Relaties
alle pijlers
Zucht...
zondag 23 mei 2010 om 19:19
Ik heb sinds een aantal maanden een hele lieve vriend.
Het is een schat van een man. Alleen, waar ik mee zit, we zijn eigenlijk altijd bij hem thuis. Nu maakt het me niet zo uit waar we elkaar zien, ik ben alleen ook zo gehecht aan mijn eigen huisje. Als ik hem vraag of hij eens naar mij toekomt, is er eigenlijk voor hem altijd wel een reden om dat niet te doen. Of hij is niet lekker, heeft toevallig net een afspraak gemaakt of is het om een of andere praktische of handige reden 'makkelijker' als ik naar hem toe kom.
We hebben vandeweek afgesproken dat we vanavond en morgen (tweede Pinksterdag) bij elkaar zouden zijn. Ik stelde voor om hem op te halen en lekker bij mij thuis te eten, filmpje te kijken of weet ik veel wat. Niet dus. Dus ik wéér toegegeven dat ik dan wel naar hem zou komen. Want dat kan wel altijd.
En nu zit ik net te denken: 'ik doe het gewoon een keer niet'. Ik wil vanavond lekker thuis zijn, in m'n eigen bed slapen. Dus ik hem gebeld en dat gewoon gezegd.
Misschien klinkt dit verhaal warrig, maar is het nu zoveel gevraagd als ik graag wil dat hij ook bij mij thuis komt? We hebben bijna 4 maanden een relatie, wonen pak 'm beet 20 km bij elkaar vandaan. Hij is 1x bij mij thuis geweest.
Ik begin zo langzamerhand te geloven dat als ik niet naar hem toe kom, we elkaar nooit zien.
Ik baal, maar ben aan de andere kant ook blij dat ik nu gewoon een keer voor mezelf gekozen heb, ondanks dat ik wist dat hij niet spontaan zou zeggen: 'nou schatje, geen probleem, dan kom ik toch lekker naar jou toe?'
Pffff...moet dit even van me afschrijven. Ben ik nu zo onredelijk?
Het is een schat van een man. Alleen, waar ik mee zit, we zijn eigenlijk altijd bij hem thuis. Nu maakt het me niet zo uit waar we elkaar zien, ik ben alleen ook zo gehecht aan mijn eigen huisje. Als ik hem vraag of hij eens naar mij toekomt, is er eigenlijk voor hem altijd wel een reden om dat niet te doen. Of hij is niet lekker, heeft toevallig net een afspraak gemaakt of is het om een of andere praktische of handige reden 'makkelijker' als ik naar hem toe kom.
We hebben vandeweek afgesproken dat we vanavond en morgen (tweede Pinksterdag) bij elkaar zouden zijn. Ik stelde voor om hem op te halen en lekker bij mij thuis te eten, filmpje te kijken of weet ik veel wat. Niet dus. Dus ik wéér toegegeven dat ik dan wel naar hem zou komen. Want dat kan wel altijd.
En nu zit ik net te denken: 'ik doe het gewoon een keer niet'. Ik wil vanavond lekker thuis zijn, in m'n eigen bed slapen. Dus ik hem gebeld en dat gewoon gezegd.
Misschien klinkt dit verhaal warrig, maar is het nu zoveel gevraagd als ik graag wil dat hij ook bij mij thuis komt? We hebben bijna 4 maanden een relatie, wonen pak 'm beet 20 km bij elkaar vandaan. Hij is 1x bij mij thuis geweest.
Ik begin zo langzamerhand te geloven dat als ik niet naar hem toe kom, we elkaar nooit zien.
Ik baal, maar ben aan de andere kant ook blij dat ik nu gewoon een keer voor mezelf gekozen heb, ondanks dat ik wist dat hij niet spontaan zou zeggen: 'nou schatje, geen probleem, dan kom ik toch lekker naar jou toe?'
