Relaties
alle pijlers
Ruzie met mijn ouders
woensdag 19 mei 2010 om 11:13
Ik ben 32 jaar en heb ruzie met mijn ouders. Ik heb besloten om het contact tijdelijk te stoppen en dat bevalt eigenlijk goed, hoe naar het ook is. Ik wil niet teveel in details treden want dan wordt het erg herkenbaar.
Het probleem is dat mijn moeder extreem dominant is en mijn vader extreem onderdanig. Mijn moeder is thuis opgevoed met het idee: hard werken en verder je mond houden. Beide zien mij niet als een volwassen man terwijl ik wel hoogopgeleid ben, een mooi huis heb, een pracht van een vriendin heb, een goede baan heb en sta er financieel rooskleurig voor. Ook heb ik veel vrienden en het leven lacht me toe.
Ondanks dat zien zij mij niet als volwaardig gesprekspartner en in combinatie met de dominantie van mijn moeder behandelen ze me als een kind van 10 jaar oud met bijbehorend taalgebruik.
Ik heb het er al zo vaak met hen over gehad, zo vaak voorbeelden aangegeven maar zij begrijpen niet waar ik het over heb. Ze zien het niet. Ze zien me als een kind en niet als een man van 32.
We hebben zoveel ruzie hierover...en ik wil niet meer teleurgesteld worden, ik heb er genoeg van. Ik ben zo boos op ze maar tegelijkertijd doen ze het niet eens express. Ik weiger me af te laten blaffen door mijn moeder maar ze weet niet beter. Ik weiger me te laten behandelen als een kind van 10, maar ze weten niet beter.
Hoe kan ik hier mee omgaan, ik weet het echt niet meer.
Wie heeft er ervaring hiermee?
Het probleem is dat mijn moeder extreem dominant is en mijn vader extreem onderdanig. Mijn moeder is thuis opgevoed met het idee: hard werken en verder je mond houden. Beide zien mij niet als een volwassen man terwijl ik wel hoogopgeleid ben, een mooi huis heb, een pracht van een vriendin heb, een goede baan heb en sta er financieel rooskleurig voor. Ook heb ik veel vrienden en het leven lacht me toe.
Ondanks dat zien zij mij niet als volwaardig gesprekspartner en in combinatie met de dominantie van mijn moeder behandelen ze me als een kind van 10 jaar oud met bijbehorend taalgebruik.
Ik heb het er al zo vaak met hen over gehad, zo vaak voorbeelden aangegeven maar zij begrijpen niet waar ik het over heb. Ze zien het niet. Ze zien me als een kind en niet als een man van 32.
We hebben zoveel ruzie hierover...en ik wil niet meer teleurgesteld worden, ik heb er genoeg van. Ik ben zo boos op ze maar tegelijkertijd doen ze het niet eens express. Ik weiger me af te laten blaffen door mijn moeder maar ze weet niet beter. Ik weiger me te laten behandelen als een kind van 10, maar ze weten niet beter.
Hoe kan ik hier mee omgaan, ik weet het echt niet meer.
Wie heeft er ervaring hiermee?
woensdag 19 mei 2010 om 13:44
quote:rider schreef op 19 mei 2010 @ 12:39:
[...]
Grenzen zonder douane betekenen inderdaad niks.
Dat heb ik ze bij het een na laatste incident gezegd. Dat we niet altijd met elkaar eens hoeven te zijn maar dat ik dit taalgebruik niet tolereer. En de consequentie is dat ik dan gewoon weg ga.
Dat is dan ook bij het laatste incident gebeurd. Ik zei: ik laat me zo niet behandelen en ik ga nu weg. En de eerst komende tijd hoef ik geen contact, ook niet met Skype.
[...]
Grenzen zonder douane betekenen inderdaad niks.
Dat heb ik ze bij het een na laatste incident gezegd. Dat we niet altijd met elkaar eens hoeven te zijn maar dat ik dit taalgebruik niet tolereer. En de consequentie is dat ik dan gewoon weg ga.
