Kinderen
alle pijlers
vriendinnetjes maken
woensdag 9 juni 2010 om 22:20
hoi,
Ik heb me pas aangemeld op dit forum. Ik zou graag wat tips-advies willen van andere mensen over het volgende; mijn dochter van 8 jaar heeft sinds een tijdje moeite met het maken van vriendinnetjes. Ze wil dan na schooltijd graag met iemand spelen maar iedereen is al bezet of gaat iets afspreken met het vaste vriendinnetje.
Mij dochter zegt zelf dat ze vaak niet mee mag doen met andere meisjes. En als ze dan wel mee mag doen moet ze zich precies aan hun regeltjes houden. Het is al vaker voorgekomen dat een van die meisjes dan zegt; als je het niet zo doet als ik zeg, dan ben ik je vriendin niet meer.
Mijn dochter is hier heel gevoelig voor en kan zich niet voorstellen dat ze zelf ooit zoiets zou zeggen.
Ook begrijp ik uit verhalen van haar dat twee meisjes niet willen dat ze tussen hen inkomt. Groepjes/vriendschappen worden hechter op deze leeftijd, merk ik, en ik vind dat meisjes heel kattig en geniepig kunnen zijn.
Ik kan soms wel boos over worden. Dat laat ik niet aan mn dochter merken maar ik probeer haar dan tips te geven om er op een positieve manier mee om te gaan.
maar moeilijk vind ik het wel. Ik herken het ook wel van vroeger; ik speelde liever met de jongens, die spelen ruw en zijn makkelijker in de omgang.
Mijn vraag aan jullie is nu dus; heb je tips of ervaringen waar ik (en dus mijn dochter) wat mee kan? Of alleen ervaringen die je met me wilt delen, ook van harte welkom.
Oh ja ze zit wel op sport (2) en ze zingt ook nog in een kinderkoortje. Hier heeft ze leuke contacten maar daar blijft het dan ook bij.
Alvast bedankt!
Ik heb me pas aangemeld op dit forum. Ik zou graag wat tips-advies willen van andere mensen over het volgende; mijn dochter van 8 jaar heeft sinds een tijdje moeite met het maken van vriendinnetjes. Ze wil dan na schooltijd graag met iemand spelen maar iedereen is al bezet of gaat iets afspreken met het vaste vriendinnetje.
Mij dochter zegt zelf dat ze vaak niet mee mag doen met andere meisjes. En als ze dan wel mee mag doen moet ze zich precies aan hun regeltjes houden. Het is al vaker voorgekomen dat een van die meisjes dan zegt; als je het niet zo doet als ik zeg, dan ben ik je vriendin niet meer.
Mijn dochter is hier heel gevoelig voor en kan zich niet voorstellen dat ze zelf ooit zoiets zou zeggen.
Ook begrijp ik uit verhalen van haar dat twee meisjes niet willen dat ze tussen hen inkomt. Groepjes/vriendschappen worden hechter op deze leeftijd, merk ik, en ik vind dat meisjes heel kattig en geniepig kunnen zijn.
Ik kan soms wel boos over worden. Dat laat ik niet aan mn dochter merken maar ik probeer haar dan tips te geven om er op een positieve manier mee om te gaan.
maar moeilijk vind ik het wel. Ik herken het ook wel van vroeger; ik speelde liever met de jongens, die spelen ruw en zijn makkelijker in de omgang.
Mijn vraag aan jullie is nu dus; heb je tips of ervaringen waar ik (en dus mijn dochter) wat mee kan? Of alleen ervaringen die je met me wilt delen, ook van harte welkom.
Oh ja ze zit wel op sport (2) en ze zingt ook nog in een kinderkoortje. Hier heeft ze leuke contacten maar daar blijft het dan ook bij.
Alvast bedankt!
woensdag 9 juni 2010 om 22:36
Vivanina, het lijkt me zelf heel vervelend om eigenlijk een beetje machteloos toe te 'moeten' kijken. Maar uiteindelijk is het wel je dochter die de vriendschappen moet maken en houden.
Heeft je dochter eigenlijk zelf problemen met hoe het nu gaat? Ik kan me zelf als kind nl. niet echt herinneren dat ik het spelen heer erg miste. Ik was graag alleen en voelde me niet eenzaam ofzo. ik had genoeg aan de paar contacten (en buurkinderen) die ik had. Misschien dat je dochter er zelf ook geen problemen mee heeft?