Pffff...moet dit even van me afschrijven. Ben ik nu zo onredelijk?
zondag 23 mei 2010 om 21:11
Het is mij niet helemaal duidelijk of jullie wel samen dingen ondernemen of dat hij het liefst alleen maar thuis is. Hoe is hij voor de rest op sociaal gebied? Praat hij makkelijk met andere (vreemde) mensen? Wat is zijn achtergrond en wat heeft hij meegemaakt (hoef je natuurlijk hier niet te beantwoorden maar kan wel iets zijn om over na te denken). Ik zou hierom de relatie niet verbreken - tenminste als dit het enige is waar je tegenaan loopt. In hoeverre zit het je dwars en in hoeverre ben je eigenwijs? Het komt bij mij niet over alsof hij het doet om jou te kwetsen. Dit gaat (denk ik) niet om jou maar om iets dieper wat bij hem zit. Ik zou er begrip voor kunnen hebben.
zondag 23 mei 2010 om 21:13
TO, slaapt je vriend goed? Ik sliep nooit graag bij mijn ex, omdat ik thuis al slecht sliep & bij hem al helemaal niet goed. (lees, een uur of 4 wakker per nacht). Als ik in mijn eigen bed lag sliep ik beter, maar kon ik als ik wakker was tv kijken, muziek luisteren, boekje lezen o.i.d. zonder dat daar iemand last van had. Ik vond het heel vervelend voor mijn ex als ik hem met mijn slechte slapen wakker zou houden. Ook al zei hij dat hij dat niet erg zou vinden.
Misschien is je ex bang om bij je te blijven slapen en heeft hij daardoor dat jij liever naar hem komt? Of denk ik nu heel ver door? Is het eigenlijk ook voor afspreken overdag een probleem? Of blijf je (bijna) altijd bij hem slapen als jullie elkaar zien?
Misschien is je ex bang om bij je te blijven slapen en heeft hij daardoor dat jij liever naar hem komt? Of denk ik nu heel ver door? Is het eigenlijk ook voor afspreken overdag een probleem? Of blijf je (bijna) altijd bij hem slapen als jullie elkaar zien?
zondag 23 mei 2010 om 21:15
Ik weet niet of het een angststoornis is. Hij is sociaal, komt in openbare gelegenheden. Hoewel ik me wel nu realiseer dat dit wel volgens een vast stramientje is. Op werk, zijn vaste stamkroegje en voor de rest....ja, thuis.
Paloma, zoals ik net zei. Ik wil de relatie niet verbreken. als er iets is met angst of iets wat dieper bij hem zit, dan kan ik er uiteraard begrip voor opbrengen. Maar zolang hij zegt dat het niet zo is, moet ik wel uit gaan van wat hij zegt. Wil niet gaan gissen.
Nogmaals: kan er begrip voor opbrengen als er iets diepers is, maar dan moet ik het wel weten.
Paloma, zoals ik net zei. Ik wil de relatie niet verbreken. als er iets is met angst of iets wat dieper bij hem zit, dan kan ik er uiteraard begrip voor opbrengen. Maar zolang hij zegt dat het niet zo is, moet ik wel uit gaan van wat hij zegt. Wil niet gaan gissen.
Nogmaals: kan er begrip voor opbrengen als er iets diepers is, maar dan moet ik het wel weten.
zondag 23 mei 2010 om 21:15
Zie nu dat ik een beetje mosterd ben. BellaVanDetta beschrijft het eigenlijk al. Iemand in zo'n situatie is een gevangene van zijn eigen denken. Straf hem niet door ultimatums te stellen Bluee, hij zal het al moeilijk genoeg hebben. Als het dit is wat speelt, loopt hij ongetwijfeld al met een schuldgevoel naar jou toe dat hij jouw uitnodigingen steeds afwijst.
zondag 23 mei 2010 om 21:21
Ik stel geen ultimatums, wil hem niet straffen.
Helemaal niet, zo zit ik echt niet in elkaar.
Vind dat ik best veel geduld heb.
Het enige wat ik nu gedaan heb, is onze afspraak afgezegd, omdat ik gewoon even lekker thuis wil zijn. En ja, ook omdat ik er dus tabak van heb, iedere keer degene te zijn die de moeite doet om elkaar te zien.
Helemaal niet, zo zit ik echt niet in elkaar.
Vind dat ik best veel geduld heb.
