Vriend wil nokken na 9 jaar...

Wat wil je zelf? Je kan gaan wachten tot hij een beslissing neemt, maar wat is je eigen beslissing?

Juist een psycholoog kan iemnad doen laten inzien dat "beren op de weg" eigen hersenspinsels zijn.Jammer dat hij dat niet wil ,zijn leven zou voor hemzelf daardoor een stuk makkelijker kunnen worden.

En hij is niet verliefd op een ander die dit proces versnelt?

Ik zou niet gaan zitten wachten. Je hoeft het niet meteen uit te maken, maar ik zou me meer op mezelf gaan richten in plaats van op hem. Koop iets leuks voor jezelf of ga iets doen met een vriendin. Dan heb je in ieder geval zelf een leuke tijd.

Ik kan me voorstellen dat dit een vreselijke situatie is voor je, maar hem onder een vergrootglas leggen gaat niet helpen als hij dat zelf niet wil.

Wat je ook kan doen is voor jezelf een tijd stellen: je geeft het bv nog twee weken en als hij dan nog niets weet ga je zelf weg. Zo hou je het een beetje in eigen hand.

Het is dat je het over 9 jaar relatie hebt, en niet 7, anders dacht ik zo dat de meneer van dit je partner was.

Mijn eerste ingeving is dat hij verliefd is op een ander.



Maar kan heel goed dat ik het mis heb natuurlijk. Zijn gevoelens voor jou zijn iig sterk bekoeld en hij verlangt van jou dat je daar iets aan doet. Dat kan niet, dat moet uit hem zelf komen. Lijkt erop dat ie zijn eigen groei en ontwikkeling in de weg zit maar dat niet kan zien, en daarom spiegelt hij dat gevoel op jou.



Als hij dingen anders wil, dan zal hij toch echt zelf zijn rol in de relatie moeten gaan inzien, en jij ook de jouwe natuurlijk. Maar je kunt heel erg lang wachten, wanneer je wacht op een heilzame warme deken van de ander die alles oplost in jezelf.



Geef zelf je grens aan: Hij gaat ook aan de relatie meewerken, of het is over. Heel vervelend, maar het is echt niet anders.

quote:Youk79 schreef op 02 juni 2010 @ 08:32:

Ik zou niet gaan zitten wachten. Je hoeft het niet meteen uit te maken, maar ik zou me meer op mezelf gaan richten in plaats van op hem. Koop iets leuks voor jezelf of ga iets doen met een vriendin. Dan heb je in ieder geval zelf een leuke tijd.

Ik kan me voorstellen dat dit een vreselijke situatie is voor je, maar hem onder een vergrootglas leggen gaat niet helpen als hij dat zelf niet wil.

Wat je ook kan doen is voor jezelf een tijd stellen: je geeft het bv nog twee weken en als hij dan nog niets weet ga je zelf weg. Zo hou je het een beetje in eigen hand.Dat is precies wat ik ook wou zeggen. Dus bij deze...

Ooit, lang geleden heb ik ook in zo'n relatie gezeten. Ik heb gewacht tot ik afgewezen werd. Daar heb ik nu nog spijt van.



Dus ik antwoord op je vraag wat je met hem moet: VERTREK! Hou de eer aan jezelf en bedank ervoor.



Mijn ex heeft me toen zo onzeker gemaakt, maar toen het eenmaal uit was, merkte ik dat de wereld niet verging en dat ik zelfs weer plezier kon hebben. En de opluchting! Dat ik eindelijk wist waar IK aan toe was. Als ik nog terug denk aan die tijd, besef ik dat ik zo onzeker werd omdat hij me eigenlijk elke dag een beetje meer afwees, wat ik ook probeerde om hem bij me te houden.

Nu heb ik al ruim anderhalf jaar de allerleukste en liefste vriend van de wereld, iemand die wel samen met mij wil zijn, ook met alle shit van familie, vrienden. En zo hoort een relatie ook te zijn!



Bedenk jezelf: Zijn verlies is jouw winst!



Sterkte!

Je zal meer respect van hem krijgen als je zelf opstapt. Dat verwacht ie ook nooit natuurlijk, aangezien hij jou te afhankelijk vindt.



Alleen op die manier trigger je hem misschien nog om te twijfelen, want zoals je hier beschrijft is hij er allang klaar mee, maar omdat jullie al zo lang een relatie hebben rekt ie het nog even uit.



