Relaties
alle pijlers
Verlatingsangst maar Slechte relatie
maandag 31 mei 2010 om 14:29
Ik typ dit bericht met vele tranen en verdriet, ik wilde dit graag even hier delen om advies te krijgen. Dus als het een beetje rommelig overkomt, mijn excusses
Ik ga nu iets langer dan 5 jaar met mijn vriend.
We waren beiden 19 toen we iets kregen. En we hielden heel veel van elkaar.Ondanks we veel kibbelen ( kleine meningsverschillen) zijn we toch voor elkaar gegaan.Veel down momenten die echt werkelijk nergens over gaan hebben onze relatie heel erg beschadigt. Kleine ruzies worden al snel grote ruzies en uiteindelijk gaat het over iets waar het niet eens over begon.
Veel schreeuwen en schelden zo gingen onze ruzie. Mijn vriend heeft helaas ook laten zien dat hij dit geen schaamte vind en schreeuwde me ook eens buiten. Sinds dat gebeurde heb ik een angst om met hem te zijn.
Vakantie in het buitenland hebben wij helaas ook nooit meegemaakt. (iets wat ik heel graag wil)
De laatste tijd merk ik dat hij ook bijna geen zin meer heeft om mee te doen in dagjes naar familie of lekker te gaan wandelen.
Hij zegt wel graag bij me te zijn, maar actief iets doen is voor hem weer dat ik teveel verwacht.
Nu hebben beiden een tijdje geen werk en dat speelt een hele grote rol. Hij gaat nu wel weer met school beginnen. en is nu opzoek naar een bijbaantje voor na school.
Nu is er nog iets wat mij dwars zit (op zn uitgedrukt) Ik vermoed dat hij verslaafd is aan wiet of jointjes ( hoe je het ook noemt)
Ik weet dat hij ook sinds hij dat doet, een stuk agresiever is geworden. ( hij heeft mij ook eens gezegt dat ik de oorzaak ben van dat hij stress heeft en dus rookt om te ontspannen) dit heeft mij heel veel pijn gedaan. Hij is door het roken enorm wisselvallig en zelf inzien dat hij verslaafd is doet hij niet.Hij hangt ook veel bij zn vrienden die hem natuurlijk de jointjes aanbieden.
Overwegen om de relatie te stoppen gaat heel vaak door mijn hoofd, helaas vind mijn family hem helemaal geweldig (die weten niet dat hij jointjes rookt)
Hij zegt dat hij wil stoppen maar dat hij tijd nodig heeft.
Ik wilde heel graag mijn toekomst samen met hem zijn en delen, maar dit brengt enorme twijfels.
Ik voel echt dat we in een circle vast zitten en ik moet ook eerlijk bekennen dat ik erge verlatings angst heb.
Mijn hoop dat het ooit weer goed komt is bijna zo goed als weg,
Zelf ben ik door dit alles vreselijk onzeker geworden..en daarbij ook jaloers. Want ik voel alsof hij mij niks gunt, alsof hij niks samen wil doen en geen respect heeft voor wie ik ben.
Mijn vraag is eigenlijk: wat moet ik doen? heeft iemand hier ervaring met zo een soort situatie?
Ik ga nu iets langer dan 5 jaar met mijn vriend.
We waren beiden 19 toen we iets kregen. En we hielden heel veel van elkaar.Ondanks we veel kibbelen ( kleine meningsverschillen) zijn we toch voor elkaar gegaan.Veel down momenten die echt werkelijk nergens over gaan hebben onze relatie heel erg beschadigt. Kleine ruzies worden al snel grote ruzies en uiteindelijk gaat het over iets waar het niet eens over begon.
Veel schreeuwen en schelden zo gingen onze ruzie. Mijn vriend heeft helaas ook laten zien dat hij dit geen schaamte vind en schreeuwde me ook eens buiten. Sinds dat gebeurde heb ik een angst om met hem te zijn.
Vakantie in het buitenland hebben wij helaas ook nooit meegemaakt. (iets wat ik heel graag wil)
De laatste tijd merk ik dat hij ook bijna geen zin meer heeft om mee te doen in dagjes naar familie of lekker te gaan wandelen.
