Kinderen
alle pijlers
zwanger worden?
zaterdag 12 juni 2010 om 12:46
hoi, mijn man en ik hebben het er de laatste tijd steeds vaker over om een kindje te krijgen. Hij wil het super graag en ik wil ook heel graag een kindje hoor, maar ik zie er eigenlijk best tegen op om zwanger te worden. Ik vind het gewoon eng. Volgens mij heeft dat er vooral mee te maken dat ik niet weet wat me te wachten staat. En ook de bevalling lijkt me echt verschrikkelijk 
Wie kan mij uit ervaring geruststellen?
Wie kan mij uit ervaring geruststellen?
zaterdag 12 juni 2010 om 12:57
tulpje waarom verdiep je er niet in? Koop een boek over zwangerschap, daar staat vaak duidelijk in wat er allemaal gaat gebeuren. Praat met mensen in je omgeving die al een kind hebben gekregen en hoe zij dat hebben ervaren.
Bang zijn voor het onbekende is heel normaal, heb er zelf ook last van. Maak van het tot nu toe nog abstracte begrip zwanger zijn een meer realistisch beeld.
Bang zijn voor het onbekende is heel normaal, heb er zelf ook last van. Maak van het tot nu toe nog abstracte begrip zwanger zijn een meer realistisch beeld.
zaterdag 12 juni 2010 om 13:01
Zwanger zijn... Ik vind het heel vaak hetzelfde als niet zwanger zijn, alleen dan dikker
De eerste drie maanden voelde ik me alsof ik door een vrachtwagen overreden was. Moe en brak! Voor de rest merk je er die eerste tijd niks van, tenzij je misselijk bent, maar dat ben ik gelukkig niet geweest.
Mijn ervaring tot nu toe is dat je meegroeit met elke fase. Waar ik eerst de zenuwen kreeg van het idee alleen al, ben ik nu toch voorzichtig begonnen met kleertjes kopen. Aan de bevalling moet ik werkelijk nog niet denken, maar over een week of 20 ben ik er wel zo'n beetje aan toe en overleef ik dat ook wel weer
Elke fase kom je weer dingen tegen die doodeng zijn en elke keer overwin je dat. Dat zie ik bij mezelf, dat zie ik bij anderen hier op het forum. Gewoon op jezelf vertrouwen dat jij het ook kunt, miljoenen vrouwen zijn je voorgegaan
De eerste drie maanden voelde ik me alsof ik door een vrachtwagen overreden was. Moe en brak! Voor de rest merk je er die eerste tijd niks van, tenzij je misselijk bent, maar dat ben ik gelukkig niet geweest.
Mijn ervaring tot nu toe is dat je meegroeit met elke fase. Waar ik eerst de zenuwen kreeg van het idee alleen al, ben ik nu toch voorzichtig begonnen met kleertjes kopen. Aan de bevalling moet ik werkelijk nog niet denken, maar over een week of 20 ben ik er wel zo'n beetje aan toe en overleef ik dat ook wel weer
Elke fase kom je weer dingen tegen die doodeng zijn en elke keer overwin je dat. Dat zie ik bij mezelf, dat zie ik bij anderen hier op het forum. Gewoon op jezelf vertrouwen dat jij het ook kunt, miljoenen vrouwen zijn je voorgegaan
Ook als je naast me ligt, je gezicht opnieuw het mooiste blijkt te zijn
zaterdag 12 juni 2010 om 13:01
Ik vond het voor ik zwanger was ook wel eng. Maar nu ben ik 21 weken zwanger en vind er eigenlijk geen ruk aan! Moet ook zeggen dat ik weinig om te klagen heb haha.
Ik heb me ingelezen op zwangerschap[/baby-websites en hier op de kinderpijler verschrikkelijk veel geleerd.
Over de bevalling kan ik je nog niet veel vertellen, maar er is hier ook een 'vertel hier over je bevallingsfeest' topic.
Niet alles hoeft dus verschrikkelijk te zijn!
Ik heb me ingelezen op zwangerschap[/baby-websites en hier op de kinderpijler verschrikkelijk veel geleerd.
Over de bevalling kan ik je nog niet veel vertellen, maar er is hier ook een 'vertel hier over je bevallingsfeest' topic.