Dat is dan ook bij het laatste incident gebeurd. Ik zei: ik laat me zo niet behandelen en ik ga nu weg. En de eerst komende tijd hoef ik geen contact, ook niet met Skype.
woensdag 19 mei 2010 om 14:23
quote:Rik78 schreef op 19 mei 2010 @ 13:44:
[...]
Dat heb ik ze bij het een na laatste incident gezegd. Dat we niet altijd met elkaar eens hoeven te zijn maar dat ik dit taalgebruik niet tolereer. En de consequentie is dat ik dan gewoon weg ga.
Dat is dan ook bij het laatste incident gebeurd. Ik zei: ik laat me zo niet behandelen en ik ga nu weg. En de eerst komende tijd hoef ik geen contact, ook niet met Skype.
Precies. Grenzen stellen klinkt reuze stoer, maar als je er geen consequenties aan koppelt betekent het niets.
Geniet van je rust, en probeer zelf ook echt tot rust te komen. Als je na een tijdje, zeg een jaar of wat, weer behoefte krijgt aan contact, weten je ouders in ieder geval dat je je grenzen serieus bewaakt. Wat ze daar mee doen is dan aan hun. Aan hen. Aan hun. Aan je ouders.
[...]
Dat heb ik ze bij het een na laatste incident gezegd. Dat we niet altijd met elkaar eens hoeven te zijn maar dat ik dit taalgebruik niet tolereer. En de consequentie is dat ik dan gewoon weg ga.
Dat is dan ook bij het laatste incident gebeurd. Ik zei: ik laat me zo niet behandelen en ik ga nu weg. En de eerst komende tijd hoef ik geen contact, ook niet met Skype.
Precies. Grenzen stellen klinkt reuze stoer, maar als je er geen consequenties aan koppelt betekent het niets.
Geniet van je rust, en probeer zelf ook echt tot rust te komen. Als je na een tijdje, zeg een jaar of wat, weer behoefte krijgt aan contact, weten je ouders in ieder geval dat je je grenzen serieus bewaakt. Wat ze daar mee doen is dan aan hun. Aan hen. Aan hun. Aan je ouders.
woensdag 19 mei 2010 om 14:26
@setter, van mij hoeft niemand volwassen te doen, ik vind kinderen minstens zo leuk, rik78 stoort zich aan zn opgelegde kinderrol, niet_ik. Wat betekent flagrant, dat zou ik echt moeten opzoeken. Dat ik denk dat rik naar waardering hengelt komt vooral doordat ie benoemt wat ie bereikt heeft en tegelijk aangeeft wat ie eigenlijk graag zou willen bereiken, een gewone volwassen relatie met zn ouders. Ook al was de situatie niet ‘goed’ hij was voor de ouders wel altijd vertrouwd, en dat is ook goed.
@rik78, ‘je moet elkaar accepteren zoals je bent’ ik bedoel het oprecht niet lullig want zou er mn tijd dan niet aan besteden maar waarom doe jij dat dan niet bij je ouders?
Dat je moeder je vader afzeikt zegt iets over haar, niet over je vader, hoe je vader daar mee omgaat zegt dan weer iets over hem, waarom raakt dat jou? Als je moeder niet gaat veranderen is het agressieve schreeuwen geen probleem maar een gegeven en is het probleem dus vooral hoe jij er mee om gaat. Luister je wel naar haar of schiet je gelijk in de afweermodus als ze los gaat, kan je bedenken en begrijpen waar haar verwijten vandaan komen? Ik ben er van overtuigd dat ze niet zo doet om jou, haar kind, te kwetsen en dat er dus iets anders de reden er voor is. Afgunst op jouw succesvolle ogenschijnlijk probleemloze leven? Zou ze het daarom willen ondergraven met de bedplas en pest verhalen? Iemand proberen te vernederen is volgens mij niet om die ander naar beneden te trappen maar om jezelf daarmee omhoog te trappen, dat heeft niet íedereen nodig.
Waarom heb je er moeite mee als iemand je afzeikt, beschouw zoiets als gebrekkige communicatie van de ander dan is het beter te verdragen.