Het enige wat ik nu gedaan heb, is onze afspraak afgezegd, omdat ik gewoon even lekker thuis wil zijn. En ja, ook omdat ik er dus tabak van heb, iedere keer degene te zijn die de moeite doet om elkaar te zien.
zondag 23 mei 2010 om 21:22
quote:Bluee schreef op 23 mei 2010 @ 19:25:
Reactie was: 'ik snap je wel, zie ik je morgen dan?'. En 'zal ik je straks nog even bellen?'.
Hij weet overigens wel dat dit weer voortkomt uit het feit dat dit al langer een discussie is tussen ons. Hij vindt dat ik me niet zo druk moet maken. Hij komt vanavond niet naar mij, omdat hij gepland had wat dingen in z'n huis te doen. Wassen, beetje huishouden.
Maar..nogmaals, ik ben wel welkom bij hem.
Dit vind ik een beetje raar als jullie hadden afgesproken om samen te zijn... Ik vind het ook érg raar dat hij blijkbaar niet in jouw huis wil zijn, zónder goede reden. Jij wil toch ook wel eens een wasje doen? Of gewoon zien hoe hij zich beweegt, gedraagt en voelt in jouw huis? VOor mij was de periode waarin wij nog niet samenwoonden, ook dé periode om te ontdekken óf we samen wilden/konden gaan wonen, onder andere door elkaar huis te ontdekken, te bespreken wat je leuk vindt, wat je anders zou doen, etc. Dat hebben jullie nu dus niet. Ik zou daar een erg onprettig gevoel van krijgen.
Dus. Als je serieus met hem verder wilt, zou ik echt gaan eisen dat je je tijd ongeveer fifty fifty tussen jullie besteedt en ook uitleggen waarom je dat wilt. Ik vind het een soort van ongelijkwaardigheid als hij nooit bij je wil zijn, net of hij een bepaald deel van je leven eigenlijk niet met je wil delen.
Reactie was: 'ik snap je wel, zie ik je morgen dan?'. En 'zal ik je straks nog even bellen?'.
Hij weet overigens wel dat dit weer voortkomt uit het feit dat dit al langer een discussie is tussen ons. Hij vindt dat ik me niet zo druk moet maken. Hij komt vanavond niet naar mij, omdat hij gepland had wat dingen in z'n huis te doen. Wassen, beetje huishouden.
Maar..nogmaals, ik ben wel welkom bij hem.
Dit vind ik een beetje raar als jullie hadden afgesproken om samen te zijn... Ik vind het ook érg raar dat hij blijkbaar niet in jouw huis wil zijn, zónder goede reden. Jij wil toch ook wel eens een wasje doen? Of gewoon zien hoe hij zich beweegt, gedraagt en voelt in jouw huis? VOor mij was de periode waarin wij nog niet samenwoonden, ook dé periode om te ontdekken óf we samen wilden/konden gaan wonen, onder andere door elkaar huis te ontdekken, te bespreken wat je leuk vindt, wat je anders zou doen, etc. Dat hebben jullie nu dus niet. Ik zou daar een erg onprettig gevoel van krijgen.
Dus. Als je serieus met hem verder wilt, zou ik echt gaan eisen dat je je tijd ongeveer fifty fifty tussen jullie besteedt en ook uitleggen waarom je dat wilt. Ik vind het een soort van ongelijkwaardigheid als hij nooit bij je wil zijn, net of hij een bepaald deel van je leven eigenlijk niet met je wil delen.
zondag 23 mei 2010 om 21:34
quote:Bluee schreef op 23 mei 2010 @ 21:21:
Ik stel geen ultimatums, wil hem niet straffen.
Helemaal niet, zo zit ik echt niet in elkaar.
Vind dat ik best veel geduld heb.
Het enige wat ik nu gedaan heb, is onze afspraak afgezegd, omdat ik gewoon even lekker thuis wil zijn. En ja, ook omdat ik er dus tabak van heb, iedere keer degene te zijn die de moeite doet om elkaar te zien.
Ik vind dat je je heel open en begripvol opstelt, maar ik kan me ook heel goed voorstellen dat jouw eigen wensen en verlangens er ook nog zijn. Zolang hij niet zegt wat er is, kun jij niets voor hem gaan invullen, dus terecht dat je dat ook niet doet.