Niet alles hoeft dus verschrikkelijk te zijn!
zaterdag 12 juni 2010 om 13:08
He plakkie ook hier!
Die bevalling, tja... Zag er ook huizenhoog tegenop en het is me 1000% meegevallen. Het zwanger zijn daarentegen vond ik niks aan, maar ik had dan ook heel veel kwaaltjes. Dat is voor iedereen verschillend dus.
Laat je kinderwens dus niet beinvloeden door die angst, hoe het gaat lopen bij jou is toch niet te voorspellen. Bevallen doet pijn ja, maar gelukkig mag je om pijnstilling vragen als je het echt niet meer uithoudt.
Die bevalling, tja... Zag er ook huizenhoog tegenop en het is me 1000% meegevallen. Het zwanger zijn daarentegen vond ik niks aan, maar ik had dan ook heel veel kwaaltjes. Dat is voor iedereen verschillend dus.
Laat je kinderwens dus niet beinvloeden door die angst, hoe het gaat lopen bij jou is toch niet te voorspellen. Bevallen doet pijn ja, maar gelukkig mag je om pijnstilling vragen als je het echt niet meer uithoudt.
Winter is the season in which people try to keep the house as warm as it was in the summer, when they complained about the heat.
zaterdag 12 juni 2010 om 13:11
haha ja, ik begrijp ook wel dat je inderdaad mee zult groeien met elke fase. Je gaat steeds een stapje verder zeg maar. Zoveel vrouwen zijn zwanger (geweest) dus ik zal het zelf ook wel overleven 
Moe en brak zijn, tja, dat hoort er bij, dat zal allemaal wel gaan. Maar al die onderzoeken in het ziekenhuis? Daar zie ik dan alweer tegenop. Hoevaak moet je daar eigenlijk heen? Je krijgt een keer een echo, maar moet je tussendoor ook vaak langs voor onderzoeken? En wat voor onderzoeken dan?
Moe en brak zijn, tja, dat hoort er bij, dat zal allemaal wel gaan. Maar al die onderzoeken in het ziekenhuis? Daar zie ik dan alweer tegenop. Hoevaak moet je daar eigenlijk heen? Je krijgt een keer een echo, maar moet je tussendoor ook vaak langs voor onderzoeken? En wat voor onderzoeken dan?
zaterdag 12 juni 2010 om 13:15
Niks spectaculairs hoor
De eerste keer kom je alleen even kletsen met de verloskundige. Dan wil ze weten wat je medische achtergrond is, zodat ze goed kan inschatten of je bij haar op de goede plek bent of bijv. beter door een gynaecoloog kan worden begeleid.
Tussen 8 en 12 weken zo'n beetje doe je dan een bloedonderzoek, ik ben alweer vergeten waarop, maar dat stelt ook niks voor. In die tijd heb je ook de eerste echo en dan zie je het hartje kloppen als het goed is. Dat is hartstikke leuk, om je eigen kindje te zien spartelen en springen
Nou en verder ga je elke vier weken heen en meet ze je bloeddruk en kun je even lekker klagen over je kwaaltjes en voelt ze even aan je buik en luistert ze naar het hartje.
De eerste 20 weken is er weinig spektakel bij hoor Over daarna kan ik nog niks zeggen Oh ja en met 20 weken heb je de 20 weken echo en gaan ze nog een keer kijken of de baby gezond is en alle onderdelen ontwikkeld zijn en of het kind goed groeit.
De eerste keer kom je alleen even kletsen met de verloskundige. Dan wil ze weten wat je medische achtergrond is, zodat ze goed kan inschatten of je bij haar op de goede plek bent of bijv. beter door een gynaecoloog kan worden begeleid.
Tussen 8 en 12 weken zo'n beetje doe je dan een bloedonderzoek, ik ben alweer vergeten waarop, maar dat stelt ook niks voor. In die tijd heb je ook de eerste echo en dan zie je het hartje kloppen als het goed is. Dat is hartstikke leuk, om je eigen kindje te zien spartelen en springen
Nou en verder ga je elke vier weken heen en meet ze je bloeddruk en kun je even lekker klagen over je kwaaltjes en voelt ze even aan je buik en luistert ze naar het hartje.
