Vage situatie

Omdat we beide duur woonden hadden een goede vriend en ik besloten om samen een appartement te delen. Op het moment dat we samen gingen wonen waren we gewoon vrienden en de intenties voor het samenwonen waren in eerste instantie puur vriendschappelijk. Omdat ik toen een polyamoureuze relatie had (en nog heb) ben ik vooraf zeer duidelijk geweest, dat ik geen relatie wilde. Hij was zelf ook het vrijere type, af en toe sekscontacten, maar niet echt een man die vaak lange relaties had. Hij zette zich behoorlijk af tegen het ideaal van trouwen en kindertjes in de tijd dat we bevriend waren en in het gesprek voordat we samen gingen wonen was onze gezamenlijke conclusie dat we best af en toe seks konden hebben maar dat een relatie niet de bedoeling was (van ons allebei niet dus). Ik had toen ook niet de indruk dat hij mij voor meer zag zitten o.i.d.



Hij werd toen wel verliefd op mij. En ik heb een aantal vage dingen gezegd over in de toekomst misschien meer die niet handig waren. Op dat moment vond ik hem helemaal geen relatie materiaal. Hij blowde superveel, hij was erg depri en nogal hangerig/emotioneel afhankelijk. Ook had ik die andere relatie en dat wist hij. Ik wist niet dat hij gevoelens voor mij had en hij liet dat in het begin ook niet merken. Later pas, vond hij ineens dat we toch wel soort van 'relatie' hadden. Ik vond toen dus nog heel duidelijk van niet. En daar hebben we het over gehad. Hij wilde eigenlijk een monogame relatie en baalde ervan dat ik andere vriend nog steeds zag (ik ben polyamoureus, ook dat weet hij al sinds hij me kent).



Inmiddels is hij gestopt met blowen, zich veel leuker gaan gedragen, en zit hij een stuk beter in zijn vel (heb ik hem zoveel mogelijk bij geholpen) en nu begin ik hem wel leuker te vinden en een tijdje terug hebben we dan ook het idee voor toch een relatie heroverwogen. Hij vond het toch wel oke, om een polyrelatie te hebben, zei dat hij moest wennen aan het idee, maar het wel leuk vind. Maar we zitten dus nog in vaagspace.... Eerlijkgezegd weet ik nog niet zo goed of er toekomst in zit. Vanaf het moment dat we dat min of meer hadden afgesproken en dus soortvan relatie hadden, is hij nml wel weer steeds negatiever gaan doen (depri, pessimistisch, boos op de wereld).



Zijn ouders komen hier ook vaak natuurlijk en die vragen steeds aan mij of we nu wat hebben of niet, hoe ze dat moeten zien etc. etc. maar zij denken dan natuurlijk aan een huisje boompje beestje relatie, monogaam en binnenkort een leuk huwelijkje en kindertjes. Nou, dat gaat dus sowieso niet gebeuren. Ik weet steeds niet wat ik moet zeggen tegen hen, heb maar min of meer gezegd maar ze beginnen me steeds meer te zien als een soort schoondochter (ze zijn blij met me omdat het beter met hem gaat sinds ik hier woon) en ik voel me dan een beetje... alsof ik de boel voor de gek zitten houden terwijl ik wel graag eerlijk wil zijn. Ze vragen ook steeds of ik vaker langskom en zijn vader had het zelfs over wanneer er kinderen komen. :S



Dat we poly zijn vind ik verder niet zozeer hun zaak, van mij mogen ze het eigenlijk best weten, maar hij heeft dat liever niet maar ik vind de algehele vaagheid van ons best wel moeilijk. Als hij mij vraagt wat we nu hebben dan weet ik het niet te zeggen, want hij is de ene keer wel leuk en dan zakt hij weer terug en dan denk ik, ja hoe moet ik nu weten of dit iets kan worden? Ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen. Ik wil wel een relatie als hij door blijft gaan op de positieve toer, aan zichzelf werkt enzo. Maar als hij in een slachtofferrol gaat zitten en voor zich laat zorgen dan ben ik liever gewoon vrienden. (Je bent er ook voor iemand als het slecht gaat, natuurlijk, als gewone vriendin zal ik er ook hoe dan ook zijn, maar relatiemateriaal of niet hangt wel een beetje af van zijn houding, problemen geen bezwaar, maar hoe je ermee omgaat evt. wel...). De familie oefent nogal druk uit en ik weet het gewoon niet meer... Veel stress en voel me beetje in een rol geduwd soms...