Het gesprek nogmaals aangaan en duidelijk maken dat hij echt bij je terecht kan als er iets is en dat je echt niet boos of teleurgesteld zult zijn. Dat is het enige dat je kunt doen.
Ik stel geen ultimatums, wil hem niet straffen.
Helemaal niet, zo zit ik echt niet in elkaar.
Vind dat ik best veel geduld heb.
Het enige wat ik nu gedaan heb, is onze afspraak afgezegd, omdat ik gewoon even lekker thuis wil zijn. En ja, ook omdat ik er dus tabak van heb, iedere keer degene te zijn die de moeite doet om elkaar te zien.
Ik vind dat je je heel open en begripvol opstelt, maar ik kan me ook heel goed voorstellen dat jouw eigen wensen en verlangens er ook nog zijn. Zolang hij niet zegt wat er is, kun jij niets voor hem gaan invullen, dus terecht dat je dat ook niet doet.
Het gesprek nogmaals aangaan en duidelijk maken dat hij echt bij je terecht kan als er iets is en dat je echt niet boos of teleurgesteld zult zijn. Dat is het enige dat je kunt doen.
Ook als je naast me ligt, je gezicht opnieuw het mooiste blijkt te zijn
zondag 23 mei 2010 om 22:03
quote:Bluee schreef op 23 mei 2010 @ 21:15:
Ik weet niet of het een angststoornis is. Hij is sociaal, komt in openbare gelegenheden. Hoewel ik me wel nu realiseer dat dit wel volgens een vast stramientje is. Op werk, zijn vaste stamkroegje en voor de rest....ja, thuis.
Paloma, zoals ik net zei. Ik wil de relatie niet verbreken. als er iets is met angst of iets wat dieper bij hem zit, dan kan ik er uiteraard begrip voor opbrengen. Maar zolang hij zegt dat het niet zo is, moet ik wel uit gaan van wat hij zegt. Wil niet gaan gissen.
Nogmaals: kan er begrip voor opbrengen als er iets diepers is, maar dan moet ik het wel weten.
Yep, alweer herkenbaar! Zo doe ik het dus ook.
Notebook heeft gelijk als ze zegt (als dit het tenminste is hoor, dat weten we natuurlijk niet) dat hij zich dan al lullig genoeg voelt. En tuurlijk wil je het dan graag weten.
@ Broedkippetje, jouw post doet me goed. Ik ben nl altijd bang voor negatieve reacties en onbegip, daarom durf ik het tegen niemand te vertellen en ben ik een kampioen vermijdgedrag.
Inderdaad gevangene van eigen denken zei iemand, die komt wel even binnen!
Sorry voor OT gaan vanwege bedankje aan jullie!
Ik weet niet of het een angststoornis is. Hij is sociaal, komt in openbare gelegenheden. Hoewel ik me wel nu realiseer dat dit wel volgens een vast stramientje is. Op werk, zijn vaste stamkroegje en voor de rest....ja, thuis.
Paloma, zoals ik net zei. Ik wil de relatie niet verbreken. als er iets is met angst of iets wat dieper bij hem zit, dan kan ik er uiteraard begrip voor opbrengen. Maar zolang hij zegt dat het niet zo is, moet ik wel uit gaan van wat hij zegt. Wil niet gaan gissen.
Nogmaals: kan er begrip voor opbrengen als er iets diepers is, maar dan moet ik het wel weten.
Yep, alweer herkenbaar! Zo doe ik het dus ook.
Notebook heeft gelijk als ze zegt (als dit het tenminste is hoor, dat weten we natuurlijk niet) dat hij zich dan al lullig genoeg voelt. En tuurlijk wil je het dan graag weten.
@ Broedkippetje, jouw post doet me goed. Ik ben nl altijd bang voor negatieve reacties en onbegip, daarom durf ik het tegen niemand te vertellen en ben ik een kampioen vermijdgedrag.
Inderdaad gevangene van eigen denken zei iemand, die komt wel even binnen!
