Vriendschap over of....?

Met haar praten?

Hoe komt het dat je tegen haar opkijkt?

Misschien is dit geen goede vriendschap voor jou omdat ze simpelweg niet goed bij jou past.

Maar vind je dat te rot om toe te geven, aan jezelf en die ander.

Ik vind je in ieder geval wel heel lief overkomen

Het kan natuurlijk dat je beide in een relatie (welke vorm dan ook, ook vrienschap is een relatie inderdaad) in een bepaald patroon komt. Ook "normaal" is het dat één van beide, door groei, zelfinzicht of wat dan ook, dit patroon door heeft en het wil doorbreken. Maar dat is nog niet zo makkelijk.



Vraag jezelf af hoe je meer jezelf kan zijn in de vriendschap zonder jezelf weg te cijferen. Ik herken je verhaal erg. Humor is mijn grootste vriend in deze. Laat haar ook in haar waarde: je kan en mag niet verwachten dat ze er hetzelfde over denkt als jij. Maar probeer langzaam maar zeker jullie band gelijkwaardiger te maken door bijvoorbeeld wat vaker je mening te uiten en je zelfstandiger op te stellen. Na verloop van tijd zal het haar duidelijk zijn. Mocht het op de subtiele manier niet werken, dan kun je altijd nog radicale methodes gebruiken, maar zeker in een goede vriendschap hoeft dat helemaal neit nodig te zijn.

Ja op zich niet raar; verhoudingen in de vriendschap kunnen in de loop van tijd veranderen. Maar 'k merk dat zich dat doorgaans vanzelf oplost; 't verwatert tot een minder hechte vriendschap of je gaat gewoon anders met elkaar om. Ik heb verschillende gradaties van vriendschap met bepaalde mensen en bij de één ben ik net iets meer volger of juist leider; ligt ook helemaal aan de persoonlijkheid van de ander. De ene vriendin heeft standaard paracetamol, zonnebrand en de route in haar tas (waarbij ik voortdurend vergeet dergelijke 'handige zaken' mee te nemen) en de ander leunt juist veel mee op mij waardoor ik automatisch zorg dat ik de nodige dingen bij me heb. Nou ja, wat ik probeer te zeggen is dat jullie vriendschap mogelijk verandert, maar dat dat geen reden hoeft te zijn om hem te verbreken!

@ Nicola2882: Als je dit specifiek met deze ene vriendin hebt, is de kans aanwezig dat het niet zozeer aan jou ligt (immers dit gevoel heb je niet met al je vriendinnen) maar meer aan de persoon van de vriendin. Je schrijft dat je de indruk hebt dat zij je bemoedert en jullie dientengevolge geen gelijkwaardige relatie hebben. Bedoel je in plaats van bemoederen niet meer kleineren? Heb jij de indruk dat zij daadwerkelijk goede intenties heeft of bewust een tikje wil uitdelen? Hoe dan ook dit lijkt mij geen gezonde verstandhouding voor de lange termijn. Kun je aangeven waar dat opkijken bij haar in zit? In materiele/financiele zaken, of juist in haar zekerheid, assertiviteit of good looks? Of iets heel anders? Ik ben het met Michelle1974 eens dat een en ander niet direct eind vriendschap zou moeten betekenen, maar ik zou wel bij mijzelf te raden gaan wat je precies zo dwars zit en dit indien jullie een goede vriendschap hebben, met haar bespreken.

P.S. Is zij van het type: Ik win als jij verliest m.a.w. als jij in puin ligt of je kwetsbare kant laat zien, zij zich daardoor sterker (lees:beter) voelt?

Ik heb het van de andere kant gehad, een vriendin die de vriendschap beeindigde omdat ze erg onzeker was en zich minderwaardig aan mij voelde. Zo ervaarde ik dat zelf helemaal niet, al zal ik waarschijnlijk ook wel hebben gereageerd op haar houding en ben ik misschien haar onbewust gaan 'bemoederen'.

Dat zijn patronen die erin sluipen en die je met wat goede wil kan doorbreken. Misschien is je vriendin zich niet eens bewust van haar gedrag, net als ik.

Jouw vriendin vindt het misschien aan een kant best prettig dat je tegen haar opkijkt, maar misschien vindt ze het nog prettiger om een gelijkwaardige vriendschap met je te hebben waarin ze (voor haar gevoel) niet meer over je hoeft te moederen.

