.
Ik zeg níks over wat TO moet doen of laten. Maar goed, je mag hier alleen je mening geven blijkbaar als je het eens bent met het gros.
[...]
Dat dóet TO toch ook helemaal niet? Die vraagt alleen of er mensen zijn die dit herkennen en hetzelfde verband zien. Dat blijkt zo te zijn, en dat is logisch, want er ís ook wel een verband aangetoond. Het feit dat jij geen perfecte jeugd hebt gehad en in therapie bent geweest, betekent toch niet dat jóuw therapievorm ook dé aangewezen therapie is voor TO?
Waar zie je mij dat zeggen? Ik trek zelfs niet eens in twijfel dat er een verband staat. Ik vertel hier alleen wat ik vind over terugkijken.
Ik zeg níks over wat TO moet doen of laten. Maar goed, je mag hier alleen je mening geven blijkbaar als je het eens bent met het gros.
anoniem_86765 wijzigde dit bericht op 13-05-2010 20:25
Reden: toevoeging
Reden: toevoeging
% gewijzigd
donderdag 13 mei 2010 om 20:27
*laatste reactie hier*
@Drift, blijkbaar toch niet. Maar dat geeft niet, ook dat respecteer ik. Ik ben blijkbaar een draadje van iemand aan het vervuilen die hier trouwens niet eens meer reageert.
Tja, ach, wat kan ik doen? Maar beter wegblijven denk ik. Voor er een hetze ontstaat omdat ik een andere mening heb.
@Drift, blijkbaar toch niet. Maar dat geeft niet, ook dat respecteer ik. Ik ben blijkbaar een draadje van iemand aan het vervuilen die hier trouwens niet eens meer reageert.
Tja, ach, wat kan ik doen? Maar beter wegblijven denk ik. Voor er een hetze ontstaat omdat ik een andere mening heb.
donderdag 13 mei 2010 om 20:28
quote:MiNouTje schreef op 13 mei 2010 @ 20:23:
[...]
Waar zie je mij dat zeggen? Ik trek zelfs niet eens in twijfel dat er een verband staat. Ik vertel hier alleen wat ik vind over terugkijken.
Ik zeg níks over wat TO moet doen of laten. Maar goed, je mag hier alleen je mening geven blijkbaar als je het eens bent met het gros.
Jij zegt inderdaad niet dat er géén verband is, hoewel je in een eerdere post wel vrij kritisch reageert op mensen die terugkijken en met een opmerking als 'al zóu er een verband zijn', ben je toch ietwat twijfelachtig.
Maar goed, dat is jouw mening. Wat ik alleen niet erg respectvol vind, is de manier waarop je praat over 'zeveren over het verleden'. Het feit dat het jóu geholpen heeft in het hier&nu naar oplossingen te zoeken, betekent niet dat dit voor álle problemen dé oplossing is. Dat is wat ik daarmee wilde zeggen.
[...]
Waar zie je mij dat zeggen? Ik trek zelfs niet eens in twijfel dat er een verband staat. Ik vertel hier alleen wat ik vind over terugkijken.
Ik zeg níks over wat TO moet doen of laten. Maar goed, je mag hier alleen je mening geven blijkbaar als je het eens bent met het gros.
Jij zegt inderdaad niet dat er géén verband is, hoewel je in een eerdere post wel vrij kritisch reageert op mensen die terugkijken en met een opmerking als 'al zóu er een verband zijn', ben je toch ietwat twijfelachtig.
Maar goed, dat is jouw mening. Wat ik alleen niet erg respectvol vind, is de manier waarop je praat over 'zeveren over het verleden'. Het feit dat het jóu geholpen heeft in het hier&nu naar oplossingen te zoeken, betekent niet dat dit voor álle problemen dé oplossing is. Dat is wat ik daarmee wilde zeggen.