Ik zou mijn portie allang aan fikkie hebben gegeven en ook niet meer hopen dat hij nog van gedachten zou willen veranderen.



Het is bij mij graag of helemaal niet.

Het eerste wat me opvalt in jouw verhaal:



Hij durft met mij de toekomst niet aan, omdat ie me niet onafhankelijk genoeg vindt (heb een parttime vaste baan en werk daarnaast als freelancer, hij heeft een hele goede vaste baan die veel verdient), ik ben te onzeker. En hij is bang dat ik niet voor hem kan zorgen als ie oud en ziek is (?). En met mijn familie is blijkbaar ook van alles mis, hij is bang dat wij tweeën daar later ook nog voor moeten zorgen.



Wat een belachelijke redenen om een relatie van negen jaar te willen beëindigen. Hallo zeg; het leven/je relatie/de ander is niet perfect. Hij zelf ook niet: De reden dat ie hier al zo lang mee rondloopt: volgens hem blijft ie nu eenmaal te lang in negatieve situaties zitten, durft er niet meteen mee te stoppen.



Het zijn ook nog eens dingen waar jij weinig tot niets aan kunt doen. Het komt mij voor dat hij zelf worstelt met allerlei zaken en dit op jou en jullie relatie projecteert, zoals Vlinder zegt. Erg jammer dat hij niet naar een psycholoog of relatietherapeut wil.



Ik kan wel zeggen: wil je zelf leven met iemand die jou na negen jaar om zulke non-redenen aan de kant wil zetten, maar ja... zo simpel is het natuurlijk niet, als je zo lang lief en leed hebt gedeeld! Wat moet dit dan moeilijk zijn. Maar probeer je eigen plan te trekken en je eigen leven te (blijven) leiden. Houd het zoveel mogelijk in de hand. Heel veel sterkte en

Hij is bang dat jij niet voor hem kan zorgen? Hoe zit dat andersom dan?

Moet jij een wereld job hebben om een relatie aan te gaan?



En stel dat je voor je ouders moet zorgen? Huh??



Hij houdt van veranderingen? In welk opzicht dan?

Samen veranderingen ondergaan kan ook heel leuk zijn..



Niet echt toffe redenaties om een relatie te beeindigen..

quote:smellycat01 schreef op 02 juni 2010 @ 08:21:

Hallo allemaal,



Ik heb eerst een tijdje mee zitten lezen hier en ga nu toch maar eens mijn verhaal hier neerzetten. Ik heb al 9 jaar een relatie met een leuke, lieve, slimme jongen…tenminste dat dacht ik. Eind vorig jaar kwam hij vanuit het niets met de boodschap dat hij twijfelde aan onze relatie. Ik schrok hier heel erg van, zeker omdat hij er blijkbaar al enkele jaren mee rondloopt. En ik dus nooit iets heb gemerkt, behalve dat hij de weken voor hij het vertelde chagrijnig en kortaf was, steeds meer voor zichzelf wilde doen. We hebben toen gepraat en gezegd: we kijken wel hoe het loopt. Maar hij zegt nu dat ie alleen maar negatiever wordt. De deur staat nog op een kier, maar ik denk dat hij em binnenkort dicht gaat gooien…



Voorgaande reacties hebben al heel veel nuttige dingen gezegd, maar ik wil nog even reageren op deze zin. Wat hebben jullie, jij en hij apart maar ook samen, gedaan om aan je relatie te werken? Als iemand aangeeft al jaren te twijfelen (jaren??!!) zou ik er wel klaar mee zijn denk ik, dat belooft sowieso niet veel goeds. Daarom twijfel ik ook of hij écht nog wil, of hij het écht nog wil proberen, of dat hij gewoon het lef niet heeft er een knoop achter te zetten. En als hij nu nog niet verliefd is op een ander, kun je zitten wachten op het moment dat hij dat wel wordt en heeeel snel klaar is met jou...



Ik vind het rot voor je! Sterkte.

Ik vind het aan de ene kant apart dat hij na 9 jaar relatie ineens met redenen aan komt zetten waarvan je je kunt afvragen hoe steekhoudend die zijn, zodat hij de relatie kan beeindigen. Aan de andere kant zegt hij al jaren te twijfelen en is het nu ineens klaar voor hem, dat kan.