De eerste 20 weken is er weinig spektakel bij hoor Over daarna kan ik nog niks zeggen Oh ja en met 20 weken heb je de 20 weken echo en gaan ze nog een keer kijken of de baby gezond is en alle onderdelen ontwikkeld zijn en of het kind goed groeit.
Ook als je naast me ligt, je gezicht opnieuw het mooiste blijkt te zijn
zaterdag 12 juni 2010 om 13:20
Zwanger zijn is niet geweldig (al zijn er vrouwen die er anders over denken) en bevallen is zeker geen feestje. Maar je doet het voor het mooiste dat je ooit zal meemaken.
En wees eerlijk, veel vrouwen doen het zelfs voor een tweede of derde keer, dus hoe erg kan het nu zijn?
Vertrouw erop dat ook jouw lichaam dit prima kan, dat is geen reden om geen kinderen te krijgen lijkt mij.
En wees eerlijk, veel vrouwen doen het zelfs voor een tweede of derde keer, dus hoe erg kan het nu zijn?
Vertrouw erop dat ook jouw lichaam dit prima kan, dat is geen reden om geen kinderen te krijgen lijkt mij.
zaterdag 12 juni 2010 om 13:20
Het kan zijn dat als je een vroege echo hebt en ze het niet goed kunnen zien, dat je een inwendige echo hebt. Ik weet niet of je wel eens een uitstrijkje gehad hebt? Dit voel je nog minder. Het is ook echt geen enorm ding ofzo hoor en je voelt het nauwelijks.
Ook als je naast me ligt, je gezicht opnieuw het mooiste blijkt te zijn
zaterdag 12 juni 2010 om 13:20
Ik kom nooit in het ziekenhuis, alleen om eens keer bloed te prikken.
Verloskundige is elke maand 1x, tot ik meen je 24e week, dan elke 3 weken 1x en naarmate je zwangerschap vordert, wordt het nog wat vaker. De vk vraagt dan steeds hoe het gaat, meet je bloeddruk en voelt aan je buik of je kindje goed groeit. De mijne luistert ook steeds naar het hartje.
Echo is 2 keer; 1 keer de 12 weken echo en 1x de 20 weken echo. Dat is de standaard. Zelf mag je zo vaak als je wilt, maar daar zijn natuurlijk kosten aan verbonden.
de 12 weken echo is om te kijken of het hartje klopt en alles naar wens gaat (dus oftie het doet) en de 20 weken echo is om te kijken of alles goed werkt en erop en eraan zit (dus ook oftie het nog goed doet). Met een beetje meewerking van de kleine kun je dan ook zien of het een jongetje of meisje wordt, als je dat wilt weten.
De 20 weken echo is niet verplicht.
Verder kun je nog dingen laten onderzoeken door middel van nekplooi-meting e.d. (nekplooi is om de kans te berekenen dat het een kindje met down wordt, misschien nog om meer dingen), maar daar heb ik mij nooit in verdiept omdat down en andere chromosoom-afwijkingen niet in mijn directe familie voorkomen.
Verloskundige is elke maand 1x, tot ik meen je 24e week, dan elke 3 weken 1x en naarmate je zwangerschap vordert, wordt het nog wat vaker. De vk vraagt dan steeds hoe het gaat, meet je bloeddruk en voelt aan je buik of je kindje goed groeit. De mijne luistert ook steeds naar het hartje.
Echo is 2 keer; 1 keer de 12 weken echo en 1x de 20 weken echo. Dat is de standaard. Zelf mag je zo vaak als je wilt, maar daar zijn natuurlijk kosten aan verbonden.
de 12 weken echo is om te kijken of het hartje klopt en alles naar wens gaat (dus oftie het doet) en de 20 weken echo is om te kijken of alles goed werkt en erop en eraan zit (dus ook oftie het nog goed doet). Met een beetje meewerking van de kleine kun je dan ook zien of het een jongetje of meisje wordt, als je dat wilt weten.
De 20 weken echo is niet verplicht.
Verder kun je nog dingen laten onderzoeken door middel van nekplooi-meting e.d. (nekplooi is om de kans te berekenen dat het een kindje met down wordt, misschien nog om meer dingen), maar daar heb ik mij nooit in verdiept omdat down en andere chromosoom-afwijkingen niet in mijn directe familie voorkomen.
zaterdag 12 juni 2010 om 13:24
Ik heb geen inwendige onderzoeken gehad. Je zou een inwendige echo kunnen krijgen als ze met de 12 weken echo niet genoeg uitwendig kunnen zien.
