Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
woensdag 24 oktober 2007 om 22:15
Het is gelukt. Hij is weer in zijn ouderlijk huis. Of in ieder geval..zijn as...
Man wat was vandaag heftig, wat een surrealistisch geheel.
Samen met zijn ouders ben ik vanmiddag naar het crematorium gereden. Voor het eerst legden we dezelfde weg weer af, reed ik over de snelweg. in gedachten zag ik nogsteeds die grote, zwarte Volvo voor ons rijden, met daarin mijn grote man. Van die man kon ik niets meer zien, maar wel zag ik via de achterruit ál die bloemen. Ik wist niet eens meer dat ik dat toen zo zag, maar blijkbaar was het toch ergens opgeslagen.
Maar ja, dan stap je uit en sta je daar. Op de parkeerplaats. En dan kijk je uit op de plek waar al die mensen in een erehaag stonden te wachten, ruim acht weken geleden. In gedachten zag ik ze allemaal weer staan, als een soort steunbetuiging. Kon hun witte, verdrietige gezichten zien, hun emotie, hun respect voor Hero. Mijn Hero....
Bij de receptie werden we naar een kamertje gebracht. Dat was een opluchting, omdat we even vreesden dat er een medewerker een plastic zak vanachter de balie vandaan zou trekken met de mededeling "hier istie...". Pff, gelukkig niet. We kregen eerst een kopje koffie, moesten wat formulieren ondertekenen, en er werd ons het één en ander uitgelegd. En net toen de behulpzame meneer de strooikoker wilde halen, bedacht hij zich iets Briljants. Of we eerst een lege koker wilden zien, als voorbereiding, omdat we zoveel vragen hadden. Dat was een Erg Goed Idee, want ik denk dat zijn moeder en ik anders van zenuwen en verdriet in de lach zouden zijn geschoten als we the real thing hadden gezien. Het is namelijk echt net een koker die je om sommige grote flessen Whiskey of zo ziet. Een drankbus. Zo'n grote, kartonnen koker waar je de bovenkant overheen schuift. Geen draaidop, slotje, of wat dan ook, maar gewoon; karton. Makkelijk te openen en te verstrooien. Überpraktisch. Wat idioot. Omvallen en leeglopen is dus een reeel gevaar (daarom hadden ze "er een plakbandje op gedaan"). Een drankbus. "Gaan we proosten", vroegen zijn moeder en ik nog, in een vlaag van zwarte humor.
De humor, hoe zwartgallig dan ook, verdween trouwens snel toen de echte bus binnen werd gebracht. Daar was hij. Opeens was die grote drankbus erg klein. Daar zat mijn LiefLijf in. Een vastgelijmd emaille plaatje bewees dat. En opeens wilde ik hem vasthouden, niet meer loslaten. Er werd een netjes, neutraal tasje omheen gedaan (een drankflessentasje, lang en smal), en daar kreeg ik hem. Ruim drie kilo (het was een grote vent!) Liefde. Ik heb me aan hem vastgeklemd, en hem tegen mijn borst gedrukt. Mijn wang leunend tegen de bovenkant van de koker. Een omhelzing, voor zover dat mogelijk was. Hij was terug. Hij was weer bij mij. Maar in een ietwat andere vorm, zeg maar....
Huilend liepen we naar buiten, de frisse lucht in. Samen besloten we dat wegrijden, naar huis gaan, nog niet klopte. Zuurstof hadden we nodig, levensadem. En dus liepen we met zijn drieën over Westerveld. Bekeken we de oude graven, bewonderden we sommige stenen, noemden de overledenen hun namen zodat ze bestonden, en liet dit verdriet ons helen. Daar, tussen die honderden graven, in zo'n mooi duingebied vol roodborstjes, dennenappels, en kastanjes, met al die herfstbladeren die de laatste rustplaatsen bedekten, wisten we dat we in ons verdriet niet alleen waren. Jonge mensen, oude mensen, mannen, vrouwen, gelovigen, ongelovigen, vaders, moeders, kinderen...daar lagen ze, door elkaar. Allemaal ooit geliefd en gemist. En in mijn armen hield ik mij geliefde, die ook zo gemist wordt.