Je ouders willen waarschijnlijk net zo min als jou geen contact meer, hun moeite om te veranderen zal hen alleen nog meer in de weg staan dan het jou staat. Jij als kind hebt daarmee de sleutel in handen om de relatie wel of niet door te zetten, jouw keus, ook om dat dan eventueel op jouw voorwaarden te doen.
Tot wie zou je je wenden als je iets over hen moet vertellen in die kerk, wie vertel je over hen?
@rik78, ‘je moet elkaar accepteren zoals je bent’ ik bedoel het oprecht niet lullig want zou er mn tijd dan niet aan besteden maar waarom doe jij dat dan niet bij je ouders?
Dat je moeder je vader afzeikt zegt iets over haar, niet over je vader, hoe je vader daar mee omgaat zegt dan weer iets over hem, waarom raakt dat jou? Als je moeder niet gaat veranderen is het agressieve schreeuwen geen probleem maar een gegeven en is het probleem dus vooral hoe jij er mee om gaat. Luister je wel naar haar of schiet je gelijk in de afweermodus als ze los gaat, kan je bedenken en begrijpen waar haar verwijten vandaan komen? Ik ben er van overtuigd dat ze niet zo doet om jou, haar kind, te kwetsen en dat er dus iets anders de reden er voor is. Afgunst op jouw succesvolle ogenschijnlijk probleemloze leven? Zou ze het daarom willen ondergraven met de bedplas en pest verhalen? Iemand proberen te vernederen is volgens mij niet om die ander naar beneden te trappen maar om jezelf daarmee omhoog te trappen, dat heeft niet íedereen nodig.
Waarom heb je er moeite mee als iemand je afzeikt, beschouw zoiets als gebrekkige communicatie van de ander dan is het beter te verdragen.
Je ouders willen waarschijnlijk net zo min als jou geen contact meer, hun moeite om te veranderen zal hen alleen nog meer in de weg staan dan het jou staat. Jij als kind hebt daarmee de sleutel in handen om de relatie wel of niet door te zetten, jouw keus, ook om dat dan eventueel op jouw voorwaarden te doen.
Tot wie zou je je wenden als je iets over hen moet vertellen in die kerk, wie vertel je over hen?
Let's play Twister, let's play Risk yeah
woensdag 19 mei 2010 om 14:39
quote:not_me schreef op 19 mei 2010 @ 14:26:
@setter, van mij hoeft niemand volwassen te doen, ik vind kinderen minstens zo leuk, rik78 stoort zich aan zn opgelegde kinderrol, niet_ik. Wat betekent flagrant, dat zou ik echt moeten opzoeken. Dat ik denk dat rik naar waardering hengelt komt vooral doordat ie benoemt wat ie bereikt heeft en tegelijk aangeeft wat ie eigenlijk graag zou willen bereiken, een gewone volwassen relatie met zn ouders. Ook al was de situatie niet ‘goed’ hij was voor de ouders wel altijd vertrouwd, en dat is ook goed.
@rik78, ‘je moet elkaar accepteren zoals je bent’ ik bedoel het oprecht niet lullig want zou er mn tijd dan niet aan besteden maar waarom doe jij dat dan niet bij je ouders?
Dat je moeder je vader afzeikt zegt iets over haar, niet over je vader, hoe je vader daar mee omgaat zegt dan weer iets over hem, waarom raakt dat jou? Als je moeder niet gaat veranderen is het agressieve schreeuwen geen probleem maar een gegeven en is het probleem dus vooral hoe jij er mee om gaat. Luister je wel naar haar of schiet je gelijk in de afweermodus als ze los gaat, kan je bedenken en begrijpen waar haar verwijten vandaan komen? Ik ben er van overtuigd dat ze niet zo doet om jou, haar kind, te kwetsen en dat er dus iets anders de reden er voor is. Afgunst op jouw succesvolle ogenschijnlijk probleemloze leven? Zou ze het daarom willen ondergraven met de bedplas en pest verhalen? Iemand proberen te vernederen is volgens mij niet om die ander naar beneden te trappen maar om jezelf daarmee omhoog te trappen, dat heeft niet íedereen nodig.