Hij zegt wel graag bij me te zijn, maar actief iets doen is voor hem weer dat ik teveel verwacht.
Nu hebben beiden een tijdje geen werk en dat speelt een hele grote rol. Hij gaat nu wel weer met school beginnen. en is nu opzoek naar een bijbaantje voor na school.
Nu is er nog iets wat mij dwars zit (op zn uitgedrukt) Ik vermoed dat hij verslaafd is aan wiet of jointjes ( hoe je het ook noemt)
Ik weet dat hij ook sinds hij dat doet, een stuk agresiever is geworden. ( hij heeft mij ook eens gezegt dat ik de oorzaak ben van dat hij stress heeft en dus rookt om te ontspannen) dit heeft mij heel veel pijn gedaan. Hij is door het roken enorm wisselvallig en zelf inzien dat hij verslaafd is doet hij niet.Hij hangt ook veel bij zn vrienden die hem natuurlijk de jointjes aanbieden.
Overwegen om de relatie te stoppen gaat heel vaak door mijn hoofd, helaas vind mijn family hem helemaal geweldig (die weten niet dat hij jointjes rookt)
Hij zegt dat hij wil stoppen maar dat hij tijd nodig heeft.
Ik wilde heel graag mijn toekomst samen met hem zijn en delen, maar dit brengt enorme twijfels.
Ik voel echt dat we in een circle vast zitten en ik moet ook eerlijk bekennen dat ik erge verlatings angst heb.
Mijn hoop dat het ooit weer goed komt is bijna zo goed als weg,
Zelf ben ik door dit alles vreselijk onzeker geworden..en daarbij ook jaloers. Want ik voel alsof hij mij niks gunt, alsof hij niks samen wil doen en geen respect heeft voor wie ik ben.
Mijn vraag is eigenlijk: wat moet ik doen? heeft iemand hier ervaring met zo een soort situatie?
maandag 31 mei 2010 om 14:39
wat betekend verlatingsangst in jouw geval? En is dit vastgesteld door een professional?quote:Mijn hoop dat het ooit weer goed komt is bijna zo goed als weg,
Zelf ben ik door dit alles vreselijk onzeker geworden..en daarbij ook jaloers. Want ik voel alsof hij mij niks gunt, alsof hij niks samen wil doen en geen respect heeft voor wie ik ben.Je zegt geen hoop meer te hebben dat het goed endaarnaast schrijf je dat je dat je onzeker bent geworden en jaloers, het voelt alsof hij je niks gunt en geen respect voor je heeft..... waarom zou je dan doorgaan met deze relatie?
Zelf ben ik door dit alles vreselijk onzeker geworden..en daarbij ook jaloers. Want ik voel alsof hij mij niks gunt, alsof hij niks samen wil doen en geen respect heeft voor wie ik ben.Je zegt geen hoop meer te hebben dat het goed endaarnaast schrijf je dat je dat je onzeker bent geworden en jaloers, het voelt alsof hij je niks gunt en geen respect voor je heeft..... waarom zou je dan doorgaan met deze relatie?
maandag 31 mei 2010 om 14:42
Hij is je eerste vriend en loslaten doet pijn. Als ik je verhaal zo lees dan zijn jullie meer uit gewoonte (het voelt zo vertrouwd) bij elkaar dan dat er sprake is van een leuke relatie met respect voor elkaar. Dat jouw familie hem geweldig vindt is meegenomen maar natuurlijk nooit geen argument of JIJ wel of niet met hem verder wilt.
Ben jij gelukkig met hem? Als je nu al regelmatig overweegt de relatie te beëindigen dan zou ik het gewoon doen. De pijn slijt na een tijdje en ik weet zeker dat je een jongen tegenkomt en denk 'Bow...had ik dit maar eerder gedaan'.
Succes met je keuze!
Ben jij gelukkig met hem? Als je nu al regelmatig overweegt de relatie te beëindigen dan zou ik het gewoon doen. De pijn slijt na een tijdje en ik weet zeker dat je een jongen tegenkomt en denk 'Bow...had ik dit maar eerder gedaan'.