quote:Ainne schreef op 18 mei 2010 @ 16:54:

Polyamoureus? Een neologisme of heb ik weer onder een steen gezeten?

Wil zeggen dat je meerdere relaties hebt. Definities verschillen geloof ik per persoon. Sommige mensen zeggen dat het verschil tussen een open relatie en polyamoureus zijn is dat je bij een open relatie alleen seks met anderen hebt en bij poly met meerdere mensen hele relaties hebt (veel meer dan seks). Maar er zijn ook weer mensen met een open relatie die ook relaties met anderen onderhouden.



Voor mij wil het zeggen dat ik vanalles wilde uitproberen, niet op zoek was naar eenmalige dingen met onbekenden en liever de mensen waarmee ik die dingen doe ook goed leer kennen en nouja, als zij ook poly of anderszins open relatie minded zijn ingesteld dan is zoiets vaak wel mogelijk. Ik wist niet dat vriend er zo'n monogamiewens op na hield, hij liet zich er voor mijn hier intrekken nogal laatdunkend over uit zelfs. Voor mij is monogamie ook wel een optie.



Van hem uit is het waarschijnlijk zo van nou als ik geen monogame relatie met haar kan hebben ga ik me ook niet echt inzetten en van mij uit weer ja maar als ik niet weet of jij leuk bent om een monogame relatie mee te hebben ga ik er geen1 beginnen. Beetje kip-ei verhaal. Kan ik het risico gaan nemen, andere contact stopzetten (andere contact is wel iemand waar ik ook erg van houdt dus dat zou wel best wat gevraagd zijn sinds hij zei het eens te zijn met poly ding) of hij kan zeggen nou dan laat ik voor die tijd wel zien hoe ik kan zijn.. Voor ons allebei een risico natuurlijk. (Then again, dat zijn relaties altijd).

quote:liselore schreef op 18 mei 2010 @ 17:05:

[...]



en zo naief zijn door te denken dat hij dat ook is/ wil zijn......

Hij is verliefd op je en probeert aan jou voorwaarden te voldoen...

Hm ik snap dat je dat denkt, maar hij was voor mij ook iemand met meerdere sekscontacten en zei vrij negatieve dingen over relaties, monogamie en al helemaal over trouwen. Hij is juist degene die ineens geheel omdraaide.



Ik kan vrij zakelijk klinken, sorry, daar ben ik me van bewust, dat is gewoon hoe ik praat maar ik geef wel om hem en voel ook liefde voor hem.

quote:Spijker schreef op 18 mei 2010 @ 17:15:

T kan aan mij liggen maar ik denk niet dat je een onuitputtelijke bron van liefde hebt ontdekt. Ik denk dat je de knallende liefde voor een persoon zelfs nog niet eens hebt ontdekt, zoals jij praat over kiezen tussen relatie 1 of relatie 2.

Ik knal zowat uit elkaar van verliefdheid. Inderdaad kan ik me al lastig voorstellen dat ik dit keer 2 zou voelen, maar ik kan me nóg lastiger voorstellen dat ik rustig en rationeel zou zitten overwegen om met de relatie/verliefdheid te stoppen omdat het onhandig is.



Dus ik denk dat je misschien eerst eens giga verliefd op iemand moet worden voor je een relatie overweegt. (of ben ik nu heel ouderwets?)

Nee hoor, niet ouderwets.