Waarom heb je er moeite mee als iemand je afzeikt, beschouw zoiets als gebrekkige communicatie van de ander dan is het beter te verdragen.
Je ouders willen waarschijnlijk net zo min als jou geen contact meer, hun moeite om te veranderen zal hen alleen nog meer in de weg staan dan het jou staat. Jij als kind hebt daarmee de sleutel in handen om de relatie wel of niet door te zetten, jouw keus, ook om dat dan eventueel op jouw voorwaarden te doen.
Tot wie zou je je wenden als je iets over hen moet vertellen in die kerk, wie vertel je over hen?
Hmm interessant...
Allereerst schaam ik me ontzettend voor het gedrag van mijn ouders. Het is tenenkrommend als er anderen bijzijn.
Ik vind ook logisch dat het me raakt omdat je niet wilt dat 2 mensen waar je van houdt, elkaar zo behandelen.
In je leven zie je ouders in het begin als helden, daarna als irritante mensen in je puberteit en daarna zou er een stuk waardering moeten komen. Dat vind ik in bepaalde zaken wel maar in veel zaken ook niet.
Ik ben blij met de harde opvoeding die ik heb gehad en dat heeft gemaakt tot ik nu ben. Als ik eerder waardering had gekregen had ik mss die latere extra stap niet gedaan.
Maar al die redenen kunnen wel zo zijn dat het over mijn moeders zwakte gaat in plaats van mij naar beneden te halen, maar hoe ga je er dan mee om als je in gezelschap met familie zit en zij zegt zo'n dingen. Dat is toch genant? Niet alleen het inhoudelijke maar vooral het feit dat mijn moeder zoiets gaat roepen. Ik kan me daar erg over opwinden.
Ik kan dit alleen bij me neerleggen als mijn ouders zouden zeggen: Rik, dit hebben we zo niet bedoeld maar we begrijpen je..
In de kerk zou het familie moeten zijn waartoe ik me zou richten.
@setter, van mij hoeft niemand volwassen te doen, ik vind kinderen minstens zo leuk, rik78 stoort zich aan zn opgelegde kinderrol, niet_ik. Wat betekent flagrant, dat zou ik echt moeten opzoeken. Dat ik denk dat rik naar waardering hengelt komt vooral doordat ie benoemt wat ie bereikt heeft en tegelijk aangeeft wat ie eigenlijk graag zou willen bereiken, een gewone volwassen relatie met zn ouders. Ook al was de situatie niet ‘goed’ hij was voor de ouders wel altijd vertrouwd, en dat is ook goed.
@rik78, ‘je moet elkaar accepteren zoals je bent’ ik bedoel het oprecht niet lullig want zou er mn tijd dan niet aan besteden maar waarom doe jij dat dan niet bij je ouders?
Dat je moeder je vader afzeikt zegt iets over haar, niet over je vader, hoe je vader daar mee omgaat zegt dan weer iets over hem, waarom raakt dat jou? Als je moeder niet gaat veranderen is het agressieve schreeuwen geen probleem maar een gegeven en is het probleem dus vooral hoe jij er mee om gaat. Luister je wel naar haar of schiet je gelijk in de afweermodus als ze los gaat, kan je bedenken en begrijpen waar haar verwijten vandaan komen? Ik ben er van overtuigd dat ze niet zo doet om jou, haar kind, te kwetsen en dat er dus iets anders de reden er voor is. Afgunst op jouw succesvolle ogenschijnlijk probleemloze leven? Zou ze het daarom willen ondergraven met de bedplas en pest verhalen? Iemand proberen te vernederen is volgens mij niet om die ander naar beneden te trappen maar om jezelf daarmee omhoog te trappen, dat heeft niet íedereen nodig.
Waarom heb je er moeite mee als iemand je afzeikt, beschouw zoiets als gebrekkige communicatie van de ander dan is het beter te verdragen.
