Kinderen
alle pijlers
Bang voor inleiding
donderdag 27 mei 2010 om 11:38
Mijn eerste bevalling is met 42 weken ingeleid, dochter lag niet ingedaald, uiteindelijk ben ik tot 9 cm gekomen, maar ze daalde nogs steeds niet in en ik bereikte ondanks uren wachten geen volledige ontsluiting. Ik kreeg ook geen persweeen. Na een uur op eigen kracht persen (15 uur na start infuus) is besloten tot een keizersnede.
Ik ben nu ruim 38 weken zwanger van de 2e en dit kindje is ook nog niet ingedaald. Ik weet dat dat nog kan gebeuren (desnoods tijdens de bevalling), maar wil me wel vast voorbereiden op wat komen gaat. Ik heb net als bij mijn eerste geen voortekenen van een naderende bevalling, ik weet zelfs niet hoe een harde buik voelt! Ik heb dus het vermoeden dat ook deze niet vanzelf gaat komen. Ik heb met mijn gyn afgesproken dat we eerst gaan afwachten hoe het de komende weken gaat, en dat we als alles gewoon goed gaat rond 41 weken iets gaan ondernemen.
Als het kindje dan goed ligt en ik heb een beetje ontsluiting, dan zou ik een “normale” ingeleide bevalling kunnen proberen (vliezen breken + infuus). Mocht er nog geen ontsluiting zijn, dan wil de gyn mbv een ballonkatheter proberen ontsluiting te maken en daarna alsnog vliezen breken en infuus. Ik moet zeggen: ik zie erg tegen een inleiding op en heb dit ook aangegeven. Ik heb de eerste bevalling als zeer naar en pijnlijk ervaren, ondanks een ruggeprik die niet goed zat en wil echt geen herhaling van de eerste keer. Er is me op het hart gedrukt dat ze het niet zover laten komen, dat ze sneller ingrijpen en een sectio doen als de ontsluiting weer stagneert en het kindje niet verder indaalt. Maar: ik mag ook meteen kiezen voor een keizersnee als ik een inleiding echt niet zie zitten (en ik met 41 weken nog niet spontaan bevallen ben). Nu zit ik erg in tweestrijd. Zal/mag ik meteen voor een keizersnee kiezen? Ik weet wat de nadelen daarvan zijn, maar het voordeel is, dat ik weet waar ik aan toe ben. Een langer herstel en ziekenhuisverblijf en 6 weken niet tillen. Niet ideaal (zeker met een peuter in huis) maar in elk geval iets waar ik me op voor kan bereiden. En met een ingeleide bevalling is het nog maar afwachten hoe het zal gaan. Misschien prima, maar misschien ook niet (weer sectio of andere kunstgrepen als het persen niet lukt? Een totaalruptuur is mijn grootste nachtmerrie, doe me dan maar een sectiowond...). Ontneem ik mezelf de kans op een mooie bevalling als ik meteen voor een ks kies?
Excuses voor het lange verhaal, maar ik ben benieuwd naar hoe jullie hier instaan. Wat zouden jullie doen in mijn geval? Positieve verhalen over inleiden na een keizersnee zijn ook zeer welkom!
Ik ben nu ruim 38 weken zwanger van de 2e en dit kindje is ook nog niet ingedaald. Ik weet dat dat nog kan gebeuren (desnoods tijdens de bevalling), maar wil me wel vast voorbereiden op wat komen gaat. Ik heb net als bij mijn eerste geen voortekenen van een naderende bevalling, ik weet zelfs niet hoe een harde buik voelt! Ik heb dus het vermoeden dat ook deze niet vanzelf gaat komen. Ik heb met mijn gyn afgesproken dat we eerst gaan afwachten hoe het de komende weken gaat, en dat we als alles gewoon goed gaat rond 41 weken iets gaan ondernemen.
Als het kindje dan goed ligt en ik heb een beetje ontsluiting, dan zou ik een “normale” ingeleide bevalling kunnen proberen (vliezen breken + infuus). Mocht er nog geen ontsluiting zijn, dan wil de gyn mbv een ballonkatheter proberen ontsluiting te maken en daarna alsnog vliezen breken en infuus. Ik moet zeggen: ik zie erg tegen een inleiding op en heb dit ook aangegeven. Ik heb de eerste bevalling als zeer naar en pijnlijk ervaren, ondanks een ruggeprik die niet goed zat en wil echt geen herhaling van de eerste keer. Er is me op het hart gedrukt dat ze het niet zover laten komen, dat ze sneller ingrijpen en een sectio doen als de ontsluiting weer stagneert en het kindje niet verder indaalt. Maar: ik mag ook meteen kiezen voor een keizersnee als ik een inleiding echt niet zie zitten (en ik met 41 weken nog niet spontaan bevallen ben). Nu zit ik erg in tweestrijd. Zal/mag ik meteen voor een keizersnee kiezen? Ik weet wat de nadelen daarvan zijn, maar het voordeel is, dat ik weet waar ik aan toe ben. Een langer herstel en ziekenhuisverblijf en 6 weken niet tillen. Niet ideaal (zeker met een peuter in huis) maar in elk geval iets waar ik me op voor kan bereiden. En met een ingeleide bevalling is het nog maar afwachten hoe het zal gaan. Misschien prima, maar misschien ook niet (weer sectio of andere kunstgrepen als het persen niet lukt? Een totaalruptuur is mijn grootste nachtmerrie, doe me dan maar een sectiowond...). Ontneem ik mezelf de kans op een mooie bevalling als ik meteen voor een ks kies?
Excuses voor het lange verhaal, maar ik ben benieuwd naar hoe jullie hier instaan. Wat zouden jullie doen in mijn geval? Positieve verhalen over inleiden na een keizersnee zijn ook zeer welkom!
donderdag 27 mei 2010 om 11:52
Lieve schat. Ik begrijp dat je bang bent. Maar een keizersnede is zowel voor jou als het kindje een bijzonder ingrijpende gebeurtenis.
Je zou kunnen overleggen met de gynaecoloog gezien je historie.