Peas on earth!
donderdag 13 mei 2010 om 20:31
MIjn dochter is bij 34 weken geboren en heeft even in de couveuze gelegen en de eerste weken was ik zelf te ziek om veel bij haar te zijn. Mijn man mocht 24 uur per dag bij haar, kangaroeen (ik ook). Ze hadden een prikkel-arm beleid.
Ik kreeg doekjes om tussen mijn borsten te leggen die dan bij mijn dochter werden gelegd. Ik kan me voorstellen dat bij wekenlange separatie dit wel effect kan hebben.
Gelukkig doen ze er in deze tijd (bij ons iig) alles aan om moeder/vader/kind contact optmaal te krijgen.
Ik kreeg doekjes om tussen mijn borsten te leggen die dan bij mijn dochter werden gelegd. Ik kan me voorstellen dat bij wekenlange separatie dit wel effect kan hebben.
Gelukkig doen ze er in deze tijd (bij ons iig) alles aan om moeder/vader/kind contact optmaal te krijgen.
donderdag 13 mei 2010 om 22:03
Hai, zonder allerlei wetenschappelijk onderzoek, gewoon mijn eigen ervaring. Ik heb dertig jaar geleden ook de eerste weken van mijn leven in een couveuse gelegen. Idd. ook in het tijdperk dat kangeroen etc. nog niet bestond en er bovendien steeds een andere verpleegster voor je zorgde. Mijn vader heeft mijn jongste kinderjaren gedacht dat ik autistisch was omdat ik nauwelijks contact maakte en heel eerlijk: ik heb heel lang moeite gehad me aan mensen te hechten. Denk niet dat de couveuse daar de enige oorzaak van is, maar denk zeker wel dat het mogelijk meespeelde.
Over het oplossingen zoeken voor problemen hier en nu: ik denk dat erkenning van het verleden zeker wel kan helpen voor het zorgen van een zekere mate van acceptatie/verwerking/vooruitgang.
Veel succes hallorosa!
Over het oplossingen zoeken voor problemen hier en nu: ik denk dat erkenning van het verleden zeker wel kan helpen voor het zorgen van een zekere mate van acceptatie/verwerking/vooruitgang.
Veel succes hallorosa!
donderdag 13 mei 2010 om 22:10
quote:MiNouTje schreef op 13 mei 2010 @ 20:23:
[...]
Waar zie je mij dat zeggen? Ik trek zelfs niet eens in twijfel dat er een verband staat. Ik vertel hier alleen wat ik vind over terugkijken.
Ik zeg níks over wat TO moet doen of laten. Maar goed, je mag hier alleen je mening geven blijkbaar als je het eens bent met het gros.
Ik ben het volledig met je eens hoor. Ik vraag me zelfs af waarom mensen toch altijd het waarom van iets willen weten, terwijl daar nu niets meer aan te veranderen is.
Zelfs als de start van TO de oorzaak is van haar huidige bindingsangst (wat ik zelf betwijfel), dan nog maakt dat voor het nu toch helemaal niet meer uit.
Ze kan beter stoppen met dit zoeken naar de reden uit het verleden en zich richten op het heden en de toekomst.
[...]
Waar zie je mij dat zeggen? Ik trek zelfs niet eens in twijfel dat er een verband staat. Ik vertel hier alleen wat ik vind over terugkijken.
Ik zeg níks over wat TO moet doen of laten. Maar goed, je mag hier alleen je mening geven blijkbaar als je het eens bent met het gros.
Ik ben het volledig met je eens hoor. Ik vraag me zelfs af waarom mensen toch altijd het waarom van iets willen weten, terwijl daar nu niets meer aan te veranderen is.
Zelfs als de start van TO de oorzaak is van haar huidige bindingsangst (wat ik zelf betwijfel), dan nog maakt dat voor het nu toch helemaal niet meer uit.
Ze kan beter stoppen met dit zoeken naar de reden uit het verleden en zich richten op het heden en de toekomst.
donderdag 13 mei 2010 om 22:17
quote:iris1969 schreef op 13 mei 2010 @ 22:10:
[...]