Mijn gevoel zegt dat als iemand zo radicaal wil stoppen, zonder dat jij iets van die twijfels wist en met zulke argumenten, er iets anders speelt. Als hij al lang twijfelt en dingen mist, is de kans groter dat hij openstaat om verliefd te worden en er iets mee te doen. In zijn hoofd is dat legitiem want hij wilde toch al met je stoppen. Dat hij zegt dat dit niet aan de orde is zou ik niet meteen geloven, natuurlijk geeft hij dit niet toe. Maar het zou mij niet verbazen..

Een relatie van 9 jaar eindig je niet op zo'n onvolwassen manier, en zeker niet met zulke non-argumenten, tenzij er iets anders speelt. Als jij nou had geweten van zijn twijfels en hij dit al meerdere keren had besproken, is het wat anders. Dan kan de koek gewoon echt op zijn. Nee, het lijkt alsof hij nu zo snel mogelijk van de relatie af wil om niet al te zuivere redenen.

Toevoeging; toen mijn vriend opeens zich radicaal anders ging gedragen naar mij toe (ik kon niks goed doen, leek hem in de weg te zitten, irriteerde zich aan alles en vond niks leuk) vroeg ik wat er in godsnaam aan de hand was. Niks, hij had het druk op zijn werk..maar ik voelde dat het niet klopte. Tijdje later biechtte hij op verliefd te zijn op een ander, ik zat hem dus echt in de weg. Wat hij in mij waardeerde, was ineens niet meer leuk en irritant.

Niet raar als hij mij constant zat te vergelijken met degene op wie hij verliefd was, daar kon ik echt niet tegenop. Hij "moest" bij mij zijn terwijl hij eignelijk bij die ander wilde zijn, daar wordt een mens nukkig en vervelend van.

Eerlijk gezegd klinkt het alsof hij geen beslissing durft te nemen omdat hij jou geen pijn wil doen, hij haalt er van alles bij (je ouders die later verzorgd moeten worden? Wat is dát nou voor reden?), maar waar het om draait (imho) is dat hij gewoon niet meer van je houdt, niet goed weet waarom niet (of wel, maar die redenen vind hij te erg om te zeggen, behalve het 'afhankelijke' wat je zou hebben).



Tja... mijn advies zou zijn, kappen, zelf opstappen en de eer aan jezelf houden. Maar wat al eerder gezegd is, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Aan de andere kant, het is wel dé manier voor hem om er achter te komen of het nog wat kan worden of niet. Zolang je daar blijft, blijft bij hem dit gevoel hangen. Daarbij, als je zelf opstapt, is dat hele 'afhankelijke' agrument van hem in één veeg van tafel.

quote:smellycat01 schreef op 02 juni 2010 @ 08:21:





. En hij is bang dat ik niet voor hem kan zorgen als ie oud en ziek is (?). En met mijn familie is blijkbaar ook van alles mis, hij is bang dat wij tweeën daar later ook nog voor moeten zorgen.

Oh ja relatietherapeut / psycholoog wil ie absoluut niet. Wat moet je nou met zo’n vent?



Rare redenen. Klinkt als iemand die overal bang voor is, die ook eigenlijk helemaal geen verandering wil, hoewel je dat wel schrijft.

Ik hoop niet dat je gaat wachten tot hij alleen (!) besluit of jullie nog een relatie hebben. Probeer je voor te stellen hoe jouw leven er uit zou zien zonder deze relatie.

Smellycat, gaat hij je uit de weg, wil hij veel alleen doen? En als jullie samen iets doen, is hij dan wel te genieten?

Wat is er voor jezelf nog de meerwaarde van als bovenstaande zo is? Als iemand niet bij je wil zijn en het alleen als vervelend en als verplichting beschouwt om tijd samen door te brengen, dan zou ik bedanken.

Je stelt je inderdaad erg afhankelijk op. Daarin heeft hij gelijk.



Wat verwacht je als hij wel met je verder wil?

Denk je dat zijn gevoelens zomaar ineens veranderen?

Hij ziet zich met jou niet oud worden. Dat wil niet zeggen dat ie niet aan je kan blijven hangen, maar wil jij dat?



Ik zie trouwens niet in waarom hij in therapie zou moeten. Naar mate je iets minder wil, zie je meer beren op de weg. Als je iets graag wil ben je eerder (overmatig) optimistisch.

Ik zou hem voorstellen 100% voor jou en de relatie te gaan of niet. Aan hem de keuze....moeilijk maar als iemand niet wil dan komt er op een andere manier wel een einde aan.



Je kan dan beter doorpakken dan lang ongelukkig te blijven aanmodderen.



Sterkte!

