Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
zondag 21 oktober 2007 om 20:17
Ik ben er weer, en ontroerd door al jullie lieve berichtjes. Fijn dat de kaart van hero zo goed ontvangen is. De foto op de voorkant is gemaakt toen we in Ierland waren vorig jaar en is nog geen kilometer verwijderd van de plek waar Hero uitgestrooid zal worden. Het blijft een gek idee, maar als ik deze foto zie weet ik dat het klopt....vor zover zoiets kloppend kan zijn.
Twee weken geen internet. Allemachtig, wat ga je dan gekke dingen doen met je tijd...Zo heb ik zelfs een klein, tien-weken-oud posje gekocht. Gezelschap, zodat ik niet steeds als Mopsey er neit is in een leeg, verlaten huis binenn loop. Een huis wat steeds meer eigen wordt, maar nog geen thuis. Als een hotelkamer, waar je aan het eind van je vakantie je plek van hebt gemaakt en die vertrouwd voelt, maar waar je geen wortels schiet. Zoiets.
Met Mopsey gaat het okay. Ze voelt zich weer wat veiliger, heeft minder verlatingsangst, en geniet met volle teugen van haar peuterbestaan, zeker nu ze een klein haarbal-vriendinnetje bij heeft. Soms overvalt het evrdriet haar nog wel. Zo keek ze kort geleden naar de televisie, en verscheen de reclame van Unox met Jan Vayne. Het arme grietje; in eerste instantie schiet ze in de lach vanwege zijn kale kop, kijkt me aan, straalt en zegt.."Mamma, dat is net Hejjoo", en etrwijl ze dat zegt zie ik haar koppie van kleur verschieten, verstard haar glimlach, en begint ze toch met lange uithalen te huilen. Blijkbaar kwam er ineens een flinke dosis realiteit bij haar naar binnen, mijn arme KleineLiefde. Ook als ze moe is, en ik moet koken, heeft ze het wel eens moeilijk. Dan hangt ze te zuchten aan mijn been, dat ze haar Hero zo mist. Dat waren dan ook de momenten dat ze bij hem op schoot kroop om even uit te rusten en te ontspannen, en ze samen zaten te genieten van het vallen van de avond. Een momentje niets, bijtanken, samen delen van de tijd. En hoewel ik het probeer, kan ik dat niet, dat simpelweg "zijn"zoals Hero dat kon. Het "delen van het moment". De wijze waarop Hero dat kon, was zo fundamenteel, zo basic...daar heb ik teveel onrust voor. En als Mopsey moe is, mist ze de rust die hero met zich meebracht. Begrijpelijk, ik mis dat ook.
En ik mis hero. Iedere avond als het gaat schemeren zet ik het nachtlampje naast mijn prachtige, fijne, nieuwe bed aan, en laat ik de gordijnen open, in de hoop dat hij mij vinden kan die nacht. Dat hij de weg naar huis vind, of mij ziet slapen, en over me waakt. En tegelijkertijd geloof ik niet dat dit kan. Dat weg echt weg is. Wil ik geen spiritueel evrtrouwen, omdat ik niet wil dat Hero ng een keer van me afgenomen wordt. Omdat het toch nooit genoeg is, zolang hij niet in oude vorm naar me terug kan komen.
En tegelijkertijd leef ik mijn leven. Lijk ik het op de rit te krijgen. Vlucht ik niet meer voor de stiltes, of voor mijn gedachten. Ren ik het huis niet meer uit als ik alleen ben (al blijf ik afleiding erg prettig vinden). Bouw ik een bestaan op met Mopsey, en dat gaat boven verwachting redelijk. Het loopt. Niet op rolletjes, maar het loopt. Ik heb zelfs weer internet! Kijk niet mee continu op mijn telefoon of ik en smsje van Hero heb gekregen, denk niet meer honderd keer per dag "dit moet ik hem vertellen...", verwacht hem niet meer dagelijks op de bank te zien zitten. Nee, daar voor in de plaats is een soort diepgeworteld basis-gemis gekomen, dat bestaat naast alle andere dingen die ik doe. Zo had ik dit weekend een vriendinnetje te logeren, en hebben we fijn door de haven van Volendam gewandeld. Was pretig en ontspannen, en daarnaast mis ik Hero. Een emotie die niet meer de volledige tijd de boventoon voert, maar altijd aanwezig is, als een constante factor. En soms, soms is die ineens intens aanwezig, de pijn van dat gemis, om na verloop van tijd weer weg te ebben tot de bekende ruis op de achtergrond. Het is er altijd.