Mijn advies is puur gevoelsmatig vanuit mijn eigen ervaring, en dat is probeer het. Maar ik had hele simpele bevallingen.
Is het een idee om met je gyn te overleggen dat jij tijdens de bevalling alsnog kunt kiezen voor een keizersnede, en dat pijnstilling verkrijgbaar is voor je?
Je zou kunnen overleggen met de gynaecoloog gezien je historie.
Mijn advies is puur gevoelsmatig vanuit mijn eigen ervaring, en dat is probeer het. Maar ik had hele simpele bevallingen.
Is het een idee om met je gyn te overleggen dat jij tijdens de bevalling alsnog kunt kiezen voor een keizersnede, en dat pijnstilling verkrijgbaar is voor je?
donderdag 27 mei 2010 om 12:09
Precies het omgekeerde van wat ik heb... Ben bang voor geen inleiding. Maar goed, dat wist je al.
Als je echt goede afspraken hebt kunnen maken dat ze het niet te ver laten komen, en jij het idee hebt dat ze jouw grenzen echt respecteren, dan zeg ik, doen.
Maar als je te nerveus ervan wordt en er geen heil in ziet, dan zou ik kiezen voor de keizersnede.
Ik neem aan dat je niet heel snel hoeft te beslissen? Vaak schijnen tweede baby's eerder te komen dan eerste baby's. Dan zou je eerst de volledig natuurlijke weg kunnen proberen.
Ik wens je in ieder geval succes en een mooie bevalling toe, op welke manier dan ook.
Als je echt goede afspraken hebt kunnen maken dat ze het niet te ver laten komen, en jij het idee hebt dat ze jouw grenzen echt respecteren, dan zeg ik, doen.
Maar als je te nerveus ervan wordt en er geen heil in ziet, dan zou ik kiezen voor de keizersnede.
Ik neem aan dat je niet heel snel hoeft te beslissen? Vaak schijnen tweede baby's eerder te komen dan eerste baby's. Dan zou je eerst de volledig natuurlijke weg kunnen proberen.
Ik wens je in ieder geval succes en een mooie bevalling toe, op welke manier dan ook.
donderdag 27 mei 2010 om 12:34
Ik heb geen ervaring met inleiden of een keizersnee, wel met een nare eerste bevalling.
Ik heb tijdens mijn tweede zwangerschap goede afspraken gemaakt met de vk en de gyn over ingrijpen tijdens de bevalling. Er zou minder lang worden afgewacht of het kindje vanzelf zou komen, als het erop ging lijken dat de eerste keer zich zou gaan herhalen zou een keizersnede worden gedaan. Mijn zoontje daalde niet in, pas op het allerlaatste moment, toen de gyn de kamer in kwam lopen om me te halen voor een keizersnee, daalde hij in en werd in 1 perswee geboren. Bij mij hebben ze door alles goed te bespreken het grootste deel van mijn angst weg kunnen nemen.
Een keizersnee lijkt me ook behoorlijk ingrijpend. Daarom zou ik als ik jou was nog eens een goed gesprek voeren met je gyn, leg je twijfels op tafel en maak afspraken over het verloop van je bevalling. Hou je daarna je twijfels en angst, dan kun je alsnog kiezen voor een keizersnee.
Succes met je beslissing en natuurlijk je bevalling
Ik heb tijdens mijn tweede zwangerschap goede afspraken gemaakt met de vk en de gyn over ingrijpen tijdens de bevalling. Er zou minder lang worden afgewacht of het kindje vanzelf zou komen, als het erop ging lijken dat de eerste keer zich zou gaan herhalen zou een keizersnede worden gedaan. Mijn zoontje daalde niet in, pas op het allerlaatste moment, toen de gyn de kamer in kwam lopen om me te halen voor een keizersnee, daalde hij in en werd in 1 perswee geboren. Bij mij hebben ze door alles goed te bespreken het grootste deel van mijn angst weg kunnen nemen.
Een keizersnee lijkt me ook behoorlijk ingrijpend. Daarom zou ik als ik jou was nog eens een goed gesprek voeren met je gyn, leg je twijfels op tafel en maak afspraken over het verloop van je bevalling. Hou je daarna je twijfels en angst, dan kun je alsnog kiezen voor een keizersnee.
Succes met je beslissing en natuurlijk je bevalling
'Geniet van elke dag, want er komt geen dag terug'
donderdag 27 mei 2010 om 12:43
Als je zó erg op ziet tegen een ingeleide bevalling, is de kans op een 'mooie natuurlijke bevalling' sowieso al kleiner. als het je niet lukt om te ontspannen werk je jezelf alleen maar tegen.
als het je lukt om vertrouwen te hebben in de artsen (en dan vooral in de 'belofte' dat er eerder ingegrepen gaat worden indien nodig), lukt het misschien ook om toch redelijk ontspannen een ingeleide bevalling in te gaan. Durf je het echt niet aan, dan mag je natuurlijk kiezen voor een ks. het is jouw bevalling en jouw lichaam, en het is fijn als je later positief terug kan kijken op de hele gebeurtenis, hoe het uiteindelijk ook gaat.
Ik kan me overigens heel goed voorstellen dat je die inleiding niet ziet zitten met jouw voorgeschiedenis. Natuurlijk zegt mijn situatie niks over die van jou, maar ik ben ook dmv inleiding bevallen, en heb er 3 uur over gedaan. alles behalve langdurig dus!
heel veel succes met je keuze, en natuurlijk je bevalling.
als het je lukt om vertrouwen te hebben in de artsen (en dan vooral in de 'belofte' dat er eerder ingegrepen gaat worden indien nodig), lukt het misschien ook om toch redelijk ontspannen een ingeleide bevalling in te gaan. Durf je het echt niet aan, dan mag je natuurlijk kiezen voor een ks. het is jouw bevalling en jouw lichaam, en het is fijn als je later positief terug kan kijken op de hele gebeurtenis, hoe het uiteindelijk ook gaat.