Mocht je de knoop door willen hakken en toch willen beginnen: neem wel zwangerschapsvitamines, dat kan verschillende klachten bij jou, maar ook afwijkingen bij je baby voorkomen.
Mocht je de knoop door willen hakken en toch willen beginnen: neem wel zwangerschapsvitamines, dat kan verschillende klachten bij jou, maar ook afwijkingen bij je baby voorkomen.
zaterdag 12 juni 2010 om 14:14
Inwendige echo's heb ik alleen gehad omdat ik mee deed aan een onderzoek vande 7e tot de 12e week, dit is volgens mij niet standaard hoor en als jij iets niet wilt.....simpel dan gebeurd het niet. De 12 weken echo is ook een termijnecho, dat wil zeggen ze kijken dan hoelang je precies zwanger bent en aan de hand daarvan krijg je je officieel uitgerekende datum.
zaterdag 12 juni 2010 om 14:22
Ik heb ook geen inwendige onderzoeken gehad (nog niet, moet nog bevallen), en nog geen ziekenhuis gezien van binnen.
Als alles goed gaat hoef je in principe, zoals gezegd alleen maar bij de verloskundige op controle.
Ik ben nu 35 weken zwanger en vind er geen ruk aan (aan het zwanger zijn dus). Ik heb veel last van allerlei kwalen, pas zelfs m'n slippers niet meer, veel maagzuur, enz. enz. Ik heb er erg moeite mee dat ik niet meer alles kan wat ik zou willen (sporten, zelf m'n sokken aandoen, een glas wijn op het terras, mijn eigen leuke kleren en schoenen dragen). Ben 25 kilo aangekomen, waarmee ik ook niet zo heel blij ben
Dit alles heeft als voordeel dat ik totaal niet opzie tegen de bevalling, ik kijk er juist erg naar uit. Jah, zeer zal het doen, maar zoveel vrouwen zijn me voorgegaan, ik vermoed dat het mij ook wel zou lukken.
En natuurlijk heeft zwanger zijn ook wel hele leuke momenten hoor, het is niet alleen regen en onweer. Zoals de eerste keer dat je een positieve test in je handen hebt (en erna nog een stuk of 10), de eerste echo waarop je ziet dat er echt een klein mensje in je buik zit van een paar cm, en de keren dat je hem voelt bewegen en dat hij gaat reageren op jouw aanrakingen (bij voorkeur met een flinke douw in je blaas, zodat je wéér naar de wc moet). De keren dat je het hartje hoort kloppen.
Verder hoef je heel lang je buik niet in te houden, en kun je gaan slapen wanneer je wil. Als je geluk hebt ga je er stralend uitzien, maar dat geluk is mij een beetje voorbij gegaan volgens mij... Grotere tieten krijg je ook, maar in hoeverre je daar blij mee moet zijn is natuurlijk op persoonlijk.
Misschien kun je eens wat boeken lezen over zwanger zijn (ipv zwanger worden, die naar mijn idee allemaal over stoppen met roken en drinken gaan en gezond eten). En wat meelezen op het forum.
Als alles goed gaat hoef je in principe, zoals gezegd alleen maar bij de verloskundige op controle.
Ik ben nu 35 weken zwanger en vind er geen ruk aan (aan het zwanger zijn dus). Ik heb veel last van allerlei kwalen, pas zelfs m'n slippers niet meer, veel maagzuur, enz. enz. Ik heb er erg moeite mee dat ik niet meer alles kan wat ik zou willen (sporten, zelf m'n sokken aandoen, een glas wijn op het terras, mijn eigen leuke kleren en schoenen dragen). Ben 25 kilo aangekomen, waarmee ik ook niet zo heel blij ben
Dit alles heeft als voordeel dat ik totaal niet opzie tegen de bevalling, ik kijk er juist erg naar uit. Jah, zeer zal het doen, maar zoveel vrouwen zijn me voorgegaan, ik vermoed dat het mij ook wel zou lukken.