Hero zij vaak als we ruzie hadden of ik iets stoms had gedaan (en geloof me; dat gebeurde regelmatig...dat ik iets stoms deed bedoel ik...); "Soms baal ik van je, maar altijd hou ik van je...". Nu is dat net even anders; "Soms lach ik, maar altijd mis ik je". Het kan naast elkaar bestaan....
Twee weken geen internet. Allemachtig, wat ga je dan gekke dingen doen met je tijd...Zo heb ik zelfs een klein, tien-weken-oud posje gekocht. Gezelschap, zodat ik niet steeds als Mopsey er neit is in een leeg, verlaten huis binenn loop. Een huis wat steeds meer eigen wordt, maar nog geen thuis. Als een hotelkamer, waar je aan het eind van je vakantie je plek van hebt gemaakt en die vertrouwd voelt, maar waar je geen wortels schiet. Zoiets.
Met Mopsey gaat het okay. Ze voelt zich weer wat veiliger, heeft minder verlatingsangst, en geniet met volle teugen van haar peuterbestaan, zeker nu ze een klein haarbal-vriendinnetje bij heeft. Soms overvalt het evrdriet haar nog wel. Zo keek ze kort geleden naar de televisie, en verscheen de reclame van Unox met Jan Vayne. Het arme grietje; in eerste instantie schiet ze in de lach vanwege zijn kale kop, kijkt me aan, straalt en zegt.."Mamma, dat is net Hejjoo", en etrwijl ze dat zegt zie ik haar koppie van kleur verschieten, verstard haar glimlach, en begint ze toch met lange uithalen te huilen. Blijkbaar kwam er ineens een flinke dosis realiteit bij haar naar binnen, mijn arme KleineLiefde. Ook als ze moe is, en ik moet koken, heeft ze het wel eens moeilijk. Dan hangt ze te zuchten aan mijn been, dat ze haar Hero zo mist. Dat waren dan ook de momenten dat ze bij hem op schoot kroop om even uit te rusten en te ontspannen, en ze samen zaten te genieten van het vallen van de avond. Een momentje niets, bijtanken, samen delen van de tijd. En hoewel ik het probeer, kan ik dat niet, dat simpelweg "zijn"zoals Hero dat kon. Het "delen van het moment". De wijze waarop Hero dat kon, was zo fundamenteel, zo basic...daar heb ik teveel onrust voor. En als Mopsey moe is, mist ze de rust die hero met zich meebracht. Begrijpelijk, ik mis dat ook.
En ik mis hero. Iedere avond als het gaat schemeren zet ik het nachtlampje naast mijn prachtige, fijne, nieuwe bed aan, en laat ik de gordijnen open, in de hoop dat hij mij vinden kan die nacht. Dat hij de weg naar huis vind, of mij ziet slapen, en over me waakt. En tegelijkertijd geloof ik niet dat dit kan. Dat weg echt weg is. Wil ik geen spiritueel evrtrouwen, omdat ik niet wil dat Hero ng een keer van me afgenomen wordt. Omdat het toch nooit genoeg is, zolang hij niet in oude vorm naar me terug kan komen.
En tegelijkertijd leef ik mijn leven. Lijk ik het op de rit te krijgen. Vlucht ik niet meer voor de stiltes, of voor mijn gedachten. Ren ik het huis niet meer uit als ik alleen ben (al blijf ik afleiding erg prettig vinden). Bouw ik een bestaan op met Mopsey, en dat gaat boven verwachting redelijk. Het loopt. Niet op rolletjes, maar het loopt. Ik heb zelfs weer internet! Kijk niet mee continu op mijn telefoon of ik en smsje van Hero heb gekregen, denk niet meer honderd keer per dag "dit moet ik hem vertellen...", verwacht hem niet meer dagelijks op de bank te zien zitten. Nee, daar voor in de plaats is een soort diepgeworteld basis-gemis gekomen, dat bestaat naast alle andere dingen die ik doe. Zo had ik dit weekend een vriendinnetje te logeren, en hebben we fijn door de haven van Volendam gewandeld. Was pretig en ontspannen, en daarnaast mis ik Hero. Een emotie die niet meer de volledige tijd de boventoon voert, maar altijd aanwezig is, als een constante factor. En soms, soms is die ineens intens aanwezig, de pijn van dat gemis, om na verloop van tijd weer weg te ebben tot de bekende ruis op de achtergrond. Het is er altijd.