Je ouders willen waarschijnlijk net zo min als jou geen contact meer, hun moeite om te veranderen zal hen alleen nog meer in de weg staan dan het jou staat. Jij als kind hebt daarmee de sleutel in handen om de relatie wel of niet door te zetten, jouw keus, ook om dat dan eventueel op jouw voorwaarden te doen.
Tot wie zou je je wenden als je iets over hen moet vertellen in die kerk, wie vertel je over hen?
Hmm interessant...
Allereerst schaam ik me ontzettend voor het gedrag van mijn ouders. Het is tenenkrommend als er anderen bijzijn.
Ik vind ook logisch dat het me raakt omdat je niet wilt dat 2 mensen waar je van houdt, elkaar zo behandelen.
In je leven zie je ouders in het begin als helden, daarna als irritante mensen in je puberteit en daarna zou er een stuk waardering moeten komen. Dat vind ik in bepaalde zaken wel maar in veel zaken ook niet.
Ik ben blij met de harde opvoeding die ik heb gehad en dat heeft gemaakt tot ik nu ben. Als ik eerder waardering had gekregen had ik mss die latere extra stap niet gedaan.
Maar al die redenen kunnen wel zo zijn dat het over mijn moeders zwakte gaat in plaats van mij naar beneden te halen, maar hoe ga je er dan mee om als je in gezelschap met familie zit en zij zegt zo'n dingen. Dat is toch genant? Niet alleen het inhoudelijke maar vooral het feit dat mijn moeder zoiets gaat roepen. Ik kan me daar erg over opwinden.
Ik kan dit alleen bij me neerleggen als mijn ouders zouden zeggen: Rik, dit hebben we zo niet bedoeld maar we begrijpen je..
In de kerk zou het familie moeten zijn waartoe ik me zou richten.
woensdag 19 mei 2010 om 15:14
Dank je,
ik heb me ook meermaals geschaamd voor de acties van een familielid, tot ik me realiseerde dat ik daar geen schuld aan heb en ik alleen mezelf er mee heb als ik me er wel verantwoordelijk voor voel. Waarom schaam jij je er voor, voor wie?
Dat de minder plezierige dingen je raken is normaal, dat ze je doen bepalen niet, je ouders worden ook ouder en slechter, daar kan jij even weinig aan doen, raakt dat je ook zo?
Waarom zou er waardering moeten komen na de puberteit? Volgens mij moet dat verdiend worden, zo te lezen ben je daar ook door gevormd.
Ja het is genant dat je moeder zoiets zegt maar er tegenin gaan en je gekwetstheid tonen geeft haar juist controle, over de situatie en jou. Die controle wil ze niet kwijt, jij kan alleen jouw aandeel bepalen en er dus voor kiezen het tot een serieus gespreksonderwerp te maken, hoe zij het als moeder vond dat je in je bed plaste of dat je gepest werd? Of ben je nog niet helemaal over je plas/pestverleden heen? Zij bepaalt dan wel het onderwerp, jij de inhoud. Nee mij zou dat zeker bij een eerste keer niet lukken maar als het vaker terug zou komen zou ik me er op willen voorbereiden.
Ik denk niet dat het realistisch is om van je ouders excuses te verwachten, zeker niet als ze jou als geslaagder of beter zien dan henzelf, er zijn niet veel mensen die klein durven te zijn, helemaal niet als ze zich dat al voelen. Zorg ervoor dat jíj die excuses niet nodig hebt omdat jij van jezelf weet dat je het goed genoeg hebt gedaan.
Welk beeld zou je de familie achteraf en zonder weerwoord willen meegeven van je ouders, zou je een laatste overwinning willen? Of kan je inzien dat zij op hun manier ongetwijfeld hun best hebben gedaan en dat jij mede door hen toch hebt bereikt wat je nu hebt?
ik heb me ook meermaals geschaamd voor de acties van een familielid, tot ik me realiseerde dat ik daar geen schuld aan heb en ik alleen mezelf er mee heb als ik me er wel verantwoordelijk voor voel. Waarom schaam jij je er voor, voor wie?
Dat de minder plezierige dingen je raken is normaal, dat ze je doen bepalen niet, je ouders worden ook ouder en slechter, daar kan jij even weinig aan doen, raakt dat je ook zo?