En natuurlijk heeft zwanger zijn ook wel hele leuke momenten hoor, het is niet alleen regen en onweer. Zoals de eerste keer dat je een positieve test in je handen hebt (en erna nog een stuk of 10), de eerste echo waarop je ziet dat er echt een klein mensje in je buik zit van een paar cm, en de keren dat je hem voelt bewegen en dat hij gaat reageren op jouw aanrakingen (bij voorkeur met een flinke douw in je blaas, zodat je wéér naar de wc moet). De keren dat je het hartje hoort kloppen.
Verder hoef je heel lang je buik niet in te houden, en kun je gaan slapen wanneer je wil. Als je geluk hebt ga je er stralend uitzien, maar dat geluk is mij een beetje voorbij gegaan volgens mij... Grotere tieten krijg je ook, maar in hoeverre je daar blij mee moet zijn is natuurlijk op persoonlijk.
Misschien kun je eens wat boeken lezen over zwanger zijn (ipv zwanger worden, die naar mijn idee allemaal over stoppen met roken en drinken gaan en gezond eten). En wat meelezen op het forum.
zaterdag 12 juni 2010 om 14:24
Oeh, herkenbaar. Ik zag niet zo op tegen het zwanger zijn, maar wel tegen inwendige onderzoeken enzo. Verschrikkelijk leek me dat, brrr. Maar net als met alles rondom zwanger zijn: niks gaat abrupt, alles verandert langzaam. Precies langzaam genoeg om niet te merken dat er echt zoveel verandert.
Zo was het ook met die inwendige onderzoeken. Het leek me echt verschrikkelijk, maar toen het er met 41 weken en een dag dan toch eindelijk van kwam, vond ik het alleen maar vreemd. Schaamte voelde ik niet eens.
Het zwanger zijn ging zo geleidelijk dat ik me nooit ontheemd heb gevoeld. Ja natuurlijk waren er minder prettige aspecten (kotsen, kotsen, en oja, kotsen), maar zelfs daar wende ik aan. Het was gewoon mijn leven toen, en hoe alles was. Het was dus niet eng of bevreemdend. Vooraf was het zoveel enger en vreemder dan het was toen ik het daadwerkelijk beleefde...
Onderzoeken in het ziekenhuis heb ik niet echt gehad, alleen bij de verloskundige. En dat stelt niks voor: ze voelt een beetje aan je buik en meet je bloeddruk. Echo's zijn best leuk: prut op je buik en zo'n ding en dan zie je dingen op het schermpje. Maar goed, bij mij liep alles goed, dus echo's heb ik bijna niet gehad.
Sja, ik kan alleen maar zeggen: als je er middenin zit is het niet meer eng, maar heel gewoon. En ik vond het eigenlijk behoorlijk gaaf. Ik heb een enorme kick gekregen van het hele voortplantingsproces
Zo was het ook met die inwendige onderzoeken. Het leek me echt verschrikkelijk, maar toen het er met 41 weken en een dag dan toch eindelijk van kwam, vond ik het alleen maar vreemd. Schaamte voelde ik niet eens.
Het zwanger zijn ging zo geleidelijk dat ik me nooit ontheemd heb gevoeld. Ja natuurlijk waren er minder prettige aspecten (kotsen, kotsen, en oja, kotsen), maar zelfs daar wende ik aan. Het was gewoon mijn leven toen, en hoe alles was. Het was dus niet eng of bevreemdend. Vooraf was het zoveel enger en vreemder dan het was toen ik het daadwerkelijk beleefde...
Onderzoeken in het ziekenhuis heb ik niet echt gehad, alleen bij de verloskundige. En dat stelt niks voor: ze voelt een beetje aan je buik en meet je bloeddruk. Echo's zijn best leuk: prut op je buik en zo'n ding en dan zie je dingen op het schermpje. Maar goed, bij mij liep alles goed, dus echo's heb ik bijna niet gehad.
Sja, ik kan alleen maar zeggen: als je er middenin zit is het niet meer eng, maar heel gewoon. En ik vond het eigenlijk behoorlijk gaaf. Ik heb een enorme kick gekregen van het hele voortplantingsproces
zaterdag 12 juni 2010 om 15:54
De dingen die mij eng of vervelend leken, bleken enorm mee te vallen, de dingen waarvan ik dacht dat het me mee zou vallen vielen vies tegen
Dus .. als je een kindje wilt laat je niet door je denkbeelden tegen houden, iedereen beleeft haar zwangerschap en bevalling totaal anders. Zelfs per zwangerschap kan het dag en nacht verschillen.