Succes met je keuze!
maandag 31 mei 2010 om 14:46
maandag 31 mei 2010 om 15:04
maandag 31 mei 2010 om 15:08
yup hier iemand met ervaring.
ook mijn eerste liefde, ook schreeuwen ruzie om kleine dingen, overal irritaties die uitliepen op dramas en schreeuwpartijen.
maar toch om elkaar geven en bij elkaar blijven tegen beter weten in.
ook hij blowde en ook ik heb verlatingsangst.
toch heb ik na 3 jaar echt de knoop door gehakt,want door hem stond ik alleen maar stil in mijn leven.
ik wist dat als ik bij hem bleef ik dat deed ten koste van mezelf.
waarom je eigen toekomst saboteren door bij iemand te blijven die jou verdriet geeft en een uitzichtloos leven heeft, jou de schuld geeft, en het wel prima vind zo.
dan sta jij ook stil en verspil je de kans op een gelukkig leven.
het heeft heellang pijn gedaan maar geloof me het is het zo waard.
als ik nu naar hem kijk is hij precies hetzelfde, geen baan,blowen,depressief, geen leven gewoon.
en ik heb er wat van gemaakt.
ik zou zeggen, hoe moeilijk het ook is, en hoe graag je ook weer terug gaat rennen,doe het niet, blijf volhouden.....gun jezelf een beter leven.
ook mijn eerste liefde, ook schreeuwen ruzie om kleine dingen, overal irritaties die uitliepen op dramas en schreeuwpartijen.
maar toch om elkaar geven en bij elkaar blijven tegen beter weten in.
ook hij blowde en ook ik heb verlatingsangst.
toch heb ik na 3 jaar echt de knoop door gehakt,want door hem stond ik alleen maar stil in mijn leven.
ik wist dat als ik bij hem bleef ik dat deed ten koste van mezelf.
waarom je eigen toekomst saboteren door bij iemand te blijven die jou verdriet geeft en een uitzichtloos leven heeft, jou de schuld geeft, en het wel prima vind zo.
dan sta jij ook stil en verspil je de kans op een gelukkig leven.
het heeft heellang pijn gedaan maar geloof me het is het zo waard.
als ik nu naar hem kijk is hij precies hetzelfde, geen baan,blowen,depressief, geen leven gewoon.
en ik heb er wat van gemaakt.
ik zou zeggen, hoe moeilijk het ook is, en hoe graag je ook weer terug gaat rennen,doe het niet, blijf volhouden.....gun jezelf een beter leven.
maandag 31 mei 2010 om 15:15
Sommige punten herken ik heel erg uit mijn eerste relatie. We hadden veel ruzie, eigenlijk alleen maar. Er was geen vertrouwen van zijn kant terwijl hij geen enkele reden had om mij te wantrouwen. Ik was niet gelukig met de relatie maar ondanks alles hield ik vreselijk veel van hem. Ik kon hem gewoon niet verlaten. Ik was bang voor de pijn, bang voor het gemis.
Uiteindelijk toch de knoop doorgehakt. Ik moet je eerlijk bekennen dat de tijd die daarna kwam heel zwaar is geweest. Ik wat ontzettend verdrietig en depressief. Mijn leven leek geen zin te hebben zonder hem.
Maar inmiddels is dit bijna 4 jaar geleden en ben ik nog iedere dag blij dat ik er destijds een punt achter heb gezet en heb volgehouden. Ik heb inmiddels weer een hele lieve, leuke vriend waar het WEL mee klikt. We begrijpen elkaar en maken nooit ruzie. Natuurlijk is er wel eens een meningsverschil maar dat stelt weinig voor en wordt meteen weer uitgepraat. Ik ben nu echt gelukkig. Zo zie je maar dat alleen houden van soms niet genoeg is.
Ik hoop dat je de kracht vind om eruit te stappen want echt... het zal de moeite waard zijn:)
En laat je niet beinvloeden wat andere van hem vinden. Zij kunnen hem wel een leuk persoon vinden maar JIJ moet met hem leven.
Uiteindelijk toch de knoop doorgehakt. Ik moet je eerlijk bekennen dat de tijd die daarna kwam heel zwaar is geweest. Ik wat ontzettend verdrietig en depressief. Mijn leven leek geen zin te hebben zonder hem.