Ik kan me overigens heel goed voorstellen dat je die inleiding niet ziet zitten met jouw voorgeschiedenis. Natuurlijk zegt mijn situatie niks over die van jou, maar ik ben ook dmv inleiding bevallen, en heb er 3 uur over gedaan. alles behalve langdurig dus!
heel veel succes met je keuze, en natuurlijk je bevalling.
donderdag 27 mei 2010 om 12:50
Ik mocht ook kiezen bij de 2e.
Ik heb uiteindelijk voor een ingeleide bevalling gekozen maar ik mocht tijdens de bevalling aangeven als ik toch een ks wilde. Een soort 'back-up' dus.
Bang was ik helemaal niet en ik zag er ook niet tegenop. Niet teveel over nadenken en gaan met die banaan. Maak jezelf niet gek en denk niet teveel terug aan je vorige bevalling. Dat werkte wel bij mij in ieder geval.
Uiteindelijk had ik een super! bevalling, 6 uur na inleiden geboren met maar 20 minuten persen. Hij was wel groot en zat ook klem maar omdat de gyn heel rustig was was ik dat ook.
Ik ben heel blij dat ik toen toch voor de vaginale bevalling heb gekozen, ik was ook meteen weer op de been. Heel fijn ook voor dochter
Ik heb uiteindelijk voor een ingeleide bevalling gekozen maar ik mocht tijdens de bevalling aangeven als ik toch een ks wilde. Een soort 'back-up' dus.
Bang was ik helemaal niet en ik zag er ook niet tegenop. Niet teveel over nadenken en gaan met die banaan. Maak jezelf niet gek en denk niet teveel terug aan je vorige bevalling. Dat werkte wel bij mij in ieder geval.
Uiteindelijk had ik een super! bevalling, 6 uur na inleiden geboren met maar 20 minuten persen. Hij was wel groot en zat ook klem maar omdat de gyn heel rustig was was ik dat ook.
Ik ben heel blij dat ik toen toch voor de vaginale bevalling heb gekozen, ik was ook meteen weer op de been. Heel fijn ook voor dochter
donderdag 27 mei 2010 om 12:52
Lieve Elska, ik heb in dezelfde situatie gezeten. Ongeveer hetzelfde verhaal bij mijn dochter, 42 weken, inleiding van vijf dagen en uiteindelijk een keizersnede. Ik was ook heel erg bang voor weer een inleiding bij de tweede. Uiteindelijk heb ik met de gyn afgesproken dat ik langs zou komen als ik 40 weken en 6 dagen zwanger was en dat we op dat moment een plan zouden maken. En dan zou het er helemaal vanaf hangen hoe ik me op dat moment zou voelen en hoe het zou gaan en hoe ik er op dat moment tegenover stond.
Tot onze grote verbazing (ik kan het nog amper geloven) zijn mijn vliezen gebroken met 39w6d en is mijn zoontje uiteindelijk op de uitgerekende datum natuurlijk geboren! Echt een enorme verrassing! En ook nu had ik van tevoren absoluut geen voortekenen of wat dan ook. Dus meid, echt, het kan nog!
Tot onze grote verbazing (ik kan het nog amper geloven) zijn mijn vliezen gebroken met 39w6d en is mijn zoontje uiteindelijk op de uitgerekende datum natuurlijk geboren! Echt een enorme verrassing! En ook nu had ik van tevoren absoluut geen voortekenen of wat dan ook. Dus meid, echt, het kan nog!
donderdag 27 mei 2010 om 13:15
donderdag 27 mei 2010 om 13:21
elska, gekke vraag misschien, maar is deze tweede jullie laatste baby of is er nog een wens voor een derde? dat zou voor mij namelijk wel mee spelen. Ik zou hele goede afspraken maken, en als je daar vertrouwen in hebt, gaan voor de inleiding, twijfel je of ben je toch bang, zou ik eerder kiezen voor een geplande ks, maar bij een wens voor een derde zou ik dat dan weer niet doen. Meteen een ruggeprik laten zetten bij de inleiding lijkt me ook een goed plan. Sterkte!
donderdag 27 mei 2010 om 13:31
Bedankt voor de reacties!
@HuubHuubBarba: in jouw geval (eerste kind toch?) zou ik er weer hetzelfde over denken als jij Heb je nog met je gyn kunnen praten?
@TessTan, zo wil ik het ook! Hoe breek je je vliezen?
@Arwen: helemaal geen gekke vraag. Zeg nooit nooit, maar in principe hebben wij geen wens voor een 3e. Dus de gevolgen van mijn keuze voor een eventuele volgende zwangerschap en bevalling spelen geen rol
Ja, afspraken maken over pijnbestrijding etc kan vast wel, en dat ga ik ook wel doen als het zover komt. Ik wil als het een inleiding wordt, zeker weten al snel een ruggeprik.
Het valt me op dat er hier (tot dusver) niemand is die voor een primaire keizersnee heeft gekozen terwijl je dat op buitenlandse fora toch wel veel tegen komt. Ik ben zelf eigenlijk ook wel van het motto "proberen kan altijd" maar als het dan mezelf betreft en een heleboel pijn, dan knijp ik m toch... Volgende week nog maar eens goed met de gyn bespreken wat mijn kansen zijn op een geslaagde natuurlijk bevalling.
@HuubHuubBarba: in jouw geval (eerste kind toch?) zou ik er weer hetzelfde over denken als jij Heb je nog met je gyn kunnen praten?
@TessTan, zo wil ik het ook! Hoe breek je je vliezen?
@Arwen: helemaal geen gekke vraag. Zeg nooit nooit, maar in principe hebben wij geen wens voor een 3e. Dus de gevolgen van mijn keuze voor een eventuele volgende zwangerschap en bevalling spelen geen rol
Ja, afspraken maken over pijnbestrijding etc kan vast wel, en dat ga ik ook wel doen als het zover komt. Ik wil als het een inleiding wordt, zeker weten al snel een ruggeprik.