Sorry voor OT gaan vanwege bedankje aan jullie!
Huts!
zondag 23 mei 2010 om 22:12
zondag 23 mei 2010 om 22:13
Ik sloop altijd 's nachts naar de wc als hij sliep Ach, die schaamte verdwijnt na een paar maanden ook wel
anoniem_69322 wijzigde dit bericht op 23-05-2010 22:14
Reden: kan geen dakjes plakken en dan wordt de boodschap wel heel dubbelzinnig
Reden: kan geen dakjes plakken en dan wordt de boodschap wel heel dubbelzinnig
% gewijzigd
Ook als je naast me ligt, je gezicht opnieuw het mooiste blijkt te zijn
zondag 23 mei 2010 om 22:20
Als hij echt last heeft van heimwee oid moet hij daar voor uitkomen. Ik snap dat je dat niet meteen aan de grote klok gaat hangen, maar na een maandje of 4 zou dat dan wel een keer ter sprake moeten komen.
Als ik jou was zou ik heel duidelijk je grens aangeven en nogmaals uitleggen dat je best begrip op kan brengen voor bepaalde dingen. Mocht hier niets uitkomen ben ik bang dat het gewoon een zakkenwasser is die het allemaal wel makkelijk vindt.
Als ik jou was zou ik heel duidelijk je grens aangeven en nogmaals uitleggen dat je best begrip op kan brengen voor bepaalde dingen. Mocht hier niets uitkomen ben ik bang dat het gewoon een zakkenwasser is die het allemaal wel makkelijk vindt.
zondag 23 mei 2010 om 22:35
zondag 23 mei 2010 om 22:37
Ik zou gewoon nogmaals aangeven wat je dwars zit, aangeven dat je allerlei redenen voor jezelf zit te bedenken, maar dat je graag zijn reden wil weten. Eindigen met een open vraag.
Wat is nu werkelijk de reden dat je niet bij mij langskomt?
Laat een stilte van minstens 8 seconde vallen (en met een stilte bedoel ik dan ook echt een stilte) en meestal begint iemand dan echt wel te praten.
Wat is nu werkelijk de reden dat je niet bij mij langskomt?
Laat een stilte van minstens 8 seconde vallen (en met een stilte bedoel ik dan ook echt een stilte) en meestal begint iemand dan echt wel te praten.
zondag 23 mei 2010 om 23:08
Mensen die er zelf geen last van hebben kunnen het niet snappen. Ik kreeg niet uitgelegd dat ik wel naar het werk durfde en daar prima functioneerde, en dat ik naar mijn stamkroeg durfde maar niet dat ik niet in de rij durfde te staan bij de supermarkt, of dat ik geen bioscoopzaal indurfde.
Ik had er last van als ik het gevoel had dat ik niet weg kon. Dat is vijftien jaar geleden en het heeft mijn leven een aantal jaren beheerst tot ik er zo'n genoeg van had en naar een psycholoog ben gegaan. Ik ben er maar drie keer geweest want toen hij mij eenmaal had gezegd "Wat is het ergste wat je kan gebeuren in zo'n situatie?", was ik er eigenlijk wel klaar mee. Inderdaad, wat is het ergste? Zo lang je blijft ademhalen kan er niets ernstigs gebeuren.
Was dit on of off topic? Ik hoop in ieder geval dat Bluee en Bella hier wat aan hebben.
Ik had er last van als ik het gevoel had dat ik niet weg kon. Dat is vijftien jaar geleden en het heeft mijn leven een aantal jaren beheerst tot ik er zo'n genoeg van had en naar een psycholoog ben gegaan. Ik ben er maar drie keer geweest want toen hij mij eenmaal had gezegd "Wat is het ergste wat je kan gebeuren in zo'n situatie?", was ik er eigenlijk wel klaar mee. Inderdaad, wat is het ergste? Zo lang je blijft ademhalen kan er niets ernstigs gebeuren.
Was dit on of off topic? Ik hoop in ieder geval dat Bluee en Bella hier wat aan hebben.
zondag 23 mei 2010 om 23:35
quote:Bluee schreef op 23 mei 2010 @ 21:21:
Ik stel geen ultimatums, wil hem niet straffen.