Waarom zou er waardering moeten komen na de puberteit? Volgens mij moet dat verdiend worden, zo te lezen ben je daar ook door gevormd.
Ja het is genant dat je moeder zoiets zegt maar er tegenin gaan en je gekwetstheid tonen geeft haar juist controle, over de situatie en jou. Die controle wil ze niet kwijt, jij kan alleen jouw aandeel bepalen en er dus voor kiezen het tot een serieus gespreksonderwerp te maken, hoe zij het als moeder vond dat je in je bed plaste of dat je gepest werd? Of ben je nog niet helemaal over je plas/pestverleden heen? Zij bepaalt dan wel het onderwerp, jij de inhoud. Nee mij zou dat zeker bij een eerste keer niet lukken maar als het vaker terug zou komen zou ik me er op willen voorbereiden.
Ik denk niet dat het realistisch is om van je ouders excuses te verwachten, zeker niet als ze jou als geslaagder of beter zien dan henzelf, er zijn niet veel mensen die klein durven te zijn, helemaal niet als ze zich dat al voelen. Zorg ervoor dat jíj die excuses niet nodig hebt omdat jij van jezelf weet dat je het goed genoeg hebt gedaan.
Welk beeld zou je de familie achteraf en zonder weerwoord willen meegeven van je ouders, zou je een laatste overwinning willen? Of kan je inzien dat zij op hun manier ongetwijfeld hun best hebben gedaan en dat jij mede door hen toch hebt bereikt wat je nu hebt?
Let's play Twister, let's play Risk yeah
donderdag 20 mei 2010 om 01:30
Mijn ex schoonouders waren net zo en ik heb daar echt veel moeite mee gehad. Vooral mijn ex was het mikpunt van spot, maar ook ik, de vriend van zijn zus (zus zelf niet, suprise) en zelfs mijn moeder. En dáár trok ik dus de grens.
Ze hebben nooit meer openlijk zoiets gezegd tegen mij of in het bijzijn van mij over bijvoorbeeld mijn ex. Soms is één keer genoeg, soms ook niet. En dan is het ook wel eens even genoeg, zoals in jouw situatie.
En dat kan ik me echt heel goed voorstellen hoor, ik wens je veel sterkte en rust toe.
Ze hebben nooit meer openlijk zoiets gezegd tegen mij of in het bijzijn van mij over bijvoorbeeld mijn ex. Soms is één keer genoeg, soms ook niet. En dan is het ook wel eens even genoeg, zoals in jouw situatie.
En dat kan ik me echt heel goed voorstellen hoor, ik wens je veel sterkte en rust toe.
donderdag 20 mei 2010 om 12:17
quote:Rik78 schreef op 19 mei 2010 @ 14:39:
Hmm interessant...
Allereerst schaam ik me ontzettend voor het gedrag van mijn ouders. Het is tenenkrommend als er anderen bijzijn.
Ik vind ook logisch dat het me raakt omdat je niet wilt dat 2 mensen waar je van houdt, elkaar zo behandelen.
Volkomen begrijpelijk dat het je raakt. Mijn moeder behandelt mijn vader ook al 50 jaar als oud vuil en dat raakt mij ook. Ik heb het inmiddels wel naast me neergelegd. Hij láát zich tenslotte zo door haar behandelen, dus daar kiest hij zelf voor. Hij heeft de keus (gehad) om bij haar weg te gaan en een vrouw te zoeken die wel lief voor hem is maar dat heeft hij niet gedaan. Dan kan ik me wel vreselijk ergeren en me vreselijk druk maken over hoe zij hem behandelt maar daar heb ik alleen mezelf mee. Ik lig wakker van dingen die zij laten gebeuren. Nou, het moet niet gekker worden toch?
In je leven zie je ouders in het begin als helden, daarna als irritante mensen in je puberteit en daarna zou er een stuk waardering moeten komen. Dat vind ik in bepaalde zaken wel maar in veel zaken ook niet.