Anderhalf uur hebben we rondgelopen, steentjes rapend, kastanjes zoekend, en lezend. Mijmerend. Hebben we herinneringen opgehaald aan andere, moiere tijden. Toen we nog gelukkig waren. Een eeuwigheid gelden. Vandaag negen weken...En al die tijd rustte Hero tegen mijn hart, klemde ik me aan hem vast als een drenkeling aan een vlot. Terwijl ik dit typ merk ik dat ik spierpijn heb in mijn bovenarmen, maar het was goed.
Het heelde.
In IJmuiden zijn we een visje gaan eten, met Hero als vierde persoon aan het tafeltje. Op een stoel. Op de grond zetten of in de auto laten kon ik niet. Zijn ouders evenmin. We hebben gehuild en gelachen. Over het verleden en de toekomst gepraat. Gedeeld. Zoals Hero graag zou willen. Zoals hij zou hebben gewild.
Nu is hij bij zijn ouders. Het beeld van Mopsey die de koker in haar nieuwsgierige handjes kreeg, of Malley die hem omver loop, liet me niet los. De drankbus was te gemakkelijk te openen. Zo is het goed.
Op mijn vensterbank staat een stekje Ierse Klimop, van een struik van de begraafplaats. Hopelijk schiet het wortel. En op mijn dressoir, naast een brandend kaarsje en ligt een steentje. Een steentje wat mij vanaf het looppad toeglinsterde, en wat toen ik het opraapte en afveegde, de ruwe, gehavende vorm van een hartje bleek te hebben. Het symbool van de liefde.
Mijn symbool van liefde past tegenwoordig in een drankbus, maar die liefde zelf....daar is geen koker groot genoeg voor!
Man wat was vandaag heftig, wat een surrealistisch geheel.
Samen met zijn ouders ben ik vanmiddag naar het crematorium gereden. Voor het eerst legden we dezelfde weg weer af, reed ik over de snelweg. in gedachten zag ik nogsteeds die grote, zwarte Volvo voor ons rijden, met daarin mijn grote man. Van die man kon ik niets meer zien, maar wel zag ik via de achterruit ál die bloemen. Ik wist niet eens meer dat ik dat toen zo zag, maar blijkbaar was het toch ergens opgeslagen.
Maar ja, dan stap je uit en sta je daar. Op de parkeerplaats. En dan kijk je uit op de plek waar al die mensen in een erehaag stonden te wachten, ruim acht weken geleden. In gedachten zag ik ze allemaal weer staan, als een soort steunbetuiging. Kon hun witte, verdrietige gezichten zien, hun emotie, hun respect voor Hero. Mijn Hero....
Bij de receptie werden we naar een kamertje gebracht. Dat was een opluchting, omdat we even vreesden dat er een medewerker een plastic zak vanachter de balie vandaan zou trekken met de mededeling "hier istie...". Pff, gelukkig niet. We kregen eerst een kopje koffie, moesten wat formulieren ondertekenen, en er werd ons het één en ander uitgelegd. En net toen de behulpzame meneer de strooikoker wilde halen, bedacht hij zich iets Briljants. Of we eerst een lege koker wilden zien, als voorbereiding, omdat we zoveel vragen hadden. Dat was een Erg Goed Idee, want ik denk dat zijn moeder en ik anders van zenuwen en verdriet in de lach zouden zijn geschoten als we the real thing hadden gezien. Het is namelijk echt net een koker die je om sommige grote flessen Whiskey of zo ziet. Een drankbus. Zo'n grote, kartonnen koker waar je de bovenkant overheen schuift. Geen draaidop, slotje, of wat dan ook, maar gewoon; karton. Makkelijk te openen en te verstrooien. Überpraktisch. Wat idioot. Omvallen en leeglopen is dus een reeel gevaar (daarom hadden ze "er een plakbandje op gedaan"). Een drankbus. "Gaan we proosten", vroegen zijn moeder en ik nog, in een vlaag van zwarte humor.
De humor, hoe zwartgallig dan ook, verdween trouwens snel toen de echte bus binnen werd gebracht. Daar was hij. Opeens was die grote drankbus erg klein. Daar zat mijn LiefLijf in. Een vastgelijmd emaille plaatje bewees dat. En opeens wilde ik hem vasthouden, niet meer loslaten. Er werd een netjes, neutraal tasje omheen gedaan (een drankflessentasje, lang en smal), en daar kreeg ik hem. Ruim drie kilo (het was een grote vent!) Liefde. Ik heb me aan hem vastgeklemd, en hem tegen mijn borst gedrukt. Mijn wang leunend tegen de bovenkant van de koker. Een omhelzing, voor zover dat mogelijk was. Hij was terug. Hij was weer bij mij. Maar in een ietwat andere vorm, zeg maar....