Dus .. als je een kindje wilt laat je niet door je denkbeelden tegen houden, iedereen beleeft haar zwangerschap en bevalling totaal anders. Zelfs per zwangerschap kan het dag en nacht verschillen.
Computer says nooooo
zaterdag 12 juni 2010 om 16:31
Tulpje,
Ik vond zwanger zijn enerzijds geweldig, anderzijds ook heel erg. Ik was tijdens de eerste zwangerschap vanaf week 6 of zo heel erg misselijk tot een week of 18. Verloor daarbij ook heel regelmatig bloed dus ik ben best vaak bang geweest dat het misging/ zou gaan. Inwendige onderzoeken heb ik alleen maar gehad toen ik op het punt van bevallen stond ( om te kijken hoeveel ontsluiting ik had) Inwendige echo's 2 keer ( een keer met 7 weken vanwege een heftige bloeding en 1 keer met 10 weken om dezelfde reden).
Week 20 t/m week 32 ongeveer vond ik geweldig. Mijn dochter groeide goed, ik was niet meer misselijk en voelde dochter regelmatig. Ik voelde me heel vrouwelijk en had het echt het gevoel dat mijn lichaam deed waar het voor gemaakt was.
Week 32 begon mijn zwangerschapsjeuk en dat is echt heel erg vervelend geweest. Zo erg dat ik met sokken om mijn handen heb geslapen zodat ik mezelf niet kapot zou krabben. Dit hield aan tot week 38 ongeveer en juist toen ik dacht dat ik het middeltje tegen de jeuk had gevonden, vond dochter het tijd eruit te komen. Nou ja zo'n beetje dan. Ze maakte een scheurtje in de vliezen en dat was dat. De dag erna ben ik ingeleid in het ziekenhuis en 4 uur na de eerste wee was dochter er: het mooiste meisje dat ik ooit had gezien.
Ik vond de bevalling over het algemeen goed te doen.
Achteraf was het ophouden van de jeuk een voorteken van de naderende bevalling, zo vertelde de gyn mij.
Je ziet een zwangerschap/ bevalling is voor mij een heel wisselende ervaring geweest, maar dat is het moederschap ook (vol hoogte en dieptepunten). Ondanks alle wisselende ervaringen, heb ik het nog een keer aangedurfd en ik ben nu bijna 23 weken zwanger van de 2e. Deze zwangerschap verloopt tot nu toe weer anders dan die van dochter. Dus elke zwangerschap is anders zelfs bij dezelfde vrouw.
Ik denk dat niemand je kan geruststellen en dat je het zelf moet ervaren.
Ik vond zwanger zijn enerzijds geweldig, anderzijds ook heel erg. Ik was tijdens de eerste zwangerschap vanaf week 6 of zo heel erg misselijk tot een week of 18. Verloor daarbij ook heel regelmatig bloed dus ik ben best vaak bang geweest dat het misging/ zou gaan. Inwendige onderzoeken heb ik alleen maar gehad toen ik op het punt van bevallen stond ( om te kijken hoeveel ontsluiting ik had) Inwendige echo's 2 keer ( een keer met 7 weken vanwege een heftige bloeding en 1 keer met 10 weken om dezelfde reden).
Week 20 t/m week 32 ongeveer vond ik geweldig. Mijn dochter groeide goed, ik was niet meer misselijk en voelde dochter regelmatig. Ik voelde me heel vrouwelijk en had het echt het gevoel dat mijn lichaam deed waar het voor gemaakt was.
Week 32 begon mijn zwangerschapsjeuk en dat is echt heel erg vervelend geweest. Zo erg dat ik met sokken om mijn handen heb geslapen zodat ik mezelf niet kapot zou krabben. Dit hield aan tot week 38 ongeveer en juist toen ik dacht dat ik het middeltje tegen de jeuk had gevonden, vond dochter het tijd eruit te komen. Nou ja zo'n beetje dan. Ze maakte een scheurtje in de vliezen en dat was dat. De dag erna ben ik ingeleid in het ziekenhuis en 4 uur na de eerste wee was dochter er: het mooiste meisje dat ik ooit had gezien.