Ik ben het volledig met je eens hoor. Ik vraag me zelfs af waarom mensen toch altijd het waarom van iets willen weten, terwijl daar nu niets meer aan te veranderen is.
Zelfs als de start van TO de oorzaak is van haar huidige bindingsangst (wat ik zelf betwijfel), dan nog maakt dat voor het nu toch helemaal niet meer uit.
Ze kan beter stoppen met dit zoeken naar de reden uit het verleden en zich richten op het heden en de toekomst.
Als je naar de dokter gaat, omdat je knie bloedt, wil je zelf toch ook weten dat dit komt, omdat je een uur eerder ongelukkig gevallen bent.
Als je ruzie met je baas hebt gemaakt, wil je het voor jezelt toch begrijpen, dat dit komt omdat hij eerder je met een rotklus heeft opgezadeld en jij net drie nachten slecht geslapen hebt plus ruzie met je partner hebt. Waarom zou het hier dan anders zijn?
TO zit waarschijnlijk aan het begin van het proces en zoekt naar oorzaken waarom ze is zoals ze is. Juist omdat ze er NU tegenaan loopt. Lijkt mij heel logisch.
[...]
Ik ben het volledig met je eens hoor. Ik vraag me zelfs af waarom mensen toch altijd het waarom van iets willen weten, terwijl daar nu niets meer aan te veranderen is.
Zelfs als de start van TO de oorzaak is van haar huidige bindingsangst (wat ik zelf betwijfel), dan nog maakt dat voor het nu toch helemaal niet meer uit.
Ze kan beter stoppen met dit zoeken naar de reden uit het verleden en zich richten op het heden en de toekomst.
Als je naar de dokter gaat, omdat je knie bloedt, wil je zelf toch ook weten dat dit komt, omdat je een uur eerder ongelukkig gevallen bent.
Als je ruzie met je baas hebt gemaakt, wil je het voor jezelt toch begrijpen, dat dit komt omdat hij eerder je met een rotklus heeft opgezadeld en jij net drie nachten slecht geslapen hebt plus ruzie met je partner hebt. Waarom zou het hier dan anders zijn?
TO zit waarschijnlijk aan het begin van het proces en zoekt naar oorzaken waarom ze is zoals ze is. Juist omdat ze er NU tegenaan loopt. Lijkt mij heel logisch.
donderdag 13 mei 2010 om 22:23
Voor mij is het totaal anders dan een ruzie met je baas of het bezeren van je knie, aangezien je daar in het heden nog steeds mee te maken hebt en je er dus van kunt leren. De allervroegste ervaringen van TO staan zo ver van haar huidige leven af dat het in mijn ogen zinloos is hier op terug te blijven kijken en verbanden met het heden te gaan zoeken.
Dat ze aan zichzelf wil werken is natuurlijk logisch, maar staan voor mij los van haar zoektoch naar het waarom. Soms is iets gewoon zo.
Dat ze aan zichzelf wil werken is natuurlijk logisch, maar staan voor mij los van haar zoektoch naar het waarom. Soms is iets gewoon zo.
vrijdag 14 mei 2010 om 01:13
Couveusekind hier.
Hechtingsproblemen? Legio.
Door de couveuse? Weet niet en interesseert me niet.
Heb het nu eenmaal.
Kan er ook aan liggen dat mijn schedel in een punt zat en de hersentjes niet helemaal goed meer waren. Dat krijg je van een zuignap en zuurstoftekort. Ik zou lichtelijk debiel zijn enzo. Qua intelligentie is daar weinig van te merken, maar qua gedrag des te meer.
Het kan verkeren.
Hechtingsproblemen? Legio.
Door de couveuse? Weet niet en interesseert me niet.
Heb het nu eenmaal.
Kan er ook aan liggen dat mijn schedel in een punt zat en de hersentjes niet helemaal goed meer waren. Dat krijg je van een zuignap en zuurstoftekort. Ik zou lichtelijk debiel zijn enzo. Qua intelligentie is daar weinig van te merken, maar qua gedrag des te meer.