Het valt me op dat er hier (tot dusver) niemand is die voor een primaire keizersnee heeft gekozen terwijl je dat op buitenlandse fora toch wel veel tegen komt. Ik ben zelf eigenlijk ook wel van het motto "proberen kan altijd" maar als het dan mezelf betreft en een heleboel pijn, dan knijp ik m toch... Volgende week nog maar eens goed met de gyn bespreken wat mijn kansen zijn op een geslaagde natuurlijk bevalling.
donderdag 27 mei 2010 om 13:47
Ik heb ervaring met zowel een inleiding(eerste kind) als een keizersnee(laatste kind) en de keizersnee had verreweg mijn voorkeur. Maar dat kan ook voor een deel verklaard worden doordat mijn inleiding niet bepaald soepeltjes is verlopen. Mijn zoon was er binnen 3 uur na het aanzetten van het infuus. Veel te snel, met de nodige beschadigingen(oa een verzakking, lekker op je 24ste) als gevolg. Er zaten helemaal geen pauze's tussen de weeën, ik heb 3 uur lang liggen gillen van de pijn, het infuus hadden ze veel eerder uit moeten zetten en sowieso stond het te hoog. Pijnbestrijding kreeg ik niet, ik moest maar even doorzetten.
De keizersnee was om een andere reden(stuit/dwarsligging), maar op de ruzie met de gynaecoloog na, die de bevalling natuurlijk wilde doen, was dat een eitje. De eerste twee dagen heb ik als een ouwe kerel door het ziekenhuis geschuifeld, maar daarna was ik sneller weer helemaal op de been en fit dan bij de 3 voorgaande bevallingen.
De keizersnee was om een andere reden(stuit/dwarsligging), maar op de ruzie met de gynaecoloog na, die de bevalling natuurlijk wilde doen, was dat een eitje. De eerste twee dagen heb ik als een ouwe kerel door het ziekenhuis geschuifeld, maar daarna was ik sneller weer helemaal op de been en fit dan bij de 3 voorgaande bevallingen.
donderdag 27 mei 2010 om 14:01
Elska, ben gister bij de Gyn geweest en het lijkt er op dat toch een kz wordt. Behalve een verweekte BMM gebeurt er namelijk niets. Ze wil alleen inleiden als zaterdag de baby is ingedaald en ik een paar centimeter ontsluiting heb. En aangezien ik geen enkele wee heb, lijkt die kans zeer klein. Heb wel wat meer vertrouwen weer in de Gyn, maar ja het feit blijft dat ze in NL meer proberen dan hier. En dat is moeilijk te accepteren. Heb in ieder geval wel bereikt dat Lief mee kan in de operatiekamer, dat mag normaal ook niet. Dus toch een kleine positieve noot.
donderdag 27 mei 2010 om 14:28
Hallo Elska,
Volgens mij kan ik jouw verhaal van je vorige bevalling nog herinneren omdat je de vorige keer ongeveer gelijk je eerste kreeg als ik.
Ik was bij mijn eerste ook 42 weken en 3 dagen.
Ook ingeleid en op een haar na verwijderd van een keizersnee na bijna twee uur persen.
Bij mijn tweede had ik ook geen voortekenen en geen ontsluiting bij 40 weken.
Ze werd met 40 weken en 1 dag in drie uur geboren; van de eerste wee t/m kind op de buik.
Ik had wel duidelijke afspraken gemaakt over inleiding en alles.
Dat stelde mij gerust en zo had ik het gevoel dat ik de touwtjes in handen hield.
Het was gelukkig niet nodig.
Ik kon niet eens meer naar het ziekenhuis, want toen de verloskundige kwam, dacht ik dat ik zo'n 5 cm ontsluiting had.
Maar ik mocht al gaan persen. Na twee keer persen was ze er.
Ik kon het een paar uur daarna nog niet geloven dat het zo makkelijk kon gaan.
Heel veel succes met alles!
Volgens mij kan ik jouw verhaal van je vorige bevalling nog herinneren omdat je de vorige keer ongeveer gelijk je eerste kreeg als ik.
Ik was bij mijn eerste ook 42 weken en 3 dagen.
Ook ingeleid en op een haar na verwijderd van een keizersnee na bijna twee uur persen.
Bij mijn tweede had ik ook geen voortekenen en geen ontsluiting bij 40 weken.
Ze werd met 40 weken en 1 dag in drie uur geboren; van de eerste wee t/m kind op de buik.
Ik had wel duidelijke afspraken gemaakt over inleiding en alles.
Dat stelde mij gerust en zo had ik het gevoel dat ik de touwtjes in handen hield.
Het was gelukkig niet nodig.
Ik kon niet eens meer naar het ziekenhuis, want toen de verloskundige kwam, dacht ik dat ik zo'n 5 cm ontsluiting had.
Maar ik mocht al gaan persen. Na twee keer persen was ze er.
Ik kon het een paar uur daarna nog niet geloven dat het zo makkelijk kon gaan.
Heel veel succes met alles!
donderdag 27 mei 2010 om 14:35
In jouw geval zou ik zeker voor een KS kiezen, waarom nog doorsukkelen met de bibbers in je benen als het ook op een ontspannen manier kan zonder geforceerd infuuswerk, inleiden, inscheuren of vliezen breken.
Ik vond de KS ontzettende meevallen. Ben nog ingeleid maar mijn lijf reageerde helemaal niet (geen wee gehad, nog geen krampje). Baby reageerde wel, hartslag zakte weg. Heb toen een spoed sectio gehad.
viel 100% mee met de pijn en het herstel ging ontzettend snel. Ben een week of wat moe geweest maar niet meer dan dat.
Oja, en je partner mag gewoon mee de Ok in. Bij ons heeft iemand van het OK team heel veel foto's gemaakt zodat ik echt een goed beeld heb van wat er is gebeurd. Heb verdoving vanaf borstniveau gehad (ruggeprik ging niet), dus wel alles bewust meegemaakt.
Bij volgende wil ik weer een KS en geen gewone bevalling. Moet dan ivm verschillende complicaties tijdens deze zwangerschap/bevalling sowieso hele zwangerschap bij de gyn onder controle én verplicht in z'huis bevallen (godzijdank haha).
succes met je keuze en bevalling!