Maar inmiddels is dit bijna 4 jaar geleden en ben ik nog iedere dag blij dat ik er destijds een punt achter heb gezet en heb volgehouden. Ik heb inmiddels weer een hele lieve, leuke vriend waar het WEL mee klikt. We begrijpen elkaar en maken nooit ruzie. Natuurlijk is er wel eens een meningsverschil maar dat stelt weinig voor en wordt meteen weer uitgepraat. Ik ben nu echt gelukkig. Zo zie je maar dat alleen houden van soms niet genoeg is.
Ik hoop dat je de kracht vind om eruit te stappen want echt... het zal de moeite waard zijn:)
En laat je niet beinvloeden wat andere van hem vinden. Zij kunnen hem wel een leuk persoon vinden maar JIJ moet met hem leven.
maandag 31 mei 2010 om 15:53
@ kiekeboow;
ik heb dat ook meegemaakt, het was zeker niet makkelijk, ben echt een lange tijd een compleet wrak geweest, echt ongelukkig.
voor mij ook ruim 4 jaar geleden en ook ik heb nu een geweldige vriend waar het heel goed mee gaat.
ik ben gelukkiger dan ooit en ben zo blij dat ik die stap heb genomen.
maar ook wij hebben er lang over gedaan voordat we dat konden inzien.
ik hoop dat de topic opener dat in haar achterhoofd houd.
het word geen soepel ritje, maar het is het meer dan waard
ik heb dat ook meegemaakt, het was zeker niet makkelijk, ben echt een lange tijd een compleet wrak geweest, echt ongelukkig.
voor mij ook ruim 4 jaar geleden en ook ik heb nu een geweldige vriend waar het heel goed mee gaat.
ik ben gelukkiger dan ooit en ben zo blij dat ik die stap heb genomen.
maar ook wij hebben er lang over gedaan voordat we dat konden inzien.
ik hoop dat de topic opener dat in haar achterhoofd houd.
het word geen soepel ritje, maar het is het meer dan waard
maandag 31 mei 2010 om 16:07
@ lil_star
Was het ook jouw eerste echte liefde? Ik heb het idee dat dat het ook moeilijker maakt. Hoe sneller je jezelf erbij neerlegt hoe eerder je aan het ververkingsproces kunt beginnen en hoe sneller je je levendje weer oppakt. Nu ik dat weet en al eens heb meegemaakt ben ik minder bang om het opnieuw mee te maken. Ik zou nu veel sneller de knoop doorhakken omdat ik weet dat het allemaal toch wel weer goed komt en dat je er uiteindelijk profijt van hebt. Je leert ervan heh.. Ik hoop ook dat ze onze ervaringen leest en er wat mee kan:)
Was het ook jouw eerste echte liefde? Ik heb het idee dat dat het ook moeilijker maakt. Hoe sneller je jezelf erbij neerlegt hoe eerder je aan het ververkingsproces kunt beginnen en hoe sneller je je levendje weer oppakt. Nu ik dat weet en al eens heb meegemaakt ben ik minder bang om het opnieuw mee te maken. Ik zou nu veel sneller de knoop doorhakken omdat ik weet dat het allemaal toch wel weer goed komt en dat je er uiteindelijk profijt van hebt. Je leert ervan heh.. Ik hoop ook dat ze onze ervaringen leest en er wat mee kan:)
maandag 31 mei 2010 om 16:23
Het klinkt inderdaad als een eerste relatie voor jullie allebei, waarbij je extra bang bent om er een punt achter te zetten...
Maar alles wat je hier boven hebt verteld klinkt niet positief (en dit is zachtjes uitgedrukt). Hij heeft geen aandacht voor je en het lijkt hem ook niet echt te interesseren. Dat hij ook niets actiefs wil doen, belachelijk! Hij lijkt dus geen energie in de relatie te steken.
Bovendien, het feit dat hij verslaafd is aan wiet, en hij jou daar de schuld van geeft, maakt het allemaal nog erger en moeilijker op te lossen. Jullie lijken in een relatie te zitten waar veel verwijten heen en weer worden gegooid.