Ik twijfel zelf ook enorm aan het hele polyding. Ik ben wel eens heel erg verliefd geweest en heb ook 6 jaar een relatie met hem gehad (monogaam). Soms weet ik niet of ik sowieso nog wel verliefd kan worden... Sinds die ene keer ben ik nooit meer zo tot over mijn oren verliefd geweest. Maar ik klink veel koeler dan ik me voel nu geloof ik. Ik voel vanalles eigenlijk maar ik probeer rationeel te doen, volgens mij vraagt deze hele situatie niet om nog meer irritationaliteit. Wil mezelf niet vrij pleiten hoor, ik heb een aantal heel onhandige keuzes gemaakt. Maar dat hij verliefd werd, zag ik niet erg aankomen. (Hij zei dingen als 'als een vrouw seks wil, geen probleem, maar ik ga echt geen moeite doen' en dorpsgenoten met een huwelijk en kinderen zag hij als mensen die een grooote domme fout gemaakt hadden, hij was way meer anti monogamie dan ik ooit geweest ben... althans dat dacht ik... voor ik hier kwam wonen).



Ik snap best wel dat verliefdheid dingen om kan gooien. Als ik helemaal niets voor hem voelde dan was ik nu al naar woonruimte aan het zoeken. Maar ik voel wel wat voor hem. Ik zie dat er zo veel meer in hem zit en ik zou hem heel graag wat beter in zijn vel zien zitten, als gewone vriendin en als eventuele partner wil ik dat... Maar het komt er op een of andere manier niet echt uit.

Dat depressieve was veel erger voordat ik hier kwam wonen (zegt hij en ook zijn vrienden) dus ik denk niet dat dat een reactie op de situatie is.



Het is niet zo dat er bij polypartners minder liefde of houden van is. Maar je moet soms wel rationeel blijven anders ga je alleen nog maar meer stomme beslissingen nemen denk ik. Die andere partner vind ik best wel geweldig maar we gaan nooit samenwonen en ik zie hem ook niet zo vaak.



Ik heb een hele tijd op de bank geslapen omdat hij het in het begin heel moeilijk vond, het poly idee. Omdat er in de huiskamer (2kamer appartement) gerookt wordt en ik daar echt last van had, slaap ik nu wel bij hem (maar dit deden we als vrienden ook al wel). Hij zegt zelf dat hij zich wel ok voelt met de situatie nu en zo gedraagt hij zich ook. En hij doet ook gewoon zijn eigen ding, naar vrienden en uitgaan. Hij zegt wel dat hij graag naar monogaam uiteindelijk toe wilt groeien. (Hij weet dat ik mijn andere partner nog zie, en vind dat ok, heeft zelf ook een date met een heel leuk meisje gehad).

quote:PhoebeBuffay schreef op 18 mei 2010 @ 17:27:

[...]





Lijkt me idd goed om met iemand over jouw "willen" te praten (onzekerheid?). 't Gekke is, dat je eigenlijk wel heel duidelijk/zeker overkomt over je polyamoreusiteit. In ieder geval wist je zeker dat je dat op die manier wilde de afgelopen jaren, of is dat ook iets wat vanuit iemand anders kwam?



Na ja, misschien dwaal ik ook te veel van je werkelijke vraag af... Maar ik wil alleen maar zeggen dat er soms gewoon veranderingen in je leven/gevoel plaatsvinden en dat je dan eigenlijk alles een beetje moet omgooien. Been there, done that (now..) en dan moet je jezelf dus idd afvragen wat je nou eigenlijk het liefste wilt en das gewoon lastig! Maar wel het belangrijkste, want 't is wel jouw leven.



Wat vindt je andere vriend van jullie relatie (met hem, niet huisgenoot)? Verloopt die relatie makkelijker? Want ik zag je ergens zeggend dat je hem misschien wilt opgeven voor je huisgenoot, dan vraag ik me af 'waarom'?



Ja dat was ooit ook best een duidelijke keuze. Niet omdat ik wist wat ik wilde maar omdat ik heel zeker wist dat ik niet wist wat ik wilde.