Ik vond de KS ontzettende meevallen. Ben nog ingeleid maar mijn lijf reageerde helemaal niet (geen wee gehad, nog geen krampje). Baby reageerde wel, hartslag zakte weg. Heb toen een spoed sectio gehad.
viel 100% mee met de pijn en het herstel ging ontzettend snel. Ben een week of wat moe geweest maar niet meer dan dat.
Oja, en je partner mag gewoon mee de Ok in. Bij ons heeft iemand van het OK team heel veel foto's gemaakt zodat ik echt een goed beeld heb van wat er is gebeurd. Heb verdoving vanaf borstniveau gehad (ruggeprik ging niet), dus wel alles bewust meegemaakt.
Bij volgende wil ik weer een KS en geen gewone bevalling. Moet dan ivm verschillende complicaties tijdens deze zwangerschap/bevalling sowieso hele zwangerschap bij de gyn onder controle én verplicht in z'huis bevallen (godzijdank haha).
succes met je keuze en bevalling!
donderdag 27 mei 2010 om 14:54
@HuubhuubBarba: jammer voor je! in NL zouden ze in jouw geval idd wel proberen in te leiden mbv gel etc...wat is de reden die je arts geeft om dat niet te willen proberen? Nou ja, het belangrijkste is dat de baby gezond en wel te wereld komt..
@Spookey, wat een positief verhaal over jouw tweede!
@Mips & Luna, ik vond de KS uiteindelijk ook een verademing en het herstel: ach... dat ging niet soepel bij mij maar dat wijt ik eerlijk gezegd meer aan de uitputtingslag die ik ervoor had gehad dan aan de KS zelfs. Alsof je een marathon hebt gelopen en daarna nog even overreden wordt door een bus
Ik verwacht bij een geplande KS ook wel weer snel op de been te zijn, en zie er daarom ook niet tegenop itt tot een inleiding dus...
@Mips: Wil jij bij een tweede uberhaupt niet meer natuurlijk bevallen, dus ook niet als het spontaan begint? Waarom niet, als ik vragen mag?
Wat bij mij trouwens ook meespeelt: Ik zou me echt een watje voelen als ik voor een KS zou kiezen. Dat doet een gezonde Hollandse meid gewoon niet... ik zou me dan erg verwend voelen, zeg maar
@Spookey, wat een positief verhaal over jouw tweede!
@Mips & Luna, ik vond de KS uiteindelijk ook een verademing en het herstel: ach... dat ging niet soepel bij mij maar dat wijt ik eerlijk gezegd meer aan de uitputtingslag die ik ervoor had gehad dan aan de KS zelfs. Alsof je een marathon hebt gelopen en daarna nog even overreden wordt door een bus
Ik verwacht bij een geplande KS ook wel weer snel op de been te zijn, en zie er daarom ook niet tegenop itt tot een inleiding dus...@Mips: Wil jij bij een tweede uberhaupt niet meer natuurlijk bevallen, dus ook niet als het spontaan begint? Waarom niet, als ik vragen mag?
Wat bij mij trouwens ook meespeelt: Ik zou me echt een watje voelen als ik voor een KS zou kiezen. Dat doet een gezonde Hollandse meid gewoon niet... ik zou me dan erg verwend voelen, zeg maar
donderdag 27 mei 2010 om 15:39
quote:elska schreef op 27 mei 2010 @ 14:54:
@Mips: Wil jij bij een tweede uberhaupt niet meer natuurlijk bevallen, dus ook niet als het spontaan begint? Waarom niet, als ik vragen mag?
Wat bij mij trouwens ook meespeelt: Ik zou me echt een watje voelen als ik voor een KS zou kiezen. Dat doet een gezonde Hollandse meid gewoon niet... ik zou me dan erg verwend voelen, zeg maar
Ik denk dat het probleem van een watje voelen ook meespeelt bij de hele discussie over pijnbestrijding. Alsof de bevalling een doel op zich is. Het gaat er uiteindelijk om dat de baby gezond en vlot ter wereld komt en dat de moeder er met een goed gevoel (voor zover mogelijk bij een bevalling) op terugkijkt. Als de moeder zich beter voelt bij een keizersnede en wellicht nare ervaringen heeft met een natuurlijke bevalling, waarom niet?"
Het is jammer dat de mening van verloskundigen nog zo sterk doorwerkt in Nederland. Geloof me, het is echt niet zo dat je een slechtere band met kind hebt als je met pijnstilling of keizersnede bevalt.
@Mips: Wil jij bij een tweede uberhaupt niet meer natuurlijk bevallen, dus ook niet als het spontaan begint? Waarom niet, als ik vragen mag?
Wat bij mij trouwens ook meespeelt: Ik zou me echt een watje voelen als ik voor een KS zou kiezen. Dat doet een gezonde Hollandse meid gewoon niet... ik zou me dan erg verwend voelen, zeg maar
Ik denk dat het probleem van een watje voelen ook meespeelt bij de hele discussie over pijnbestrijding. Alsof de bevalling een doel op zich is. Het gaat er uiteindelijk om dat de baby gezond en vlot ter wereld komt en dat de moeder er met een goed gevoel (voor zover mogelijk bij een bevalling) op terugkijkt. Als de moeder zich beter voelt bij een keizersnede en wellicht nare ervaringen heeft met een natuurlijke bevalling, waarom niet?"
Het is jammer dat de mening van verloskundigen nog zo sterk doorwerkt in Nederland. Geloof me, het is echt niet zo dat je een slechtere band met kind hebt als je met pijnstilling of keizersnede bevalt.
donderdag 27 mei 2010 om 15:41
Elska,
Ik heb (bijna) precies in dezelfde situatie gezeten:
De eerste is spontaan op gang gekomen, maar na een vacuumpomp bleek het niet te passen en werd het een kz.