En wat zijn je ouders uiteindelijk? Mensen. Net als jij en je vriendin, je buren of mensen in Timboektoe. En al die miljarden mensen laat je in hun waarde, en datzelfde geldt voor jouw ouders. Dat zij dat bij jou niet doen zegt alles over hun en niets over jou. Jij bepaalt hoe je daarmee om wilt gaan.
Ik ben blij met de harde opvoeding die ik heb gehad en dat heeft gemaakt tot ik nu ben. Als ik eerder waardering had gekregen had ik mss die latere extra stap niet gedaan.
Och, dat zou kunnen, ik ken jou verder helemaal niet en ik heb natuurlijk geen idee hoe dat bij jullie thuis is gegaan. Maar het lijkt me niet dat iemand ooit minder hard is gaan werken omdat hij waardering kreeg.
Maar al die redenen kunnen wel zo zijn dat het over mijn moeders zwakte gaat in plaats van mij naar beneden te halen, maar hoe ga je er dan mee om als je in gezelschap met familie zit en zij zegt zo'n dingen. Dat is toch genant? Niet alleen het inhoudelijke maar vooral het feit dat mijn moeder zoiets gaat roepen. Ik kan me daar erg over opwinden.
En terecht, ik deed hetzelfde als mijn moeder zo deed. Je staat met je mond vol tanden, dat is alleen maar heel erg menselijk. Ik denk, net als Not_me, dat het juist je moeders zwakte is die maakt dat ze zich beter voelt als ze jou naar beneden haalt. Jezelf groot maken over andermans rug is altíjd een teken van zwakte. Een teken van jaloezie en een teken van geestelijke onvolwassenheid.
Ik ben het met Not_me eens dat je er op zo'n moment een inhoudelijke discussie van zou moeten maken, en plein plublique. Dan gebruik je haar wapen tegen haarzelf. Eens kijken of ze het dan nog zo 'grappig' vindt.
Ik kan dit alleen bij me neerleggen als mijn ouders zouden zeggen: Rik, dit hebben we zo niet bedoeld maar we begrijpen je..
En zolang jij blijft wachten op deze erkenning van schuld van je ouders blijf jij je opwinden over het feit dat ze dat niet doen.
Kleine eye-opener: dat zullen ze nooit gaan doen. Ze hebben, in hun eigen ogen, namelijk nergens schuld aan, want jij bent immers degene die alles verkeerd doet? Accepteer het feit dat je dit nooit van hen zult horen, want alleen dan kun je psychische afstand creëren voor jezelf. Accepteer ook het feit dat jij al zo'n ontzettend stuk verder bent in je ontwikkeling dan zij ooit zullen komen. Zij zitten vastgeroest in hun eigen geweldigheid, en zolang ze zich daarin blijven wentelen verandert er aan hun gedrag niets. Nogmaals: de enige die deze manier van omgaan met elkaar kan veranderen ben jij. Door de manier waarop jij er tegenaan kijkt en ermee omgaat. Jouw perceptie moet veranderen, dat zal jou rust geven.
In de kerk zou het familie moeten zijn waartoe ik me zou richten.
Ik wens je veel sterkte met dit proces van loslaten. Ik weet hoe moeilijk dat soms kan zijn, ik weet hoe je met jezelf kunt worstelen. Maar geloof me, er komt een moment dat je denkt 'dit had ik jaren eerder moeten doen'. Accepteer dat ze nooit zullen veranderen, dat zal je zo'n stuk opluchting geven.
Setter
Hmm interessant...
Allereerst schaam ik me ontzettend voor het gedrag van mijn ouders. Het is tenenkrommend als er anderen bijzijn.
Ik vind ook logisch dat het me raakt omdat je niet wilt dat 2 mensen waar je van houdt, elkaar zo behandelen.