Mijn andere partner en ik hebben het er wel over gehad. Hij leeft vooral met mij mee en probeert mee te denken. Hij is wel echt oke met het polyaspect en vind het ook prima als ik andere relaties heb naast hem. We hebben het gehad over belangrijke dingen als samenwonen en toekomstperspectief (want daar moet je andere relatiekeuzes dan toch op afstellen) maar kwamen tot de conclusie dat we niet wilden samenwonen. Als ik de keuze zou maken om met iemand anders monogaam verder te gaan, dan zou hij dat wel jammer vinden en zouden we elkaar missen, maar hij zou het ook wel begrijpen. (We zouden sowieso vrienden kunnen blijven en dat zou ik dan ook wel graag willen). Het is wel vrij helder dat die relatie dus niet tot heel veel meer dan het is kan uitgroeien (als ik op mezelf woon zouden we soort van semi-monogame lat-relatie kunnen doen, maar meer sowieso niet).



Huisgenoot wil liever wel meer, dus echt samenwonen, misschien in de toekomst kinderen (dat speelt ook nog door mijn hoofd, ik wil denk ik wel ooit moeder worden, en als ik met iemand alleen maar lat, dan kan dat voor mijn gevoel niet, ik wil wel echt samenwonen met de vader dan... ) maar ik weet gewoon niet of dat nu een goed idee is.



Zou natuurlijk niet van de ene op de andere dag die andere partner gedag zeggen maar gewoon de hele situatie met hem bespreken (misschien met zijn 3en...).

quote:Spijker schreef op 18 mei 2010 @ 17:46:

Noblesse oblige, waarom heb je het idee dat man 1 of man 2 de enige opties op de hele wereld zijn? Waarom niet gaan voor de verslindende verliefdheid met een man (of vrouw) die je nu nog niet kent maar die jou net zo schokkend leuk vindt als jij hem vindt, en er dan helemaal voor gaan? Eerst je eerste post, ja ik denk dat het inderdaad lastiger is. Maar ik weet ook niet echt hoe verliefdheid hoort te voelen als het zo geleidelijk gaat. Als je op een goede vriend verliefd wordt dan is die spanning denk ik sowieso minder en dan wordt je niet over je oren helemaal verliefd maar meer een rustiger geleidelijker soort liefde.



En ja ik heb geloof ik wel een beetje tunnelvisie nu... Of op mezelf gaan wonen nu uiteindelijk de betere optie is voor ons allebei, dat weet ik niet, we hebben het wel heel gezellig en er is geen emotionele noodsituatie waarbij direct een knoop doorgehakt moet worden. Als hij verliefd wordt op een ander meisje nu en daarmee een monogame relatie wil dan ga ik dat niet in de weg staan, want ik kan hem nog helemaal niets beloven en als zij dat wel kan, nou dan verdienen zij het om met elkaar verder te gaan.



Op dit moment werk ik part time en ik kan sowieso niet zo snel nieuwe woonruimte vinden voor wat ik nu maximaal kan betalen, dus dat zal wel een praktisch probleempje worden dan. Ik ben wel op zoek naar een fulltime baan... zodat het in ieder geval financieel mogelijk zou zijn, mocht 1 van ons dat echt noodzakelijk gaan vinden.

quote:julia81 schreef op 18 mei 2010 @ 18:03:

Niet dat ik nu heel gemeen wil zijn ofzo, maar volgens mij zou het je sieren als je deze jongen met rust laat. Hij is verliefd, jij niet en als ik dit zo beschouw, dan wordt het nooit wat.