Zijn er geen vriendinnetjes meer die ze vroeger ook had toen ze nog wat kleiner was?
Heeft je dochter eigenlijk zelf problemen met hoe het nu gaat? Ik kan me zelf als kind nl. niet echt herinneren dat ik het spelen heer erg miste. Ik was graag alleen en voelde me niet eenzaam ofzo. ik had genoeg aan de paar contacten (en buurkinderen) die ik had. Misschien dat je dochter er zelf ook geen problemen mee heeft?
Zijn er geen vriendinnetjes meer die ze vroeger ook had toen ze nog wat kleiner was?
woensdag 9 juni 2010 om 22:38
Ik zou je dochter verder leren om energie te steken in vriendinnetjes die leuk zijn. Dus als jij denkt dat het meidengroepje jouw dochter geen goed doet, leer haar dan ook dat het anders kan. En dat het vooral niks over haar zegt, maar meer iets over die meiden. Dat geeft haar tools om gedrag niet op zichzelf te betrekken.
Verder is een gesprek op school misschien raadzaam? Wellicht dat de leerkracht het geklit van sommige kinderen (meestal meisjes) wat kan afremmen?
Verder is een gesprek op school misschien raadzaam? Wellicht dat de leerkracht het geklit van sommige kinderen (meestal meisjes) wat kan afremmen?
woensdag 9 juni 2010 om 22:41
Misschien heeft de leerkracht van je dochter tips voor je? Die kan aan de situatie op zich natuurlijk niet zoveel veranderen, maar misschien heeft hij/zij een idee welke kinderen misschien wel vriendinnen willen worden of in ieder geval een keertje met je dochter willen afspreken om te spelen. Omdat hij/zij die groep kinderen de hele dag meemaakt ziet die misschien dat er kinderen zijn die op hun beurt niet zo goed naar jou dochter durven te stappen om te spelen maar dat best zouden willen.
Iets anders
woensdag 9 juni 2010 om 22:43
Ja, mijn dochter vindt het zelf juist heel jammer. Ze wil graag spelen met andere kinderen. Het is ook niet zo dat ze nooit speelt hoor maar ik merk heel vaak dat dezelfde meisjes elkaar opzoeken en dat zij daar op een of andere manier niet bij "mag"
Ze zegt zelf; ik snap het niet, dat ik dan niet mee mag doen. of dat ze met iemand aan het spelen is en dan komt er een ander meisje en gaan die twee samen spelen en wordt ze verder genegeerd ("ze deden net of ik er niet was") dat doet me echt zeer. Er mogen ook vaak wel kinderen bij haar spelen en het kan ook vaak wel (qua werk en zo)
Tja ik weet niet waar het aan ligt.
Ze heeft wel in de jaren hiervoor met iedereen gespeelt, ze kon gewoon goed met iedereen. Je ziet vaak groepjes/tweetallen ontstaan, en dat is met haar dus niet gebeurd.
Ze zegt zelf; ik snap het niet, dat ik dan niet mee mag doen. of dat ze met iemand aan het spelen is en dan komt er een ander meisje en gaan die twee samen spelen en wordt ze verder genegeerd ("ze deden net of ik er niet was") dat doet me echt zeer. Er mogen ook vaak wel kinderen bij haar spelen en het kan ook vaak wel (qua werk en zo)
Tja ik weet niet waar het aan ligt.
Ze heeft wel in de jaren hiervoor met iedereen gespeelt, ze kon gewoon goed met iedereen. Je ziet vaak groepjes/tweetallen ontstaan, en dat is met haar dus niet gebeurd.
woensdag 9 juni 2010 om 22:50
oeps, ik zie dat terwijl aan het tiepen was (gaat niet zo snel, hihi) er meer reacties gekomen zijn. Super bedankt dat jullie meedenken!
Ja ik heb het er aleens met haar juf over gehad. Die zegt dat ze verder goed in de groep ligt. Ze is ook altijd behulpzaam naar anderen toe en heel spontaan.
Het klitten is iets waar ze dus idd niet aan mee doet.
Ja ik heb het er aleens met haar juf over gehad. Die zegt dat ze verder goed in de groep ligt. Ze is ook altijd behulpzaam naar anderen toe en heel spontaan.