Ik zou proberen met je vriendin te praten over hoe je je voelt, zonder haar aan te vallen of te beschuldigen. Dat is wat ik zelf het liefste gewild had van mijn vriendin (inmiddels niet meer mijn vriendin dus...).

quote:Nicola2882 schreef op 18 juni 2010 @ 09:50:

Ik ben heel erg gevoelig en daardoor ook wat vaker wat kwetsbaar, en vind het moeilijk dingen los te laten. Daar gaat zij wat makkelijker mee om, en daarin voel ik me vaak minder. Het stuk dat ik tegen haar opkijk heb ik al eens met haar besproken. En toch krijg ik het gevoel inderdaad, Pauwin, dat op moment dat ik me slecht voel, zij zich beter voelt. En ik weet dat dat bij haar ook vanuit onzekerheid komt, maar op dat moment voel ik me dus nog meer kwetsbaarder en minderwaardig, en dus laat ik dat dus ook steeds minder zien naar haar toe, waardoor er op dat moment een muur tussen ons in staat.Je verwijt haar dat jij je minder voelt omdat zij beter kan loslaten? Het lijkt me niet zo constructief om de verantwoordelijkheid voor jouw gevoelens bij haar te leggen. Kun je niet beter van haar leren als zij iets beter beheerst dan jij? Zoals zij omgekeerd misschien ook van jou kan leren?

quote:Nicola2882 schreef op 18 juni 2010 @ 10:06:

Ik verwijt haar helemaal niks, ik kijk in dat stuk tegen haar op.





"Het lijkt alsof ze me bemoedert in plaats van dat we een gelijkwaardige vrienschap hebben."



"En toch krijg ik het gevoel inderdaad, Pauwin, dat op moment dat ik me slecht voel, zij zich beter voelt"

@Nicola2882: Oei, wat schrijf jij voor mij herkenbare dingen op..



Ik heb het ook ooit gehad met iemand met wie de vriendschap minder goed is afgelopen (weet niet of je mijn Topic gelezen hebt getiteld:Hoogverraad en nu wraak?), maar feit is dat ik mijzelf net als jij ook steeds heb afgevraagd of het aan mij lag dat ik zo'n competitie had in de relatie en ik bemerkte dat dat zij er subtiel of minder subtiel een behagen in schepte mij minderwaardig te laten voelen ten opzichte van haar. Zij won als ik verloor en was nou niet bepaald opzoek naar een win-win situatie in de vriendschap. Dat uitte zich in flauwe opmerkingen, alle aandacht naar haar toetrekken, zeker in de buurt van mannelijk gezelschap, of soms alleen een cynische blik waardoor ik het gevoel kreeg een beetje een "gansje" te zijn en niet bepaald een vrouw van de wereld. Dit maakte mij onzeker, terwijl ik daartoe niet echt reden had. Ik voelde dat ik in een schaduw werd geduwd waain ik mij niet prettig voelde. Als ik haar erop aansprak kreeg ik opmerkingen in de trant van: "Oh lieverd, ik probeer je alleen maar te helpen!" Sure, Right! Is dat "patronising' of niet...?!



Achteraf gezien begrijp ik niet dat ik het mij heb laten gebeuren. Ik weet nog dat ik twijfelde of het aan mij lag of juist aan haar (was ik dan misschien in mjin onderbewust zijn jaloers op de aandacht die zij genereerde of zo?) maar ik kon mijn vinger er niet op leggen en niet precies aangeven wat er nu precies het probleem was dus heb de vriendschap in eerste instantie in stand gelaten maar op een lager pitje gezet.



De valsheid heeft er achteraf gezien vanaf gedropen (zie mijn TO) maar dit hoeft niet voor jou relatie te gelden. Bedenk wel dat haar superieure gevoel waarschijnlijk voor een groot deel voortkomt uit haar eigen onzekerheid en jouw gevoeligheid. Maar het is nu eenmaal een gegeven dat mensen die lekker in hun vel zitten het niet nodig hebben om -kleine- tikjes uit te delen (de tikjes zijn mijn interpretatie van hetgeen jij hierboven beschreven hebt).



Natuurlijk zijn er ook gevallen zoals die worden beschreven door Lieflichtje en AliceV en dan zou je wellicht door mijn relaas ten onrechte gaan twijfelen aan de goede bedoelingen van je vriendin. Hoe dan ook de huidige situatie met je vriendin lijkt mij geen gezonde verstandhouding, te meer omdat jij niet het gevoel hebt dat jij lekker jezelf kunt zijn en dat is voor mij wel essentieel in een vriendschap.

Als zij het niet bewust doet, hoe verklaar je dan dat je het gevoel hebt dat zij zich beter voelt als jij verliest? Dat rijmt niet met elkaar.

Maar goed, als ze de benefit of the doubt heeft, zit er niets anders op dat eerlijk aan te geven hoe jij je voelt denk ik...hoe moeilijk dat ook is...