Hero zij vaak als we ruzie hadden of ik iets stoms had gedaan (en geloof me; dat gebeurde regelmatig...dat ik iets stoms deed bedoel ik...); "Soms baal ik van je, maar altijd hou ik van je...". Nu is dat net even anders; "Soms lach ik, maar altijd mis ik je". Het kan naast elkaar bestaan....
Wat wilde ik nou toch typen?
maandag 22 oktober 2007 om 10:11
Fijn om er weer te zijn, Driem.
Twee maanden vandaag. Twee maanden. Ik kan me niet voorstellen dat het alweer zo'n tijd geleden is dat Hero voor het laatst ademhaalde.
En tegelijkertijd beginnen de plaatjes in mijn hoofd te veranderen. Wijzigt de herinnering. Als ik me het prachtige hoofd van Hero voor de geest haal, worden het foto's. De mimiek die hij op foto's had. Het levendige beeld van mijn Liefste vervaagd, verstard. Natuurlijk weet ik nog hoe hij eruit zag, maar zoals ik hem in gedachten kon zien zitten praten, met gelaatsuitdrukkingen die iedere paar seconden veranderden, dat lukt haast niet meer. Het worden foto's, stille beelden. Afschuwelijk om me te realiseren, maar het is niet anders. Hetzelfde met zijn warme, diepe stem. Ik weet dat hij die had, dat hij magie met zijn stembanden kon uitvoeren, maar ik kan hem haast niet meer horen.
Zijn lach, zijn geur. Alles vervliegt met de tijd. Twee maanden... Ik had mijn geheugen beter ingeschat. Ik had mijn geheugen beter gehoopt. Vanmiddag koop ik een externe harde schijf, niet voor mijzelf, maar voor mijn computer, zodat ik alle foto's en alle filmpjes die ik heb, ok daarop op kan slaan. Ik moet er niet aan denken dat ook die vervagen. Dan is hij echt weg.
Twee maanden, het is nogsteeds te vroeg om afscheid te nemen.
Twee maanden vandaag. Twee maanden. Ik kan me niet voorstellen dat het alweer zo'n tijd geleden is dat Hero voor het laatst ademhaalde.
En tegelijkertijd beginnen de plaatjes in mijn hoofd te veranderen. Wijzigt de herinnering. Als ik me het prachtige hoofd van Hero voor de geest haal, worden het foto's. De mimiek die hij op foto's had. Het levendige beeld van mijn Liefste vervaagd, verstard. Natuurlijk weet ik nog hoe hij eruit zag, maar zoals ik hem in gedachten kon zien zitten praten, met gelaatsuitdrukkingen die iedere paar seconden veranderden, dat lukt haast niet meer. Het worden foto's, stille beelden. Afschuwelijk om me te realiseren, maar het is niet anders. Hetzelfde met zijn warme, diepe stem. Ik weet dat hij die had, dat hij magie met zijn stembanden kon uitvoeren, maar ik kan hem haast niet meer horen.
Zijn lach, zijn geur. Alles vervliegt met de tijd. Twee maanden... Ik had mijn geheugen beter ingeschat. Ik had mijn geheugen beter gehoopt. Vanmiddag koop ik een externe harde schijf, niet voor mijzelf, maar voor mijn computer, zodat ik alle foto's en alle filmpjes die ik heb, ok daarop op kan slaan. Ik moet er niet aan denken dat ook die vervagen. Dan is hij echt weg.
Twee maanden, het is nogsteeds te vroeg om afscheid te nemen.
Wat wilde ik nou toch typen?
maandag 22 oktober 2007 om 11:51
De herinnering komt terug Mimsey. Op een gegeven moment hoor je hem weer lachen of praten in je dromen. En bij het wakker worden zit opeens zijn stem weer terug in je geheugen. Op momenten dat je er niet bij stilstaat weet je opeens weer hoe hij keek. Ik heb dat ook met mijn vader. Als ik er echt bewust bij stil sta en me probeer te herinneren hoe zijn stem klonk dan gaat het niet. En dan opeens, als ik er niet aan denk, dan hoor ik hem opeens weer.
Goed idee om alles op te slaan. Die dingen zijn te waardevol om verloren te laten gaan.
Goed idee om alles op te slaan. Die dingen zijn te waardevol om verloren te laten gaan.
maandag 22 oktober 2007 om 14:42
Lieve Mims, erg fijn dat je er weer bent en vandaag een extra dikke knuffel voor jou. Twee maanden alweer, al zo lang en toch zo vreselijk kort.
Goed van je dat je een klein poesje hebt genomen, hoe heet hij? Inderdaad fijn voor de stiltes en akelige lege momenten als Mops niet bij je is. Speel en knuffel maar lekker met hem, en geniet van de gezelligheid die je daar voor terug krijgt.