Het kan verkeren.
vrijdag 14 mei 2010 om 07:34
Nee hoor Dana, totaal geen gevoelig snaartje geraakt, ik word alleen soms wat moe van al dat navelstaarderij. Goed hoor om aan jezelf te werken als dat nodig is, maar waarom zou je jezelf daarvoor binnenste buiten keren? Met andere woorden: wat helpt de wetenschap dat het aan de couveuse heeft gelegen? Niets naar mijn mening.
vrijdag 14 mei 2010 om 08:45
vrijdag 14 mei 2010 om 09:00
Oh, ik denk dat het zeker wel invloed kan hebben. Moest (en dat bedoel ik niet lullig) bij dit bericht direct denken aan de proeven die met aapjes zijn gedaan. Pasgeboren aapjes die wel genoeg eten kregen, maar die niet konden knuffelen met een (surrogaat) moeder waren zelf niet in staat kinderen 'op te voeden'. tegenwoordig zijn dit soort expirimenten met primaten zelfs verboden omdat het als onetisch wordt gezien dat de baby-aapjes geen lichamelijke affectie krijgen in de eerste weken na de geboorte. Ook bij andere zoogdieren is gemeten dat wanneer een moder lichamelijk contact heeft met de puppy's of wat dan ook er een verhoogde concentratie van allerlei hormonen en neurotransmitters in het bloed van moeder volgt. Lichamelijk contact is (niet alleen in de periode na de geboorte) erg belangrijk voor ons welbevinden.
Inderdaad, het zal dus niet voor niets zijn dat de protocollen zo verandered zijn. En wellicht helpt het voor sommige mensen om hun eigen gedrag te verklaren (en is het een troostende gedachte dat ze niet 'gek' zijn door hun eigen schuld, maar dat er een verklaring voor is).
Ik denk ook dat iedereen op een andere manier met zijn eigen problemen omgaat. De één is pragmatischer en wil leren omgaan met zijn/haar problemen, terijl een ander wel precies wil weten hoe zijn ziekte of afwijking in elkaar zit. Het is niet aan mij om te zeggen hoe iemand met zijn of haar bindingsangst om moet gaan.
Inderdaad, het zal dus niet voor niets zijn dat de protocollen zo verandered zijn. En wellicht helpt het voor sommige mensen om hun eigen gedrag te verklaren (en is het een troostende gedachte dat ze niet 'gek' zijn door hun eigen schuld, maar dat er een verklaring voor is).
Ik denk ook dat iedereen op een andere manier met zijn eigen problemen omgaat. De één is pragmatischer en wil leren omgaan met zijn/haar problemen, terijl een ander wel precies wil weten hoe zijn ziekte of afwijking in elkaar zit. Het is niet aan mij om te zeggen hoe iemand met zijn of haar bindingsangst om moet gaan.
vrijdag 14 mei 2010 om 09:06
quote:iris1969 schreef op 13 mei 2010 @ 22:10:
[...]
Ik ben het volledig met je eens hoor. Ik vraag me zelfs af waarom mensen toch altijd het waarom van iets willen weten, terwijl daar nu niets meer aan te veranderen is.
Zelfs als de start van TO de oorzaak is van haar huidige bindingsangst (wat ik zelf betwijfel), dan nog maakt dat voor het nu toch helemaal niet meer uit.
Ze kan beter stoppen met dit zoeken naar de reden uit het verleden en zich richten op het heden en de toekomst.Helemaal eens.
[...]
Ik ben het volledig met je eens hoor. Ik vraag me zelfs af waarom mensen toch altijd het waarom van iets willen weten, terwijl daar nu niets meer aan te veranderen is.
Zelfs als de start van TO de oorzaak is van haar huidige bindingsangst (wat ik zelf betwijfel), dan nog maakt dat voor het nu toch helemaal niet meer uit.
Ze kan beter stoppen met dit zoeken naar de reden uit het verleden en zich richten op het heden en de toekomst.Helemaal eens.
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