Bij de tweede wilde ik het niet zover laten komen en alles besproken met de gyn. De gyn had na de eerste ook gezegd dat dit niet weer zo moest. Besloten om met 38 weken in te leiden. Het kindje leek kleiner en daarom niet direct een kz. Het had wel mijn (lichte) voorkeur, maar wilde ook geen 'mietje' zijn. Dus ingeleid en afgesproken dat er geen vacuum aan te pas zou komen. Als het niet zou lukken, dan zou het een kz worden. Ik stond achter dit beleid (want idd 6 weken niet kunnen tillen met een peuter is niet handig e.d), maar kende toch ook wel enige angst (net als jij totaalruptuur e.d.).
Ik ben het ingegaan, maar of het toch door enige angst kwam, is niet bekend, maar opnieuw is het niet gelukt na anderhalf uur persen en is het een kz geworden. Zoon 2 was wel 500 gram lichter dan zoon 1. Ik heb op zich geen moeite met een kz en ben beide keren ook zeer voorspoedig hersteld.
(Bij een derde hoef ik het trouwens niet weer zelf te proberen...)
Wat ik er voor mezelf van geleerd heb, is dat ik ik eerlijker naar mezelf had moeten luisteren en toch direct voor een kz had moeten kiezen. Maar ja, ziekenhuisprotocollen tellen voor artsen volgens mij zwaarder dan de wens van de patient (in dit soort gevallen).
Sterkte met je beslissing en hopelijk heb je een prettige bevalling!
Ik heb (bijna) precies in dezelfde situatie gezeten:
De eerste is spontaan op gang gekomen, maar na een vacuumpomp bleek het niet te passen en werd het een kz.
Bij de tweede wilde ik het niet zover laten komen en alles besproken met de gyn. De gyn had na de eerste ook gezegd dat dit niet weer zo moest. Besloten om met 38 weken in te leiden. Het kindje leek kleiner en daarom niet direct een kz. Het had wel mijn (lichte) voorkeur, maar wilde ook geen 'mietje' zijn. Dus ingeleid en afgesproken dat er geen vacuum aan te pas zou komen. Als het niet zou lukken, dan zou het een kz worden. Ik stond achter dit beleid (want idd 6 weken niet kunnen tillen met een peuter is niet handig e.d), maar kende toch ook wel enige angst (net als jij totaalruptuur e.d.).
Ik ben het ingegaan, maar of het toch door enige angst kwam, is niet bekend, maar opnieuw is het niet gelukt na anderhalf uur persen en is het een kz geworden. Zoon 2 was wel 500 gram lichter dan zoon 1. Ik heb op zich geen moeite met een kz en ben beide keren ook zeer voorspoedig hersteld.
(Bij een derde hoef ik het trouwens niet weer zelf te proberen...)
Wat ik er voor mezelf van geleerd heb, is dat ik ik eerlijker naar mezelf had moeten luisteren en toch direct voor een kz had moeten kiezen. Maar ja, ziekenhuisprotocollen tellen voor artsen volgens mij zwaarder dan de wens van de patient (in dit soort gevallen).
Sterkte met je beslissing en hopelijk heb je een prettige bevalling!
donderdag 27 mei 2010 om 16:35
Ach watje, nee zo voelde ik het helemaal niet. Ik had al een verzakking, een totaalruptuur en een subtotaalruptuur bij de opeenvolgende bevallingen gehad. Het kon me aan mijn reet roesten of iemand me een watje zou vinden of niet, ik had geen zin om heldhaftig een vaginale bevalling te doen met een kind dat het ene moment in stuit lag en het andere moment dwars, ook al vond de gynaecoloog dat ik dat best kon proberen bij een vierde kindje dat vrij klein was en ruimte zat had in mijn buik. Hij was erg verbolgen en zei letterlijk dat ik hem dwong om een keizersnee te doen. Jammer dan. Overigens heeft zijn collega de keizersnee gedaan, die volmondig toegaf dat een vaginale bevalling beslist niet had gekund, dat had heel slecht af kunnen lopen met onze dochter.
donderdag 27 mei 2010 om 16:47
donderdag 27 mei 2010 om 16:50
Het enige zinnige dat ik hierover kan zeggen is: laat je absoluut niet leiden door het idee dat je een watje zou zijn als je bij voorbaat voor een keizersnee kiest. Het is jóuw bevalling en jóuw lichaam, artsen en andere willekeurige voorbijgangers hoeven niet te leven met jouw keus, jij wel.
Ik heb zelf een totaal ruptuur gehad bij de eerste. En nee, dat was geen feestje. Maar ìk ben banger voor een keizersnee, dus ga het de volgende keer weer vaginaal doen. Ik ben bij een keizersnee als de dood dat ik net zo'n kneuzige arts tref als de muts die mijn vaginale bevalling deed. Ik kies dus voor controle: bij een vaginale bevalling heb ik zelf nog invloed (sterker nog, als het aan mij ligt de volgende keer heel veel ), bij een keizersnee helemaal niets.
Maar dat is mìjn overweging, de overweging waar ik zelf mee kan leven. Wat de verloskundige ervan vindt zal me aan m'n reet roesten, zij hoeft niet te leven met de gevolgen. Ik wel. En hetzelfde geldt voor jou: maak de keus die voor jou gevoel het beste is, als het voor het kind weinig uitmaakt. Laat je niet beinvloeden door zinloze heldhaftigheid en mopperde artsen: het is jouw lichaam, jij moet leven met de gevolgen.
Ik heb zelf een totaal ruptuur gehad bij de eerste. En nee, dat was geen feestje. Maar ìk ben banger voor een keizersnee, dus ga het de volgende keer weer vaginaal doen. Ik ben bij een keizersnee als de dood dat ik net zo'n kneuzige arts tref als de muts die mijn vaginale bevalling deed. Ik kies dus voor controle: bij een vaginale bevalling heb ik zelf nog invloed (sterker nog, als het aan mij ligt de volgende keer heel veel ), bij een keizersnee helemaal niets.
Maar dat is mìjn overweging, de overweging waar ik zelf mee kan leven. Wat de verloskundige ervan vindt zal me aan m'n reet roesten, zij hoeft niet te leven met de gevolgen. Ik wel. En hetzelfde geldt voor jou: maak de keus die voor jou gevoel het beste is, als het voor het kind weinig uitmaakt. Laat je niet beinvloeden door zinloze heldhaftigheid en mopperde artsen: het is jouw lichaam, jij moet leven met de gevolgen.
donderdag 27 mei 2010 om 19:32
Ik ben met 42 weken ingeleid. Natuurlijk bevallen was voor mij erg belangrijk maar helaas werd het uiteindelijk een kz.