Huilend liepen we naar buiten, de frisse lucht in. Samen besloten we dat wegrijden, naar huis gaan, nog niet klopte. Zuurstof hadden we nodig, levensadem. En dus liepen we met zijn drieën over Westerveld. Bekeken we de oude graven, bewonderden we sommige stenen, noemden de overledenen hun namen zodat ze bestonden, en liet dit verdriet ons helen. Daar, tussen die honderden graven, in zo'n mooi duingebied vol roodborstjes, dennenappels, en kastanjes, met al die herfstbladeren die de laatste rustplaatsen bedekten, wisten we dat we in ons verdriet niet alleen waren. Jonge mensen, oude mensen, mannen, vrouwen, gelovigen, ongelovigen, vaders, moeders, kinderen...daar lagen ze, door elkaar. Allemaal ooit geliefd en gemist. En in mijn armen hield ik mij geliefde, die ook zo gemist wordt.
Anderhalf uur hebben we rondgelopen, steentjes rapend, kastanjes zoekend, en lezend. Mijmerend. Hebben we herinneringen opgehaald aan andere, moiere tijden. Toen we nog gelukkig waren. Een eeuwigheid gelden. Vandaag negen weken...En al die tijd rustte Hero tegen mijn hart, klemde ik me aan hem vast als een drenkeling aan een vlot. Terwijl ik dit typ merk ik dat ik spierpijn heb in mijn bovenarmen, maar het was goed.
Het heelde.
In IJmuiden zijn we een visje gaan eten, met Hero als vierde persoon aan het tafeltje. Op een stoel. Op de grond zetten of in de auto laten kon ik niet. Zijn ouders evenmin. We hebben gehuild en gelachen. Over het verleden en de toekomst gepraat. Gedeeld. Zoals Hero graag zou willen. Zoals hij zou hebben gewild.
Nu is hij bij zijn ouders. Het beeld van Mopsey die de koker in haar nieuwsgierige handjes kreeg, of Malley die hem omver loop, liet me niet los. De drankbus was te gemakkelijk te openen. Zo is het goed.
Op mijn vensterbank staat een stekje Ierse Klimop, van een struik van de begraafplaats. Hopelijk schiet het wortel. En op mijn dressoir, naast een brandend kaarsje en ligt een steentje. Een steentje wat mij vanaf het looppad toeglinsterde, en wat toen ik het opraapte en afveegde, de ruwe, gehavende vorm van een hartje bleek te hebben. Het symbool van de liefde.
Mijn symbool van liefde past tegenwoordig in een drankbus, maar die liefde zelf....daar is geen koker groot genoeg voor!
Wat wilde ik nou toch typen?
donderdag 25 oktober 2007 om 01:02
Lieve Mims,
En weer heb je me aan het huilen. Och meid, wat vind ik het toch allemaal erg voor je, zo intens verdrietig maar wat schrijf je het mooi op. Ik heb hier af en toe gepost, nu al een tijd niet meer omdat ik gewoon niet meer weet wat ik moet zeggen. Maar ik denk nog steeds heel veel aan jou en aan jouw Hero en het verhaal van jullie liefde. Ik he het al aan zoveel mensen verteld, terwijl ik jou niet eens ken. Maar het raakt me steeds weer.
En ik kan me zo goed voorstellen hoe je je wilt vastklampen en hoe je hem hebt vastgehouden vandaag.
Een hele dikke knuffel Mims! En ook een voor jouw Mopsey en alle andere mensen die Hero zo liefhebben.
En weer heb je me aan het huilen. Och meid, wat vind ik het toch allemaal erg voor je, zo intens verdrietig maar wat schrijf je het mooi op. Ik heb hier af en toe gepost, nu al een tijd niet meer omdat ik gewoon niet meer weet wat ik moet zeggen. Maar ik denk nog steeds heel veel aan jou en aan jouw Hero en het verhaal van jullie liefde. Ik he het al aan zoveel mensen verteld, terwijl ik jou niet eens ken. Maar het raakt me steeds weer.