Volkomen begrijpelijk dat het je raakt. Mijn moeder behandelt mijn vader ook al 50 jaar als oud vuil en dat raakt mij ook. Ik heb het inmiddels wel naast me neergelegd. Hij láát zich tenslotte zo door haar behandelen, dus daar kiest hij zelf voor. Hij heeft de keus (gehad) om bij haar weg te gaan en een vrouw te zoeken die wel lief voor hem is maar dat heeft hij niet gedaan. Dan kan ik me wel vreselijk ergeren en me vreselijk druk maken over hoe zij hem behandelt maar daar heb ik alleen mezelf mee. Ik lig wakker van dingen die zij laten gebeuren. Nou, het moet niet gekker worden toch?
In je leven zie je ouders in het begin als helden, daarna als irritante mensen in je puberteit en daarna zou er een stuk waardering moeten komen. Dat vind ik in bepaalde zaken wel maar in veel zaken ook niet.
En wat zijn je ouders uiteindelijk? Mensen. Net als jij en je vriendin, je buren of mensen in Timboektoe. En al die miljarden mensen laat je in hun waarde, en datzelfde geldt voor jouw ouders. Dat zij dat bij jou niet doen zegt alles over hun en niets over jou. Jij bepaalt hoe je daarmee om wilt gaan.
Ik ben blij met de harde opvoeding die ik heb gehad en dat heeft gemaakt tot ik nu ben. Als ik eerder waardering had gekregen had ik mss die latere extra stap niet gedaan.
Och, dat zou kunnen, ik ken jou verder helemaal niet en ik heb natuurlijk geen idee hoe dat bij jullie thuis is gegaan. Maar het lijkt me niet dat iemand ooit minder hard is gaan werken omdat hij waardering kreeg.
Maar al die redenen kunnen wel zo zijn dat het over mijn moeders zwakte gaat in plaats van mij naar beneden te halen, maar hoe ga je er dan mee om als je in gezelschap met familie zit en zij zegt zo'n dingen. Dat is toch genant? Niet alleen het inhoudelijke maar vooral het feit dat mijn moeder zoiets gaat roepen. Ik kan me daar erg over opwinden.
En terecht, ik deed hetzelfde als mijn moeder zo deed. Je staat met je mond vol tanden, dat is alleen maar heel erg menselijk. Ik denk, net als Not_me, dat het juist je moeders zwakte is die maakt dat ze zich beter voelt als ze jou naar beneden haalt. Jezelf groot maken over andermans rug is altíjd een teken van zwakte. Een teken van jaloezie en een teken van geestelijke onvolwassenheid.
Ik ben het met Not_me eens dat je er op zo'n moment een inhoudelijke discussie van zou moeten maken, en plein plublique. Dan gebruik je haar wapen tegen haarzelf. Eens kijken of ze het dan nog zo 'grappig' vindt.
Ik kan dit alleen bij me neerleggen als mijn ouders zouden zeggen: Rik, dit hebben we zo niet bedoeld maar we begrijpen je..
En zolang jij blijft wachten op deze erkenning van schuld van je ouders blijf jij je opwinden over het feit dat ze dat niet doen.
Kleine eye-opener: dat zullen ze nooit gaan doen. Ze hebben, in hun eigen ogen, namelijk nergens schuld aan, want jij bent immers degene die alles verkeerd doet? Accepteer het feit dat je dit nooit van hen zult horen, want alleen dan kun je psychische afstand creëren voor jezelf. Accepteer ook het feit dat jij al zo'n ontzettend stuk verder bent in je ontwikkeling dan zij ooit zullen komen. Zij zitten vastgeroest in hun eigen geweldigheid, en zolang ze zich daarin blijven wentelen verandert er aan hun gedrag niets. Nogmaals: de enige die deze manier van omgaan met elkaar kan veranderen ben jij. Door de manier waarop jij er tegenaan kijkt en ermee omgaat. Jouw perceptie moet veranderen, dat zal jou rust geven.
In de kerk zou het familie moeten zijn waartoe ik me zou richten.
Ik wens je veel sterkte met dit proces van loslaten. Ik weet hoe moeilijk dat soms kan zijn, ik weet hoe je met jezelf kunt worstelen. Maar geloof me, er komt een moment dat je denkt 'dit had ik jaren eerder moeten doen'. Accepteer dat ze nooit zullen veranderen, dat zal je zo'n stuk opluchting geven.
Setter
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