Je hebt er niks aan, maar toch wil ik het je zeggen: ik ben zo trots op je. En dat meen ik oprecht. Iedereen hier staat achter je en steunt je onvoorwaardelijk. Je bent een kanjer en Mops had zich geen betere mama kunnen wensen.
Nogmaals een warme en doe alleen dingen die goed voelen, blijf dicht bij jezelf en Mops.
Goed van je dat je een klein poesje hebt genomen, hoe heet hij? Inderdaad fijn voor de stiltes en akelige lege momenten als Mops niet bij je is. Speel en knuffel maar lekker met hem, en geniet van de gezelligheid die je daar voor terug krijgt.
Je hebt er niks aan, maar toch wil ik het je zeggen: ik ben zo trots op je. En dat meen ik oprecht. Iedereen hier staat achter je en steunt je onvoorwaardelijk. Je bent een kanjer en Mops had zich geen betere mama kunnen wensen.
Nogmaals een warme en doe alleen dingen die goed voelen, blijf dicht bij jezelf en Mops.
maandag 22 oktober 2007 om 15:36
Lief, dank je....
Het rode haarballetje hier heet O'Malley. Niet vanwege Grey's Anatomy (blijkbaar heet daar ook iemand zo, ik kijk die serie eigenlijk nooit...) maar vanwege Grace O'Malley, een Ierse Pirate. Een felle ondeugende vrouw, net als mijn rode poezebeest.
Hero gaat vlakbij een "'Grace O'Malley-plek" uitgestrooid worden, en dat maakt de cirkel weer rond.
Ik twijfelde nog even aan de naam, pakte één avn Mopsey's favo Disneyboeken (de Aristokatten) om te kijken of daar een geschikte naam in stond, en welke naam kwam ik tegen; O'Malley. De zwerfkat uit dit evrhaal heet ook zo, alleen is dit een mannetje met voornaam Thomas. Maar okey, blijkbaar kon ik niet om deze naam heen.....
Mimsey, Mopsey, en Malley...klinkt wel knus, toch!
Het rode haarballetje hier heet O'Malley. Niet vanwege Grey's Anatomy (blijkbaar heet daar ook iemand zo, ik kijk die serie eigenlijk nooit...) maar vanwege Grace O'Malley, een Ierse Pirate. Een felle ondeugende vrouw, net als mijn rode poezebeest.
Hero gaat vlakbij een "'Grace O'Malley-plek" uitgestrooid worden, en dat maakt de cirkel weer rond.
Ik twijfelde nog even aan de naam, pakte één avn Mopsey's favo Disneyboeken (de Aristokatten) om te kijken of daar een geschikte naam in stond, en welke naam kwam ik tegen; O'Malley. De zwerfkat uit dit evrhaal heet ook zo, alleen is dit een mannetje met voornaam Thomas. Maar okey, blijkbaar kon ik niet om deze naam heen.....
Mimsey, Mopsey, en Malley...klinkt wel knus, toch!
Wat wilde ik nou toch typen?
maandag 22 oktober 2007 om 15:54
Lieve Mims, hier even een welgemeende . Hopelijk brengt jullie rode monstertje extra warmte en plezier in jullie nieuwe huis. Ik heb zelf 6 haarballen (gedumpt, aan komen lopen, afgehaald) in huis en ze maken me iedere dag wel weer aan het lachen.
Als ik ze zie genieten in het zonnetje, als er eentje op schoot kruipt terwijl ik het koud heb, een kopje komt geven als ik een slechte bui heb, vol overgave achter z'n eigen staart aanzit en de poes in de spiegel een tik geeft omdat deze geen respect toont.
Ook al knagen ze dozen kapot, krabben ze de lievelingsstoel van Aliceman aan flarden en leveren wolbalen op die niets opleveren etc.
Mopsey geniet vast ook van het gezelschap van O'Malley! En ja het klinkt idd knus!
Als ik ze zie genieten in het zonnetje, als er eentje op schoot kruipt terwijl ik het koud heb, een kopje komt geven als ik een slechte bui heb, vol overgave achter z'n eigen staart aanzit en de poes in de spiegel een tik geeft omdat deze geen respect toont.
Ook al knagen ze dozen kapot, krabben ze de lievelingsstoel van Aliceman aan flarden en leveren wolbalen op die niets opleveren etc.
Mopsey geniet vast ook van het gezelschap van O'Malley! En ja het klinkt idd knus!
maandag 22 oktober 2007 om 17:53