En ik kan me zo goed voorstellen hoe je je wilt vastklampen en hoe je hem hebt vastgehouden vandaag.
Een hele dikke knuffel Mims! En ook een voor jouw Mopsey en alle andere mensen die Hero zo liefhebben.
donderdag 25 oktober 2007 om 06:59
~~[quote]anemoon schreef op 24 oktober 2007 @ 00:14:
Moet ook steeds denken aan dat gedichtje van de steen verlegd in de rivier. Ik weet niet eens precies hoe dat gedichtje gaat, maar in combinatie met een Hele Grote Hero, heb ik wel steeds zoiets van 'ja, en dát was dus een Hele Grote Steen.' Want natuurlijk is het vooral jouw rivier die compleet anders is gaan stromen, maar tegelijkertijd zijn er zoveel mensen hier ook, waarvan de rivier een kleine buiging heeft gemaakt. Door te lezen over jouw man, door te lezen over jou en door te lezen over jullie liefde.
Wat heb je dit mooi gezegd, en wat is het waar.
Mims
Moet ook steeds denken aan dat gedichtje van de steen verlegd in de rivier. Ik weet niet eens precies hoe dat gedichtje gaat, maar in combinatie met een Hele Grote Hero, heb ik wel steeds zoiets van 'ja, en dát was dus een Hele Grote Steen.' Want natuurlijk is het vooral jouw rivier die compleet anders is gaan stromen, maar tegelijkertijd zijn er zoveel mensen hier ook, waarvan de rivier een kleine buiging heeft gemaakt. Door te lezen over jouw man, door te lezen over jou en door te lezen over jullie liefde.
Wat heb je dit mooi gezegd, en wat is het waar.
Mims
De wereld biedt genoeg voor ieders behoefte, maar niet voor ieders hebzucht.
donderdag 25 oktober 2007 om 10:57
mims, wat een mooi verhaal en wat intens is liefde toch .... dat steentje, dat hartvormige steentje, dat lag er vast niet zomaar. Dat lag daar op jou te wachten, mooi dat hij nu bij jou thuis ligt. Het stekje slaat vast aan, het wordt een sterke plant die zich hevig vasthoudt, net als jullie liefde. Meis, kus.
donderdag 25 oktober 2007 om 19:54
Wat heb je toch een mooie schrijfstijl, Mims. Wat een dag was dat, wat een dag. Maar ook wat een mooie symboliek. Het steentje, de humor, LiefLijf thuis brengen, nieuwe herinneringen (bloemen in de auto) die in je op komen, ik ben ronduit onder de indruk.
Samen op het terras zitten, incl. de drankbus, ohoh wat las dat herkenbaar. Ook hier deden (en doen nog, soms) we dergelijke dingen. Voor sommigen wellicht enorm morbide maar voor ons een positieve kracht en rust gevend. Je bent tot nu toe altijd de weg op gegaan die voor jou goed voelde, ongeacht wat politiek correct is of van je verwacht kon worden. Respect daarvoor, Mims. Je bent een mooi mens die we het allemaal enorm gunnen dat de zwaarste pijn snel gedoofd mag zijn.
Samen op het terras zitten, incl. de drankbus, ohoh wat las dat herkenbaar. Ook hier deden (en doen nog, soms) we dergelijke dingen. Voor sommigen wellicht enorm morbide maar voor ons een positieve kracht en rust gevend. Je bent tot nu toe altijd de weg op gegaan die voor jou goed voelde, ongeacht wat politiek correct is of van je verwacht kon worden. Respect daarvoor, Mims. Je bent een mooi mens die we het allemaal enorm gunnen dat de zwaarste pijn snel gedoofd mag zijn.
vandaag ga ik van alles kunnen
vrijdag 26 oktober 2007 om 00:12
Mims, ik weet dat ik niet vaak genoeg van me laat horen, maar nu... het MOET... meis, wat schrijf je toch prachtig, zoveel verdriet, tastbaar door het computerscherm... ik wou zo graag dat ik iets voor je kon doen. Het gemis ongedaan kon maken, of.... in ieder geval je pijn kon verzachten....
Ik denk aan je, meis.
Ik denk aan je, meis.