Het klitten is iets waar ze dus idd niet aan mee doet.
woensdag 9 juni 2010 om 22:58
vivanina, ken je sommige ouders van kinderen en heb je goed/redelijk contact met ze? Misschien dat het een idee is om via de ouders eens te vragen hoe zij denken dat het contact verloopt. Het is nl. ook aan de ouders (vind ik) om hun kinderen te leren dat je niet op zo'n manier (negeren bijvoorbeeld) met andere kinderen omgaat.
Vriendschappen kun je niet afdwingen en dat zul je ook niet bedoelen denk ik. Maar als ouder zou ik het wel willen weten als mijn dochter zich zo gedraagt naar een ander kind. Omdat ik mijn kind dan zou willen leren dat je daar mensen (onbedoelt of niet) mee kwetst.
Dus een idee om het via anderen (juf, ouders, etc,) op te pakken?
Vriendschappen kun je niet afdwingen en dat zul je ook niet bedoelen denk ik. Maar als ouder zou ik het wel willen weten als mijn dochter zich zo gedraagt naar een ander kind. Omdat ik mijn kind dan zou willen leren dat je daar mensen (onbedoelt of niet) mee kwetst.
Dus een idee om het via anderen (juf, ouders, etc,) op te pakken?
woensdag 9 juni 2010 om 23:15
poeh, daar zeg je zoiets schouderklopje...
dat lijkt me ontzettend moeilijk. Eigenlijk zou dat heel goed zijn ja, om het er eens met die moeders over te hebben.
Ik spreek ze wel eens maar om dit nu zo aan hen te vertellen?
Het voelt zo...kinderachtig/ onaardig om dit over hun dochter te vertellen.
Maar je hebt helemaal gelijk
dat lijkt me ontzettend moeilijk. Eigenlijk zou dat heel goed zijn ja, om het er eens met die moeders over te hebben.
Ik spreek ze wel eens maar om dit nu zo aan hen te vertellen?
Het voelt zo...kinderachtig/ onaardig om dit over hun dochter te vertellen.
Maar je hebt helemaal gelijk
woensdag 9 juni 2010 om 23:21
Tja, wat heet onaardig of kinderachtig. Het gaat er toch ook om hoe je iets verteld en waarom je iets verteld?
Je maakt je A: ten eerste beginnend zorgen om je dochter. Omdat je het jammer vind dat wat in potentie leuke vriendschappen zouden kunnen zijn, op deze manier verlopen.
En kinderen B: op deze leeftijd heel erg gevoelig en bewust worden voor binnen/buitengesloten worden.
Het hoeft niet als een veroordeling gebracht te worden. Maar door sec. al je zorgen uit te spreken en te vragen aan die ouders hoe zij denken dat het contact verloopt tussen de kinderen en of ze eens navraag zouden willen doen bij hun dochters hoe tegen de vriendschap aangekeken wordt, zou het gesprek misschien open gegooid kunnen worden?
Maar goed, dit hangt erg af van de welwillendheid van ouders. Nogmaals, ik zou als ouder "schrikken" van zulk gedrag (nou ja, het onwenselijk vinden) en ik zou daar voor mezelf een taak voelen om mijn dochter te leren niet zo met andere mensen om te gaan. Ik kan me niet voorstellen dat er niet meer ouders zijn die daar de redelijkheid van inzien toch?!
Je maakt je A: ten eerste beginnend zorgen om je dochter. Omdat je het jammer vind dat wat in potentie leuke vriendschappen zouden kunnen zijn, op deze manier verlopen.
En kinderen B: op deze leeftijd heel erg gevoelig en bewust worden voor binnen/buitengesloten worden.
Het hoeft niet als een veroordeling gebracht te worden. Maar door sec. al je zorgen uit te spreken en te vragen aan die ouders hoe zij denken dat het contact verloopt tussen de kinderen en of ze eens navraag zouden willen doen bij hun dochters hoe tegen de vriendschap aangekeken wordt, zou het gesprek misschien open gegooid kunnen worden?
Maar goed, dit hangt erg af van de welwillendheid van ouders. Nogmaals, ik zou als ouder "schrikken" van zulk gedrag (nou ja, het onwenselijk vinden) en ik zou daar voor mezelf een taak voelen om mijn dochter te leren niet zo met andere mensen om te gaan. Ik kan me niet voorstellen dat er niet meer ouders zijn die daar de redelijkheid van inzien toch?!
woensdag 9 juni 2010 om 23:23
donderdag 10 juni 2010 om 00:49
Maar vind de moeder hier het geen groter probleem als de dochter?