Na elf uur weeen (waarvan 2 uur weeenstorm), het infuus op het hoogste standje, had ik nog steeds geen enkele ontsluiting. De baby was niet ingedaald, sterker nog, ze was terug naar boven geschoven.
Tijdens de kz bleek dat mijn baby in een voorhoofdsligging lag en waarschijnlijk nooit natuurlijk geboren had kunnen worden.
Ik ben blij dat ik de weeen heb meegemaakt en heb niet het idee dat het voor niets geweest is. Ten eerste heb ik het gevoel dat ik het in ieder geval geprobeerd heb maar belangrijker vind ik dat het toch een soort (emotionele) voorbereiding op de uiteindelijke geboorte was. Ik denk ook dat mijn dochter dat zo heeft ervaren aangezien ze heel alert was bij de geboorte. Bij geplande keizersnedes zijn baby's vaak suf omdat ze niet de adrenaline meekrijgen van de weeen.
De pijn na afloop vond ik heel erg meevallen. Na twee dagen was ik thuis en na vier dagen stond ik al met kind en al op het gemeentehuis.
Na elf uur weeen (waarvan 2 uur weeenstorm), het infuus op het hoogste standje, had ik nog steeds geen enkele ontsluiting. De baby was niet ingedaald, sterker nog, ze was terug naar boven geschoven.
Tijdens de kz bleek dat mijn baby in een voorhoofdsligging lag en waarschijnlijk nooit natuurlijk geboren had kunnen worden.
Ik ben blij dat ik de weeen heb meegemaakt en heb niet het idee dat het voor niets geweest is. Ten eerste heb ik het gevoel dat ik het in ieder geval geprobeerd heb maar belangrijker vind ik dat het toch een soort (emotionele) voorbereiding op de uiteindelijke geboorte was. Ik denk ook dat mijn dochter dat zo heeft ervaren aangezien ze heel alert was bij de geboorte. Bij geplande keizersnedes zijn baby's vaak suf omdat ze niet de adrenaline meekrijgen van de weeen.
De pijn na afloop vond ik heel erg meevallen. Na twee dagen was ik thuis en na vier dagen stond ik al met kind en al op het gemeentehuis.
donderdag 27 mei 2010 om 19:35
Een mopperende arts heb ik gelukkig niet, zij stond juist heel erg open voor mijn mening en heeft het in mijn status opgenomen dat ik eventueel voor een primaire sectio kies ipv inleiding. Misplaatste heldhaftigheid, ja, dat wel! Niet omdat ik denk dat ik geen band met mijn kind zal hebben door een ks, of dat soort onzin, maar wel doordat "iedereen" kan bevallen en ik dus vind dat ik dat ook moet kunnen. En willen.
Grappig Aletta, ik ben juist bang voor een totaalruptuur en heb het gevoel bij een ks meer controle over de situatie te hebben omdat ik ervan uitga dat het een routine-handeling is voor een kundig arts. Hij/zij heeft misschien al wel 100 keizersnedes gedaan, ik nog maar 1 bevalling
Huubhuubbarba: dat risico is idd groter dan bij een wel ingedaald kind en een moeder met ontsluiting, maar hoeveel groter? Geen idee eerlijk gezegd. Heeft ze daar iets over gezegd?
Grappig Aletta, ik ben juist bang voor een totaalruptuur en heb het gevoel bij een ks meer controle over de situatie te hebben omdat ik ervan uitga dat het een routine-handeling is voor een kundig arts. Hij/zij heeft misschien al wel 100 keizersnedes gedaan, ik nog maar 1 bevalling
Huubhuubbarba: dat risico is idd groter dan bij een wel ingedaald kind en een moeder met ontsluiting, maar hoeveel groter? Geen idee eerlijk gezegd. Heeft ze daar iets over gezegd?
donderdag 27 mei 2010 om 19:50
Elska, geen idee hoe je je vliezen kunt laten breken. Ik werd 's nachts wakker, voelde iets in mijn buik en stond op. Vriend vroeg of mijn vliezen gebroken waren. Ik zei 'nee hoor', zette nog een stap en toen stond ik ineens in een plas water. 'Nu wel denk ik' zei ik tegen vriend die gelijk zijn bed uit sprong . Uiteindelijk dreigde het alsnog een inleiding te worden omdat ik de daaropvolgende dag geen weeen kreeg. Gelukkig kwamen die op laatste moment alsnog vanzelf.
Waarom ik in principe wel weer voor een inleiding wilde gaan is omdat ik nu de ervaring had van de eerste keer en nu dus wist wat ik niet meer wilde. Er zou heel laagdrempelig een keizersnede worden uitgevoerd. Ik had ook de afspraak met de gyn dat ik elk moment een ruggenprik kon krijgen en elk moment kon besluiten tot een keizersnede. Hierdoor had ik veel meer het idee het zelf in de hand te hebben.
Na de keizersnede van dochter ben ik heel voorspoedig hersteld en ik kan me niet herinneren dat ik pijn heb gevoeld. Dat was na de bevalling van zoonlief wel anders, ik had de dag na de bevalling het gevoel alsof ik door een trein was overreden, had veel last van de hechtingen en last van naweeen. Daarnaast heb ik vijf dagen een catheter gehad omdat door de bevalling de boel vanonder zo opgezet was dat ik niet kon plassen. Maar alleen al voor het moment dat zoon geboren werd en gelijk op mijn buik werd gelegd zou ik zo weer voor een vaginale bevalling kiezen. Dat had ik niet willen missen. En daarnaast ben ik uiteindelijk veel sneller hersteld, de eerste vijf dagen waren niet leuk (ook vooral vanwege de catheter) maar daarna was ik weer helemaal op de been.