Ik ben 4,5 jaar met mijn jeugdliefde geweest. Maar op een gegeven moment kon ik niet meer bedenken waarom ik eigenlijk nog bij hem wilde zijn en heb ik het uitgemaakt. Dat zou ik jou ook aanraden... Denk goed na of je wel een toekomst met hem wilt delen? Wat heeft hij jou te bieden in een relatie? Probeer vooral niet te lang zo door te gaan! Of doe er samen wat aan of neem zelf de beslissing om hem te verlaten. Natuurlijk ben je bang om alleen te zijn na 5 jaar, dat is begrijpelijk en heeft iedereen. Dus dit mag niet de reden zijn om bij je vriend te blijven (negatief gemotiveerd)!
Succes met de beslissing..
Maar alles wat je hier boven hebt verteld klinkt niet positief (en dit is zachtjes uitgedrukt). Hij heeft geen aandacht voor je en het lijkt hem ook niet echt te interesseren. Dat hij ook niets actiefs wil doen, belachelijk! Hij lijkt dus geen energie in de relatie te steken.
Bovendien, het feit dat hij verslaafd is aan wiet, en hij jou daar de schuld van geeft, maakt het allemaal nog erger en moeilijker op te lossen. Jullie lijken in een relatie te zitten waar veel verwijten heen en weer worden gegooid.
Ik ben 4,5 jaar met mijn jeugdliefde geweest. Maar op een gegeven moment kon ik niet meer bedenken waarom ik eigenlijk nog bij hem wilde zijn en heb ik het uitgemaakt. Dat zou ik jou ook aanraden... Denk goed na of je wel een toekomst met hem wilt delen? Wat heeft hij jou te bieden in een relatie? Probeer vooral niet te lang zo door te gaan! Of doe er samen wat aan of neem zelf de beslissing om hem te verlaten. Natuurlijk ben je bang om alleen te zijn na 5 jaar, dat is begrijpelijk en heeft iedereen. Dus dit mag niet de reden zijn om bij je vriend te blijven (negatief gemotiveerd)!
Succes met de beslissing..
dinsdag 1 juni 2010 om 21:34
Dit is me 1e echte serieuze relatie. Vandaar mssn dat het nog moeilijker is.
Ik wilde eerder reageren maar zat er zo doorheen dat ik nu pas reageer. Ik sta nu voor mij gevoel op een dunne draad die elke moment kan breken.
Ik weet dat ik heel naief overkom maar het doorbreken is echt vreselijk moeilijk. Loslaten doet zoveel pijn ( oke deze relatie ook)
Ik vind mn family toch ook wel belangrijk en ik snap dat ik niet voor hun een relatie moet houden. Maar voel me op dit moment heel erg gefaald. Zowel als vrouw en als vriendin.
Ik vind nergens zekerheid vandaan.
Mijn vriend die mij zo behandeld...dat moet ook iets over mij zeggen dat ik waarschijnlijk niet goed ben en een enorme zeur ben. Hij neemt nu ook steeds meer afstand.
Dit doet echt vreselijk veel pijn. Maar ik moet hiermee stoppen.
Hoe moeilijk dit ook is.
..*huil*..*huil*
Ik wilde eerder reageren maar zat er zo doorheen dat ik nu pas reageer. Ik sta nu voor mij gevoel op een dunne draad die elke moment kan breken.
Ik weet dat ik heel naief overkom maar het doorbreken is echt vreselijk moeilijk. Loslaten doet zoveel pijn ( oke deze relatie ook)
Ik vind mn family toch ook wel belangrijk en ik snap dat ik niet voor hun een relatie moet houden. Maar voel me op dit moment heel erg gefaald. Zowel als vrouw en als vriendin.
Ik vind nergens zekerheid vandaan.
Mijn vriend die mij zo behandeld...dat moet ook iets over mij zeggen dat ik waarschijnlijk niet goed ben en een enorme zeur ben. Hij neemt nu ook steeds meer afstand.
Dit doet echt vreselijk veel pijn. Maar ik moet hiermee stoppen.
Hoe moeilijk dit ook is.
..*huil*..*huil*