Te vroeg naar andere moeders toe stappen kan volgens mij ook meer problemen geven dan het oplossen.
Op deze leeftijd wisselen meisjes geloof ik nog wel een paar keer van beste vriendin.
Als vivanina's dochter verder wel contacten heeft,vrolijk is en niet echt gepest word kun je het de meiden beter zelf uit laten zoeken denk ik..
Te vroeg naar andere moeders toe stappen kan volgens mij ook meer problemen geven dan het oplossen.
Op deze leeftijd wisselen meisjes geloof ik nog wel een paar keer van beste vriendin.
Als vivanina's dochter verder wel contacten heeft,vrolijk is en niet echt gepest word kun je het de meiden beter zelf uit laten zoeken denk ik..
donderdag 10 juni 2010 om 08:23
Nee troeta, het is echt mijn dochter die daar s'avonds als ik haar naar bed breng om moet huilen.
En ja, ze heeft verder wel contacten maar juist het aantrekken afstoten van de meisjes waar ze eerst regelmatig mee speelde vindt ze zo moeilijk.
En ja schouderklopje het is inderdaad hoe je het brengt en dat kan ik gelukkig altijd wel goed, alleen ik merk dat dit me echt veel doet en dan wordt ik meestal zo rood als een tomaat.
Maar goed, het lijkt me idd heel goed om het te doen. Eerst maar eens navragen hoe hun dochters tegen de vriendschap aankijken.
Bedankt!
En ja, ze heeft verder wel contacten maar juist het aantrekken afstoten van de meisjes waar ze eerst regelmatig mee speelde vindt ze zo moeilijk.
En ja schouderklopje het is inderdaad hoe je het brengt en dat kan ik gelukkig altijd wel goed, alleen ik merk dat dit me echt veel doet en dan wordt ik meestal zo rood als een tomaat.
Maar goed, het lijkt me idd heel goed om het te doen. Eerst maar eens navragen hoe hun dochters tegen de vriendschap aankijken.
Bedankt!
donderdag 10 juni 2010 om 08:32
quote:Troeta schreef op 10 juni 2010 @ 00:49:
Te vroeg naar andere moeders toe stappen kan volgens mij ook meer problemen geven dan het oplossen.
Ik denk ook niet dat je het als ouder zou moeten willen "oplossen" in de gebruikelijke betekenis van het woord. Ik denk dat je als ouder moet willen helpen om de omstandigheden zo te scheppen, dat de kinderen het zelf op kunnen lossen.
En als dat betekend dat je de kinderen helpt om inzicht te geven in wat hun gedrag voor effect heeft op anderen, je de kinderen mogelijkheden biedt om zich anders op te stellen.
Dat wil daarmee niet zeggen dat de kinderen wel vriendjes zullen worden van elkaar. Want voor hetzelfde geld is het echt zo dat de meisjes geen vriendschap behoefte hebben aan haar dochter. Maar dan kan dat iig wel een stuk duidelijker worden. Ok, misschien even pijnlijk. Maar wel eerlijk. Beter (lijkt mij) dan genoeg te zijn op het moment dat je niemand anders hebt om mee te spelen en vervolgens laten vallen als een baksteen als je andere vriendinnetje komt opdagen.
Daar kan je als kind als mens gewoon heel onzeker van worden.
Te vroeg naar andere moeders toe stappen kan volgens mij ook meer problemen geven dan het oplossen.
Ik denk ook niet dat je het als ouder zou moeten willen "oplossen" in de gebruikelijke betekenis van het woord. Ik denk dat je als ouder moet willen helpen om de omstandigheden zo te scheppen, dat de kinderen het zelf op kunnen lossen.
En als dat betekend dat je de kinderen helpt om inzicht te geven in wat hun gedrag voor effect heeft op anderen, je de kinderen mogelijkheden biedt om zich anders op te stellen.
Dat wil daarmee niet zeggen dat de kinderen wel vriendjes zullen worden van elkaar. Want voor hetzelfde geld is het echt zo dat de meisjes geen vriendschap behoefte hebben aan haar dochter. Maar dan kan dat iig wel een stuk duidelijker worden. Ok, misschien even pijnlijk. Maar wel eerlijk. Beter (lijkt mij) dan genoeg te zijn op het moment dat je niemand anders hebt om mee te spelen en vervolgens laten vallen als een baksteen als je andere vriendinnetje komt opdagen.
Daar kan je als kind als mens gewoon heel onzeker van worden.