Ik vond de bevalling over het algemeen goed te doen.
Achteraf was het ophouden van de jeuk een voorteken van de naderende bevalling, zo vertelde de gyn mij.
Je ziet een zwangerschap/ bevalling is voor mij een heel wisselende ervaring geweest, maar dat is het moederschap ook (vol hoogte en dieptepunten). Ondanks alle wisselende ervaringen, heb ik het nog een keer aangedurfd en ik ben nu bijna 23 weken zwanger van de 2e. Deze zwangerschap verloopt tot nu toe weer anders dan die van dochter. Dus elke zwangerschap is anders zelfs bij dezelfde vrouw.
Ik denk dat niemand je kan geruststellen en dat je het zelf moet ervaren.
zaterdag 12 juni 2010 om 16:32
Volgens mij moet je je ook vooral NIET verdiepen in bevallingsverhalen, het komt zoals het komt en elke bevalling is anders.
Ik ben 23 weken zwanger en ik lees er juist niks over, ik laat me niet gek maken, ik laat het gewoon gebeuren.
Wat ik wel vreemd vond is dat ik niet kon wachten om eindelijk met een dikke zwangere buik rond te lopen ( na veel miskramen) en toen bleek die buik heel snel te gaan en had ik echt moeite om er aan te wennen.
Ik heb echt al een mega buik (wat ik ook nog eens de hele dag moet aanhoren van mensen) en soms (nu gaat het al beter
) voel ik me gevangen in mijn eigen lichaam.
Komt waarschijnlijk omdat het zo snel ging, had geen tijd om eerst aan een klein buikje te wennen.
Ik heb me eigen nooit echt gerealiseerd hoe het zou zijn om zwanger te zijn, alleen jaren bezig geweest om het te worden, maar het heeft meer impact dan ik dacht.
Ik ben 23 weken zwanger en ik lees er juist niks over, ik laat me niet gek maken, ik laat het gewoon gebeuren.
Wat ik wel vreemd vond is dat ik niet kon wachten om eindelijk met een dikke zwangere buik rond te lopen ( na veel miskramen) en toen bleek die buik heel snel te gaan en had ik echt moeite om er aan te wennen.
Ik heb echt al een mega buik (wat ik ook nog eens de hele dag moet aanhoren van mensen) en soms (nu gaat het al beter
) voel ik me gevangen in mijn eigen lichaam.
Komt waarschijnlijk omdat het zo snel ging, had geen tijd om eerst aan een klein buikje te wennen.
Ik heb me eigen nooit echt gerealiseerd hoe het zou zijn om zwanger te zijn, alleen jaren bezig geweest om het te worden, maar het heeft meer impact dan ik dacht.
zaterdag 12 juni 2010 om 17:26
zaterdag 12 juni 2010 om 17:59
zo zie je maar, ik vond juist het zwanger zijn geen centje pijn. Ondanks de misselijkheid, maar ws door de hormonen ben ik nog nooit zo belachelijk blij en onbezorgd geweest .. echt 24/7, wat er ook gebeurde.
Zag er ook super uit (al zeg ik het zelf, ahum ) met alleen een klein puntig buikje.
Ik zag dan ook niet op tegen de bevalling, dat zou ik ook wel even fixen ..
Dat viel tegen zeg, vond de pijn van ontsluitingsweeën nauwelijks te doen en na een etmaal weeen en een voorhoofdsligging een spoedkeizersnee gehad.
Maar dan nog .. zou het zo weer doen, want langer dan een etmaal (of evt 2) duurt die ellende toch niet.
Zag er ook super uit (al zeg ik het zelf, ahum ) met alleen een klein puntig buikje.
Ik zag dan ook niet op tegen de bevalling, dat zou ik ook wel even fixen ..
Dat viel tegen zeg, vond de pijn van ontsluitingsweeën nauwelijks te doen en na een etmaal weeen en een voorhoofdsligging een spoedkeizersnee gehad.
Maar dan nog .. zou het zo weer doen, want langer dan een etmaal (of evt 2) duurt die ellende toch niet.
Computer says nooooo