Helemaal niet, zo zit ik echt niet in elkaar.
Vind dat ik best veel geduld heb.
Het enige wat ik nu gedaan heb, is onze afspraak afgezegd, omdat ik gewoon even lekker thuis wil zijn. En ja, ook omdat ik er dus tabak van heb, iedere keer degene te zijn die de moeite doet om elkaar te zien.Dat heb je toch juist heel goed aangepakt! Je kan er niet heel de tijd achteraan blijven lopen. Als je veel geduld hebt, kan je wachten tot hij wat meer informatie geeft. Het kan inderdaad een angst etc. zijn dus ik zou wel voorzichtig zijn als je toch besluit er naar te vragen
Ik stel geen ultimatums, wil hem niet straffen.
Helemaal niet, zo zit ik echt niet in elkaar.
Vind dat ik best veel geduld heb.
Het enige wat ik nu gedaan heb, is onze afspraak afgezegd, omdat ik gewoon even lekker thuis wil zijn. En ja, ook omdat ik er dus tabak van heb, iedere keer degene te zijn die de moeite doet om elkaar te zien.Dat heb je toch juist heel goed aangepakt! Je kan er niet heel de tijd achteraan blijven lopen. Als je veel geduld hebt, kan je wachten tot hij wat meer informatie geeft. Het kan inderdaad een angst etc. zijn dus ik zou wel voorzichtig zijn als je toch besluit er naar te vragen
maandag 24 mei 2010 om 00:22
@ Bella: mijn psycholoog had het destijds over het 'fight or flight' mechanisme. Dat in combinatie met de gedachte 'wat is het ergste wat je kan gebeuren' heeft het voor mij gerationaliseerd en daar kon ik wat mee.
Het sociale isolement waar je in zit is bijzonder beklemmend en ik hoop echt dat je iets voor jezelf kunt vinden waardoor het hanteerbaar zal worden. Heel veel sterkte!
Het sociale isolement waar je in zit is bijzonder beklemmend en ik hoop echt dat je iets voor jezelf kunt vinden waardoor het hanteerbaar zal worden. Heel veel sterkte!
maandag 24 mei 2010 om 00:22
Tja, mijn vriend is ook altijd bij mij. Ik nooit bij hem.
Ik geloof dat ik in ruim een jaar tijd een keer of 4 bij hem geslapen heb.
In mijn geval heeft dat niets te maken met een sociale fobie.
Ik heb er gewoon een bloedhekel aan om ergens te moeten overnachten vanuit een weekendtasje.
Mijn vriend schijnt het wel best te vinden zo, hij heeft in ieder geval nog nooit aangegeven dat hij graag zou willen dat ik eens bij hem blijf.
Zou hij er wel een punt van maken, dan zou ik uiteraard wel wat weekenden in zijn huis door gaan brengen.
Aangezien jij al wel hebt aangegeven dat dit voor jou een issue is zou hij je er veel meer in tegemoet moeten komen.
Ik vind het echter wel ver gaan om maar meteen vast te stellen dat deze man wel een stoornis/fobie/heimwee zal hebben.
Ik geloof dat ik in ruim een jaar tijd een keer of 4 bij hem geslapen heb.
In mijn geval heeft dat niets te maken met een sociale fobie.
Ik heb er gewoon een bloedhekel aan om ergens te moeten overnachten vanuit een weekendtasje.
Mijn vriend schijnt het wel best te vinden zo, hij heeft in ieder geval nog nooit aangegeven dat hij graag zou willen dat ik eens bij hem blijf.
Zou hij er wel een punt van maken, dan zou ik uiteraard wel wat weekenden in zijn huis door gaan brengen.
Aangezien jij al wel hebt aangegeven dat dit voor jou een issue is zou hij je er veel meer in tegemoet moeten komen.
Ik vind het echter wel ver gaan om maar meteen vast te stellen dat deze man wel een stoornis/fobie/heimwee zal hebben.
maandag 24 mei 2010 om 00:29
Dankjewel nog een keer Notebook! Ik ben ook aan het orienteren op hulp hiervoor en zie aan jou dat het kan!