Smeltycat, wat iedereen in je omgeving ook adviseert, doe wat JIJ vindt wat je doen moet. Ga niet iets doen wat anderen je aanpraten maar neem je eigen beslissing. Anders krijg je later spijt dat je het niet hebt gedaan op jouw manier.

Als jij het gevoel hebt om niet direct op te stappen moet je het niet doen wat anderen ook zeggen.

quote:smellycat01 schreef op 02 juni 2010 @ 08:21:

Eind vorig jaar kwam hij vanuit het niets met de boodschap dat hij twijfelde aan onze relatie. Ik schrok hier heel erg van, zeker omdat hij er blijkbaar al enkele jaren mee rondloopt. En ik dus nooit iets heb gemerkt, behalve dat hij de weken voor hij het vertelde chagrijnig en kortaf was, steeds meer voor zichzelf wilde doen.Hij denkt al jaren ergens over na, dat behoorlijk fundamenteel is, zonder dat aan jou te vertellen of met jou te overleggen? Geldt dat voor meer belangrijke beslissingen in jullie relatie? Hoe was het contact over andere zaken?quote:We hebben toen gepraat en gezegd: we kijken wel hoe het loopt.Jullie hebben geen concrete afspraken gemaakt van het soort 'we gaan hier aan werken' of 'we gaan dit nu anders aanpakken'? Weet je eigenlijk wel echt wat hem nu precies dwars zit?quote:Maar hij zegt nu dat ie alleen maar negatiever wordt.Als hij vooral veel nadenkt, weinig doet en weinig voelt, dan lijkt me die kans heel erg groot. Hij zit dan in zijn hoofd en hij kan ongetwijfeld heel goed bedenken wat er allemaal mis is met een leven met jou. Op iedere situatie valt tenslotte wel iets aan te merken, en in je hoofd kun je al die dingen lekker buiten proportioneel uitvergroten.quote:De redenen voor zijn twijfel? Hij houdt van veranderingquote:alles moet bij hem ver van tevoren geregeld en afgebakend zijn.

Huh? Ofwel hij houdt van verandering = onzekerheid, ofwel hij houdt van duidelijke plannen en afspraken = zekerheid.

Volgens mij kan het niet alletwee.

quote:is misschien wel niet geschikt voor een lange relatie.Wat een onzin! Hij was de voorgaande 9 jaar toch ook geschikt!quote:En misschien het beruchte dertigersdilemma, zegt hij zelf.'Berucht'. Persoonlijk kende ik de term niet eens voor ik het viva-forum vond, maar goed, 'berucht' dan maar. Als hij denkt dat een een 'berucht' psychologisch hobbeltje op zijn pad heeft gevonden, dan zou therapie, coaching of in ieder geval steun van een onafhankelijke derde juist wel heel goed kunnen helpen. Overigens ben ik niet zo dol op dit soort labeltjes, het is net of het opeens 'legitiem' is om te twijfelen en je eigen en andermans leven volkomen op de kop te zetten omdat er nu eenmaal een 'berucht' dertigersdilemma dan wel mid life crisis is benoemd. Flauwekul. een echt sterk mens wil weten wat de oorzaak is van zijn/haar veranderde visie en dromen, los van populaire termen en labeltjes.quote:Hij durft met mij de toekomst niet aan, omdat ie me niet onafhankelijk genoeg vindt (heb een parttime vaste baan en werk daarnaast als freelancer, hij heeft een hele goede vaste baan die veel verdient), ik ben te onzeker.Gaat dit over jouw baan en carriere, of gaat het over jouw persoon??quote:En hij is bang dat ik niet voor hem kan zorgen als ie oud en ziek is (?).Het staat dus al vast dat hij en oud en ziek wordt in de toekomst. Geen twijfel mogelijk. Wel een optimist, die vent van jou.quote:En met mijn familie is blijkbaar ook van alles mis, hij is bang dat wij tweeën daar later ook nog voor moeten zorgen.

Hij heeft zelf ook nog ouders. Ik durf wel te beweren dat die ook enige jaren ouder zijn dan hij en jij. Moeten die dan niet verzorgd worden straks? Waar komt dit hele idee van verzorging eigenlijk vandaan? Is dat gangbaar in de omgeving waar hij vandaan komt? Voelt hij zich verplicht om mensen te ondersteune omdat hij een goede baan heeft? hebben jullie extra kamertjes voor eventuele invalide bejaarde familieleden ingericht? Hier ooit over gesproken?