Niet gemeen hoor. Wel een beetje rigoreus en zwart-wit. Hij zegt er ok mee te zijn nu en is zelf op date geweest met (poly)meisje. Ik ga er wel met hem over praten hoe hij het verder ziet en hard solliciteren voor een fulltime baan (heb op huidige werk gevraagd maar ik kan niet meer uren werken). Zonder dat kan ik hier eigenlijk niet zo makkelijk weg al zou 1 van ons dat willen. Als ergens uit blijkt dat deze situatie voor hem onhoudbaar is, dan ga ik wel tijdelijk ergens logeren. Maar vooralsnog lijkt dat niet zo te zijn. Ik doe wel veel andere dingen voor hem (huishouden, huis gerestyled -naar zijn smaak natuurlijk, sinds ik hier misschien niet blijf-, zn administratie op orde gebracht, huurtoeslag geregeld en qua kosten alles 50/50 verder). Op praktisch gebied heeft hij er ook veel voordeel van als ik hier woon (en ik natuurlijk ook, want als ik voor dezelfde prijs wat moet zoeken, kom ik op een kamertje uit waarschijnlijk).



Nu vind ik niet dat je iets wat niet gaat om financiele redenen in stand moet houden - maar het is dus niet zo dat ik op hem leun of gebruik maak van zijn gevoelens voor mijn eigen voordeel. In dat opzicht is het best wel een win win situatie en die wil ook hij graag behouden. Praktische argumenten zijn ook argumenten... maar als hij het echt niet trekt, dan ga ik wel wat anders zoeken.

quote:julia81 schreef op 18 mei 2010 @ 18:30:

Is het dan trouwens niet het makkelijkst dat je gewoon weer vrienden met 'm bent? Dus helemaal geen seks meer? Dan kun je duidelijk zijn tegen zijn ouders en dan weet hij waar hij aan toe is en dan kan hij zelf kiezen of hij zo met je wil blijven samenwonen of niet. Ik bedoel, hij is een vriend van je en die relatie wil je vast niet verpesten met seks, zeker niet als je toch al seks hebt met iemand anders!? Ja zijn we ook min of meer. Laatste keer dat ik seks met hem had is heeeeel lang geleden en ik ga ook niet mee als hij naar zijn familie gaat. Heb dat al eerder voorgesteld maar toen zei hij dat hij dat niet wilde. Thanks voor je heldere reacties, dat helpt inderdaad...



Als mensen er vanuit willen gaan dat ik deze situatie zo wil en het gewoon lekker makkelijk vind voel ik eigenlijk niet de behoefte daar op heel diep op in te gaan, alleen dit; Ik heb niet zo'n hongerig ego dat het wel leuk vind als iemand op mij verliefd is en ik niet op hem en die situatie expres ga lopen voeden en iemand nog meer pijn doen zodat toch maar weer eventjes bewezen is dat ik gewoon toch wel aardig in de markt lig. Als ik seks wil, dan ben ik met een goede vibrator beter af, dus daarvoor hoef ik het niet aan te houden.



Besides, loop ieder willekeurig cafe binnen en je hebt alsnog iemand naast je, dus waarvoor zou je daar iemand voor kwetsen... Pff. Als het daar allemaal om zou gaan.. Oudere meisjes versie van breezerseks, ik doe het voor een appartement? Really? Mijn reet is wel meer waard dan een 2 kamer appartement dus als ik zo in elkaar zou zitten.. dan nog niet. Hoop dat we alle bullshit nu gehad hebben.



Anyway, mijn grootste fout hier is denk ik dat ik niet te weinig rekening met zijn gevoelens of wensen hield, maar teveel en daardoor probeerde er toch nog een relatie van te maken terwijl dat misschien niet kan. Maar als ik al zeker had geweten dat het niet kon had ik het ook niet geprobeerd. Ik wist dat zelf nog niet en hij wist het ook niet en veranderde onderweg ook steeds van standpunt.



Ik vind het ook gewoon moeilijk om te zeggen wat ik nu voor hem voel en omdat zijn gedrag zo erg schommelt weet ik ook niet zo goed of ik hem nu wel of niet leuk vind. Hij KAN superleuk zijn en qua karakter matchen we sowieso wel anders waren we niet al zolang vrienden. Maar is dat genoeg? Is passie wel zo noodzakelijk voor een relatie? Ik vind seks niet zo heel erg belangrijk. Vroeger wel, maar steeds minder...