Dat doet me goed.
@ JaneDoe, er wordt hier ook niet gezegd dat hij zeker een stoornis of angst heeft, maar dat het zeer wel mogelijk is en dat mensen daar niet zo makkelijk over spreken. Het is aangegeven als punt van aandacht voor TO, that's it.
Dat doet me goed.
@ JaneDoe, er wordt hier ook niet gezegd dat hij zeker een stoornis of angst heeft, maar dat het zeer wel mogelijk is en dat mensen daar niet zo makkelijk over spreken. Het is aangegeven als punt van aandacht voor TO, that's it.
Huts!
maandag 24 mei 2010 om 00:31
maandag 24 mei 2010 om 00:36
@ Bella: Ik kreeg de indruk dat de toon teveel die kant op ging, terwijl het veel waarschijnlijker is dat het heerschap gewoon egoïstisch is.
(enne, mijn moeder had/heeft agorafobie. Het heeft haar leven lange tijd beïnvloed, maar op dit moment gaat het echt geweldig met haar. Dus ja, het kan echt. Ik wens je heel veel sterkte en een geweldige toekomst.)
(enne, mijn moeder had/heeft agorafobie. Het heeft haar leven lange tijd beïnvloed, maar op dit moment gaat het echt geweldig met haar. Dus ja, het kan echt. Ik wens je heel veel sterkte en een geweldige toekomst.)
maandag 24 mei 2010 om 06:47
Gisteravond rond half 11 belde hij. Helemaal vrolijk en had het erover dat hij heen en weer liep tussen zijn wasmachine, wasrek en het premiersdebat!
Besloot het hem meteen nogmaals te vragen. Hij gaf aan dat hij wel graag in zijn vertrouwde omgeving was. Toen ik hem vroeg hoe diep dat dan bij hem ging, zei hij dat hij prima ergens anders kan zijn, maar vaak wel erg moet wennen. Gaf aan dat een vakantie van bv. 4 of 6 weken niet aan hem besteed zou zijn. Ik zei hem dat ik de hele avond twijfelde of zijn 'wasjes' wel de echte reden was van zijn afwezigheid. En toen werd hij boos. Zei dat ik hem een leugenaar noemde enzo. Dat hij mijn psychologische benadering niet waardeerde. Dat ik ongeduldig was. Probeerde hem nog uit te leggen wat het met mij deed, maar hij was zo geïrriteerd dat een verder gesprek niet mogelijk was.
En nu? Wil zo niet met hem omgaan. Daarvoor geef ik teveel om hem. En daarbij, ik geef ook om mezelf. Wil dit niet.
Besloot het hem meteen nogmaals te vragen. Hij gaf aan dat hij wel graag in zijn vertrouwde omgeving was. Toen ik hem vroeg hoe diep dat dan bij hem ging, zei hij dat hij prima ergens anders kan zijn, maar vaak wel erg moet wennen. Gaf aan dat een vakantie van bv. 4 of 6 weken niet aan hem besteed zou zijn. Ik zei hem dat ik de hele avond twijfelde of zijn 'wasjes' wel de echte reden was van zijn afwezigheid. En toen werd hij boos. Zei dat ik hem een leugenaar noemde enzo. Dat hij mijn psychologische benadering niet waardeerde. Dat ik ongeduldig was. Probeerde hem nog uit te leggen wat het met mij deed, maar hij was zo geïrriteerd dat een verder gesprek niet mogelijk was.
En nu? Wil zo niet met hem omgaan. Daarvoor geef ik teveel om hem. En daarbij, ik geef ook om mezelf. Wil dit niet.
maandag 24 mei 2010 om 07:26
Ik blijf erbij dat dit niet iets moet zijn om een relatie te verbreken. Als dit echt het enige is, dan moeten jullie hier beide uit zien te komen. Maar als jij halsstarrig vast blijft houden dat hij ook bij jou moet komen, dan zal die eigenwijsheid jullie relatie kosten. Ik zeg niet dat jij je moet schikken maar nogmaals, als dit het enige is wees dan geduldig en heb er vertrouwen in dat jullie er samen wel uitkomen.