OF: heeft hij (meer of minder terechte) redenen om te vinden dat jouw familie wel erg op jullie (lees: op hem) steunt??

[quote De reden dat ie hier al zo lang mee rondloopt: volgens hem blijft ie nu eenmaal te lang in negatieve situaties zitten, durft er niet meteen mee te stoppen.[/quote]

Oh ja, is dat een patroon? Is dat op andere vlakken ook hget geval? heb jij of jij daar voorbeelden van? Als hem da hindert, is dat dan niet extra reden om eens met een professional te gaan praten?



quote:Het vervelende is dat we samen recentelijk nog dingen gepland hebben, wat ik als een teken van vertrouwen zag: nieuwe tuin aangelegd, vakantie gepland met zijn ouders. Dan zegt ie achteraf: dat was een stom idee.Blijkbaar is er tussen toen en nu iets veranderd, wat maakt dat de twijfels die hij eerst jarenlang weg stopte, nu opeens eruit komen. Wat is dat iets? Is er iets voorgevallen tussen jullie? Heeft hij ergens schrik over gehad?quote:Maar daar heb ik ook niet zoveel aan;ik zit nu in een soort niemandsland.Ja hallo! Waar is jouw actie om deze relatie te redden?? Waar is jouw 'ik vecht voor ons'-mentaliteit? Waar is jouw 'ik heb jou zoveel te bieden'-donderspeech voor hem?? Je geeft het bij voorbaat al op! Nogmaals: is dit beslisgedrag (door hem, jij wacht af en accepteert zijn eindoordeel) hoe het altijd bij jullie ging??quote:Hij gaat binnenkort een beslissing nemen en daar moet ik me bij neerleggen.En wat doe jij allemaal om die beslissing te beïnvloeden? Wat die jij om de onderste steen boven te krijgen in dit verhaal?quote:Ik had ook zelf op kunnen stappen, maar dat vind ik heel moeilijk.Dat zou anders wel een beslissing door jou zelf zijn. Misschien niet eens zo'n gek idee.quote:Oh ja relatietherapeut / psycholoog wil ie absoluut niet.En jij wel? Kun je beargumenteren waarom? Kun je hem overtuigen?quote:Wat moet je nou met zo'n vent?

Schop onder z'n hol geven wat mij betreft. Ik vind eerlijk gezegd dat hij erg makkelijk uitcheckt, zonder te willen kijken naar onderliggende motieven of oorzaken. Dat lijkt me voor hem niet slim, omdat hij ook in zijn nieuwe leven zichzelf, met al zijn rare angsten en zorgen, wel meeneemt. Het zou dus een buitenkansje zijn om nu wat meer inzicht in zijn eigen drijfveren te krijgen.

Van jou vind ik het vooral onbegrijpelijk dat je alles zomaar lijkt te laten gebeuren. Waar is jouw initiatief gebleven?

Hij durft met mij de toekomst niet aan, omdat ie me niet onafhankelijk genoeg vindt (heb een parttime vaste baan en werk daarnaast als freelancer, hij heeft een hele goede vaste baan die veel verdient), ik ben te onzeker. En hij is bang dat ik niet voor hem kan zorgen als ie oud en ziek is (?). En met mijn familie is blijkbaar ook van alles mis, hij is bang dat wij tweeën daar later ook nog voor moeten zorgen.



Nou als ik het zo hoor vind ik dit best wel een egoïstische en ondankbare instelling en dat na 9 jaar. Ik vind dit eigenlijk ook niet echt klinken als 'houden van'.

Houdt hij normaal wel rekening met jouw gevoelens en wat jij wilt? Het lijkt net alsof hij alleen in de relatie zit.

Ik zou als ik jou was maar eens goed op een rij zetten, wat jij wilt.



Je bent het toch waard dat iemand 100% voor je gaat. Ik zou hem voor het blok zetten en kan of wil hij die keuze niet maken, dan moet jij die keuze maken.

Moeilijk, maar denk aan jouw eigen levensgeluk.

Ook ik vind het rare redenen en denk dat er iets anders aan de hand is.

Hij vindt je te afhankelijk, trek nu 'lekker' je eigen plan. Ga ter afleiding leuke dingen doen met vriendinnen en denk goed na of jij wel zo verder wil. En als hij wel bij je besluit te blijven en jij wilt dat ook, wat je veranderd wil zien (zodat je niet over 6 maanden weer in dezelfde situatie zit).

Ik wens je veel sterkte toe.