Waarom ik in principe wel weer voor een inleiding wilde gaan is omdat ik nu de ervaring had van de eerste keer en nu dus wist wat ik niet meer wilde. Er zou heel laagdrempelig een keizersnede worden uitgevoerd. Ik had ook de afspraak met de gyn dat ik elk moment een ruggenprik kon krijgen en elk moment kon besluiten tot een keizersnede. Hierdoor had ik veel meer het idee het zelf in de hand te hebben.
Na de keizersnede van dochter ben ik heel voorspoedig hersteld en ik kan me niet herinneren dat ik pijn heb gevoeld. Dat was na de bevalling van zoonlief wel anders, ik had de dag na de bevalling het gevoel alsof ik door een trein was overreden, had veel last van de hechtingen en last van naweeen. Daarnaast heb ik vijf dagen een catheter gehad omdat door de bevalling de boel vanonder zo opgezet was dat ik niet kon plassen. Maar alleen al voor het moment dat zoon geboren werd en gelijk op mijn buik werd gelegd zou ik zo weer voor een vaginale bevalling kiezen. Dat had ik niet willen missen. En daarnaast ben ik uiteindelijk veel sneller hersteld, de eerste vijf dagen waren niet leuk (ook vooral vanwege de catheter) maar daarna was ik weer helemaal op de been.
vrijdag 28 mei 2010 om 18:43
quote:elska schreef op 27 mei 2010 @ 19:35:
Misplaatste heldhaftigheid, ja, dat wel! Niet omdat ik denk dat ik geen band met mijn kind zal hebben door een ks, of dat soort onzin, maar wel doordat "iedereen" kan bevallen en ik dus vind dat ik dat ook moet kunnen. En willen.
Er gaat zelden een bevalling volgens het boekje. Gaat er niet iets mis bij de weeen, dan wel bij het persen of bij de geboorte zelf. Bevallen is niet iets dat je kunt of niet kunt, bevallen is iets dat gebeurt. Soms gaat het vlekkeloos, meestal gaat er iets mis, in meer of mindere mate, gelukkig is er bijna altijd hulp aanwezig. Bevallen is een groepsproject.
En als jij ervoor kiest om het groepsproject met een scalpel en een gyneacoloog te doen in plaats van met een verloskundige en een vacuumpomp, is dat jouw goed recht. En eerlijk gezegd vind ik jou enorm heldhaftig, ik durf namelijk niet. Ook al zou het voor mijn lichaam beter zijn.
quote:Grappig Aletta, ik ben juist bang voor een totaalruptuur en heb het gevoel bij een ks meer controle over de situatie te hebben omdat ik ervan uitga dat het een routine-handeling is voor een kundig arts. Hij/zij heeft misschien al wel 100 keizersnedes gedaan, ik nog maar 1 bevalling
Ja, dat is ongetwijfeld zo, maar ik ben juist zo bang dat die arts net een slechte dag heeft bij mij... Tegen de verloskundige kan ik nog gewoon zeggen dat ze zich er niet mee mag bemoeien. Dat pikt een arts waarschijnlijk niet tijdens een keizersnee
Een totaal ruptuur klinkt overigens wel erger dan het is. Het is prachtig gehecht en ik heb er totaal geen pijn aan gehad, ik ben (toen de spinaal was uitgewerkt) gewoon zelf naar de wc gegaan; ik kon meteen weer alles en voelde me top (stortbevalling, dus was niet moe). Mijn enige angst is de volgende bevalling, want een tweede tr zal misschien permanente schade opleveren, en daar zit ik niet op te wachten. De kans op permanente schade na een eerste tr is trouwens niet zo heel groot (ter geruststelling ).
Sterkte met je bevalling in ieder geval, hoe je hem ook gaat doen. En geniet van je kleine smurf straks!
Misplaatste heldhaftigheid, ja, dat wel! Niet omdat ik denk dat ik geen band met mijn kind zal hebben door een ks, of dat soort onzin, maar wel doordat "iedereen" kan bevallen en ik dus vind dat ik dat ook moet kunnen. En willen.
Er gaat zelden een bevalling volgens het boekje. Gaat er niet iets mis bij de weeen, dan wel bij het persen of bij de geboorte zelf. Bevallen is niet iets dat je kunt of niet kunt, bevallen is iets dat gebeurt. Soms gaat het vlekkeloos, meestal gaat er iets mis, in meer of mindere mate, gelukkig is er bijna altijd hulp aanwezig. Bevallen is een groepsproject.
En als jij ervoor kiest om het groepsproject met een scalpel en een gyneacoloog te doen in plaats van met een verloskundige en een vacuumpomp, is dat jouw goed recht. En eerlijk gezegd vind ik jou enorm heldhaftig, ik durf namelijk niet. Ook al zou het voor mijn lichaam beter zijn.
quote:Grappig Aletta, ik ben juist bang voor een totaalruptuur en heb het gevoel bij een ks meer controle over de situatie te hebben omdat ik ervan uitga dat het een routine-handeling is voor een kundig arts. Hij/zij heeft misschien al wel 100 keizersnedes gedaan, ik nog maar 1 bevalling
Ja, dat is ongetwijfeld zo, maar ik ben juist zo bang dat die arts net een slechte dag heeft bij mij... Tegen de verloskundige kan ik nog gewoon zeggen dat ze zich er niet mee mag bemoeien. Dat pikt een arts waarschijnlijk niet tijdens een keizersnee
Een totaal ruptuur klinkt overigens wel erger dan het is. Het is prachtig gehecht en ik heb er totaal geen pijn aan gehad, ik ben (toen de spinaal was uitgewerkt) gewoon zelf naar de wc gegaan; ik kon meteen weer alles en voelde me top (stortbevalling, dus was niet moe). Mijn enige angst is de volgende bevalling, want een tweede tr zal misschien permanente schade opleveren, en daar zit ik niet op te wachten. De kans op permanente schade na een eerste tr is trouwens niet zo heel groot (ter geruststelling ).
Sterkte met je bevalling in ieder geval, hoe je hem ook gaat doen. En geniet van je kleine smurf straks!
